EP8

ลูกแก้วสองลูกหมุนวนไปมาอยู่ในมือขณะที่สายตาทอดมองนาฬิกาทรายอย่างใจเย็น ชายหนุ่มปรายตามองสาวรับใช้แล้วสะบัดหน้าไปทางประตูเป็นสัญญาณว่าให้พวกหล่อนออกไป แต่ก่อนที่จะออกพวกเธอเดินเข้ามาเตรียมจะเก็บถาดอาหารของที่เซรัสทานไปได้เพียงครึ่งทว่าเขากลับยกมือห้ามแล้วสะบัดมือบอกให้พวกเธอออกไปอีกครั้ง เมื่อประตูห้องปิดลงแล้วก็วางลูกแก้วคู่นั้นลงบนโต๊ะแล้วหันกลับไปลงกลอนปิดประตูให้สนิท แล้วรีบวิ่งไปหยิบห่อผ้ามาคลุมอาหารแห้ง ๆ เอาไว้ เขาตักแต่ละสิ่งเพียงเล็กน้อยไม่ให้เสียหน้าตาเดิมแล้วซ้อนมันอีกชั้นด้วยผ้าตาถี่ที่มักใช้ห่ออาหารหนีออกหลังวังตอนที่เล่นกับไคเอล

เขาปีนออกทางด้านหลังซึ่งเชื่อมกับทางเดินมืดอย่างที่เคย ไม่นานนักเท้าก็สัมผัสพื้นดินจึงรีบวิ่งไปทางเดิมไม่ลืมระวังอาหารให้อยู่ในสภาพดีเช่นเดิม ชุดที่ใส่ออกมาถูกกิ่งไม้ฟาดจนเป็นรอยดินรอยยางอีกครั้ง ระหว่างที่เปลี่ยนความเร็วเป็นและปรับจังหวะจากวิ่งเป็นเดินเขาก็มองรอยพวกนั้นพลางคิดในใจว่าคงจะต้องทิ้งเสื้อตัวนี้อีกแล้ว แต่อย่างไรเสียใครจะมาสนใจว่าเสื้อผ้าของเขามีครบหรือไม่ หากเขาไม่โวยวายขึ้นมาใครจะกล้าสงสัย

เป็นเรื่องปกติที่เซรัสจะมาหยุดที่หน้าบ้านไม้พร้อมกับสภาพที่ดูไม่จืดแต่ต่างจากครั้งก่อนนิดหน่อยตรงที่เขาเหงื่อท่วมตัวเหมือนกับวิ่งหนีอะไรมา ก่อนจะขึ้นบ้านเขาจัดเสื้อผ้ามอมแมมให้เข้าที่อีกครั้งแล้วเดินขึ้นไปตามแสงตะเกียงที่ถูกจุดเหมือนทุกครั้ง ไคเอลคงจะสละเวลาออกมาจัดการเรื่องพวกนี้ให้ ส่วนเทร่าถ้าบอกว่าหายไปสามวันเขาก็จะไม่เห็นเงาเธอไปสามวัน

เซรัสวางห่ออาหารลงบนโต๊ะแล้วเดินรอบบ้านตามหาหญิงสาวไร้ชื่อเรียกคนนั้น ก่อนจะออกไปเขารอเธออยู่นานสองนานก่อนดวงตาสวยจะถูกน้ำตาเคลือบไว้แล้วพูดกับเขาเสียงสั่นว่า

“ฉันจำไม่ได้” แค่นั้นเซรัสก็ไม่ได้คาดคั้น ทุกอย่างล้วนมีเหตุของมันเสมอ ตอนนี้แค่เรียกเธอให้ออกมากินอะไรสักหน่อยแล้วค่อยคุยเรื่องอาการป่วย

“เธอ...ฉันกลับมาแล้วนะ มากินอะไรก่อนไหม?” ไม่มีร่องรอยของเธออยู่ในห้องอาหาร เขาจึงรีบสาวเท้าลงไปยังห้องหนังสือ เมื่อจับบานประตูหัวใจก็เต้นระส่ำไม่อยากนึกภาพว่าจะเจอเธอหรือไม่

ปึง!

“ฟู่ว...” แต่แล้วก็ต้องถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าเธอนอนหลับอยู่ตรงโซฟาตัวเดิม ที่มือมีรอยเขม่าดำเป็นปื้นหากเดาไม่ผิดคนที่จุดตะเกียงพวกนี้คงจะเป็นเธอ

“เธอ...” เซรัสส่งเสียงเรียกพร้อมกับเดินเข้าไปแต่ก็ต้องสะดุดเมื่อเห็นตัวอักษรเรียงกันบนแผ่นกระดาษอ่านได้ว่า “เฟย์ลิน” เซรัสอ่านออกเสียงเหมือนปลุกให้เธอขยับลืมตา หญิงสาวลุกขึ้นมายกมือขยี้ตาแต่ก็ถูกเซรัสดึงเอาไว้

“มือเธอเปื้อน” ร่างบางพยักหน้าหงึก ๆ แล้วสะบัดหน้าเพื่อให้ตัวเองตื่นแทนที่จะทำแบบเมื่อครู่

“ฉันเอาอาหารมาให้ เธอไปกินก่อนเถอะ” เซรัสลุกขึ้นจะเดินนำแต่กลับถูกคว้าข้อมือเอาไว้

“เฟย์ลิน” เธอขยับพูดเสียงค่อยจนเซรัสต้องเอียงหัวกลับลงมาฟัง

“เฟย์ลิน ชื่อฉัน...” เซรัสหันมามองหน้าโดยไม่เพิ่มระยะห่างระหว่างเขาและเธอ

“อือ ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้ง ฉันชื่อเซรัส” หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างแล้วขยับออกมาเพราะลมหายใจเริ่มติดขัด พยักหน้าหงึก ๆ แล้วเสมองไปทางอื่น

“ฉันนึกอยู่นานมาก ว่าตัวเองเป็นใครมาจากไหน แต่สุดท้ายก็จำได้แค่ว่าฉันชื่อเฟย์ลิน” แม้ไม่หันมาแต่เขาเห็นความเศร้าในแววตาของหล่อน

“ต่อให้จำอะไรไม่ได้ แต่ก็ไม่ลืมวิธีกินอาหารถูกไหม?”

“อื้อ?” เซรัสยิ้มให้แล้วยื่นมือไปตรงหน้าเธอ

“มาสิ ไปหาอะไรกินก่อน แล้วค่อยมาคิดก็ได้ว่าเธอเป็นใครมาจากไหน ฉันมีเวลาให้เธอคิดอีกเยอะเลยล่ะ” หญิงสาวหันกลับมามอง มือนั้นที่ยื่นมาเรียกเหงื่อชื้นบนมือเธอทั้งที่ยังไม่ได้สัมผัสด้วยซ้ำ เธอลุกขึ้นยืนแล้วเดินผ่านมือนั้นไปหยุดที่ประตู ผายมือเล็ก ๆ เชิงว่าให้เซรัสนำขึ้นไป อีกคนเก็บมือกลับมาแล้วปัดมันกับกางเกงท่าทีดูเก้กังแต่ไม่ได้ออกอาการไม่พอใจที่ถูกหญิงสาวปฏิเสธ

คนทั้งสองนั่งห่างกันคนละฝั่งของโต๊ะ อาหารที่เซรัสห่อมาเรียงอยู่ตรงหน้าเฟย์ลิน เธอตักสิ่งที่ใกล้ที่สุดใส่ปากตามด้วยเสียงของเซรัส

“ฉันตักมันอย่างละคำ คนที่เอามาให้จะได้ไม่สงสัย เธอไม่รังเกียจกันใช่ไหม” เฟย์ลินส่ายหน้าก่อนจะพูดต่อว่า

“แค่มีอาหารให้กิน ให้ยารักษา มันนับเป็นบุญคุณมากกว่าจะมาถือสาเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ นะ” เมื่ออาหารถึงท้องเธอก็พูดเสียงแจ้ว

เซรัสมองทุกการกระทำของหญิงสาวแม้จะนอนมาหลายวันหรือดูอ่อนล้ามากแค่ไหนแต่เธอไม่ได้พยายามจะยัดทุกอย่างเข้าปากแล้วรีบกินเข้าไปเหมือนคนที่อดมานาน เฟย์ลินตักทีละอย่างกินทีละคำและเคี้ยวอย่างใจเย็นจนเขาสบายใจว่าเธอจะไม่สำลักอาหาร แล้วจึงลุกขึ้นเทน้ำใส่แก้ววางมันลงข้าง ๆ เธออย่างเงียบ ๆ ก่อนจะกลับไปนั่งประจำที่เดิม ท่าทางของเธอดูสงบเสงี่ยมและครอบครัวคงสั่งสอนมาเป็นอย่างดี ดูดีเสียยิ่งกว่าเจ้าหญิงจากหลายเมืองด้วยซ้ำ

“ท่านกินมาหรือยัง? ที่บอกว่ากินอย่างละคำน่าจะไม่อิ่มใช่ไหม?” เซรัสส่ายหน้า แล้วสลับจานที่เป็นซุปอุ่นร้อน ๆ ให้เธอ

“ค่อย ๆ กินนะ” หญิงสาวพยักหน้าลืมคำถามของตนเมื่อครู่ ซึ่งเป็นความต้องการของเซรัส จะให้ตอบอย่างไรเพราะการกินอย่างละคำของเขามันคือการกินจากอาหารหลายสิบอย่างที่บางทีอาจจะอิ่มตั้งแต่ยังชิมไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ

“มีไข้หรือเปล่า หรือปวดเนื้อปวดตัวไหม อาการตอนนี้เป็นอย่างไร อยากได้ยาอะไรเพิ่มหรือเปล่า” หญิงสาวกลืนน้ำซุปแล้วค่อยหันมาตอบ

“ไม่เลย ฉันแค่ปวดหัวคงเป็นเพราะพยายามจะนึกเรื่องของตัวเอง”

“ถ้าไม่ไหวก็ยังไม่ต้องพยายาม”

“ถ้าฉันนึกไม่ออก ฉันจะกลับบ้านอย่างไง แค่ชื่อกว่าจะนึกออกได้ก็เกือบจะข้ามวัน แล้วไหนจะบ้าน ทางกลับบ้านอีกคงนึกอีกนาน ถ้าไม่รีบนึกตอนนี้คงจะ...”

“ก็ไม่เป็นไรเลย” เซรัสรีบจบคำพูดทุกอย่างของเฟย์ลิน

“นึกไม่ได้ก็ยังไม่เป็นไร นึกไม่ออกตอนนี้เค้นไปเธอเองจะป่วยไปอีกรอบ”

“แต่ฉันเกรงใจ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันมานอนบ้านท่านกี่คืนแล้ว”

“แค่คืนเดียว แต่ถ้าคืนนี้อีกคืนฉันก็ไม่ถือหรอกนะ” มือที่จับช้อนอยู่หมดแรงกะทันหันปล่อยมันกระทบจานเกิดเสียงกริ๊งหนึ่งครั้งแล้วรีบหันไปหยิบผ้ามาเช็ดคราบอาหารที่เปื้อนพร้อมกับช้อนเมื่อครู่

“ฉันหมายความตามที่พูด เธออยู่ที่นี่ได้จนกว่าจะหายดี ทั้งร่างกายและความทรงจำ”

“แต่ฉันเป็นใครก็ไม่รู้ เป็นคนดีหรือคนร้าย จะทำร้ายท่านหรือเปล่า ท่านไว้ใจฉันได้อย่างไร” เซรัสเพียงส่งยิ้มกับอาการร้อนรนของหญิงสาว เพิ่งเคยเจอเหมือนกันคนบาดเจ็บที่บอกว่าตัวเองอาจจะเป็นคนไม่ดี

“แล้วถ้าเธอเป็นคนไม่ดี เธอจะไปนอนที่ไหน”

“ก็...คงสักที่ในป่าจนกว่าจะนึกอะไรได้” เซรัสส่ายหน้ารอยยิ้มนั้นแสนเอ็นดูกับท่าทางที่เรียกว่าไร้เดียงสา

“แต่ฉันไม่ใช่คนไม่ดีขนาดที่จะปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ออกไปใช้ชีวิตในป่าคนเดียวหรอกนะ ยิ่งผู้หญิงที่บาดเจ็บแล้วจำอะไรไม่ได้ ต่อให้เธอจำอดีตของตัวเองได้ว่าเป็นนักฆ่าหรือเป็นโจรสาวจากไหน แต่ฉันก็ปล่อยให้เธอไปเสี่ยงคนเดียวในป่าไม่ได้หรอก บ้านของฉัน ให้เธออยู่ได้จนกว่าเธอจะพร้อม ในทุกด้าน...”