EP5

แสงประกายสีม่วงสว่างวาบท่ามกลางความมืด ปลายนิ้วเรียวกรีดวนรอบลูกแก้วสีดำสนิท กระทั่งมีเงาน้ำหมุนวนกลืนกินสีของมันจนเหลือเพียงลูกแก้วว่าง ๆ ที่คอยฉายภาพบ้านไม้กลางป่า มันยังเงียบสงบเช่นเดิม ทว่าเธอไม่สามารถเข้าไปภายในบ้านได้ ไม่เห็นแม้การเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ในนั้น

แปะ!

เทร่าแปะมือบนลูกแก้ว พลันเปลี่ยนเป็นสีดำพร้อมกับภาพนั้นที่หายไป เธอคว้าเสื้อคลุมและไม้คู่กายก่อนจะหายไปด้วยคาถาที่ทิ้งกลิ่นไฟเอาไว้

กองไฟโหมขึ้นหน้าบ้านเพียงครู่ก็ปรากฏร่างหญิงสาวในผ้าคลุมสีดำ พร้อมกับไคเอลที่เดินงัวเงียออกมาจากบ้าน เขาประคองสิ่งประดิษฐ์มั่นแม้จะตกใจเล็กน้อยที่เจอหน้าเธอในตอนเช้า

“ไฟอะไรหอบเจ้ามาที่นี่แต่เช้าเลยแม่มด”

“ข้างในมีอะไร”

“ข้างใน? ไม่มีนี่ ข้าไม่ได้ขโมยอะไรเจ้ามานะ” เขาวางสิ่งประดิษฐ์ลงบนพนักนั่งหน้าบ้านแล้วรีบยกมือเหมือนจะให้อีกฝ่ายค้นตัว ทว่าเทร่าเมินแล้วเดินผ่านเขาไป ไคเอลยกมือเกาหัวแกรก ๆ มองตามคนกันเองที่ทำตัวห่างไกล ทว่ากลับกล้าเข้าไปค้นทุกซอกทุกมุมในบ้าน

“นี่ ข้าเป็นเจ้าของร่วมกับเซรัสนะ จะมีอะไรเจ้าก็ต้องบอกข้าหน่อยไหม” ไคเอลเดินเข้ามาเคียง พยายามดึงความสนใจ แต่ก็ถูกเทร่าหันมาจิ๊ปากใส่แล้วกลับไปมองหาสิ่งที่เธอสงสัยต่อ

“นี่ เซรัสไม่อยู่หรอกนะ กลับวังไปตั้งแต่เมื่อคืน”

“เจ้าอยู่ที่นี่คนเดียวทั้งคืนเหรอ?”

“อื้อ…ใช่” แม้จะไม่เข้าใจกับท่าทีร้อนรนของเทร่า แต่เขาก็พยักหน้าตอบแล้วเดินตามเทร่าที่รุดไปยังห้องหนังสือชั้นใต้ดิน ไคเอลคลำทางช้า ๆ เพราะตะเกียงที่แขวนเอาไว้ดับหมดแล้ว ต่างจากเทร่าที่เธอแทบจะลอยลงไปแล้วหยุดอยู่ตรงหน้าประตู หันมามองเขาแล้วพยักหน้าไปทางประตู

“แล้วเจ้าไม่เปิดเองเล่า?”

“ก็ข้าจะให้เจ้าเปิด เป็นเจ้าของร่วมก็มาเปิดสิ” คนถูกต่อปากต่อคำส่ายหัว แต่ก็เดินไปเปิดให้แต่โดยดี ประตูนั้นได้ล็อก เขาจึงยิ่งสงสัยว่าคนที่เข้าออกบ้านคนอื่นหยิบจับสิ่งของ บางครั้งก็จัดแจงอย่างเทร่าจะมากลัวอะไรกับแค่การเปิดห้องหนังสือของเซรัส

แต่แล้วสิ่งที่สงสัยก็ถูกคลายลงเมื่อไคเอลเห็นร่างบางนอนอยู่บนโซฟาตัวยาวของเซรัส เรียวขาของหล่อนเต็มไปด้วยร่องรอยหนามเกี่ยว เช่นเดียวกับแขนและใบหน้าที่มีอยู่ประปราย ร่างที่กระเพื่อมน้อย ๆ ทำเขารู้ว่าเธอยังมีลมหายใจ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เทร่าเบาใจ เพราะสีผมที่แปลกตาอาจเป็นสัตว์วิเศษกลายร่างหรือผู้มีเวทมนตร์จำแลงมา ปากสีชาดจึงขยับท่องคาถาเบา ๆ ปลายนิ้ววนเกิดเสียงกริ๊งเป็นระยะ ยิ่งเธอพลิกตัว เทร่าก็ย้ำมนต์บทเดิมให้หนักขึ้น แต่อาการของหญิงสาวก็ตอบสนองแต่เพียงเท่านั้น

“ทำอะไรกัน” และทุกอย่างก็หยุดลงเมื่อเซรัสถือกะละมังน้ำอุ่นเดินแทรกพวกเขาเข้ามา

“นี่มาแต่เช้าเลยหรอ? มีอะไรหรือเปล่า” ถามพร้อมกับเดินนำกะละมังน้ำไปวางไว้ที่โต๊ะข้างชั้นหนังสือ เขาลากเก้าอี้ตัวเล็กให้ขยับใกล้โซฟา แล้วบิดผ้าหมาด ๆ สายตาช้อนมองคนทั้งสองที่ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันไปมาเหมือนจะเกี่ยงให้อีกคนเป็นผู้พูด

“ข้าเพิ่งจะตื่นเมื่อไม่นานมานี้ สิ่งประดิษฐ์น่ะ เสร็จไปแล้วเกินครึ่ง” ไคเอลเหมือนจะบอกนัย ๆ ว่าเขาไม่ได้รู้เห็นเกี่ยวกับการมาของเทร่า และคนที่รู้ดีสุดคงเป็นเจ้าตัวเอง เพราะไคเอลรู้สึกเจ็บยิบ ๆ ที่เอวเหมือนโดนหยิก หันไปก็เห็นเทร่าทำปากมุบมิบ คงไม่พ้นท่องมนต์สักบทมาเล่นงานเขา

“แล้วเจ้าล่ะ…” เซรัสปรายตามาหาหล่อนช้า ๆ ไม่มีแววตาที่บอกว่าหยอกล้อ ครั้งนี้เทร่ารู้สึกเหมือนตนเป็นคนนอกจริง ๆ เสียแล้ว

แม่มดสาวสูดลมหายใจแล้วมองไปยังร่างอรชรที่ยังนอนนิ่ง

“นางแค่ยังไม่ฟื้น ไม่ได้แปลว่าไม่รับรู้ เจ้าอธิบายเรื่องนางมาก่อนดีกว่า ส่วนเรื่องที่ข้ามาเราค่อยแยกไปคุยกัน” เซรัสพยักหน้าขณะที่สายตาก็กวาดไปรอบห้อง เหมือนต้องยอมรับข้อเสนอแบบที่ไม่อยากยอมรับ แล้วจึงขยับเข้าไปหาหญิงสาว เช็ดคราบเลือดตามรอยแผลเบา ๆ จนทั่ว โดยมีไคเอลและเทร่ามองการกระทำนั้นอยู่

“ข้าเอาไปจัดการให้” ไคเอลพุ่งตัวไปแย่งกะละมังน้ำมาถือ ขณะที่เซรัสอุ้มมันลุกขึ้นแล้วส่งสายตาให้เทร่า เธอหาได้ตอบรับ แต่หันไปพยักหน้าให้เซรัสแล้วเดินกลับขึ้นไปทางเดิม บันไดไม่กี่ขั้น แต่เหมือนว่าระยะทางมันยาวไกลเหลือเกินในความรู้สึกไคเอล มันเหมือนมีเงาอึมครึมตามติดเขามา

ควันจางลอยขึ้นจากแก้วชาที่ประกอบกับเสียงช้อนกระทบเซรามิกดังกริ๊ง กริ๊ง เหมือนกระดิ่งตามวัดเอเชียหวังจะช่วยบรรเทาความว้าวุ่นในใจของเทร่าได้ แต่เปล่าเลย การกระทำของเซรัสกลับทำให้เธอหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ เช่นเดียวกัน เซรัสอ่านแม่มดสาวออกหมดทุกอย่างว่าเธอกำลังอึดอัดและจะบีบให้เขาพูดก่อน ซึ่งจุดประสงค์ของเราตรงกัน

“โอ๊ย พวกเจ้า!” แต่คนที่ความอดทนต่ำที่สุดในเกมนี้คือไคเอล ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ มองเซรัสที่ยืนคนชาตรงเคาน์เตอร์กับเทร่าที่กอดอกนิ่งที่อีกฝั่งของโต๊ะ ทำสงครามความเงียบกันแล้วก็ขอยกธงขาวเสียเอง

“ข้ายอมแล้ว พวกเจ้าเล่าเสียทีเถอะ หรือถ้าจะไม่เล่าก็ช่วยแยกย้ายกันไปคนละทาง หรือไม่ ข้าจะไปเอง” ไคเอลยืนขึ้นแต่ก็รู้สึกขนลุกวาบเมื่อจะก้าวออกไป ไม่มีเสียงรั้ง ไม่มีแรงฉุด มีเพียงความเงียบและสายตาสองคู่ที่มองมาโดยไม่พูดอะไร เพิ่งรู้ว่าเพื่อนทั้งสองคนมีอิทธิพลกับเขามากมาย ขนาดที่ฉุดให้กลับลงมาในทั้งที่สถานการณ์น่าอึดอัดขนาดนี้ได้

“ถ้าพวกเจ้าไม่เล่า ข้าเล่าของข้าเอง” หันซ้ายมองขวา ต่างคนก็ต่างทอดสายตาลงที่อื่น ไม่มีใครอนุญาตหรือคัดค้าน เขาจึงเริ่มเล่า

“ข้าตื่นเพราะได้ยินเสียงคนเดินไปเดินมา ก็เลยออกมาดูเห็นยัยแม่มดนี่มาเดินวนไปวนมาในบ้าน ทำอย่างกับจะลืมไม้กายสิทธิ์ไว้อย่างไงอย่างงั้น” เทร่าหันไปค้อนขวับ มือข้างที่กำไม้กายสิทธิ์ไว้ก็สั่นระริก บทสวดมากมายพรั่งพรูขึ้นมาให้เลือก แต่ก็ยังไม่เหนือกว่าม่านสติของเธอ

“เธอมาทำอะไร เธอควรจะเล่าก่อนนะ เพราะคนที่เริ่มเรื่องวันนี้ คือเธอ” เซรัสสรุป แล้วยกถ้วยชาขึ้นจิบเบา ๆ ได้ยินเสียงเทร่าถอนหายใจเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มพอใจเมื่อเธอเปิดปากเล่า

“ข้าตรวจสอบป่านี้ผ่านลูกแก้ว ปกติก็เห็นว่าพวกเจ้าทำอะไรทุกมุมของบ้าน แต่รอบนี้ข้ามาได้แค่หน้าบ้าน ไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น”

“แปลว่าฉันทำอะไรเธอก็เห็นหมดเลยงั้นสิ?” ไคเอลพูดพลางยกมือขึ้นโอบกอดตัวเอง เหมือนกับว่ากำลังถูกคุกคาม ซึ่ง…เทร่าก็ไม่ได้ปฏิเสธว่าเห็นหรือไม่เห็นอะไรสักหน่อย

“อย่าพาข้าออกนอกเรื่องได้ไหมไคเอล” เซรัสเอ็ด

“เจ้าตรวจสอบในบ้านข้าทำไม” เซรัสกดเสียงต่ำ

“เพราะสิ่งที่มีในบ้านเจ้ามันดึงดูดนักล่าทุกที่ให้มารวมกัน ยิ่งไคเอลชอบไปหาของอะไรแปลก ๆ ข้ายิ่งต้องคอยดู” เธอตอบด้วยท่าทีแสนเย็นชา ปรายตามองผู้ฟังเล็กน้อยแล้วกอดอก เบนสายตาไปด้านหลังแล้วหลับตาเพื่อฟังเสียงที่อยู่ในห้องหนังสือ

“ข้าไม่ได้ยินแม้แต่เสียงหายใจของสิ่งมีชีวิต ข้าเลยต้องลากเจ้ามาคุยกันตรงนี้ไง”

เซรัสยังคงนิ่ง ไคเอลจึงรวบรัดตัดความ

“สรุปว่ายัยนี่ก็แค่เป็นห่วงพวกเรา แต่ก่อนหน้านั้นเห็นทุกห้องไหงข้าก็ไม่รู้

“ข้าเข้ามาแค่โถงกับสุ่มห้องอีกเล็กน้อย ยกเว้นห้องน้ำ หรือต่อให้ข้าดูเจ้าข้าก็ล้างความทรงจำตัวเอง อย่าห่วงเลย…” คนที่พูดแล้วทำหน้าไร้ความรู้สึกไปด้วย ทว่าทำให้เขาเจ็บลึกถึงทรวงได้อย่างเทร่าคงจะหนึ่งร้อยปีแล้วมีหนึ่งคนเสียแล้ว…