๗ ฟองสบู่ในอากาศ (๑)

๗

ฟองสบู่ในอากาศ

            เวลาล่วงเลยไปหลายสัปดาห์เขากลับไม่ได้รับข่าวคราวของหญิงสาวอีกเลย ส่วนตนก็ยุ่งกับงานเช่นเดียวกันเพราะบิดาทิ้งทุกอย่างแล้วไปหวานกับภรรยาสองคน เขาวิ่งงานหัวหมุนเพิ่งจะกลับมาว่างเมื่อพวกท่านกลับถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ พร้อมกับของฝากมากมายให้ลูกชายสามคน ทั้งยังส่งไปให้ลูกสาวถึงเชียงใหม่อีกต่างหาก

            แต่ถึงอัญชิสาจะไม่มาหา ส่วนเขาก็ไม่ได้ลงไปดูการแสดงที่ห้องจัดเลี้ยงอีก หัวใจของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากการถูกหักหลัง ไม่น่าหลงคนอย่างหล่อนเลย ผู้หญิงที่ไม่มีสิ่งใดให้น่าหลงใหลเลยแม้แต่น้อย

            รูปลักษณ์ภายนอกกับจิตใจภายในช่างแตกต่างกันเหลือเกิน หล่อนแสดงละครเก่งจนเขาไม่อาจจับโกหกได้ ทุกอย่างเหมือนจริงใจแต่กลับเต็มไปด้วยเล่ห์ร้ายที่บัดนี้ทำลายหัวใจของเขาจนย่อยยับ สร้างความเคียดแค้นแก่ชายหนุ่มเป็นอย่างมากจนคิดว่าตนต้องเอาคืนให้เจ็บแสบ

            เดินลงมาข้างล่างเพื่อเตรียมกลับบ้านเมื่องานทุกอย่างเสร็จสิ้น คนรถจอดพาหนะคอยท่าที่หน้าโรงแรม แต่ยังไม่ทันก้าวออกไปไหนกลับมาคนวิ่งเข้ามาขวางทางเสียก่อน เขาหยุดฝีเท้าแล้วมองดูหญิงอายุน้อยกว่า

            อรสินีมาหาเขาถึงที่...

            “พี่หนึ่งกินข้าวหรือยังคะ” สวมชุดเดรสสวยดูโตกว่าวัย รีดผมตรงพร้อมกับแต่งหน้าเข้มกว่าปกติซึ่งดูโตจนเขาคิดว่าอายุมากกว่าอัญชิสา แต่ตนก็ไม่ได้ทักท้วงนอกจากส่งยิ้มให้ตามมารยาท หลายครั้งที่เธอมาขอพบแล้วเขาก็หาข้ออ้างเรื่องงานมาปฏิเสธเสมอ แต่ตอนนี้เหมือนจะทำเช่นนั้นไม่ได้แล้ว

            “ยังครับ” คนฟังแววตาเป็นประกาย ขยับเข้ามาใกล้มากกว่าเดิมพร้อมกับเงยหน้าส่งประกายตาหวานแก่เขา จนร่างหนาต้องถอยห่างไม่อยากใกล้ชิดกับเธอมากกว่านี้

            “ไปกินข้าวกับอรได้ไหมคะ” รีบชวนเขาทันทีเพราะรอหลายครั้งก็ถูกอีกฝ่ายปฏิเสธตลอด วันนี้จึงเตรียมตัวมาอย่างดีว่าต้องไปดินเนอร์กับชายหนุ่มให้ได้

            “ครับ” ไม่คาดคิดว่าเขาจะตอบรับ

            เธอดีใจจนเก็บสีหน้าเอาไว้ไม่อยู่ รีบเข้ามากอดแขนเขาอย่างรวดเร็ว ตอนแรกคิดว่าชายหนุ่มจะปลดออกแต่กลายเป็นว่าเขาไม่พูดอะไร พาหล่อนเดินไปรับประทานอาหารที่ห้องอาหารของโรงแรม ใครเดินผ่านก็ยกมือไหว้ทำให้อรสินีได้เชิดหน้าชูตาไปด้วย

            หัวใจพองโตเพียงแค่คิดว่าถ้าแต่งงานกับคนข้างกายตัวเองจะได้รับความเคารพมากแค่ไหน ภาพวาดฝันข้างหน้าช่างมีความสุขเสียเหลือเกิน จนไม่อยากให้เป็นเพียงแค่ความฝันอีกต่อไป ไม่รู้ว่าจะเป็นความจริงได้หรือเปล่า

            เข้ามานั่งในห้องอาหารก็สั่งของที่อยากกิน เธอเริ่มมีกำลังใจในการจีบเขาเพราะรู้สึกว่าแววตาของอีกฝ่ายยามที่มองตนเปลี่ยนไป จึงพยายามทำหน้านิ่งเก็บอาการเอาไว้ สั่งอาหารที่ชอบพอประมาณแล้วยื่นเมนูกลับคืน ระหว่างนั้นก็นั่งมองดวงหน้าหล่อ สายตาเชื้อเชิญเพื่อหลอกล่อให้เขาหลงใหล แต่เหมือนอีกฝ่ายจะทำเพียงแค่ยิ้มให้หล่อนเท่านั้น

            “ช่วงนี้พี่อัญไม่ค่อยว่างเลยค่ะ เห็นยุ่งกับการสมัครงานหลังเรียนจบ ส่วนอรก็ต้องรีบอ่านหนังสือสอบแล้วเดี๋ยวจะสอบเข้ามหาลัยไม่ได้” ระหว่างรออาหารก็จจิบน้ำแล้วชวนคุยเรื่องพี่สาว ช่วงนี้ทราบมาว่าคนอายุมากกว่ากำลังยุ่งกับการสมัครงานหลังเรียนจบ ทั้งยังถูกคนสนิทของเธอเรียกไปหาบ่อยครั้ง

            ป่านนี้คงโดนตอกจนพรุนไปแล้ว ยิ่งคิดก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ มีความสุขกับการได้แก้แค้นคนที่ทำให้เธอด้อยกว่าทุกทาง

            แต่ตอนนี้หล่อนไม่ต้องอิจฉาพี่สาวอีกต่อไป...

            “พี่สาวน้องอรมีแฟนหรือยังครับ” ถามด้วยความสนใจอยากทราบเหมือนกันว่าคนที่บ้านรู้หรือเปล่า แม้ว่าเขาจะทราบความจริงแล้วก็ตาม

            “อรก็ไม่แน่ใจค่ะ...เยอะจนไม่รู้ว่าคนไหนแฟน พี่อัญสวยนี่คะมีคนมาจีบก็เป็นเรื่องธรรมดา” ไหวไหล่เล็กน้อยแล้วพูดใส่สีตีไข่เป็นเรื่องธรรมดา เขาฟังอย่างนั้นก็พยักหน้าคล้อยตามง่ายดาย แสยะยิ้มสมเพชตัวเองที่เคยคิดจริงจังกับผู้หญิงแบบนั้น

            “นั่นสินะ...” พึมพำเสียงเบาแล้วหยิบน้ำขึ้นจิบโดยไม่ได้ขยายความมากกว่านั้น สร้างความสงสัยแก่คนอายุน้อยกว่าเป็นอย่างมาก จึงตัดสินใจถามตรงไปตรงมาเพราะอยากรู้ว่าตอนนี้ตัวเองมีความหวังมากน้อยแค่ไหน

            พอจะเอาชนะพี่สาวได้หรือเปล่า

            “แล้วพี่หนึ่งคิดยังไงกับพี่อัญคะ” เธอรอฟังคำตอบใจจดจ่อ ส่วนเขาก็แสยะยิ้มก่อนตอบตามความจริง พร้อมกับส่งสายตาหวานให้คนตรงหน้า มองจนหล่อนไม่กล้าจะสบตาด้วยรีบเบือนหน้าหลบพร้อมกับแก้มที่ซับสีเลือดด้วยความเขินอาย

            “แค่น้องครับ...น้องสาวคนหนึ่ง”

            เขารู้ทันทีว่าแผนต่อจากนี้ของตนคืออะไร หลังจากถูกหักหลังอย่างเจ็บปวด เขาก็จะมอบบทเรียนที่ไม่ต่างกันให้หล่อนบ้าง

            คนอย่างอัญชิสาไม่คู่ควรกับความรักของใครหรอก!

            หลังจากเรียนจบก็ยุ่งกับการหาเงินเพื่อนำไปให้คนที่กุมความลับของเธอเอาไว้ หล่อนพยายามหาเงินให้ได้วันล่ะสามถึงสี่พันเพื่อนำไปปิดปากเขา ไม่อยากไปขอเงินของธนนท์ปภพ ไม่กล้ากระทั่งจะสู้หน้าเขาด้วยซ้ำ

            วันนี้ก็เป็นอีกวันที่นัดพบกับวินธา คนที่หล่อนแสนจะเกลียดหน้าเป็นอย่างยิ่ง ความหล่อของเขาไม่ได้ทำให้หล่อนหลงใหล กลับรังเกียจขยะแขยงมากกว่าเดิม

            แม้จะจดจำเรื่องคืนนั้นไม่ได้ และการพบกันคราวต่อมาก็เว้นระยะห่างเอาไว้ เธอพวกมีดกับสเปรย์พริกไทยไว้ในกระเป๋าเสมอ ถ้าอีกฝ่ายเข้าใกล้เกินสิบเมตรก็พร้อมสู้ทันที คราวนี้จะไม่ยอมเสียท่าเป็นอันขาด

            “ต้องแบบนี้สิครับเมีย เอาเงินมาให้ผัวใช้ตลอดเลย” รับเงินมาแล้วยิ้มกว้าง ทิ้งตัวลงบนโซฟาของโรงแรมพลางนับเงินอย่างมีความสุข เจอกันสัปดาห์ล่ะครั้งก็มีเงินให้ใช้ตลอด โดยไม่ได้สนใจว่าหล่อนไปเอามาจากไหน เขาแค่อยากได้เงินเพื่อไปหาความสำราญให้ตัวเอง

            ส่วนเรื่องจับเธอรวบหัวรวบหางก็ยังไม่ได้ทำ อัญชิสายังคงเข้าใจว่าเสียตัวแล้วทั้งที่ความจริงไม่เป็นเช่นนั้น คลิปที่เธอกลัวนักหนาก็ไม่มี แต่ตนก็ยังใช้มันมาข่มขู่เสมอจนได้เงินมาใช้มือเติบเหมือนทุกวันนี้

            “ขอร้องล่ะ อย่าให้ฉันต้องทำแบบนี้อีกเลย ช่วยลบคลิปได้ไหม” หมดหนทางเพราะไม่ว่าจะพูดอย่างไรคนตรงหน้าก็ไม่ยอมลบคลิป แล้วเธอก็ได้ฟังแค่เสียงไม่กล้าจะดูด้วยซ้ำว่าตัวเองโดนอะไรบ้าง มันเหมือนฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนหล่อนเสมอ

            “ลบทำไม ฉันชอบเอาไปดูเวลามีอารมณ์ มันชัดมากเลยนะตอนที่สอดเข้าไป...” พยายามพูดเพื่อให้หล่อนคิดตาม จนร่างบางตะโกนเสียงดังเพื่อให้หยุดพูด ไม่ต้องการได้ยินสิ่งที่แสลงใจตัวเอง น้ำตาคลอเบ้าเกือบกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

            “หยุด! หยุดพูดสักที!”

            “ทำไมล่ะ ไม่อยากฟังเหรอเมียจ๋า...”เขานึกสนุกกำลังจะเดินเข้ามาหาเธอ แต่หญิงสาวหยิบมีดในกระเป๋ามาขู่เขาก่อน ทำให้วินธาหยุดยืนที่เดิมแล้วทรุดลงนั่งบนโซฟา เขาไม่ได้ต้องการเธอมากขนาดนั้นแม้ว่าหญิงสาวจะสวยมากแค่ไหนก็ตาม

            สิ่งที่อยากได้คือเงินมากกว่า แล้วเธอก็ยังมีประโยชน์ต่อตนจึงไม่อยากเขี่ยทิ้ง

            “เอามาให้ฉันห้าแสน แล้วจะยอมลบคลิป...หนึ่งล้านเลยดีกว่า เอามาหนึ่งล้านแล้วฉันจะลบให้เอง” เสนอทางเลือกให้หล่อนทันทีแต่คนฟังเผยอปากค้าง แทบทรุดลงนั่งบนพื้นเพราะไม่รู้ว่าตัวเองจะไปได้อย่างไร

            “ฉันจะไปหามาจากไหน” ถามเสียงเบาด้วยความหนักใจ