๖ เอาคืน (๓)

“ขอบคุณนะคะ” ยกมือไหว้เขาด้วยความซาบซึ้ง ชายหนุ่มไม่ได้คิดว่าเป็นบุญคุณแต่อย่างใด ก่อนลุกยืนเต็มความสูง เดินไปยังโต๊ะทำงานแล้วหยิบสมุดเช็คขึ้นมาเขียนจำนวนเงิน พร้อมเซ็นชื่อให้เธอเรียบร้อยค่อยยื่นไปตรงหน้าหล่อน

            “เงินเท่านี้พอไหม” มองจำนวนเงินก็เบิกตากว้าง เกือบลืมหายใจเมื่อเห็นว่าเขาให้มาถึงครึ่งล้าน เยอะกว่าที่หล่อนขอไปเสียอีก

            “พี่หนึ่ง...” เธอยื่นมือไปรับเช็คเอาไว้แล้วรีบเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว ปากอวบอิ่มสั่นจนต้องเม้มปากไว้ เกลียดตัวเองที่ทำร้ายคนแสนดีอย่างธนนท์ปภพ แต่หล่อนก็ไม่มีทางเลือกอื่นเช่นเดียวกัน เขาคือแสงสว่างเดียวของตนในตอนนี้

            “ส่วนนี่เครื่องเพชรครับ เป็นของพี่เอง...อัญเอาไปเถอะพี่ให้” เขายื่นเครื่องเพชรที่เก็บไว้ในลิ้นชักของห้องทำงาน แล้วยื่นไปตรงหน้าเธอโดยไม่คิดหวงเลยสักนิด คราวนี้หล่อนถึงกับปล่อยโฮพลางลุกขึ้นกอดอีกฝ่ายแน่น

            รักจนอยากบอกออกไป อยากพูดทุกอย่างให้เขาทราบ แต่กลัวว่าอีกฝ่ายจะรังเกียจตน จึงต้องเก็บความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้

            “ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริงๆ”

            “ไม่เป็นไรครับ พี่เต็มใจ” ลูบแผ่นหลังปลอบปะโลมเธอ แย้มยิ้มที่ตนสามารถช่วยให้หล่อนได้สมหวัง ลูบหัวปลอบเธอจนอีกฝ่ายเริ่มกลับมาเป็นปกติ พูดคุยกันเล็กน้อยเขาก็ต้องออกไปห้างสรรพสินค้า เธอจึงขอตัวกลับแล้วแวะไปที่นัดหมายซึ่งคือโรงแรมของเขานั่นเอง

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            เพียงแค่เคาะประตูไม่กี่ครั้ง คนที่รอก็เปิดออกอย่างรวดเร็ว ถึงไม่อยากก้าวเข้าไปแต่สุดท้ายเธอก็จำต้องเข้าห้องเหมือนเดิม นึกรังเกียจคนตรงหน้าและตัวเองที่นับวันยิ่งถูกโคลนตมดูดให้เนื้อตัวเปื้อนมากกว่าเดิม

            “เข้ามาแล้วสิเมียจ๋า” เธอจำต้องเดินเข้าไปในห้อง ก่อนประตูจะปิดลงโดยที่หญิงสาวไม่รู้เลยว่ามีสายตาหนึ่งคู่มองตาม พร้อมกำหมัดแน่นแล้วแสยะยิ้มสมเพชตัวเอง

            คนที่กำลังจะออกไปห้างสรรพสินค้าเลือกจะกลับมาที่ห้องอีกครั้งเพราะอยากใช้เวลาอยู่กับเธอ ก่อนพบว่าหญิงสาวเดินไปห้องพักของโรงแรม จนเขานึกสงสัยว่าเธอจะไปที่ใด

            หัวใจของเขาปวดร้าวแสนสาหัสเมื่อพบว่าเธอเข้าห้องไปกับชายแปลกหน้า มือหนากำเข้าหากันแน่นพร้อมกับใบหน้าที่บิดเบี้ยว ไม่นึกว่าความจริงใจที่ให้ไปสุดท้ายกลับโดยหักหลัง โทรศัพท์ดังขึ้นจึงหยิบมากดรับ ค่อยเดินออกจากที่ตรงนั้นด้วยแววตาเคร่งขรึมแล้วกดโทรหาคนสนิท

            ความจริงใจที่เขาให้ไป...มันไม่ถึงเธอ

            ต่อจากนี้ก็เตรียมตัวพบกับซาตานที่จะทำทุกอย่างเพื่อแก้แค้นเธอได้เลย

            “ประวัติคุณอัญชิสาครับ” ใช้เวลาสามวันทุกอย่างก็อยู่ในมือเขาอีกครั้ง คราวก่อนประวัติของหล่อนไม่ได้มีเยอะเพราะสืบแค่พอให้รู้เท่านั้น แต่วันนี้เขาให้เจตน์ไปสืบทุกอย่างกระทั่งผู้ชายที่หล่อนควงอยู่ในตอนนี้

            ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะหักหลังกันได้อย่างเจ็บแสบ เป็นครั้งแรกที่โดนผู้หญิงหลอกแล้วเสียเงินเป็นล้านเพราะเชื่อใจหล่อน

            “ขอบใจ”

            อัญชิสาทำกับเขาไว้แสบจริง...

            “คุณหนึ่งครับ คนที่ไปขึ้นเช็คชื่อวินธาครับ” ขณะที่กำลังอ่านประวัติของหล่อนก็ได้ยินรายงานจากคนสนิท คิ้วหนาขมวดเข้าหากันก่อนได้รับข้อมูลไขความจริงกระจ่างแก่ตน

            “ใคร” กัดฟันถามเสียงเข้ม คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปมพร้อมกับดวงตาคมดุที่จ้องเจตน์ซึ่งลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ทราบในทันทีว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงที่กล้าทรยศหักหลังเจ้านายตัวเอง

            “เหมือนจะเป็น...คนรักของคุณอัญครับ”

            จบคำพูดนั้นทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ปากหยักแสยะยิ้มสมเพชตัวเองที่ตกอยู่ในห้วงแห่งรักนาน ไม่คิดเลยว่าหล่อนจะทำกับตนได้เจ็บแสบขนาดนี้ เขาหัวเราะลั่นห้องดังก้องกังวานแล้วโบกมือไล่ให้เลขาส่วนตัวออกไปข้างนอก       

            ชายหนุ่มหัวเราะจนน้ำตาไหลพร้อมกับใจที่เจ็บปวดรวดร้าวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

            รักครั้งแรกของเขาจบลงด้วยการถูกทรยศ...แต่เชื่อเถอะว่าตนไม่มีทางยอมโดนฝ่ายเดียวแน่

            ตนเจ็บมากเพียงใด อัญชิสาต้องเจ็บมากกว่าเป็นร้อยเท่า!

            บาร์ลับของโรงแรมที่มีสำหรับแขกระดับวีไอพีถูกจับจองด้วยลูกชายคนโตของนครเฟื่องรัตน์ บรั่นดีถูกเสิร์ฟไม่ได้พักโดยที่เขาก็ยกแก้วดื่มไม่สนใจจะรอคนที่ตัวเองนัด ความเสียใจเมื่อช่วงบ่ายยังคงหลงเหลือจึงมาใช้น้ำเมาดับมันเผื่อช่วยให้ทุเลาลงบ้าง

            บาร์เทนเดอร์ชงเครื่องดื่มไม่ได้พัก เขายกแก้วต่อแก้วไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น คิดว่าดื่มเมาก็แค่ขึ้นไปพักบนห้องส่วนตัวของตนเองที่ชั้นบน ทุกอย่างช่างง่ายดายสำหรับเขาเสียเหลือเกิน มีเพียงสิ่งเดียวที่ได้มายากและเขาไม่น่าไปถูกตาต้องใจก็คืออัญชิสา

            ผู้หญิงหน้าไหว้หลักหลอกที่ต้มกันซะเปื่อย...

            “หึ...เข้าหาเพราะผลประโยชน์สินะ” พึมพำกับตัวเองแล้วกรอกเหล้าเข้าปากในรวดเดียว ก่อนที่จะมีมือปริศนาวางลงบนไหล่ พอหันมองก็พบเพื่อนสนิทที่ส่งยิ้มให้กันแต่เขาไม่มีกระใจจะยิ้มตอบ นอกจากหันกลับมามองน้ำสีอำพันตรงหน้าด้วยความหลงใหล

            “ไงวะ เครียดเหรอถึงนัดกูมาดื่ม” ไตรเตชินได้รับสายจากเพื่อนก็ขับรถเข้ามาในตัวจังหวัด ช่างประจวบเหมาะเสียเหลือเกินเพราะช่วงนี้เขาก็เบื่อบ้านอยู่เหมือนกัน รู้ว่าพวกท่านไม่ได้เร่งแต่ก็พูดเรื่องมีแฟนบ่อยจนคนรักสนุกเริ่มคร้านจะฟัง

            “นิดหน่อย มึงเป็นยังไงบ้าง” ไม่ได้ตอบคำถามเลือกจะถามกลับแทน

            “สบายดี พ่อแม่ไม่มาเร่งกูเรื่องแต่งานล่ะ...เพิ่งเรียนจบจะให้รีบแต่งเพื่อ” เมื่อก่อนก็เร่งเรื่องแต่งงานทั้งที่เขาเพิ่งสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ส่วนตอนนี้มาพูดเรื่องมีแฟนแทนจนชายหนุ่มต้องหาทางหนีทีไล่ให้ตัวเอง

            “กูก็ไม่เห็นว่าเขาจะเร่งมึงนะ แต่สงสัยเห็นมึงลอยชายมั้งเลยอยากให้มีคนอยู่ข้างกัน มึงก็หาบ้างไม่ใช่ฟันไปเรื่อย” อดไม่ได้จะบอกเพื่อนสนิทแต่มีหรือที่ไตรเตชินจะสนใจ กลับสั่งเหล้าแล้วกรอกเข้าปากในรวดเดียว สมฉายาคอทองแดงแล้วตอบกลับอย่างไม่ยี่หระ

            “อ้าว กูบริสุทธิ์”

            “ไปหลอกควายไป” ส่ายหน้าระอาแล้วบอกประชด คนฟังก็กลั้วหัวเราะในลำคออย่างมีความสุข ก่อนที่บทสนทนาของเราจะจบลง เขาเห็นได้ชัดว่าเพื่อนไม่มีความสุข ใบหน้าหมองเศร้าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน จึงได้ถามด้วยความเป็นห่วง

            “มึงมีปัญหาอะไรหรือเปล่า” เพียงแค่แตะมือลงบนบ่าแกร่ง คนที่กำลังเศร้าก็ระบายทุกอย่างออกมาโดยไม่คิดปิดบัง หัวเราะเยาะตัวเองทั้งที่แววตารวดร้าวจนคนฟังนึกสงสาร อยากปลอบแต่ก็ไม่ใช่แนวถนัดของตัวเอง

            “พอดีโดนหลอกมาว่ะ ให้เงินให้เพชรเขาก็เอาไปให้คนรักของเขา กลายเป็นว่ากูคือมือที่สาม...” ท้ายประโยคลดเสียงลงแล้วยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มหวังให้ความเจ็บคลายลงบ้าง แต่เหมือนว่าแผลจะใหญ่กว่าที่คิดเอาไว้ เพียงแค่เอ่ยถึงก็ทำให้เขาเจ็บปวดมากกว่าเดิม

            “โห หล่อรวยขนาดนี้ยังเป็นมือที่สามได้ ต้นงิ้วเติบโตรอให้มึงปีนเลยเพื่อน...ไม่ตลกเหรอ” เจอสายตาดุหันมามองก็ปิดปากแล้วหัวเราะแห้ง ก่อนที่ร่างสูงจะเหนื่อยกับการคุยจึงลุกยืนเต็มความสูงพร้อมถอนหายใจใส่เพื่อนสนิท

            “เฮ้อ กลับล่ะ” คนฟังถึงกับเบิกตากว้าง

            “อ้าว กูเพิ่งนั่ง!” ขับรถมาชั่วโมงกว่ายังดื่มไม่ถึงสามแก้วเพื่อนจะทิ้งกันไปซะแล้ว

            “ดื่มเลย กูเลี้ยงเอง” พูดจบก็ควักบัตรเครดิตวางไว้บนเคาน์เตอร์บาร์ แสดงความร่ำรวยทีไตรเตชินไม่ได้ต้องการสักนิด เดินออกจากบาร์ไม่สนใจว่าจะถูกเรียกเพราะสิ่งที่ต้องการตอนนี้คือล้มตัวลงนอนบนเตียงแล้วปล่อยใจให้โล่งมากกว่า

            อยากรู้เหมือนกันว่าหล่อนจะทำอะไรอีก

            “กูมีเงินจ่าย แต่มึงกลับมานั่งเป็นเพื่อนกูก่อน ไอ้หนึ่ง หนึ่งโว้ย!” หนุ่มชาวไร่ทำได้เพียงถอนหายใจเมื่อเพื่อนไม่คิดหวนกลับมา ยกมือกุมขมับก่อนหยิบแก้วเหล้าขึ้นดื่ม เมื่อเพื่อนจะเลี้ยงก็ไม่ขัดศรัทธาแล้วกัน สั่งดื่มจนเมาแล้วเปิดห้องพักที่โรงแรมนครเฟื่องรัตน์อย่างมีความสุข

            ขณะที่วันต่อมาประวัติของแฟนอัญชิสาก็อยู่ในมือธนนท์ปภพเป็นที่เรียบร้อย เขาเปิดดูว่าอีกฝ่ายเป็นใครก่อนแสยะยิ้ม นึกสมเพชหล่อนที่หาผู้ชายได้แค่นี้ ไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองจะถูกทิ้งไม่เป็นกระทั่งตัวเลือก

            โดยที่หล่อนคว้าเศษสวะมาเคียงกาย...ดีแล้วที่ตนตาสว่างก่อนจะถลำลึกเสียเงินทองมากกว่านี้

            “วินธาเป็นลูกชายของคุณเวทย์ครับ เรียนไม่จบติดการพนันตอนนี้ไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่งต้องหนีเจ้าหนี้ ส่วนพ่อก็ออกประเทศหนีคดีฟอกเงินครับ” แสยะยิ้มสมเพชเธอที่เลือกผู้ชายมาจากถังขยะ หน้าตาอีกฝ่ายหล่อเหลาก็จริงแต่นิสัยต่ำทรามจนต้องส่ายหน้าระอา

            “ทั้งสองรู้จักกันผ่านทางคุณอรแต่น่าจะสานสัมพันธ์กันไม่นาน ส่วนใหญ่มักจะเก็บตัวในห้องพักของโรงแรมไม่ค่อยออกไปไหนครับ เช็คที่คุณให้ก็เป็นวินธาที่เอาไปขึ้นเงินครับ” ข้อมูลที่ได้มาน่าจะถูกต้องครบถ้วนตามที่เห็นจากกล้องวงจรปิดของโรงแรม คนฟังรายงานทำเพียงพยักหน้าแล้วทิ้งเอกสารทุกอย่างลงถังขยะ ไม่อยากดูให้เสียสายตาด้วยซ้ำ

            “ครับ” รับคำไม่ได้พูดอะไรอีก เจตน์ทำหน้าที่ตัวเองเสร็จสิ้นก็ค้อมศีรษะให้เจ้านายแล้วเดินออกจากห้อง ปล่อยให้เขานั่งอยู่เพียงลำพังอย่างใช้ความคิด

            วิธีไหน...ที่จะสั่งสอนเธอให้รู้จักคำว่าตายทั้งเป็นนะ