EP7

เทร่าหันหลังไม่ถึงสามนาทีไคเอลก็หันมายิ้มให้เขาพร้อมกับท่าทีร่าเริงเกินขอบเขตจนเขาต้องส่ายหัว

“งั้น ข้าคงต้องยึดห้องนอนเจ้าสักสามวัน ถ้านอนห้องสมุดไม่สบายเจ้าก็ไปนอนที่วังเจ้านะ” พูดจบก็วิ่งเข้าห้องนอนของเซรัสโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต ปิดประตูปังแล้วลงล็อกเหมือนกับประกาศว่าสามวันต่อจากนี้ไคเอลจะอยู่ในที่ของตน เซรัสส่ายหัวเล็กน้อยแต่ไม่มีก้อนความขุ่นเคืองติดมา เขาเดินไปหยิบแก้วน้ำผึ้งที่เทร่าผสมทิ้งไว้ให้หมุนแก้วเบา ๆ ให้สิ่งที่อยู่ข้างในเข้ากันก่อนจะเดินไปดูหม้อยาก็พบว่ามันยังไม่ยุบตามที่แม่มดสาวบอก แล้วจึงลงไปยังห้องสมุดชั้นล่างมองร่างบางที่นอนอยู่ผ่านประตูที่แง้มเอาไว้ เธอยังคงนอนนิ่งแต่เสียงลมหายใจยังดังเป็นระยะ เซรัสวางแก้วนั้นลงที่โต๊ะข้างโซฟาปิดมันไว้ด้วยหนังสือหนึ่งเล่มแล้วนั่งลงข้าง ๆ ถือวิสาสะประคองมือนางขึ้นมาสัมผัสเบา ๆ บริเวณชีพจรนับครั้งและจังหวะมันว่าปกติจึงวางลง

เขาพินิจใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยบาดเจ็บแต่ไม่อาจกลบประกายสีน้ำนมที่สะท้อนจากผิวของหล่อนได้ เปลือกตาของนางวิบวับเหมือนมีผงไข่มุกเจือตัดกับแพขนตาสีดำสนิทที่เรียงเส้นแต่พองาม มันไม่ใช่เชื้อพันธุ์ของหญิงสาวในอาณาจักรนี้

สตรีในเมืองส่วนมากร่างสูงไล่เลี่ยกับบุรุษด้วยเชื้อสายนักรบดวงตาของหล่อนเป็นสีฟ้าเลี้ยงกระบนใบหน้าอย่างไม่ตั้งใจเพราะส่วนมากคือการจับอาวุธแล้วใช้ชีวิตเหมือนซ้อมรบอยู่ตลอดเวลา เสื้อผ้าที่ใส่เหมือนกับแบกหนังสัตว์หรือเสื้อเกราะเอาไว้ทำให้ไหล่ของหลายนางในเมืองนั้นหนาและแข็งเหมือนกำแพง มันจึงทำให้เขามั่นใจขึ้นมาได้หนึ่งข้อว่านางไม่ใช่นักรบแฝงตัวมาและคงไม่ใช่คนในท้องที่ทั้งสีผมและรูปร่างที่ถูกหล่อหลอมตามการใช้ชีวิต ทว่าผมสีฟ้าซ่อนสีบลอนด์ยังคงก่อความสงสัย แต่เขาก็วางมันเอาไว้แล้วเมื่อเปลือกตาคู่สวยขยับขึ้นช้า ๆ เซรัสกระเถิบถอยลงมาให้ห่างจากเธอเล็กน้อยไม่ให้คนที่เพิ่งได้สตินั้นตกใจ

หญิงสาวลืมตาขึ้นมาทอดสายตามองคนที่อยู่ปลายเตียงผ่านภาพเลือนรางช้า ๆ ก่อนที่จะฉายชัดในเวลาต่อมา

เฮือก!

เธอหายใจเสียงดังแล้วดีดตัวขึ้นกระเถิบจนชิดมุมหนึ่งของโซฟา ปัดป่ายหาหลายสิ่งใกล้ตัวแต่สุดท้ายก็โอบกอดตัวเองเอาไว้แล้วมองหน้าเซรัสดวงตานั้นหลากความหมายแต่ที่เดาได้คือเธอกำลังหวาดกลัว เซรัสยกมือทั้งสองขึ้นกั้นเหมือนขีดเส้นระหว่างเขาและเธอ ว่าตนจะไม่ก้าวข้ามระยะนี้ไปและเธอจะปลอดภัยหากอยู่ ณ ตรงนี้

“ใจเย็นก่อน...ฉันไม่ทำอะไรเธอ” ครานี้เซรัสกำลังคิดหาคำพูดของตนไม่ได้พ้นจะขอความช่วยเหลือจากเทร่าได้หรือไม่ แม่มดผิวขาวปากแดงแต่ซ่อนตัวใต้ผ้าสีดำจะยิ่งทำให้หญิงสาวหวาดกลัวหรือไม่ แต่คงไม่ต้องถึงขึ้นนั้นเพราะคนตรงหน้าค่อย ๆ สงบลงจังหวะหายใจพ่นออกมาช้า ๆ แล้วหยัดกายตรงมองหน้าเซรัส เอียงซ้ายเอียงขวาเหมือนจะสำรวจว่าคน ๆ นี้อันตรายจริงหรือไม่แล้วดึงตัวเองกลับไปนั่งที่เดิม

“เธอ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” หญิงสาวส่ายหน้า

“ฉันเจอเธอนอนหมดสติอยู่ในป่า ก็เลยพามาที่นี่ เธอฟังฉันรู้เรื่องใช่ไหม?” ครานี้หล่อนพยักหน้า

“เพื่อนฉันบอกว่าถ้าเธอตื่นให้เธอดื่มน้ำก่อน เธอหิวไหม” เธอนิ่ง เซรัสจึงเลื่อนตัวเขาไปใกล้เล็กน้อยแล้วหยิบแก้วน้ำจากข้างโซฟาส่งให้ หล่อนรับมันไว้ด้วยสองมือประคองเอาไว้อย่างนั้นไม่ยกขึ้นดื่ม เซรัสจึงคว้ามันมาแล้วกระดกไปครึ่งแก้ว

“เกลือกับน้ำผึ้ง ไม่มีอะไร แต่มันจะดีกับเธอถ้าเธอดื่มมัน” ตากลมกลอกไปมามองอาการของเซรัสครู่หนึ่งแล้วยกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ ดวงตาเหลือบมองเซรัสเป็นระยะ ๆ

“ฉันไปดูยาให้เธอก่อนนะ” เขาทิ้งระยะเอาไว้เพื่อให้หล่อนได้สบายใจสักครู่ แม้จะรู้ดีว่ายาที่ตั้งเอาไว้คงไม่เข้าที่ง่าย ๆ พอออกมาด้านนอกเขาก็มองซ้ายแลขวาหาที่สักที่ให้ตัวเองได้ฝากตัวอยู่แต่จะทางไหนก็ล้วนถูกยึดไปจนหมด

ผีเสื้อที่ปีกสะท้อนเงาราวกับแมลงทับบินร่อนตอมเกสรดอกไม้ที่ชูกลิ่นรับอากาศเย็น ๆ ในป่า เซรัสตัดก้านที่เริ่มแก่ออกมาอย่างใจเย็นเพื่อให้ทิ้งรอยแผลสำหรับการงอกใหม่เอาไว้แล้วปักก้านที่เด็ดมาลงบนแจกันน้ำ แม้จะเสียดายหากดอกไม้นี้จะเหี่ยวเฉาไปตามกาลเวลาทว่าปลายของมันจะต้องมีรากเล็ก ๆ งอกขึ้นเพื่อสร้างต้นใหม่เหตุผลเดียวคือต้องมีชีวิตรอดต่อไปไม่ว่าจะสภาพแบบไหน มันจึงทำให้เขาเข้าใจสิ่งมีชีวิตมากขึ้น จะออกมาสภาพใด หน้าตาสวยหรือไม่นั้นไม่สำคัญเพียงแต่วันพรุ่งนี้ได้ลืมตามาเห็นแสงวันใหม่มันก็มากพอแล้วสำหรับการยืนหยัดอยู่บนโลก

“โอ๊ย!” เซรัสหันไปมองที่มาของเสียงก็เห็นว่าหญิงสาวที่ช่วยไว้พาตัวเองออกมายืนตรงระเบียงชานบ้าน เธอเอียงตัวเล็กน้อยเพราะเจ็บที่เมื่อกี้เหยียบไม้ผุจนมันพังแล้วพาเท้าของเธอเสียหลักไปด้วย เธอส่งยิ้มแหยให้เซรัสแล้วถอยห่างจากจุดเกิดเหตุ ชายหนุ่ม เขาหยิบแจกันพวกนั้นหลบทางแล้ววิ่งขึ้นไปด้านบนเว้นระยะเล็กน้อยแล้วสำรวจรอบ ๆ ก็เห็นแผลใหม่ที่ขาของเธอ

ระยะห่างของคนทั้งสองถูกลดลงเพราะตอนนี้หญิงสาวยื่นเท้าออกมาเพื่อให้เซรัสช่วยทำแผลให้เธอได้ถนัด ระยะนี้เคยใกล้จนเธอกังวลแต่ทุกอย่างถูกลืมไปกระทั่งเซรัสพันผ้าเสร็จก็ถอยออกมาแล้วหันไปมองหม้อที่ตั้งเอาไว้ว่ามันแห้งลงไปจนติดก้นหม้อเขาไม่ลืมใส่น้ำตาลก้อนก่อนที่จะลงไปดูแลดอกไม้ข้างล่าง

“มันน่าจะใช้ได้แล้ว เดี๋ยวฉันเตรียมยาให้นะ” พูดขณะที่เตรียมยาใส่ถ้วยเล็กพร้อมกับหยดน้ำลงไปเล็กน้อย พอหันมาก็เห็นว่าหญิงสาวยังคงส่งยิ้มแหย ๆ ให้เขาอีกเช่นเคย

“เป็นอะไรหรือเปล่า” เธอส่ายหน้าแล้วยื่นมือมารับถ้วยยาจากเขา

“เธอพูดได้ไหม?”

“ฉันพูดได้” เธอตอบเสียงค่อย เซรัสเพียงพยักหน้า

“ทานะ ตามแผลของเธอน่ะ” เธอพยักหน้าอีกครั้งแล้วแต้มยาลงบนแผลไล่จากแขนทั้งสองข้างซึ่งมันก็ค่อย ๆ จางลงไปจากเมื่อคืน

“หิวหรือเปล่า” เจ้าของผมสีฟ้าพยักหน้าหงึก ๆ หันไปบนโต๊ะก็เห็นแต่ขนมปังที่ไคเอลกินทิ้งเอาไว้จึงต้องเบนไปทางครัวด้านหลังแต่มันก็ว่างเปล่า มีแค่เครื่องปรุงยาพื้นฐาน ที่นี่ไม่ได้มีเพื่อให้คนใช้ชีวิตสินะ

“เดี๋ยวฉันมานะ ถ้าไม่รังเกียจ ขนมปังบนโต๊ะนั่นกินได้ มีแยมอยู่ในตู้ชั้นบน น้ำดื่มเธอเปิดได้เองเลย ถ้าง่วงก็เข้าไปนอนในห้องหนังสือ ห้องที่เธอนอนเมื่อคืนน่ะ ฉันจะไปหามื้อหลักมาให้” เธอกะพริบตาปริบ ๆ เซรัสจึงต้องถามย้ำอีกครั้ง

“เธอเข้าใจที่ฉันพูดไหม” หญิงสาวพยักหน้า เขาจึงถอนหายใจอย่างน้อยพอสื่อสารกันได้ก็ดีมากแล้ว ชายหนุ่มหันไปหยิบเสื้อคลุมที่แขวนไว้ตรงทางออก หันกลับมามองก็เห็นว่าเธอยังจ้องเขาไม่วางตาแต่ยังคงนิ่งเงียบ

“เดี๋ยว...” ก้าวสุดท้ายที่กำลังจะพ้นประตูบ้านชะงักเมื่อเสียงหวานเอ่ยเรียกเขาและเอ่ยประโยคถัดมาอย่างตะกุกตะกัก

“ขะ...ขอบคุณนะที่ช่วยฉันไว้ ขอบคุณนะ...” เธอเอียงหน้าเล็กน้อยคล้ายจะถามแต่คำถามนั้นติดอยู่ที่ปาก

“เซรัส” ดวงตากลมพลิกมองที่เขาริมฝีปากเม้มแน่นเหมือนว่ารอบข้างมันเงียบจนได้ยินแค่เสียงของเขา

“ฉันชื่อเซรัส แล้วเธอล่ะ” ประโยคถัดมาทำเอาริมฝีปากบางกลายเป็นเส้นตรง เธอนึกอยู่นาน เซรัสเองไม่รู้ว่าแค่การถามชื่อกลายเป็นคำถามที่ยากจะตอบสำหรับคนอื่นเสียเมื่อไร แต่มันไม่ง่ายสำหรับเจ้าของผมสีฟ้าที่จะตอบมัน