Se connecterPartager
บทที่ 3 มาเป็นของฉันสิ (2)
Date de publication:
2026-10-24 21:20:51เมื่อเสียงประตูฝั่งคนขับเปิดและปิดลง ไม่นานรถก็เคลื่อนออกจากรั้วคฤหาสน์แทนธรรม
ท่ามกลางความเงียบงันภายในรถ พอเค้กแอบเหลือบมองไปทางที่นั่งคนขับ ก็เห็นว่านิคกี้ในตอนนี้ไม่ได้ดูน่ากลัวอย่างที่คิด
เขามองตรงไปยังถนนเบื้องหน้าด้วยสีหน้าสงบนิ่ง มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัย ส่วนอีกข้างวางอยู่ใกล้เกียร์
จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่า เวลาที่เขาไม่พูดจายียวน ไม่ยิ้มเจ้าเล่ห์ และไม่เอาแต่หาเรื่องแกล้งคนอื่น เขาก็ดูเป็นผู้ชายปกติๆ คนหนึ่งได้เหมือนกัน
...แถมยังหล่อมากด้วย
“อ๊ะ!” เค้กตกใจที่เผลอส่งเสียงออกมา เธอรีบหันกลับไปมองหน้าต่างทันทีที่รู้ตัวว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ไม่ได้! เธอจะเผลอชมผู้ชายคนนี้ในใจไม่ได้เด็ดขาด!
“บนหน้าพี่มีอะไรน่าตกใจเหรอครับ? เห็นร้อง” เสียงทุ้มๆ ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
เค้กสะดุ้งจนแทบชนกระจก “ปะ เปล่าค่ะ!”
“แล้วร้องทำไมครับ อย่าร้อง ‘อ๊ะ’ ตอนมองหน้าคนอื่นแบบนี้สิ”
“ฉันไม่ได้ร้องสักหน่อย! แล้วก็ไม่ได้มองด้วย!”
“เหรอ?”
“ค่ะ!”
“แล้วเมื่อกี้ใครแอบมองเป้ากางเกงพี่?”
เค้กอ้าปากค้าง เหวอไปทันที “ฉันไม่ได้มองเป้าคุณ!”
“แต่สรุปแล้วก็มอง” นิคกี้ยกมุมปากยิ้มอย่างผู้ชนะ
คนบ้า!
คนบ้าคนนี้กำลังปั่นหัวเธอ!
เห็นร้อยยิ้มที่มุมปากเขาแล้ว เค้กอยากจะเปิดประตูรถ แล้วกระโดดหนีไปเลยเสียเดี๋ยวนั้น!
“คุณนี่มัน...!”
“อะไรครับ?”
“น่าโมโหที่สุดเลย!”
นิคกี้หัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยิน เสียงหัวเราะของเขาทุ้มต่ำ ฟังดูอารมณ์ดีจนน่าหมั่นไส้
“ขอบคุณที่ชมครับ”
“ฉันไม่ได้ชม!”
“แต่พี่รับไว้แล้ว”
เค้กหันหน้าหนีทันที เธอขอสาบานเลยว่า จะไม่มีทางนั่งรถมากับเขาสองต่อสองแบบนี้อีก! เย็นนี้เธอจะแอบหนีกลับก่อนให้ได้!
พอเธอคิดมาถึงตรงนี้ นิคกี้ก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสบายๆ
“จริงสิครับ น้องเค้ก”
“อะไรคะ?”
“เมื่อคืนพี่ได้รับข้อความจากน้องสาวด้วยนะ”
เค้กชะงัก หัวใจหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม
“ขะ...ข้อความอะไรคะ?” ถึงปากจะถามไปแบบนั้น แต่เธอจำได้แล้ว เธอหงุดหงิด ก็เลยพิมพ์ข้อความประชดประชันส่งไปให้เขา
นิคกี้เหลือบมองปฏิกิริยาเค้กแวบหนึ่ง ก่อนยกมุมปากยิ้มกว้างขึ้น “ที่น้องเค้กบอกให้พี่ทำตัวเหมือนมนุษย์ปกติไงครับ”
“...อ่อ...ค่ะ....”
“พี่ก็เลยคิดว่าจะลองทำตัวแบบพี่ชายที่แสนดีดู”
เค้กหันไปมองเขาอย่างระแวง “จริงเหรอคะ?”
“จริงสิ”
เธอเริ่มรู้สึกมีความหวังขึ้นมาเล็กน้อย
หรือบางทีเขาอาจจะยังไม่เกินเยียวยา บางทีเขาอาจจะยอมฟังเธอจริงๆ ก็ได้?
“แล้วพี่ชายที่ดีต้องทำอะไรบ้าง?” นิคกี้ถามต่อ
“ก็...ดูแลน้องสาวตามปกติค่ะ ไม่แกล้ง ไม่พูดจาแปลกๆ ไม่ทำให้คนอื่นเข้าใจผิด แล้วก็เคารพพื้นที่ส่วนตัวของกันและกัน”
“อืม...เข้าใจแล้ว”
เค้กพยักหน้าหงึกๆ อย่างพอใจ “ดีมากค่ะ”
“งั้นพี่ขอเริ่มจากข้อแรกเลยนะ”
“ข้อแรก?”
“ดูแลน้องสาว” นิคกี้ชะลอความเร็วรถลงเมื่อเห็นสัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีแดง ก่อนจะหันมามองเธอเต็มตา “วันนี้พี่จะตามดูแลน้องเค้กทั้งวัน”
“...คะ?”
“แล้วระหว่างวัน ถ้ามีใครมาจีบน้องสาวพี่ พี่ก็คงต้องช่วยดูด้วย ว่าเขาเป็นคนดีหรือเปล่า”
เค้กเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน
“คะ?”
“วันนี้ตอนบ่ายพี่จะพาไปกินของอร่อย รับรองได้เลยว่าน้องเค้กจะต้องติดใจแน่ๆ”
เค้กกรีดร้องในใจดังลั่น
พ๊อ!
“ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้ค่ะ!”
“ทำไมล่ะ?”
“เพราะเค้กเป็นน้องสาวที่โตแล้ว เค้กดูแลตัวเองได้!”
“พี่รู้” เขาตอบอย่างจนใจ “แต่พี่อยากดูแลนี่ครับ”
หัวใจของเค้กกระตุกวูบเพราะเสียงอ้อนๆ อู้อี้นั้น
เขารู้ได้ยังไง ว่าเธอแพ้ทางผู้ชายไทป์น้องหมาแบบนี้?
เค้กลอบจิกมือตัวเอง แต่กลับห้ามปากเอาไว้ไม่อยู่ “...ตามใจพี่นิคกี้ก็แล้วกันค่ะ...”
นี่ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ย!
เค้กอยากจะดึงทึ้งผมตัวเอง แต่ติดที่นิคกี้มองอยู่
นิคกี้ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงหัวเราะเบาๆ แล้วหันกลับไปมองถนนเมื่อสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว
เค้กไม่ได้รู้ตัวเลยว่า ตั้งแต่วินาทีที่เธอยอมให้เขาเข้ามาอยู่ในชีวิต ‘ตามใจ’ การพยายามรักษาระยะห่างจากผู้ชายคนนี้ ก็ยิ่งยากลำบากกว่าที่เธอเคยคิดเอาไว้หลายเท่า
ทำไมเธอถึงตอบไปแบบนั้นนะ...
ไม่เข้าใจเลย...
Dernier chapitre
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 7 ฉันบอกให้ถอด (1)
รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดบริเวณหน้าอาคารคณะวิศวกรรมศาสตร์ ก่อนที่คนขับจะหันมามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกัน“ถึงแล้วครับ” นิคกี้บอกเสียงนุ่ม“ขอบคุณค่ะ” เค้กปลดเข็มขัดนิรภัย เตรียมเปิดประตูลงจากรถ แต่เสียงของนิคกี้กลับดังขึ้นเสียก่อน“ตั้งใจเรียนนะ แล้วก็อย่าถอดเสื้อกับสร้อยล่ะ”“ค่ะ” เค้กตอบส่งๆ แล้วรีบเปิดประตูลงจากรถ เธอปิดประตูให้เรียบร้อย ก่อนจะก้มลงโบกมือให้เขาเล็กน้อยรถสปอร์ตคันหรูเคลื่อนตัวออกไปช้าๆ เค้กยืนรอจนรถเลี้ยวพ้นทางเข้าอาคารจึงหันหลังเดินขึ้นตึกวันนี้เธอเกือบเข้าเรียนไม่ทันเสียแล้วหลังจากเกิดเรื่องวุ่นวายตั้งแต่ช่วงเช้า ทั้งถูกกลั่นแกล้ง ทั้งต้องไปซื้อเสื้อผ้าและรองเท้าใหม่ ไหนจะต้องเสียเวลาเถียงกับนิคกี้เรื่องสร้อยคอและเสื้อแจ็กเก็ต กับเรื่องร้านอาหารอีก กว่าจะได้กลับมามหาวิทยาลัยก็เหลือเวลาไม่มากนักโชคดีที่อาจารย์ยังไม่เข้ามาในห้องแลคเชอร์เค้กเดินเร็วๆ ไปตามทางเดิน ก่อนจะผลักประตูห้องเรียนเข้าไป“เค้ก! ทางนี้!” เสียงจุ๊บจิ๊บเรียกมาจากแถวกลางห้องเค้กรีบเดินเข้าไปหากลุ่มเพื่อนที่จับจองที่นั่งไว้ให้“เกือบไม่ทันแล้วไหมล่ะ” โบว์ลิ่งทักพลางมองนาฬิกาข้อมือ“ก็เกือบจ
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 6 อย่าถอดนะ (จบ)
“เป็นคู่ที่น่ารักมากจนน่าอิจฉาเลยค่ะ” พนักงานสาวที่ดูแลทั้งคู่อดพูดไม่ได้“ไม่ใช่คู่รักค่ะ!” เค้กรีบแก้คำพูดอีกฝ่ายใหม่ครั้ง “พวกเราเป็นพี่น้องกันค่ะ!”พนักงานสาวยิ้มค้างไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ อย่างเกรงใจ “ค่ะๆ พี่น้องกันค่ะ” ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่แววตาของอีกฝ่ายกลับดูไม่ได้เชื่ออย่างที่พูดเลยสักนิดนิคกี้ก้มลงมองคนข้างตัว ก่อนจะหันไปพูดกับพนักงานเสียงนุ่ม “น้องเขาขี้อายมากน่ะครับ”เค้กแทบจะหันไปกัดแขนเขาจริงๆ แล้วขี้อายอีกแล้ว!คนบ้านี่จะพูดให้คนอื่นเขาเข้าใจผิดไปถึงไหนกัน!เธอหันไปถลึงตาใส่เขา แต่นิคกี้กลับทำเพียงยิ้มตอบอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวเหอะ! หน้าหนาหน้าทน!คนอะไรไม่รู้จักอายบ้างเลย!เผลอแป๊บเดียวนิคกี้ก็ชำระเงินเสร็จเรียบร้อยพนักงานคนเดิมจัดของแถมและกล่องเปล่าของสร้อยคอใส่ถุงชอปปิ้ง แล้วส่งให้นิคกี้ด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณที่มาใช้บริการนะคะ ขอให้คุณลูกค้าทั้งสองคนมีความสุขมากๆ นะคะ”มีความสุข? เค้กฟังแล้วอดตะขิดตะขวงใจไม่ได้แต่นิคกี้กลับยิ้มรับอย่างพอใจ “ขอบคุณครับ” เขารับถุงทั้งหมดมาถือ ก่อนจะยื่นมืออีกข้างที่ว่างอยู่มาหาเธอ “ไปกันครับ น้องเค้ก”เค้กมองมือเขาแล้วส่ายหน้า
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 6 อย่าถอดนะ (2)
“ร้านนี้มันแพงนะคะ แค่เสื้อยืดธรรมดาๆ ก็ตัวละหลายหมื่นแล้ว” เค้กเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นป้ายชื่อแบรนด์หรูตรงหน้าร้าน ก่อนจะหันไปมองคนที่ยังจับมือเธอไม่ยอมปล่อย“แล้วไงครับ”“ก็...เสื้อผ้าร้านนี้มันแพงไงคะ”“รู้ครับ”รู้แต่ยังจะจูงมือเธอเดินเข้าหาเนี่ยนะ!อิตาบ้านี่!“เราไปร้านอื่นกันดีไหมคะ”“ไม่ดีครับ”“ทำไมคะ”“เพราะพี่อยากซื้อร้านนี้” นิคกี้ตอบหน้าตาเฉย ก่อนจะดึงเธอเข้าไปในร้าน เหมือนไม่ได้ยินเสียงทักท้วงเมื่อครู่ภายในร้านตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่หรูหรา เสื้อผ้าแต่ละชุดถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบทันทีที่เห็นเขาจูงเธอเดินเข้ามา พนักงานสาวในชุดยูนิฟอร์มก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับทันที “สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าสนใจสินค้าประเภทไหนเป็นพิเศษคะ”“คาร์ดิแกน หรือไม่ก็เสื้อแจ็กเก็ตครับ” นิคกี้ตอบพลางกวาดตามองไปรอบร้าน ก่อนจะหยุดสายตาลงตรงชุดที่จัดแสดงอยู่บนหุ่นผู้ชายและผู้หญิง ที่หุ้นผู้ชายโอบเอวหุ่นผู้หญิงเหมือนคู่รักเสื้อแจ๊กเก็ตเนื้อยีนส์สีขาวพิมพ์ลายแบรนด์ที่อยู่บนตัวหุ่นทั้งสองตัว ดูก็รู้ว่าเป็นเสื้อแจ็กเก็ตคอลเลกชันเดียวกัน ดีไซน์ของพวกมันก็เหมือนร้านนี้...เรียบหรูแต่ดูโดดเด่
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 6 อย่าถอดนะ (1)
เค้กเดินตามนิคกี้ไปอย่างเสียไม่ได้ มือของเธอยังคงถูกเขากุมเอาไว้หลวมๆ แม้จะพยายามดึงออกอยู่หลายครั้ง แต่เจ้าตัวกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้“พี่นิคกี้จะพาเค้กไปไหนคะ”“ซื้อเสื้อผ้าไงครับ”“เค้กเดินเองได้ค่ะ ไม่ต้องจับมือก็ได้”“กลัวหลงเหรอครับ”“คะ? ต้องถามว่าไม่กลัวหลงทางเหรอรึเปล่าคะ?”“พี่หมายถึงหลงพี่” นิคกี้ยิ้มใสใส ทำเอาเค้กด่าไม่ลง“…ไม่กลัวหลงหรอกค่ะ”“หลงทาง?”“หลงพี่นิคกี้ค่ะ”นิคกี้ยิ้มกรุ้มกริ่มเมื่อได้ยิน ทำเอาเค้กเริ่มจะได้สติ“ฉันหมายถึง ฉันไม่หลงทาง แล้วก็ไม่กลัวหลงทาง แล้วก็ไม่ได้กลัวจะหลงนายด้วย!” พูดจบเค้กก็พยายามดึงมือออกอีกรอบ“อย่าดื้อ” เขาดุทั้งที่ใบหน้ายังคงอาบไปด้วยรอยยิ้ม “เดินดีๆ สิครับ เดี๋ยวพี่พาไปเอง จะได้ไม่เสียเวลา”“พี่นิคกี้รู้จักร้านขายเสื้อผ้าผู้หญิงเหรอคะ” เธอประชด“พี่รู้จักร้านขายชุดนักศึกษาครับ” เขายังคงยิ้มเหมือนเดิม ทำเอาเค้กเริ่มจะหัวเสียขึ้นมาอีกหนเธอเม้มปากเข้าหากัน ถึงจะหงุดหงิด แต่ก็ไม่อยากต่อปากต่อคำกับเขาอีกท่ามกลางความเงียบงันระหว่างทาง เค้กเหลือบมองมือที่ประสานกันอยู่แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเมื่อไหร่หมอนี่จะเลิกพยายามเล่นเป็นพี่ชายที่แสนดีสัก
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 5 พี่น้องทั่วไป (จบ)
นิคกี้ก้มลงมองเศษแก้วและไก่ทอดบนพื้น ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังคราบอาหารบนเสื้อผ้าของเค้ก สุดท้ายดวงตาคมกริบก็ย้ายไปหยุดอยู่ที่ริมฝีปากสั่นๆ และดวงตาแดงก่ำ บนใบหน้าซีดเผือดของเธอ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา มันเป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความขบขันอยู่เลยแม้แต่น้อย“ใครเป็นคนทำ?”ไม่มีใครตอบ นิคกี้จึงหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเค้ก “ฉันถามว่าใครเป็นคนทำ?”“ร...รุ่นพี่คะ คือว่า...”“ฉันไม่ได้ถามว่าเธอมีอะไรจะอธิบาย” เขาตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฉันถามว่าใครเป็นคนทำ”รุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้นหน้าซีดลงทันที ส่วนเค้กกลับรีบก้าวเข้าไปหาเขา แล้วจับแขนไว้ “พี่นิคกี้...พอเถอะค่ะ”นิคกี้หันกลับมามองเธอตาดุ “เธออยากให้ปล่อยเรื่องนี้ไป?”เค้กเม้มริมฝีปาก ก่อนจะพยักหน้าอย่างลังเลถึงจะรู้สึกไม่ดี ถึงจะไม่ชอบใจแค่ไหน เธอก็ไม่อยากให้เรื่องบานปลายไปมากกว่านี้แล้วนิคกี้ยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบาๆ “ได้ครับ”เขาตอบอย่างง่ายดายจนเค้กแปลกใจ ทว่าในวินาทีต่อมา นิคกี้ก็ถอดเสื้อช็อปของตัวเองออกมาคลุมไหล่ให้เธอ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหู “แต่พี่ขอพูดอะไรสักอย่างได้ไหม?”เค้กเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจนิคกี้หันกลับไป
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 5 พี่น้องทั่วไป (2)
เช้าวันใหม่นี้ เค้กพบว่าชีวิตในมหาวิทยาลัยไม่ได้สงบลงอย่างที่หวังไว้เลยตรงกันข้าม ข่าวลือเกี่ยวกับเธอกับนิคกี้กลับแพร่กระจายรวดเร็วกว่าที่คิดรูปที่นิคกี้มารับมาส่งเธอเมื่อวานถูกส่งต่อไปยังกลุ่มนักศึกษาหลายกลุ่ม บางคนบอกว่าเธอโชคดีที่มีพี่ชายบุญธรรมเป็นรุ่นพี่สุดหล่อ บางคนก็พูดในทำนองว่าเธอคงใช้ประโยชน์จากความเป็นครอบครัวเดียวกันเพื่อเข้าใกล้เขา และดูเหมือนว่าจะมีคนเชื่อเรื่องหลังมากขึ้นเรื่อยๆ“เค้ก แกไม่ต้องสนใจนะ” สิตาพูดพลางเลื่อนคอมเมนต์ในโทรศัพท์ดูอย่างหัวเสีย “คนพวกนี้ว่างกันมากหรือไง ถึงเอาแต่พูดเรื่องคนอื่นอยู่ได้!”เค้กก้มมองข้อความบนหน้าจอ ก่อนจะถอนหายใจยาว “ฉันไม่ได้สนใจหรอก”“จริงเหรอ?”“อื้ม” เค้กพยายามยิ้มให้เพื่อน แต่สิตามองออกว่ารอยยิ้มนั้นดูฝืนแค่ไหน“ถ้าไม่ไหวก็บอกฉันนะ ฉันไม่ปล่อยให้ใครมาแกล้งแกง่ายๆ หรอก”เค้กรู้สึกซาบซึ้งจนยิ้มได้จากใจจริง “ขอบใจนะสิตา”“ไม่ต้องขอบใจหรอก เพื่อนกันนี่นา”“แล้วก็ยังมีพวกฉันด้วย” จุ๊บจิ๊บกับโบว์ลิ่งที่เดินมาจากข้างหลัง พูดขึ้นพร้อมเพรียงกันเพราะไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบเมื่อวาน ทั้งสี่คนจึงเดินไปหามื้อกลางวันกินกันที่ห้างสรรพสินค้าใ
Vous vous intéresseriez aussi à
เด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก73.4K Vuesวิศวะร้ายพลาดรัก
Re-match I รีแมทช์85.1K Vuesมรสุมรัก CEO ซาตาน
เกาะลอยน้ำ145.8K Vuesบ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า157.6K Vuesหอบลูกหนีคุณสามีใจร้าย
คิมฮานึล161 Vuesขอรักสาวบ้านไร่
เย้ายวน71 VuesDeceive เล่ห์เหลี่ยมลวงหลอก
SUNISAYOK199 VuesWhere love blooms เมื่อความรักผลิบาน
Dear Hydie60 Vues
