บทที่ 7

“อะไรนะ?” เฟิงเสวียนนี่ถึงกับหลุดหัวเราะเพราะคำพูดของนาง “เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อเรื่องเหลวไหลของเจ้าหรือ?”

อวี๋ซือเหมียนเองก็อยากกัดลิ้นตนเองทิ้งเสีย นางได้แต่ฝืนใจเอ่ยว่า “นานวันย่อมรู้ใจคน!”

บอกว่านางบริสุทธิ์และถูกใส่ร้าย เขาก็ไม่เชื่อ บอกว่านางมีใจให้เขา เขายิ่งไม่เชื่อ ช่างทำให้นางลำบากใจเหลือเกิน

“นานวันย่อมรู้ใจคนหรือ?” เฟิงเสวียนนี่เลียริมฝีปาก จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเจ้าตัวเล็กผู้นี้ช่างน่าสนใจไม่น้อย

“มิสู้พูดมาตรง ๆ เสียเลยว่าเจ้าคิดจะถ่วงเวลา”

อวี๋ซือเหมียน “...”

ถูกเขามองออกในปราดเดียว ทว่านางก็คิดจะถ่วงเวลาเช่นนั้นจริง ๆ

“อย่าคิดเล่นเล่ห์ ไม่ว่าเจ้าจะมีจุดประสงค์อันใด ที่นี่ก็ไม่ใช่สถานที่ที่เจ้าควรมา!”

เฟิงเสวียนนี่ผลักนางออกอย่างไร้ปรานี อวี๋ซือเหมียนที่ตกลงไปในน้ำกลัวว่าเขาจะไม่ยอมให้นางอยู่ต่อ จึงรีบคว้ามือเขาแน่น บาดแผลที่ปริออกอีกครั้งทำให้แขนเสื้อของเขาเปื้อนเลือดแดงฉานในพริบตา

เฟิงเสวียนนี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ทว่ามิได้ผลักนางออก

“ท่านอ๋อง ขอร้องท่านเห็นแก่เด็กในท้อง ให้ข้าอยู่ที่นี่เถิด ข้าไม่อยากให้เขาต้องระหกระเหินไปกับข้า!”

อวี๋ซือเหมียนราวกับตัดสินใจแน่วแน่ นางกัดริมฝีปากล่างแรง ๆ “หากท่านอ๋องไม่ชอบข้าจริง ๆ รอให้เด็กคลอดออกมาแล้ว ข้าจะยอมเลิกรากับท่าน”

เฟิงเสวียนนี่จ้องดวงตาที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำคู่นั้นเขม็ง ก่อนหัวเราะเยาะตนเอง “เจ้าคิดว่าเขาอยู่กับข้าแล้ว จะมีชีวิตดีกว่าอยู่กับเจ้าหรือ?”

อวี๋ซือเหมียนมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าคำพูดนี้ของเขาหมายความเช่นไร

“การเกิดขึ้นของเด็กคนนี้ เดิมทีก็เป็นความผิดพลาดอยู่แล้ว เหตุใดเจ้าจึงยังดึงดันจะผิดซ้ำอีก?”เฟิงเสวียนนี่สะบัดมือนางออก ก่อนมองนางอย่างเย็นชา “เอาเด็กออกเสียเถิด! ถึงคลอดออกมา ก็คงไม่รอดอยู่ดี”

แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่รู้ว่าจะตายลงเมื่อใด แล้วจะปกป้องเด็กคนหนึ่งได้อย่างไร จุดอ่อนมีเพียงหนึ่งก็พอแล้ว เขาไม่อยากมีเพิ่มอีก

รูม่านตาของอวี๋ซือเหมียนสั่นไหวอย่างรุนแรง ครั้นเห็นเขาหันกายเดินจากไปอย่างเย็นชา นางก็รีบร้อนร้องเรียก “ท่านอ๋อง แม้เสือร้ายยังไม่กินลูกของตน เขาเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่านนะ!”

เฟิงเสวียนนี่ชะงักฝีเท้า

“ถึงอย่างไรเขาก็เป็นชีวิตหนึ่ง ปล่อยให้เขาได้เกิดมาเถิด ส่วนข้า พอเด็กคลอดแล้ว ข้าจะไม่ดึงดันอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน!” อวี๋ซือเหมียนกำหมัดแน่น

เฟิงเสวียนนี่มองนางด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แววตาลึกล้ำราวกับกำลังพิจารณาว่าคำพูดของนางเชื่อได้เพียงใด ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “เจ้าไม่คิดจะสวมอาภรณ์ก่อน แล้วค่อยพูดกับข้าหรือ?”

อวี๋ซือเหมียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนนึกขึ้นได้ว่ายามนี้นางยังมิได้สวมอาภรณ์แม้แต่ชิ้นเดียว ความหวาดกลัวถึงขีดสุดทำให้นางลืมไปเสียสนิทว่ากำลังเปลือยกายเผชิญหน้ากับเฟิงเสวียนนี่ ใบหน้าของนางแดงก่ำในทันใด รีบลุกขึ้นวิ่งไปยังราวแขวนอาภรณ์ ก่อนคว้าเสื้อผ้ามาสวมอย่างลวก ๆ

ที่นี่คือห้องอาบน้ำ นอกจากชุดนอนแล้วก็ไม่มีอาภรณ์อื่น นางสวมชุดนอนไหมสีแดงกึ่งโปร่งลงบนร่างเปลือย เผยผิวขาวผ่องบริเวณทรวงอกออกมาเป็นบริเวณกว้าง เอวบางคอดที่โอบได้ด้วยมือเดียวพันด้วยแพรไหมสีแดงอย่างลวก ๆ ยิ่งพยายามปกปิดกลับยิ่งขับเน้นความเย้ายวน ชวนให้มิอาจละสายตา

เฟิงเสวียนนี่เหลือบมองนางปราดหนึ่ง หัวใจพลันสะดุดไปหนึ่งจังหวะอย่างไร้สาเหตุ ก่อนก้าวออกไปด้านนอก

อวี๋ซือเหมียนรีบตามออกมาเช่นกัน ครั้นเห็นเขานั่งเอกเขนกอยู่ข้างเตียง พลางกินถั่วลิสงบนผ้าห่มมงคล นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินไปตรงหน้าเขา คุกเข่าลงข้างเท้าอย่างว่าง่าย แล้วเงยหน้ามองเขาอย่างระมัดระวัง

“ท่านอ๋องวางใจเถิด เพียงหนึ่งปีเท่านั้น อีกหนึ่งปีให้หลัง ข้าจะไม่ดึงดันอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน ข้าว่าง่ายและเชื่อฟัง ท่านให้ข้าทำสิ่งใด ข้าก็จะทำสิ่งนั้น จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้ท่านอ๋องเป็นอันขาด!”

เฟิงเสวียนนี่แค่นหัวเราะเย็นชา อุตส่าห์วางแผนสารพัดเพื่อปีนขึ้นเตียงเขา แล้วจะจากไปโดยง่ายได้อย่างไร? หากเขาเชื่อนางก็คงแปลกแล้ว!

จู่ ๆ เขาก็เชยคางนางขึ้น แววตาเจือความหยอกเย้า “ข้าให้เจ้าทำสิ่งใด เจ้าก็จะทำสิ่งนั้นหรือ?”

นางยื่นมืออันสั่นเทาไปคว้าชายอาภรณ์ของเขา ก่อนพยักหน้าเบา ๆ ท่าทางบอบบางน่าสงสารชวนให้ผู้คนเกิดความเวทนา “อืม! ขอท่านอ๋องโปรดเมตตาด้วย!”

เมื่อมองดวงตากลมโตฉ่ำน้ำของนาง กับเรือนร่างอรชรเย้ายวนที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าโปร่งสีแดง เฟิงเสวียนนี่รู้สึกตัวเบาโหวงราวกับเหยียบอยู่บนปุยนุ่น ทั้งยังมึนงงเล็กน้อย หรือวันนี้เขาจะดื่มมากเกินไปจนฤทธิ์สุราขึ้นหัวเสียแล้ว

ครั้นนึกถึงสิ่งที่ตนบีบคลึงเมื่อครู่ เขาก็รู้สึกกระสับกระส่ายไม่สบายตัวไปทั้งร่าง

ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องให้นางอยู่ต่อ เพราะถึงอย่างไรเขาก็ได้ทำข้อตกลงกับเสด็จพ่อไว้แล้ว

หนึ่งปีก็ไม่เป็นไร!

เขาอยากรู้นักว่าถึงเวลานั้น นางจะรักษาสัญญาหรือไม่

เฟิงเสวียนนี่โน้มกายลงเล็กน้อย เชยคางนางขึ้น “ทางที่ดีเจ้าจงรักษาคำพูด อย่าคิดเล่นเล่ห์กับข้า มิเช่นนั้นข้าจะสับเจ้าเป็นชิ้น ๆ แล้วโยนให้สุนัขกิน!”

แววตาข่มขู่อย่างเข้มข้นของเขาทำให้หัวใจของอวี๋ซือเหมียนสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ขณะเดียวกันนางก็ลอบยินดี คำพูดนี้ของเขาหมายความว่าตกลงแล้วใช่หรือไม่?

“ท่านอ๋องวางใจ ข้าไม่กล้าหรอก!”

“ทางที่ดีเจ้าก็อย่าได้กล้า!” เฟิงเสวียนนี่สะบัดมือผลักอวี๋ซือเหมียนออก นางรีบถอยห่างออกไป แทบไม่กล้าหายใจแรงแม้แต่น้อย

“นายท่าน รัฐทายาทอวี้กับคนอื่น ๆ มาแล้วขอรับ!” เสียงของเซียวชีดังขึ้นจากด้านนอก “พวกเขาบอกว่าจะมาดื่มสุรามงคลและป่วนห้องหอ!”

“ป่วนห้องหอหรือ? เหตุใดพวกเขาไม่ขึ้นสวรรค์ไปเสียเลยเล่า!” เฟิงเสวียนนี่แค่นหัวเราะเย็นชา ก่อนก้าวออกไปด้านนอก

เสียงฝีเท้าของเฟิงเสวียนนี่ค่อย ๆ ห่างออกไป ในที่สุดอวี๋ซือเหมียนก็ถอนหายใจโล่งอก ไม่ว่าอย่างไร อย่างน้อยนางก็ได้อยู่ต่อแล้ว

นับจากนี้ อย่างไรก็มีที่พักพิงเสียที

เวลาหนึ่งปีเพียงพอแล้ว

นางเงยหน้ามองแผ่นหลังของเขา ดวงตากลมอ่อนโยนกลับเย็นชาและห่างเหิน

นางจะทำให้เฟิงเสวียนนี่กลายเป็นคมดาบที่แหลมคมที่สุดในมือของตน

ทันทีที่เฟิงเสวียนนี่เดินออกมา ทุกคนก็กรูกันเข้ามาล้อมเขาไว้ตรงกลาง ต่างพากันเอ่ยแสดงความยินดีเซ็งแซ่

“ท่านอ๋องได้หญิงงามดุจบุปผามาเคียงกายแล้ว ยินดีด้วย!”

“ปิดเสียมิดชิดเชียวนะ คุณหนูจากตระกูลใดกัน?”

“ย่อมต้องงามประหนึ่งเทพธิดาเป็นแน่ มิเช่นนั้นท่านอ๋องของเราจะหวั่นไหวได้อย่างไร!”

ทุกคนพากันหัวเราะลั่น เฟิงเสวียนนี่เป็นหัวโจกของเหล่าคุณชายเสเพลกลุ่มนี้ เขาเที่ยวเล่นสารพัดอย่าง แต่เพียงเรื่องสตรีเท่านั้นที่ไม่เคยข้องแว ทุกคนจึงนึกมาตลอดว่าเขานิยมชมชอบบุรุษเสียอีก คาดไม่ถึงว่าแท้จริงแล้วจะแอบซ่อนหญิงงามไว้ข้างกาย

ไจ๋อวี้ยิ้มพลางถาม “ยังไม่ทันแต่งพระชายาก็รับอนุแล้ว หากฝ่าบาทรู้เข้า จะไม่โมโหหรือ?”

“ผู้ใดบอกพวกเจ้าว่าข้ารับอนุ?” เฟิงเสวียนนี่เงยหน้ามองเขา

พอคำนี้หลุดออกมา ทุกคนก็ชะงักค้างทันที “ไม่ใช่รับอนุ หรือว่าแต่งตั้งพระชายาเอก?”

“อืม!” เฟิงเสวียนนี่สะบัดริบบิ้นผมที่ห้อยอยู่ตรงอกไปด้านหลังอย่างได้ใจ “วันนี้ข้าแต่งภรรยา พวกเจ้ากลับมามือเปล่าหรือ? หน้าด้านกันเสียจริง!”

ทุกคน “...”

ต่างยืนอึ้งท่ามกลางสายลม

“จริงหรือหลอก?” ราวกับจัดกันเล่น ๆ อย่างไรอย่างนั้น อย่างน้อยก็เป็นถึงอ๋อง แต่งตั้งพระชายาทั้งทีจะทำลวก ๆ ถึงเพียงนี้เชียวหรือ? แม้แต่ประทัดสักลูกก็ไม่จุด พวกเขาไม่เคยได้ข่าวเลยด้วยซ้ำ

เฟิงเสวียนนี่แค่นเสียงเย็น “แล้วอย่างไร เจ้าจะขอดูราชโองการด้วยหรือ?”

“ไม่ต้อง! ไม่ต้อง!” ทุกคนยิ่งอยากรู้หนักกว่าเดิม

“เป็นคุณหนูตระกูลใดกัน ถึงได้โชคร้าย...ถุย! ถึงได้มีวาสนาเพียงนี้ ได้แต่งเข้าจวนเสวียนอ๋อง!”ไจ๋อวี้ถามยิ้ม ๆ

“อะไรกัน สนใจภรรยาข้ากันนักหรือ จะให้ข้าเรียกนางออกมาดื่มกับพวกเจ้าสักจอกดีหรือไม่!”

กลางวันก็คิดลามกถึงภรรยาเขา ตกกลางคืนยังคิดจะนอนกับภรรยาเขาอีก หึ! ช่างบังอาจกันเสียจริง

“ไม่กล้า! ไม่กล้า!” เมื่อเห็นว่าเขาไม่อยากพูดมาก ทุกคนก็รีบหุบปาก

ป่วนห้องหอไม่ได้ แต่สุรามงคลอย่างไรก็ต้องดื่ม

แต่ละคนล้วนเป็นพวกรักสุราเป็นชีวิตจิตใจ พอดื่มกันแล้วก็ลากยาวไปจนถึงกลางดึก

อวี๋ซือเหมียนคิดว่าคืนนี้เฟิงเสวียนนี่คงไม่กลับมาอีก จึงเข้านอนแต่หัวค่ำ คาดไม่ถึงว่าพอเข้าสู่ช่วงหลังเที่ยงคืน ประตูห้องกลับถูกถีบเปิดออก...