EP6

เทร่าปล่อยให้ไคเอลวุ่นวายกับเสียงความคิดแล้วหันมาหาเซรัสที่เอาแต่ปิดปากเงียบทั้งที่เธอพูดไปแทบจะหมดแล้ว

“ว่าอย่างไร เจ้าจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ ข้าว่าเจ้าต้องเป็นคนอธิบายมากที่สุดเลยนะ” เธอกอดอกทิ้งสะโพกพิงโต๊ะอาหาร นาทีนี้เทร่าคือผู้เหนือกว่าเพราะเรื่องของเธอไม่ใช่ความลับและไม่มีอะไรเสียหายหรือจะทำให้ใครเสี่ยงอันตราย แต่กับเซรัสเขาเหยียบอะไรอยู่บ้างก็ไม่รู้

ดวงตาเฉี่ยวปรายมองคนที่เบนหน้าไปทางอื่น แม้เสี้ยวหนึ่งหางตาของเขาจะหันมาแต่ก็หาได้หันกลับมาสบตากันตรง ๆ

“จะอยู่แบบนี้ได้ทั้งวันจริง ๆ เหรอ? มีอะไรที่อยากขอข้าหรือเปล่า” เทร่าเปิดปากอีกครั้ง

“ข้าไม่รู้จะเริ่มอย่างไรต่างหาก ใช่ว่าอยากจะปิดเงียบเสียที่ไหน” เซรัสตอบอย่างไม่สบอารมณ์นัก แล้วหันไปมองไคเอลที่ บิ ขนมปัง ใส่ปากด้วยดวงตาเหม่อลอย

“เพราะเจ้านั่นแหละที่ยึดห้องนอนข้าเอาไปเป็นห้องนักประดิษฐ์น่ะ”

“อะไร? ทำไมวนมาที่ข้า เจ้าเป็นคนไปพานางมาเองไม่ใช่เหรอ หรือนางลอยมาจากไหนเจ้าก็พูดไปสิจะมาโยนให้ข้าทำไมล่ะ” ไคเอลฉุนนิด ๆ แต่ก็ไม่ได้จริงจังนัก

“เข้าเรื่องสักทีเถอะเซรัส เพราะอะไรนางถึงมาอยู่ตรงนี้” เทร่าพูด

“เมื่อคืน ข้าออกไปหลังบ้าน แล้วก็เลยเข้าไปในป่าลึกเพราะจะไปหาของมาให้ไคเอลทำสิ่งประดิษฐ์”

“ไม่วายวนมาสินะ” ไคเอลบ่น แม้เสียงจะรบกวนคนทั้งสองแต่ไม่มีใครหันมาใส่ใจ

“แล้วข้าก็เห็นแสงบางอย่างตกลงมาตอนแรกก็จะหนีแต่ว่าข้าได้ยินเสียงหายใจ” เทร่ายังคงยืนท่าเดิมและฟังด้วยสีหน้าเช่นเดิม ไม่มีความรู้สึก ไม่ตัดสิน

“พอเข้าไปดู ก็เจอนางนอนไม่ได้สติ เนื้อตัวก็ตามที่เจ้าเห็น”

“แล้วเจ้าก็พานางเข้ามา?” ไคเอลถาม

“อือ” คนถามขยับตัวมายืนอยู่ตรงหน้า สีหน้านั้นทั้งอึ้งกับสิ่งที่เพื่อนทำและเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

“แค่เห็นเป็นผู้หญิงเจ้าก็ไว้ใจ?”

“ข้าไม่ได้ไว้ใจ แต่ถ้าทิ้งนางไว้กลางป่ามันก็จะใจร้ายเกินไปหน่อยหรือเปล่า”

“แต่พานางเข้ามาในบ้านลับของเราโดยที่นางก็ไม่ได้เหมือนพวกเราเจ้าก็ใจร้ายกับข้าเกินไปหน่อยหรือเปล่า”

“อย่าพูดเหมือนว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นมาแล้วเจ้าจะเอาตัวรอดไม่ได้สิ เจ้าเป็นผู้ชายนะ เจ้าเป็นลูกนักรบนะไคเอล”

“แต่ข้าจับดาบไม่ได้ด้วยซ้ำ”

“พอเถอะ…” เทร่าขัดเสียงเรียบ

“ก่อนเจ้าทำ เจ้าคงคิดมาดีแล้วใช่ไหม, เซรัส?” ชายหนุ่มไม่หลบตา ร้องตอบในลำคอเบา ๆ ทว่าสายตานั้นหนักแน่นกว่าเสียงที่ใช้ เทร่าถอนหายใจเบา ๆ แล้วเดินไปที่เคาน์เตอร์ครัวมีสมุนไพรวางอยู่หลายชนิด เธอหยิบมาเพียงสามอย่างใส่หม้อต้มที่มีน้ำเล็กน้อยพัดไฟให้แรงจนท่วมหม้อ ทุกอย่างที่ทำนั้นไม่มีเวทมนตร์เข้ามาเกี่ยวข้องจนไคเอลที่ยืนคิ้วผูกโบอยู่อดปากถามไม่ได้

“เจ้าทำอะไร?”

“ยาทาแผลให้นาง”

“ยาที่เจ้าปรุงก็มีเยอะแยะ หายได้ในชั่วพริบตา จะมาพึ่งยาที่ต้องใช้เวลาหลายคืนทำไม” ครั้งนี้เป็นเซรัส

“แล้วเจ้ารู้หรือว่านางเป็นคนปกติเหมือนพวกเจ้า หรือเป็นแบบข้า” ครานี้คนถูกกดดันคือเซรัส สองสายตามองมาเหมือนจะเค้นเอาคำตอบแต่แล้วเขาก็ส่ายหน้าหนีแล้วเดินออกไปนั่งที่โซฟาหยิบหนังสือจากกองมาหนึ่งเล่ม สายตาที่มองมันนั้นว่างเปล่า แล้ว ยื่นหนังสือ ไปให้เทร่าที่เดินตามมา

“ข้าขนพวกมันมาจากห้องสมุดของข้า” หนังสือเกี่ยวกับสัตว์วิเศษและเทพในดินแดนลึกลับมากมายกองพะเนิน อีกฝั่งกระจัดกระจายบอกว่ามันถูกรื้อค้นและอ่านจนหมดแล้ว

“ไม่มีข้อไหนหรือเล่มไหนที่กล่าวถึงนางเลย” เทร่าเปิดมันช้า ๆ ในระดับสายตา ไคเอลแทรกตัวเข้ามามองหนังสือที่ลอยอยู่ กวาดสายตาอ่านทว่าก็ไม่ทันแม่มดอยู่ดี

“เจ้าอ่านอะไร?”

“นอกจากสีผม แล้วก็เสื้อผ้าที่นางใส่ มี อะไรที่แตกต่างจากพวกเจ้า หรือมีข้าอีกไหม” เธอหันไปถามเซรัส เจ้าตัวคิดเล็กน้อยแล้วส่ายหน้า

“ไม่นะ แต่จะ ยังไง ก็แล้วแต่ ข้าจะให้นางฟื้น หายดีแล้วค่อยให้นางออกไปจากที่นี่”

“แต่ถ้านางกลับมาแก้แค้นล่ะ” ไคเอลดูตื่นตระหนกกว่าใคร

“พวกเราไม่ได้ทำอะไรไม่ดีกับนาง นางจะทำแบบนั้นทำไม เจ้าน่ะตระหนกเกินไปนะ”

“แต่ข้าว่า ห่าง ๆ ไว้น่าจะดีกว่า ไว้นางช่วยเหลือตัวเองได้เมื่อไรก็ให้นางออกไปจากที่นี่ซะ ให้ออกไปทางที่จำยาก ๆ และปิดมันทิ้ง” พอฟังจบไคเอลกลับทำหน้าหยี แม่มดที่เขารู้จักคิดลึกลับและซับซ้อนกว่าที่เคยรู้หลายเท่า

“แล้วที่เจ้าบอกว่า เจ้าเข้ามาในบ้านข้าไม่ได้คืออย่างไง?”

“ข้ามองพวกเจ้าและภายในบ้านของพวกเจ้าผ่านลูกแก้วไม่ได้ต่างหาก กลัวว่าจะเป็นอะไรไปเลยรีบมาดู”

“สิ่งเดียวที่จะทำให้พวกข้าเป็นอะไรไปได้คือทหารจากเมืองตะวันออกหรือไม่ก็ทหารของคิงส์มาลากพวกเราไป” ไคเอลพูด

“หรือไม่ก็พ่อเจ้ามาตามเจ้าให้กลับไปซ้อม” เซรัสเอ่ย สีหน้าไคเอลดูไม่ค่อยพอใจเท่าไรและยิ่งออกอาการเมื่อเขาหันไปทางอื่น

“เจ้าอย่าลืมนะว่าวันหนึ่งเจ้าต้องเป็นองครักษ์ และแน่นอนว่าข้าจะเลือกเจ้า”

“ข้าเป็นเพื่อนของเซรัส ไม่ใช่องครักษ์ของรัชทายาทหรือคิงส์องค์ไหน” แทนที่บรรยากาศจะราบรื่นกลับมีความตึงเครียดเล็ก ๆ ผุดขึ้น เขารู้ดีว่าตนและอีกฝ่ายผูกพันกันในฐานะเพื่อน และรู้ดียิ่งกว่าเมื่อตนได้ครองเมืองนี้เพื่อนคนเดียวในชีวิตจะหายไปอย่างเงียบ ๆ

“แต่ข้าไม่รับคนธรรมดามาช่วยปรุงยาหรอกนะ อย่าฝัน ถ้าเจ้าตัดเพื่อนกับเซรัส เจ้าจะต้องอยู่คนเดียว” เทร่าดึงบรรยากาศให้ดีขึ้นแค่เสี้ยววิแล้วกลับไปพูดเรื่องสำคัญ

“ยานั่นเจ้ารอจนน้ำมันยุบเหลือครึ่งหนึ่งแล้วใส่น้ำตาลลงไปสามก้อน เสร็จแล้วก็ปล่อยให้มันแห้งจนเหนียวติดหม้อ ก่อนใช้ก็ผสมน้ำเล็กน้อยแล้วทาแผลให้นาง”

“แล้วนางจะฟื้นเมื่อไร?”

“ข้าไม่รู้ แต่ไม่ว่านางจะฟื้นเร็ว ๆ นี้หรือไม่เจ้าก็ต้องคอยทาแผลให้นาง”

“แล้วยาของเจ้าล่ะ เจ้ามียาตั้งเยอะ เวทมนตร์อัดแน่น แต่ใจคอจะหวงเอาไว้ทั้งที่ช่วยคนได้งั้นเหรอ?” เธอส่ายหน้ากับคำถามของไคเอล แล้วเทน้ำผึ้ง เกลือปลายช้อน และ น้ำเปล่าใส่แก้วเอาไว้

“หากนางตื่นให้นางกินนี่เป็นอย่างแรกแล้วค่อยให้กินอย่างอื่น ไม่เกินสามวันอาการคงดีขึ้น เจ้าก็เตรียมหาลู่ทางไว้แล้วกัน ข้าคงจะไม่ได้ร่วมการช่วยเหลือนางหรอก”

“แค่นี้ก็ช่วยมากแล้ว ขอบใจนะ”

“แปลว่า สามวันนี้เจ้าจะไม่แวะเวียนมาที่นี่บ้างเลยเหรอ” ไคเอลถาม ท่าทางเกือบจะร้อนใจ เซรัสมองเพื่อนแล้วก็ส่ายหน้าเบา ๆ ไคเอลน่ะเหมือนคนที่เด็กสุดในกลุ่ม สิ่งใดที่คิดมักแสดงออกทางสีหน้าและน้ำเสียงเสมอ รอบนี้ก็เช่นกัน

“ข้าก็มีเรื่องต้องทำ เจ้าเองก็มีงานต้องทำเหมือนกัน” คิ้วคมขมวดมุ่น

“สิ่งที่เจ้าอยากให้ข้าช่วย จะมาใช้แรงข้าคนเดียวทั้งหมดก็ไม่ไหวหรอกนะ”

“เจ้าหมายถึง?”

“เรื่องแผนที่ที่เจ้าอยากให้ข้าช่วย เจ้าจะยืมมือข้าจัดการทั้งหมดไม่ได้ เพราะ ข้าไม่ได้มีส่วน ได้ส่วนเสียอะไรด้วยเลย”

“…” เธอกวาดตามองไคเอลที่คอตกสลับกับเซรัสที่อมยิ้มน้อย ๆ เกริ่นมาเท่านี้ก็พอจะเดาคำตอบของหล่อนออกแล้ว

“เจ้าก็ต้องมีเครื่องทุ่นแรงให้ข้าเหมือนกัน แล้วก็ควรจะร่วมลงมือด้วยทั้งเจ้าและเซรัส”

“แปลว่า…” เหมือนกับมีหูเล็ก ๆ ผุดขึ้นมาจากหัวไคเอลและมันกำลังกระดิกอย่างร่าเริง

“แปลว่าเจ้ามีเวลาสามวัน เตรียมของประดิษฐ์นั้นให้เสร็จ แล้วเราค่อยมาว่ากันว่าจะทำอย่างไรให้แผนที่ใหม่เสร็จก่อนงานประเพณีของคิงส์”