EP9

มันคงจะไม่น่ารักเท่าไรหากให้แขกนอนตรงโซฟาแล้วเจ้าของบ้านนอนในห้องตัวเอง ยิ่งเป็นเจ้าของบ้านผู้ชายกับแขกผู้หญิงที่ยังบาดเจ็บยิ่งไม่ควร แต่มันคงจะลดโทษลงมาได้นิดหน่อยหากเจ้าของบ้านนั้นต้องออกมานอนที่ห้องนั่งเล่นดมกลิ่นอาหารและยาสมุนไพรโดยมีแขกผู้บาดเจ็บนอนในห้องหนังสือที่มีเพียงโซฟาหวายตัวยาวเป็นที่นอน ที่เป็นแบบนี้เหตุก็เพราะเพื่อนชายนักประดิษฐ์ของเขาปิดการพบเจอผู้คนเป็นวันที่สอง การดูแลผู้บาดเจ็บจึงต้องเป็นตามมีตามเกิด เซรัสอุ่นกับข้าวเมื่อวานในหม้อ พยายามเลี้ยงไฟให้มันเดือดน้อย ๆ อยู่ตลอดเพื่อที่มันจะมีอายุจนถึงพรุ่งนี้ จะให้เข้าไปในวังบ่อย ๆ แล้วแอบขนอาหารออกมามันก็กินพลังงานไม่น้อย และหากการเตรียมตัวของเทร่าและไคเอลพร้อมเขาคงจะต้องเข้าไปเล่นละครในวังอีกหลายวัน ฉะนั้นขอใช้ชีวิตอยู่ที่นี่แบบสบาย ๆ สักหน่อยแล้วค่อยออกไปสู้ศึก

“ท่าน...จะนอนตรงนี้จริง ๆ เหรอ” แต่มันก็คงจะไม่ง่ายนักเมื่อเขาต้องลุกขึ้นมาอธิบายเพื่อให้เฟย์ลินสบายใจ หญิงสาวกอดผ้าห่มมองเขาแววตาเจือความรู้สึกผิดอยู่นานสองนานซึ่งจะพูดเท่าไรหญิงสาวก็ไม่เข้าใจ

“ฉันนอนได้จริง ๆ เธอไปนอนให้สบายเถอะ”

“กลางคืนมันจะหนาว ฉันไม่ควรรบกวนท่านมากขนาดนี้” เซรัสส่ายหน้าแล้วมองเก้าอี้ตัวเล็กเหมือนจะบอกให้เฟย์ลินไปนั่งซึ่งเธอก็เข้าใจสาส์นนั้น นั่งลงตรงเก้าอี้ตัวเล็กแล้วกองผ้าห่มคั่นระหว่างตนและเซรัสเอาไว้

“แล้วเธอจะให้ฉันทำอย่างไง”

“เข้าไปนอนในห้องสิ เดี๋ยวฉันนอนตรงนี้เอง” เซรัสมองเฟย์ลินแม้เธอจะไม่ได้สวมชุดเดิมแล้วแต่กางเกงผ้าขายาวกับเสื้อนอนของตนก็ไม่ได้กันหนาวได้เท่าที่ควร

“ฉันไม่เป็นอะไรหรอกนะ เธอเพิ่งบาดเจ็บมา ไปนอนพักให้สบายเถอะ”

“แต่ท่านเป็นเจ้าของบ้านนี่”

“แต่ฉันเป็นผู้ชาย” เซรัสกดเสียงต่ำสยบคนช่างเถียงให้เงียบลง พอเห็นแววตาประกายสงบลงเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มขึ้น

“แล้วการที่นอนตรงนี้มันใกล้กับทางเข้าออก ถ้ามีใครเข้ามาทำอันตราย เธอเองจะรับมือได้แค่ไหน” เธอหลุบตาต่ำเหมือนกำลังคิด แล้วก็ถูกดึงขึ้นมาอีกครั้งด้วยเสียงเรียกของเซรัส

“ฉันเข้าใจว่าเธอเกรงใจ แต่ถ้าฉันจะช่วยแล้วก็ต้องทำให้ดีที่สุด เพราะฉะนั้นเห็นแก่ความพยายามของฉัน เธอเข้าไปพักผ่อนให้สบายเถอะ เอาไว้ห้องนอนว่างเมื่อไรเราค่อยแลกกัน”

เฟย์ลินพยักหน้าแล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินออกไปก็หันมามองเป็นระยะ ๆ จนเซรัสพยักหน้าให้เธอจึงหันกลับไป

“อ้อ...เอ่อ ผ้าห่มเผื่อหนาวน่ะ ครั้งนี้อย่าปฏิเสธเลยนะ” เซรัสหยิบมันมาแล้วพยักหน้าให้ เธอจึงกึ่งเดินกึ่งวิ่งลงไปยังห้องด้านล่าง เขานึกไม่ออกเหมือนกันว่าก่อนที่จะความจำเสื่อมเธอเคยเป็นใครมาก่อน เพียงแต่ตอนนี้มีแค่สาวน้อยขี้เกรงใจและแววตานั้นก็แสนจะอ่อนต่อโลก

ช่วงเช้าวันใหม่พาดวงตะวันมาทักทายทุกชีวิต เฟย์ลินที่ตั้งใจรีบตื่นเพราะเกรงใจเจ้าของบ้านรีบขึ้นมายังชั้นบนมองซ้ายแลขวาดูว่าอะไรที่ยังไม่เรียบร้อยก็หวังจะช่วยจัดแจง แต่ก่อนจะผ่านไปที่อื่นเธอก็ต้องลดน้ำหนักเท้าเพราะเซรัสยังคงอยู่ในห้วงนิทรา ผ้าห่มที่ร่นลงมาถึงเอวขัดใจหล่อนเล็กน้อย จึงเบนทิศเข้าไปหาหยิบผ้าห่มดึงให้ปิดถึงคอแล้วถอยออกมาแต่ขาเจ้ากรรมดันหาแผลใหม่ ถอยไปชนเข้ากับขอบโต๊ะจนเจ็บจี๊ด เซไปอย่างไร้ทิศทางปากร้องหวีดขึ้นมาอย่างลืมตัวพอดีกับเซรัสที่อ้าแขนรับไว้ไม่ให้เธอล้มกระแทกไปเต็มแรง

ดวงตาหวานตื่นตระหนกสองมือยันอกแกร่งเว้นระยะเอาไว้อย่างพอดีไม่ทำให้อีกคนบาดเจ็บ คนที่เพิ่งตื่นยังปะติดปะต่อเหตุการณ์ไม่ถูก เฟย์ลินก็เช่นกันเธอสบตาเขาจนลืมหายใจไม่มีใครพูดอะไรนอกจากเสียงก้อนเนื้อในอกมันดังตุบ ๆ กลบเสียงอื่นเหมือนว่าเซรัสหูดับไปเสียแล้ว

“เอ่อ...”

เพล้ง!

แจกันดอกไม้ตกลงมาแตกแทนเสียงเรียกให้คนสองคนได้สติแล้วผละออกจากกัน มองไปที่หน้าบ้านหญิงสาวผิวขาวจนเกือบซีดในผ้าคลุมสีดำมองมายังพวกเขาหล่อนเก็บปลายนิ้วที่แต้มสีแดงเข้ามากอดอกปรายตามองแจกันใบที่ตกแตกแล้วตอบแก้เก้อว่า

“ข้าไม่รู้จะเรียกพวกเจ้าอย่างไงน่ะ ขอโทษทีนะเดี๋ยวจะหาให้ใหม่”

“ไม่เป็นไร” เซรัสตอบขณะลุกขึ้นมายืนคู่กับเฟย์ลินที่ยืนประหม่าไม่รู้จะเอามือไว้ตรงไหน

“ขอโทษทีที่มาก่อนสามวัน แต่เจ้านั่นบอกว่าของประดิษฐ์เสร็จแล้ว” พูดแล้วบุ้ยปากไปทางไคเอลที่ยืนพิงกรอบประตู ผมยุ่งเหยิงพร้อมกับสีหน้าปั้นไม่ถูกมันรวมเป็นไคเอลที่แสนตลกแต่ตอนนี้ไม่มีใครขำออกเพราะภาพที่เห็นเมื่อครู่เล่นเอาพวกเขาเริ่มบทสนทนาไม่ง่ายเลย

“เดี๋ยวข้ารีบเก็บห้องคืนให้เจ้า ไม่เกินห้านาที กินอาหารเช้ารอได้เลย” พูดจบก็หายเข้าไปด้านในแล้วก็ได้ยินเสียงตึงตังบอกว่าอีกฝ่ายนั้นรีบขนาดไหน เทร่าส่ายหน้ากับพฤติกรรมนี้ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

“เรามาคุยเรื่องงานกันเลยดีไหม?”

“ข้าว่ามีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่านั้นนะ” สายตาของเธอมองไปยังเจ้าของผมสีฟ้าที่ยังทำหน้าไม่รู้เรื่อง

เสื้อผ้าผู้หญิงซึ่งส่วนมากเป็นกระโปรงสีพื้นถมลงบนโซฟาในห้องโถง เจ้าของมันถอยกลับมาแล้วบ่ายหน้าไปให้ของพวกนั้นเป็นเชิงว่าให้เฟย์ลินเลือกได้ตามสบาย

“เข้าไปเลือกเถอะ นางน่าจะเอามาให้เธอนะ” พอเซรัสบอกเธอก็เดินเข้าไปช้า ๆ หยิบจับเสื้อผ้าตัวเล็ก ๆ ออกมาไม่กี่ชุดแล้วหันไปหาเทร่าเหมือนจะขออนุญาต

“เอาไปเถอะ ของข้าตอนเด็ก เก็บไว้ก็ไม่ค่อยได้ใช้”

“ไม่ได้ใช้เลยต่างหาก เพราะเจ้าคงไม่กลับไปตัวเล็กเหมือนเดิมแล้วใช่ไหม” ยังไม่ทันได้ความเทร่าก็หันไปค้อนให้ไคเอลหนึ่งที

“ไง ทำความสะอาดห้องข้าหมดแล้วหรือไง?”

“เรียบร้อยทุกกระเบียดขอรับรัช...” ก่อนที่จะพูดจบก็โดนสายตาดุ ๆ ของเทร่าปราม เขาจึงยืนตัวทื่อมองคนทั้งสามคุยกัน

“เจ้าอาจจะต้องซักเอง บางอันคงมีพังอยู่บ้างแต่ข้ามีให้เจ้าแค่นี้ แต่มันก็คงจะเข้ารูปมากกว่าเสื้อผ้าผู้ชายของเจ้าสองคนนี่” เฟย์ลินพยักหน้ากอดเสื้อผ้าพวกนั้นไว้แล้วส่งยิ้มให้เทร่า

“ขอบคุณนะ...ท่าน...”

“เทร่า ยัยนี่ชื่อเทร่า ส่วนข้าชื่อไคเอล ยินดีที่ได้พบกันนะ”

“อือ ข้าชื่อเฟย์ลิน ตอนนี้นึกได้เท่านี้ แต่ว่ายินดีที่ได้รู้จัก” เฟย์ลินยิ้มร่าต่างจากเทร่าที่มองมานิ่ง ๆ แล้วเดินสะบัดผ้าคลุมไปนั่งยังโต๊ะไม้ในครัว

“ข้าว่าไปนั่งคุยที่ห้องหนังสือดีกว่า” เซรัสเสนอ

“แล้วนางล่ะ” เทร่าถามถึงเฟย์ลินที่อยู่ตรงโซฟา น้ำเสียงไม่ได้อยากจะปิดบังอะไรกับเธอ

“งั้นพวกท่านคุยตรงนี้เถอะ ฉันเสียสละไปห้องหนังสือเอง แค่นี้ก็รบกวนจะแย่อยู่แล้ว” แม้ไม่ถูกตำหนิแต่เธอก็เกรงใจเกินจะรอให้พวกเขาหาทางให้ รีบหอบเสื้อผ้าลงไปยังห้องชั้นล่างเงียบ ๆ และค้อมตัวเล็ก ๆ เมื่อเดินผ่านหน้าไคเอล

“เจ้านี่เข้มงวดกับนางยิ่งกว่าเจ้าของบ้านตัวจริงเสียอีก” ไคเอลว่าพร้อมกับเดินมาหาหมายจะนั่งตรงเก้าอี้ข้าง ๆ เทร่าแต่มันกลับเลื่อนออกไปแล้วล้มตึง

“ทำลายข้าวของเป็นอย่างที่สองแล้วนะ เซรัสดูนางสิ” คนถูกเรียกส่ายหน้าแล้วเดินเข้าไปหาเทร่าเตรียมให้การประชุมวันนี้เป็นทางการ

“ข้าจะรบกวนเจ้าไม่เยอะ แต่จะทำแผนที่ใหม่อย่างไงก็ต้องมีเจ้า ถ้ามีแค่พวกข้าเจ็ดวันก็ไม่เสร็จ จะเดือนหนึ่งก็คงไม่ทัน” เทร่ายังคงกอดอกมองเขาเงียบ

“ไม่ปฏิเสธแปลว่าเจ้าตกลงแล้วนะ”