EP4

ห้องพักภายในบ้านไม้กลางป่าถูกยึดครองโดยไคเอลนักประดิษฐ์ทำให้ตอนนี้เซรัสเหลือพื้นที่แค่โซฟาตัวเล็กข้างตะเกียงไฟที่ไส้โดนเผาจนสั้น เขาเอื้อมไปหมุนไส้ตะเกียงขึ้นเล็กน้อยพลันให้ไคเอลที่ลูบ ๆ อยู่ตามพื้นหาอะไรบางอย่างเจอ เขายกมันขึ้นมาส่องกับแสงไฟที่เซรัสเอี้ยวหลบให้แล้วยิ้มอย่างพอใจก่อนจะวางมันลงบนถาดที่มีนอตหลายขนาดวางอยู่ จัดเรียงมันอย่างเป็นระเบียบบอกตัวเองให้รู้ลำดับก่อนหลังแล้วจึงหยิบกระดาษแผ่นกว้างมาจากเตียงนอน เจ้าของห้องส่ายหน้าน้อย ๆ แล้วบอกตัวเองว่าคืนนี้คงจะไม่ได้นอนอีกเป็นแน่

“อ้อ ข้าขออนุญาตท่านหรือยังนะ ท่านรัชทายาท” เซรัสถอนหายใจ ส่ายหน้าเล็กน้อยแล้ววางเท้าลงพื้นอย่างระมัดระวังไม่ให้ไปเหยียบชิ้นส่วนใดที่ไคเอลนำเข้ามาอีก หนึ่งคือเขาจะเจ็บและบางอย่างมันแสนจะเปราะบาง หากยากจนเขาก็ไม่รู้ว่าจะไปหาจากไหนมาคืนอีกฝ่าย การเดินกะหย่องไปจนถึงประตูจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้ ทว่าไคเอลกลับไม่ได้ขอบคุณหรือคิดจะเงยหน้าขึ้นมามองเขาแม้แต่น้อย

“เจ้าจะไปปิดประตูกับหน้าต่างด้วยนะ ลมมันจะเข้าน่ะ” แม้ไม่เงยหน้ามาแต่ไคเอลก็พูดขึ้นมาได้ถูกจังหวะ เซรัสจึงเอื้อมไปปิดหน้าต่างที่มีเพียงบานเดียวให้ก่อนจะกลับมาหยุดที่หน้าประตู

“เจ้าจะทำอะไร นานไหม ถ้านานข้าจะได้กลับเข้าวังไปสักพัก”

“มันจะนาน” ว่าพลางหยิบชิ้นส่วนรูปตัวแอลที่ประกอบกับแผ่นเหล็กเอาไว้จนครบสี่ทิศขึ้นมาดู

“แต่คงไม่นานพอให้ท่านเดินทางถึงประตูวังหรอก ถ้าไม่อยากเข้าไปฟังเรื่องไร้สาระก็พักเสียที่นี่” เซรัสส่ายหน้า เสียงลมหายใจดังกว่าเสียงลมที่พยายามจะลอดหน้าต่างเข้ามา จนแล้วจนรอด ไคเอลก็คือคนที่เขาอยากจะทุบหลังสักที

“งั้นข้าไปล่ะ เชิญใช้บริการห้องข้าได้ตามสบาย”

“ถ้าเจ้าไปเหลาไม้ขนาดเท่านิ้วนางให้ข้าสักสิบหรือยี่สิบชิ้นจะดีมาก”

“เจ้าจะเอามาทำอะไร”

“ขาตั้ง”

“ขาตั้ง?” เซรัสทวนคำน้ำเสียงติดฉงน

“ถ้ายัยแม่มดไม่คิดจะช่วยเราสำรวจแผนที่ ข้าก็จะทำแผ่นสะท้อนแล้วก็วัดระยะด้วยตัวเอง และข้าว่ามันคงจะมีประโยชน์ในวันงานประเพณี เพียงแต่ว่าข้าจะต้องทำมันเยอะ ๆ” เขาอธิบายขณะกรีดเลนส์นูนอย่างขะมักเขม้น

“ข้าไม่เคยมองออกเลยว่าเศษของพวกนี้จะมาเป็นอะไรที่เจ้าพูดถึงได้อย่างไร”

“แบบนี้ไงล่ะ นักประดิษฐ์ถึงไม่ได้มีเยอะแยะ” เซรัสพยักหน้าแล้วถอนหายใจอีกครั้ง เขาเดินออกไปด้านนอกหยิบพร้าด้ามยาวที่ถนัดมือแล้วเดินออกไปห่างจากบ้านพักพอสมควร คืนนี้ดวงจันทร์ไม่ได้ทอแสงเต็มดวงเขาจึงต้องอาศัยความเคยชินและความระมัดระวังมากกว่าปกติในการเดินหาต้นไม้ที่ไม่แก่ไป ไม่อ่อนไป เนื้อเหนียวกำลังดีพอที่จะรับน้ำหนักเลนส์แก้วและแผ่นเหล็กของไคเอล ต่อให้เขาจะไม่รู้ว่ามันจะออกมาหน้าตาแบบไหนก็เถอะ

ปั่ก! เขาเฉาะพร้าลงเนื้อไม้พอเห็นว่าน้ำยางทยอยไหลเล็กน้อยก็เดินผ่านไปเพราะมันยังไม่ใช่ที่เขาตามหา เดินผ่านไปอีกสักพักก็รู้สึกตัวว่าตนเข้ามาลึกพอสมควร หันมองรอบ ๆ เขาถูกต้นไม้สูงเลยศีรษะโอบล้อมเอาไว้ ต้นไม้เตี้ยสุดสูงแค่เข่าโชคยังดีที่ช้างป่ามาถางนำร่องเอาไว้ แต่คงจะไม่ดีนักหากอยู่นานเพราะช้างป่าพวกนี้จมูกดีกว่าช้างทั่วไปหลายเท่า แม้ภายนอกไม่ได้มีอะไรพิเศษแต่สัญชาตญาณของมันเป็นที่น่าพิศวงกับคนในวังไม่น้อย

“ถ้าข้าเป็นคิงส์ ข้าจะสั่งให้นักประดิษฐ์ต้องผ่านหลักสูตรการใช้ชีวิตร่วมกับคนทั่วไปเสียก่อน” แม้จะพูดไปอย่างนั้นแต่ตาก็ยังมองหาต้นไม้ที่พอเหมาะจนไม่เจอต้นเท่าเข่าน้ำยางไม่ไหลเยิ้ม แต่ก็เหนียวทนติดที่ว่าต้องตากแดดอีกเล็กน้อยจึงจะแข็งแรงพอเป็นขาค้ำยันให้สิ่งประดิษฐ์ของไคเอล

“ต้นนี้แล้วกัน” แล้วเขาก็ใช้คมพร้าฝานลำต้นขนาดครึ่งต้นแขนออกมา กองมันเอาไว้ที่โคนต้นไม้ใหญ่แล้วเดินวนรอบเพื่อหาต้นที่คล้าย ๆ กันแต่เว้นระยะพอควรเอาออกเพื่อไม่ให้มันแย่งอาหารกันมากเกินไป หากมากับเทร่า หล่อนคงจะบ่นในความคิดซับซ้อนของเขาและระอาในความคิดง่ายและไร้เหตุผลของไคเอล พวกเขาสามคนน่ะไม่มีอะไรที่พอดีกันสักอย่างแต่ก็ดึงกันมาอยู่ตรงกลางได้อย่างพอเหมาะเช่นเดียวกับต้นที่สองที่เขากะน้ำหนักแล้วฟันมันขาดได้ในครั้งเดียว

“เจ้านั่นจะเอาหนาแค่ไหนนะ” เซรัสมองต้นไม้ทั้งสองต้นแล้วนึกฉงน เขาเองก็ลืมถามว่าคำว่าสูงเท่านิ้วนางแล้วหนาเท่าใด คิดได้ดังนั้นก็แบกต้นไม้สองต้นขึ้นบ่า คิดเสียว่าหากไม่พอก็ให้คนอยากได้มาตัดใหม่ แต่ถ้าจะเอาไปหมดคงตัดวงจรชีวิตพวกมันเปล่า ๆ

กึก! เมื่อหันหลังกลับหางตาก็เห็นแสงหนึ่งวาบผ่านหลัง เท้าขวาเหยียบกิ่งไม้หักกลางจนเขาเซไปด้านหลัง ทุกจังหวะเกิดขึ้นพร้อมกันอย่างพอเหมาะ เจ้าชายขี้กลัวได้แต่หยุดอยู่กับที่หวังว่าแม่มดเทร่าจะได้ยินเสียงแล้วตามมาช่วย หรือไม่ไคเอลคงอยากได้ของจนต้องรีบออกมาตาม แต่มันก็ช้าเกินไป เขารออยู่นานสองนานจนความกลัวนั้นค่อย ๆ หาย เห็นเพียงหิ่งห้อยบินหลบไปคนละทางเหมือนกับมีอะไรทิ้งดิ่งลงกลางวงพวกมัน เขากำพร้าในมือแน่น ปิดปากแน่นสนิทกลัวว่าจะมีเสียงอะไรลอดออกไปทำให้สิ่งที่อยู่ตรงนั้นตื่นมาอาละวาด ขณะเดียวกันเขาก็ภาวนาว่าอย่าให้มีอะไรอยู่ตรงนั้น

ชายหนุ่มก้าวช้า ๆ มองซ้ายแลขวาเดินสวนทางกับเจ้าหิ่งห้อยและผีเสื้อเรืองแสงที่เริ่มฟักตัวและทิ้งรังดักแด้ไว้ให้กลายเป็นใยแก้วสีประหลาด ทุกสิ่งในนี้ล้วนน่าพิศวงแต่หากมีอะไรที่แปลกใหม่เข้ามาเขาเองก็คงจะตั้งตัวไม่ทันเช่นกัน

“อือ…” ชายหนุ่มเบิกตาโพลงเมื่อได้ยินเสียงหายใจเบาจากสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า หญ้าแหวกเป็นเวิ้งกว้างไม่เห็นเงาสิ่งมีชีวิตอื่นอยู่รายรอบนั้น พวกมันต่างพากันหนีแต่ไม่ใช่อาการแตกตื่น เขาจึงค่อย ๆ ก้าวเข้าไป แหวกหญ้าที่สูงเกือบเท่าอกออกพ้นทางก่อนจะยืนนิ่งงันมองสิ่งที่เห็นโดยไร้ความเคลื่อนไหวใดในหัวสมอง

ประกายแสงสีฟ้าสะท้อนออกมาจากร่างบางที่นอนนิ่งทว่ายังได้ยินเสียงลมหายใจชัดเจน เมื่อยิ่งเข้าไปใกล้เส้นผมนั้นก็เปล่งแสงจ้าจนเขาต้องยกมือขึ้นบังมันเอาไว้ ให้ตนได้ปรับสายตาสักพักก็มองเห็นว่าร่างนั้นสวมชุดสีขาวที่ดูเหมือนจะเอาผ้ามาประกอบกันแต่ละส่วนมากกว่าตัดเย็บ ทว่ากลับไม่มีส่วนไหนหลุดออกจากกันให้คนมองนั้นกังวลใจ เมื่อเข้าไปใกล้ ก็พบว่าเกล็ดแสงสีเงินเล็ก ๆ ที่อยู่บนผมของหล่อนเปล่งแสงออกมาปนกับสีฟ้าสาดกระจายไปทั่วบริเวณ

กวางแก้ว…ไก่ฟ้า…นกร้องเพลง…หรือ…เซรัสทบทวนสัตว์ทุกชนิดที่เคยเจอแต่สิ่งตรงหน้าก็ไม่เข้าเค้าสักนิด ไม่มีสัตว์ชนิดไหนแปลงร่างเป็นมนุษย์หรือเลียนแบบสิ่งที่เห็นได้

ขณะกำลังคิดต่าง ๆ นานาร่างนั้นก็ขยับทำให้เขาเห็นรอยขีดเล็ก ๆ ตามตัว เซรัสรีบทิ้งพร้าและต้นไม้ที่แบกมาลงอย่างไม่สนทิศทางแล้วพลิกร่างนั้นอย่างระมัดระวังสำรวจดูจนทั่วก็เห็นว่ายังมีรอยแบบเดียวกันอยู่ทั่วร่าง อาจเป็นเพราะใบหญ้าที่บาดตามตัว แต่จะมาจากทิศทางใดเขาคงไม่เสียเวลาคาดเดา เซรัสประคองเธอขึ้นมาแล้วพลิกหันหลังช้อนเธอขึ้นมาแบกเอาไว้ มุ่งตรงไปยังบ้านไม้ที่จุดตะเกียงให้เห็นอยู่รำไร ในใจก็นึกอยากให้เทร่ามาเสียตอนนี้ เขาอยากรู้ว่าสิ่งนี้คืออะไร มาดีหรือมาร้าย แต่สิ่งที่ควรจะทำก่อนอื่นใดคือทำให้เธอได้สติและแน่ใจว่าจะรอดชีวิต หากมีอะไรเกินคาดหมายก็คงฝากความหวังไว้ที่เทร่า

“ไม่กลับนะ…” เซรัสลดฝีเท้าและเงี่ยหูฟังที่อีกฝ่ายพูด เธอพูดได้ เธอเข้าใจภาษามนุษย์ และเธอน่าจะหนีอะไรมา

วันนี้กระท่อมของเทร่าปิดเงียบไม่มีแม้เงาของแม่มดที่จะโผล่ออกมา เขาทำได้เพียงทอดสายตามองแล้วเดินตรงไปยังบ้านพัก สาวเท้าขึ้นบันไดเลี่ยงจากห้องนอนไปยังห้องหนังสือ คืนนี้คงจะยกห้องนี้ให้เธออีกห้อง จนกว่าจะมีพยานรู้เห็นในวันพรุ่งนี้ คืนนี้ได้แต่ภาวนาไม่ให้อาการบาดเจ็บของหญิงสาวนิรนามมีอะไรมากกว่าที่ตาเขาเห็น