๑๐ ถือกำเนิดซาตาน (๒)

ส่วนโรงเรียนของเด็กน้อยก็ไม่ต้องสงสัยเลย คงเรียนโรงเรียนวัดแถวนี้นั่นแหละ...

            “ทำไมต้องเก็บคะ ฉันจะอยู่ที่นี่...” ยืนกรานไม่ยอมโอนอ่อน เธอคิดว่าเรื่องของเราจบลงไปตั้งแต่สิบเอ็ดปีก่อน เขาไม่มีสิทธิ์เข้ามาออกคำสั่งจึงจ้องตาอีกฝ่ายไม่ยอมหลบ สรรพนามที่เรียกก็ห่างเหินซึ่งเขาค่อนข้างพอใจ

            หากหล่อนเรียกตนว่าพี่หนึ่ง...คงสะอิดสะเอียนมากกว่า

            “เธอไม่มีสิทธิ์เลือกหรือต่อรอง เด็กคนนี้บอกว่าเป็นลูกฉัน สิ่งที่ทำได้คือต้องตรวจดีเอ็นเอแล้วรอผลสองเดือน จนกว่าผลจะออกเธอกับเด็กคนนี้ต้องอยู่ในสายตาฉัน” ชี้ไปที่ลูกชายซึ่งยืนมองพ่อแม่สลับกันไปมา หล่อนเห็นอย่างนั้นก็เม้มปากแน่นไม่ได้เถียงเขาต่อ

            “ไม่ต้องห่วงว่าฉันจะรั้งเธอไว้หรอก ฉันไม่ได้พิศวาสเธออยู่แล้ว แค่อยากให้แน่ใจว่าเด็กเป็นลูกของฉันหรือบรรดาผู้ชายที่เธอมั่วกันแน่” ขยับเข้ามาใกล้หญิงสาวแต่เธอกลับเลือกถอยหนี จนเขาต้องคว้าแขนเรียวแล้วกระชากเข้ามาใกล้ กระซิบที่ข้างหูเธอให้ได้ยินกันแค่สองคน

            ไม่อยากให้เด็กรู้ว่าคนเป็นแม่ส่ำส่อนแค่ไหน!

            “รวิเป็นลูกฉันค่ะ” ใบหน้าหวานเหยเกจากแรงบีบของเขาที่บีบแขนหล่อนแน่น เธอกัดฟันตอบกลับอีกฝ่ายเสียงเข้ม พยายามไม่ร้องไห้ต่อหน้าเขาถึงแม้ว่าจะเสียใจจากคำพูดของอีกฝ่ายก็ตาม ไม่รู้ทำไมเขาถึงมองหล่อนเป็นผู้หญิงแบบนั้นไปได้    

            หล่อนทำอะไรให้เขาเข้าใจในทางนั้น ทั้งที่ตนรักเขาเพียงผู้เดียวมาตลอด...

            “มันเป็นแค่ลมปากของเธอ ฉันต้องการหลักฐาน” ปล่อยหญิงสาวเป็นอิสระก่อนกวาดตามองรอบห้องที่ข้าวของไม่ค่อยเยอะ มีเตียงกว้างวางกลางห้องคาดว่าสองแม่ลูกคงนอนด้วยกัน ข้างเตียงมีโต๊ะเขียนหนังสือและหนังสือเรียน แยกมุมนั่งเล่นเป็นฝั่งซ้ายและมุมครัวฝั่งขวา ตรงข้ามเตียงคือตู้เสื้อผ้าและโต๊ะกระจกเครื่องแปลก

            มองอย่างไรก็รู้สึกว่าเป็นห้องที่ไม่น่าพิสมัยเอาเสียเลย

            “รีบเก็บของได้แล้ว ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องเอาอะไรไปสักอย่าง” สิ้นคำพูดของอีกฝ่าย หล่อนก็จำต้องเดินไปเก็บข้าวของที่พอจะยัดลงกระเป๋าได้ ส่วนลูกชายก็วิ่งลงไปข้างล่างเพื่อร่ำลากับเพื่อนที่เห็นกันมาตั้งแต่เกิด ปล่อยให้ร่างสูงเดินไปคุยโทรศัพท์เพื่อสั่งงานกับแม่บ้าน

            พอจะเข้าใจว่าเขาต้องการความชัดเจนเรื่องลูก แต่เธออยากรู้เหลือเกินว่าเด็กชายไปหาเขาได้อย่างไร สงสัยคงต้องถามลูกให้รู้เรื่องแล้ว

            ทว่าก็อดยอมรับไม่ได้ถึงการมาของเขาช่วยให้หล่อนรอดพ้นจากภัยที่คุกคาม ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะให้เธอไปอยู่ที่ไหน คิดว่าเขาคงไม่ใจร้ายพอจะจับหล่อนขังเอาไว้ในห้องแคบหรอก

            เก็บเสื้อผ้าเสร็จก็เดินออกมาข้างนอก พบร่างสูงยืดกอดอกรอแล้วปรายตามองเธอกับกระเป๋าสามใบ เขาไม่ได้แย่งมาถือแต่เลือกจะเดินนำลงมาข้างล่าง ทำให้หล่อนจ้องแผ่นหลังกว้างแล้วกระพริบตาปริบ ไล่ความเสียใจออกไป

            ภาพของเขาในอดีตยังชัดเจนในใจ...

            พี่หนึ่งที่อ่อนโยนอ่อนหวานกับหล่อน ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาเปลี่ยนไป กลายเป็นชายผู้แสนเย็นชาทำให้หล่อนรู้สึกหนาวเหน็บยามอยู่ใกล้ เขาเปลี่ยนราวเป็นคนละคนจนนึกสงสัยว่าที่ผ่านมาเรื่องของเรามันคือความจริงหรือเปล่า

            “พ่อแม่มาแล้ว” เด็กชายที่กำลังเล่นกับเพื่อนอย่างสนุกสนานหันมามองแล้วชี้ให้เพื่อนดู ทุกคนจึงได้เห็นบิดาของรวิกานต์เป็นครั้งแรก หลังจากเป็นแค่เด็กไม่มีพ่อของเพื่อนในซอยมาหลายปี  

            “นั่นพ่อมึงเหรอ” เด็กตัวอ้วนกลมเอ่ยถาม เจ้าตัวจึงพยักหน้าแล้ววิ่งเข้าไปจับมือธนนท์ปภพเอาไว้ ยิ้มกว้างแล้วเลือกจะแทนตัวเองด้วยคำสุภาพตามที่มารดาบอก ไม่เคยหลุดคำหยาบสักครั้งแม้ว่าเพื่อนในห้องหรือคนรอบข้างจะพูดจนดูเป็นเรื่องปกติก็ตาม

            “ใช่ๆ พ่อเราเอง ชื่อพ่อหนึ่ง” ร่างสูงก้มลงมองเด็กน้อย น่าแปลกที่รู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาเมื่อถูกเรียกว่าพ่อหนึ่ง ความสุขโอบล้อมอย่างรวดเร็วจนเขาเกือบเผยรอยยิ้มที่มุมปากแต่ดึงสีหน้าตัวเองกลับมาเรียบเฉยได้ทันเวลาพอดี

            “โห ตัวสูงจังเลย”

            “โตขึ้นเราก็จะสูงเหมือนพ่อ” รีบบอกเพื่อนแล้วพยายามเขย่งปลายเท้าให้ตัวสูง แต่ก็หยุดเพียงเอวของพ่อเท่านั้นจนเขานึกยิ้มขำ แล้วตีหน้านิ่งเหมือนเดิม

            “รวิ ไปกันได้แล้ว” คนเป็นแม่กวักมือเรียก เด็กชายจึงรีบเดินไปช่วยแม่ถือกระเป๋า โดยร่างสูงนำไปที่รถยนต์ซึ่งจอดคอยท่าอยู่ด้านหน้าทางเข้า ไม่อาจขับเข้ามาจอดด้านหน้าได้เพราะซอยค่อนข้างแคบพอสมควร

            “ครับ”

            เขาเดินนำคนทั้งสองแต่เหมือนว่าบุตรชายจะยังอยากร่ำลาเพื่อน จึงหันมาโบกมือพลางกระโดดโลดเต้นด้วยรอยยิ้มกว้าง ไม่อยากเชื่อนอกจากจะได้แม่กลับมายังได้ย้ายบ้านและมีพ่อเหมือนคนอื่น ถือว่าเป็นโชคดีได้ไหมนะ

            “บ๊ายบายนะทุกคน แล้วจะมาหาบ่อยๆ”

            “เออๆ โชคดีๆ”

            ลากับเพื่อนเรียบร้อยก็เดินเข้ามาหาแม่ ถือกระเป๋าของตัวเองโดยปล่อยอัญชิสาถือกระเป๋าสองใบ เธอยิ้มให้ลูกชายแล้วมองแผ่นหลังกว้างที่เดินนำหน้า ดูก็รู้ว่าเขาไม่ชอบบรรยากาศที่นี่เท่าไหร่ ซึ่งเธอก็เข้าใจเป็นอย่างดี

            แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องให้เธอไปอยู่ด้วยระหว่างรอผลตรวจดีเอ็นเอด้วย ชายหนุ่มต้องการอะไรจากหล่อนกันแน่

            “เราจะไปอยู่บ้านพ่อกันใช่ไหมแม่” หันมาถามแม่ด้วยเสียงตื่นเต้น

            “ชั่วคราว...แค่ชั่วคราวน่ะลูก” เธอตอบรวดเร็วเพราะไม่คิดจะไปอยู่บ้านเขาถาวร ไม่รู้ว่าจะเป็นบ้านหลังใหญ่ที่เขาอาศัยกับพ่อแม่หรือเป็นที่อื่น แต่จะพาไปอยู่ที่ไหนก็คงเหมือนกันนั่นแหละ เมื่อเขามีเพียงความเย็นชาที่มอบแก่กัน