ครอบครัวอบอุ่น

          การหมดสติของจ้าวลี่เชียนครั้งนี้ยาวนานข้ามวัน เซียวซื่อเรียกบุตรสาวไปสอบถามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น กลับได้ฟังเรื่องราวเพียงครึ่งเดียว จ้าวลี่เชียนจำได้เพียงมีปากเสียงกับหลี่ม่านโถว จากนั้นถูกอีกฝ่ายตบหน้า นอกเหนือจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีก

            เซียวซื่อกุมขมับ นางกับบุตรสาวจากกันสิบปี ช่วงเวลาสิบปีเพียงพอให้คนคนหนึ่งเปลี่ยนแปลงได้ ก็ไม่รู้ว่าที่จ้าวลี่เชียนจำไม่ได้นั้นเป็นความจริงหรือโกหก ลงมือทำร้ายกันไม่ใช่เรื่องเล็ก เป็นไปได้อย่างไรที่จะจำไม่ได้ สีหน้าแววตาและน้ำเสียงของเชียนเอ๋อร์ก็ไม่เหมือนคนเสแสร้ง แท้จริงแล้วมันเกิดอะไรขึ้น?

            “เสี่ยวจู เจ้าเล่ามาว่าหลังจากคุณหนูของเจ้าถูกคุณหนูหลี่ตบเป็นอย่างไรต่อ”

            เสี่ยวจูเหลือบมองจ้าวลี่เชียน ต่อมาพูดว่า “เรียนฮูหยิน หลังคุณหนูถูกคุณหนูหลี่ตบ คุณหนูก็เอาคืนด้วยการตบอีกฝ่ายเช่นกัน ยังมีใช้เท้าเหยียบทำลายชุดที่แย่งชิงกันด้วยเจ้าค่ะ”

            “อะไรนะ!” จ้าวลี่เชียนทั้งตกใจระคนไม่อยากเชื่อ ใช้นิ้วชี้ชี้ตนเอง “ข้านี่นะตบนาง ซ้ำยังใช้เท้าเหยียบทำลายชุดด้วย”

            เสี่ยวจูพยักหน้า “ใช่แล้วเจ้าค่ะ ท่าทางของคุณหนูตอนนั้นน่ากลัวมาก หากไม่ใช่บ่าวติดตามคุณหนูอยู่ตลอด คงคิดว่ามีคนอื่นปลอมตัวมา”

            จ้าวลี่เชียนหันไปส่ายหน้าไม่รู้เรื่องให้มารดา “ท่านแม่ ลูกจำไม่ได้จริง ๆ ว่าหลังจากคุณหนูหลี่ตบลูกแล้วเกิดอะไรขึ้น ท่านแม่ต้องเชื่อลูกนะเจ้าคะ แม้ลูกจะไปเติบโตภายนอก แต่ก็ได้รับการอบรมสั่งสอนเรื่องกิริยามารยาทกับท่านอาจารย์ที่ท่านพ่อท่านแม่ส่งไปตลอด ไหนเลยจะกล้าทำเรื่องหยาบคายเช่นนั้นต่อหน้าผู้คน ลูกจำได้ดี ท่านอาจารย์สอนว่าการตอบโต้คนไม่ดีมีมากมาย ไม่จำเป็นต้องใช้กำลังหรือทำเลวตอบกลับคนเลว”

            ตั้งแต่ต้นจนจบเซียวซื่อมองไม่เห็นอาการของคนโกหกจากจ้าวลี่เชียน หัวใจคนเป็นแม่หนักอึ้ง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับบุตรสาว หรือจะเกี่ยวข้องกับคำทำนายของแม่ชีจิ้งอัน

            “เชียนเอ๋อร์ เจ้าตอนนี้รู้สึกเช่นไร ไม่สบายตรงไหนต้องรีบบอกแม่นะ” เซียวซื่อปล่อยวางความสงสัยไว้ชั่วคราว ถามอย่างเป็นห่วง ปัญหายุ่งยากที่อาจตามมาจากเหตุการณ์เมื่อวานนั้นสำคัญ แต่เมื่อเทียบกับจ้าวลี่เชียน นางย่อมต้องเห็นบุตรสาวสำคัญกว่า

            “ลูกสบายดีเจ้าค่ะ ห่วงก็แต่จะนำความเดือดร้อนมาให้สกุลจ้าวของเรา”

            “เด็กโง่ สกุลจ้าวของเราไม่ใช่ตะเกียงขาดน้ำมัน* ที่สำคัญยังเป็นฝ่ายถูกกระทำก่อน หากฝ่ายตรงข้ามคิดเอาเรื่อง พ่อกับแม่ต้องทวงคืนความเป็นธรรมให้เจ้าแน่นอน”

            จ้าวลี่เชียนอบอุ่นหัวใจ ระบายยิ้มน้ำตาคลอ “ขอบคุณท่านแม่ที่ปกป้องลูกเจ้าค่ะ”

            เซียวซื่อลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปสวมกอดจ้าวลี่เชียน “คนเป็นแม่ไม่ปกป้องลูกจะให้ปกป้องใคร เจ้ากลับบ้านในรอบสิบปี แม่จะไม่ยอมให้มีเรื่องอะไรมากระทบจิตใจของเจ้า เป็นเหตุให้เจ้าน้อยเนื้อต่ำใจ”

            จ้าวลี่เชียนยกแขนขึ้นกอดตอบมารดา “ได้เกิดเป็นลูกของท่านพ่อท่านแม่คือความสุขที่สุดในชีวิตลูก นอกนั้นลูกล้วนไม่เก็บมาใส่ใจ”

            “ดีมาก” เซียวซื่อลูบเรือนผมนุ่มลื่นดุจแพรไหมของจ้าวลี่เชียน “แม่ชีจิ้งอันอาจารย์ของเจ้าบอกว่าการที่เจ้ารู้จักปล่อยวางจะทำให้ชีวิตของเจ้าพบเจอแต่ความสุข ดังนั้นไม่ว่าเรื่องอะไรเจ้าไม่ต้องคิดแค้น ขอเพียงพ่อกับแม่ยังอยู่ พวกเราจะแบกรับและทวงคืนความเป็นธรรมให้เจ้าเอง”

            สองแม่ลูกกอดกันพักหนึ่ง ภายหลังเซียวซื่อสังเกตเห็นสีหน้าอ่อนล้าของจ้าวลี่เชียนจึงให้เสี่ยวจูพากลับไปพักผ่อน

            บุตรสาวจากไปไม่นาน สามีก็กลับมาจากประชุมเช้า นางปรนนิบัติผลัดเปลี่ยนชุดขุนนางเป็นชุดอยู่บ้านให้อีกฝ่าย ระหว่างนั้นได้เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่ร้านหรูเซียงให้ฟังด้วย

            “ท่านพี่เห็นว่าควรจัดการเรื่องนี้อย่างไรดี” ถามหลังจากทำหน้าที่ของตนเองเสร็จเรียบร้อย

            จ้าวเจิ้งลูบคางระหว่างใช้ความคิด “มิน่าตอนประชุมเช้าวันนี้หลี่หยวนถึงหาเรื่องข้า หยิบยกเรื่องการทหารขึ้นมากล่าวโทษ พยายามยัดเยียดความผิด”

            ใบหน้าเซียวซื่อถอดสี ถามอย่างตระหนก “ท่านพี่โดนฝ่าบาทลงพระอาญาหรือไม่”

            จ้าวเจิ้งจับมือเซียวซื่อขึ้นมาตบปลอบ “คนซื่อสัตย์ยันกระดูกอย่างข้าไม่เคยกลัวการใส่ร้ายป้ายสีของหลี่หยวน หากเขาทำร้ายข้าได้จริง สกุลจ้าวคงไม่ยืนหยัดอยู่ในราชสำนักอย่างมั่นคงมาถึงตอนนี้ เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ในเมื่อลูกของเราไม่ได้เป็นคนลงมือก่อนก็ไม่จำเป็นต้องทำอะไร หลี่หยวนเป็นคนฉลาด แจ่มแจ้งอยู่แล้วว่าหากไล่เลียงกันขึ้นมาคนที่ผิดก็คือบุตรสาวของเขา ย่อมไม่มีหน้ามาถามหาคำอธิบายจากพวกเรา ว่าแต่ลูกของเราเป็นอย่างไรบ้าง เพิ่งกลับมาก็พบเจอเรื่องแย่ ๆ แล้ว ถ้านางขุ่นข้องหมองใจ ข้ายินดีพานางไปถามหาคำอธิบายถึงจวนเจิ้งกั๋วกง”

            “ได้ตบคืนอีกฝ่ายจนล้มลงไปกองกับพื้น ลูกของเรานับว่าไม่ได้เสียเปรียบ ท่านพี่วางใจ เชียนเอ๋อร์ไม่ได้ขุ่นข้องหมองใจอันใด  เพียงแต่...”

            “เพียงแต่อะไร”

            “เพียงแต่ตอนที่ลงมือตบหลี่ม่านโถว เชียนเอ๋อร์บอกว่าไม่รู้เรื่อง ท่าทางของลูกไม่เหมือนคนโกหก ข้าคิดไปคิดมาก็ให้หวั่นใจ กลัวจะมีความเกี่ยวข้องกับดวงจิตอาฆาตของลูก”

            เห็นความกังวลใจของภรรยา จ้าวเจิ้งเจ็บปวดหัวใจ ตั้งแต่บุตรสาวจากไป นางก็เป็นทุกข์จากความห่วงหาอาลัยอาวรณ์ ต่อหน้าทุกคนนางมีรอยยิ้ม แต่ลับหลังแอบหลั่งน้ำตาบ่อย ๆ ในฐานะสามี เห็นแล้วจะไม่ทุกข์ใจได้อย่างไร

            เขายื่นมือดึงเซียวซื่อมานั่งบนตัก ไม่ง่ายที่จะได้เห็นภรรยามีความสุขในรอบสิบปีจากการกลับมาของบุตรสาว เขาย่อมไม่อยากให้นางกลัดกลุ้มเรื่องใดอีก “ฮูหยินคิดมากเกินไปแล้ว แม่ชีจิ้งอันอนุญาตให้เชียนเอ๋อร์กลับมา แสดงว่าดวงจิตอาฆาตได้ถูกลูกของเราสะกดไว้เรียบร้อย การที่ลูกไม่ยอมรับ บางทีอาจกลัวมารดาลงโทษ เลือดในกายครึ่งหนึ่งของลูกเป็นเลือดนักรบ จะยอมให้คนมารังแกง่าย ๆ ได้อย่างไร”

            “ท่านพี่คิดเช่นนี้หรือ”

            จ้าวเจิ้งพยักหน้า วางปลายคางบนไหล่บอบบาง “ตราบใดข้ายังอยู่ ทุกปัญหาข้าจะจัดการเอง หน้าที่ของฮูหยินคือใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เป็นภรรยาและแม่ที่ดีก็พอ เรื่องอื่นปล่อยให้เป็นหน้าที่สามีคนนี้” จูบข้างขมับภรรยาอย่างรักใคร่ “ดีหรือไม่”

            สำหรับเซียวซื่อ ความสุขในชีวิตของนางคือการแต่งให้จ้าวเจิ้ง เขาทำให้นางรู้สึกมั่นคงและปลอดภัย จะฐานะสามีหรือพ่อของลูก เขาคนนี้ทำได้ดีไร้ที่ติ เป็นความโชคดีที่หญิงสาวทุกคนต่างใฝ่ฝัน

            เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็ถึงวันงานเลี้ยงบุปผา เซียวซื่อยืนอยู่หน้ารถม้า มองเข้าไปในจวนเป็นระยะเนื่องจากจ้าวลี่เชียนยังไม่ออกมา

            “ท่านแม่เป็นอะไรไปขอรับ ลูกไม่เคยเห็นท่านแม่ร้อนรนเป็นกังวลยามเข้าร่วมงานเลี้ยงใดมาก่อน” จ้าวหลิงเซียวถามมารดา

            “แม่เป็นห่วงเชียนเอ๋อร์ กลัวนางแต่งกายไม่เหมาะสม ชุดที่เรียกร้องจะตัดเย็บเองไม่รู้เป็นอย่างไร แม่จะให้ช่างประจำสกุลจัดการให้ก็ไม่ยอม หากเป็นงานเลี้ยงจวนขุนนางแม่ไม่ห่วงหรอก แต่นี่เป็นงานเลี้ยงในวัง ทั้งแม่งานยังเป็นฮองเฮาอีกด้วย”

            คนเป็นแม่ยิ่งรักมากก็ยิ่งห่วงมาก จ้าวหลิงเซียวยิ้ม พูดกับมารดาว่า “ส่งอาจารย์มีชื่อแขนงต่าง ๆ ไปอบรมสั่งสอนถึงที่ วันนี้นับว่าจะได้เห็นผลงาน ท่าทางของท่านแม่หากอาจารย์เหล่านั้นมาเห็นคงโมโห ไม่เชื่อในฝีมือก็ไม่ควรส่งพวกเขาไปลำบากในสถานที่ห่างไกลเช่นนั้น”

            เซียวซื่อตวัดตาค้อนให้บุตรชาย “แม่ย่อมเชื่อมั่นในฝีมืออาจารย์ที่ส่งไป กลัวก็แต่น้องสาวของเจ้าจะไม่ตั้งใจเล่าเรียน”

            “ลูกจะไม่ตั้งใจเล่าเรียนได้อย่างไร ในเมื่อทั้งหมดคือความทุ่มเทและหวังดีของท่านแม่” เสียงใสกังวานราวกระดิ่งดังขึ้นที่ประตู จ้าวลี่เชียนเยื้องย่างออกมา อาภรณ์สีขาวปักลายดิ้นทองขยับตามจังหวะการก้าวเดิน ยามกระทบแสงแดดที่สาดส่องลงมา ลวดลายบนชุดยิ่งโดดเด่นประหนึ่งมีชีวิต

            “น้องสาวข้างดงามมาก” จ้าวหลิงเซียวเอ่ยชมน้องสาว ใบหน้าของนางแต่งแต้มเพียงบางเบา เครื่องประดับศีรษะก็มีไม่กี่ชิ้น เรียบง่ายแต่ลงตัว มองแล้วสบายตาอย่างยิ่ง

            จ้าวลี่เชียนยิ้มรับคำชมของพี่ชาย ยอบกายคำนับมารดา “ชุดที่ลูกตัดเย็บเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ คุ้มค่าเงินที่ท่านแม่ว่าจ้างอาจารย์ไปสอนหรือไม่” ดวงตามีประกายหยอกล้อ

          เซียวซื่อดึงสติที่ถูกความงามของจ้าวลี่เชียนกระชากไปกลับมา กวาดตาสำรวจตั้งแต่หัวจดเท้า เมื่อไม่เห็นจุดให้คนตำหนิจึงพยักหน้าพึงพอใจ “นับเป็นลูกศิษย์ที่ไม่ทำให้อาจารย์ขายหน้า”

          “เป็นลูกที่ไม่ทำให้บิดามารดาผิดหวังด้วยเจ้าค่ะ” เดินเข้าไปจับแขนมารดา

          “วันนี้พี่ชายจะได้ยืดอกอวดน้องสาวกับเขาบ้างแล้ว” จ้าวหลิงเซียวยิ้มภูมิใจ มั่นใจว่าจ้าวลี่เชียนต้องเป็นหญิงสาวที่โดดเด่นอันดับต้น ๆ ของงานวันนี้แน่

* ไม่ใช่ตะเกียงขาดน้ำมัน เป็นสำนวนหมายถึง ผู้มีปัญญาหลักแหลม มีพื้นภูมิดี หรือมีผู้คอยสนับสนุน