บทที่ 15

บทที่ 17

 

 

รถทีมออบส์เคลื่อนตัวมาตามถนนสายรอง ห่างจากถนนหลักราวสองกิโลเมตร ปลายทางคือสวนสาธารณะขนาดใหญ่ มีทะเลสาบอยู่ใจกลาง เป็นสถานที่พักผ่อนยอดนิยมของคนในพื้นที่และนักท่องเที่ยวที่มักแวะมาทำกิจกรรมต่าง ๆ ทว่าภายในสวนอันกว้างขวางกลับมีมุมอับและแนวป่ารกชัฏหลายจุด หนึ่งในนั้นคือ ‘จุดเกิดเหตุ’ ในวันนี้

รถของทีมออบส์จอดห่างจากแนวกั้นไม่ไกลนัก ทันทีที่ก้าวลงจากรถ บรรยากาศรอบพื้นที่ก็เต็มไปด้วยความเคลื่อนไหวของเจ้าหน้าที่ที่กำลังปฏิบัติหน้าที่ ถัดจากแนวกั้นของเจ้าหน้าที่ออกมาไม่ไกล กลุ่มสื่อมวลชนยืนรวมตัวกันอยู่ในพื้นที่ที่ถูกจัดไว้ กล้องหลายตัวหันเข้าไปด้านใน ขณะที่เจ้าหน้าที่ตำรวจคอยกันไม่ให้ใครล้ำเข้าไป

ทีมออบส์เดินผ่านบริเวณนั้นเพื่อเข้าสู่พื้นที่เกิดเหตุ ระหว่างทางกันต์ธีร์คาดไม่ถึงว่าจะได้เจอคนคนนั้นเร็วขนาดนี้ สายตาของเขาหยุดนิ่งที่ร่างคุ้นตาหลังแนวรั้วสื่อมวลชน

‘จันอับ’

จังหวะที่อีกฝ่ายมองมา สายตาของทั้งคู่ก็สบกันพอดี คำพูดของมารดาเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัว

‘ถ้าลูกอยากเข้าใกล้เขามากขึ้น ก็ต้องค่อย ๆ ทำให้กำแพงนั้นลดลง...’

กันต์ธีร์เกือบจะเอ่ยทัก แต่เมื่อนึกถึงประโยคที่ตัวเองพูดแทรกจันอับในวันนั้นกับคำตอบของอีกฝ่ายที่ยังติดอยู่ในหัว

‘เราไม่ได้สนิทกันถึงขนาดที่ผมต้องมานั่งอธิบายให้คุณฟังว่าทำไมผมถึงไม่ตอบข้อความของคุณ จริงไหมครับ?’

ริมฝีปากที่กำลังจะขยับก็หยุดลง ความตั้งใจที่จะเอ่ยทักเมื่อครู่หายไปเสียเฉย ๆ สุดท้ายเขาก็เบนสายตาออก แล้วเดินผ่านไปโดยไม่ได้พูดอะไร

จันอับมองตามแผ่นหลังของอีกฝ่ายไปชั่วขณะ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะละสายตากลับไปยังความเคลื่อนไหวภายในพื้นที่เกิดเหตุ

ลมจากทะเลสาบพัดผ่าน พาเสียงเครื่องยนต์ของรถลากดังคลอเบา ๆ เจ้าหน้าที่สามารถกู้รถยนต์หรูคันหนึ่งขึ้นจากน้ำได้สำเร็จ ตอนนี้มันจอดอยู่ไม่ไกลจากริมตลิ่ง สภาพภายนอกรถไม่มีร่องรอยความเสียหาย

เจ้าหน้าที่ตำรวจผู้รับผิดชอบรีบเข้ามารายงานสถานการณ์ให้ทีมของกันต์ธีร์ฟังโดยละเอียดทันทีที่พวกเขาเข้ามาถึง ก่อนมอบพื้นที่ให้พวกเขารับช่วงต่อ

ภายในรถตรงเบาะคนขับพบศพหญิงวัยกลางคน เส้นผมเปียกแนบศีรษะ เสื้อผ้าที่สวมอยู่เปียกชุ่มแนบไปกับร่าง เด็กเล็กอีกรายนอนนิ่งอยู่ที่เบาะหลัง มือข้างหนึ่งยังจับของเล่นชิ้นเล็กไว้แน่น

ทั้งทีมนิ่งไปชั่วขณะเมื่อเห็นภาพนั้น กันต์ธีร์ออกคำสั่งเสียงเรียบ “แยกกันตรวจพื้นที่ ระวังอย่าให้หลักฐานเสียหาย”

เสียงชัตเตอร์จากกล้องบันทึกภาพดังเป็นระยะ ปะปนกับเสียงฝีเท้าเหยียบโคลน และกลิ่นอับชื้นจากน้ำที่ยังขังอยู่ภายในรถ

หลังจินไตยและอัยกรเก็บหลักฐานรอบตัวศพภายในรถเรียบร้อย ทั้งคู่จึงช่วยกันนำร่างผู้เสียชีวิตออกมาด้านนอก ท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายที่สะท้อนผิวน้ำเป็นประกาย ร่างทั้งสองถูกวางลงบนถุงใส่ศพสีดำที่กางเตรียมไว้ ผิวซีดของร่างทั้งสองยิ่งเด่นชัดอยู่บนถุงใบนั้น

กันต์ธีร์และพิร์วรัลย่อตัวลงข้างศพหญิงวัยกลางคน ทั้งคู่ช่วยกันตรวจสภาพร่างกายเบื้องต้น กันต์ธีร์ไล่ตรวจตั้งแต่ใบหน้าลงมา ขณะที่พิร์วรัลคอยบันทึกรายละเอียดและถ่ายภาพจุดต่าง ๆ เก็บไว้เป็นหลักฐาน

กระทั่งกันต์ธีร์ชะงักเมื่อสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ มือที่สวมถุงมือยางสีขาวแตะลงบริเวณนั้นอย่างเบามือ

“ตรงนี้ ถ่ายไว้หน่อย”

พิร์วรัลขยับกล้องเข้ามาใกล้ เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นสองสามครั้ง ขณะที่กันต์ธีร์ยังคงตรวจร่างผู้ตายต่อ

“อ้าว ไอ้กันต์ ทีมมึงรับผิดชอบเคสนี้เหรอ”

เสียงคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง กันต์ธีร์ละสายตาจากศพแล้วหันไปตามเสียงนั้น เห็นไกรวิทย์ในเสื้อแจ็กเกตสีกรมเดินเข้ามา พร้อมรณพักตร์ที่ตามมาด้วย

“สวัสดีครับพี่กันต์” รณพักตร์ยกมือไหว้

กันต์ธีร์ยิ้มรับ “สวัสดีครับ” แล้วจึงหันกลับไปคุยกับไกรวิทย์ “ใช่ แล้วมึงล่ะ มาได้ยังไง นี่ไม่ใช่หน้าที่ของหน่วยมึงนี่”

ไกรวิทย์เอามือล้วงกระเป๋า “กูมาหาเพื่อนที่เป็นสารวัตรรับผิดชอบพื้นที่นี้พอดี ตอนกำลังคุยกันก็ได้รับแจ้งว่ามีรถตกน้ำ เลยขอตามมาดูด้วย มึงได้อะไรหรือยัง”

“กำลังตรวจสอบ ดูสิ ที่ปากผู้ตายมีคราบฟองบาง ๆ แต่ยังไม่เห็นลักษณะ ‘โฟมโคน’[1] ชัดเจนแบบที่อาจพบในศพจมน้ำ”

เขายกมือของผู้ตายขึ้นเล็กน้อย เพื่อให้อีกฝ่ายเห็นสีบริเวณปลายเล็บได้ชัดขึ้น

“อีกอย่าง เนื้อใต้เล็บมีสีออกแดงอมชมพูจัดกว่าปกติ ลักษณะแบบนี้พบได้ในเคสที่ได้รับพิษจากคาร์บอนมอนอกไซด์”

“ถ้ามองจากสิ่งที่พบตอนนี้ ก็ต้องสงสัยไว้ก่อนว่าผู้ตายอาจได้รับคาร์บอนมอนอกไซด์จนหมดสติ หรืออาจเสียชีวิตก่อนรถจะจมน้ำ แต่ยังสรุปไม่ได้ในตอนนี้ ต้องรอผลชันสูตร รวมถึงผลตรวจระดับคาร์บอกซีฮีโมโกลบิน[2] จากห้องแล็บก่อน”

รณพักตร์ “ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ ... ก็อาจไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดา ๆ แล้วสิ”

ไกรวิทย์หลุบตามองศพ “คดีนี้คงต้องขุดให้ลึกกว่านี้ ถ้าเป็นอย่างนั้นกูคงต้องลงมาร่วมด้วยแล้วล่ะ”

“ดี เคสนี้น่าจะมีอะไรมากกว่าที่เห็น ลางสังหรณ์กูบอกแบบนั้น” กันต์ธีร์เงยหน้าขึ้น “เอาล่ะ ไอ้กร จัดการให้ทางเจ้าหน้าที่เอาศพขึ้นรถเถอะ ฉันจะไปดูทางไอ้โรสหน่อย”

แต่ขณะที่กันต์ธีร์กำลังจะลุกขึ้นยืน ความเจ็บแปลบก็วาบขึ้นตรงอกซ้ายจนต้องชะงัก

“ซี๊ด…”

เสียงลอดไรฟันหลุดออกมาอย่างห้ามไม่ทัน มือข้างหนึ่งกุมอกแน่น ใบหน้าคมบิดเบี้ยวเล็กน้อยจากความเจ็บที่จู่โจมแบบไม่ให้ตั้งตัว

*******************************************************

[1] โฟมโคม (Foam cone) คือ ฟองละเอียดสีขาวหรืออมชมพูที่อาจพบอยู่บริเวณปากและจมูกของศพจมน้ำ เกิดจากอากาศ น้ำ และของเหลภายในทางเดินหายใจผสมกันจากการหายใจในช่วงใกลัเสียชีวิต อย่างไรก็ตาม การพบโฟมโคนเพียงอย่างเดียวไม่สามารถยืนยันการจมน้ำได้ และศพจมน้ำบางรายก็อาจไม่พบลักษณะดังกล่าว

[2] ในผู้ที่ได้รับพิษจากก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์ (CO) ก๊าซจะจับกับฮีโมโกลบินในเม็ดเลือดแดง เกิดเป็นคาร์บอกซีฮีโมโกลบิน (Carboxyhemoglobin หรือ COHb) ซึ่งอาจทำให้เลือด ผิวหนัง หรือเนื้อเยื่อมีสีแดงสดอมชมพูหรือแดงเชอร์รีผิดปกติ อย่างไรก็ตามลักษณะดังกล่าวไม่ได้พบในผู้เสียชีวิตจากพิษ CO ทุกราย จึงต้องอาศัยการตรวจระดับ COHb ร่วมในการวินิจฉัย