LOGINShare
บทที่ 2.3
publish date:
2025-12-20 21:03:12“เฮีย!” จินไตยลุกจากเก้าอี้วิ่งมากระโดดกอดเป็นคนแรก เหมือนได้เจอเทวดามาโปรด อัยกรลุกตามมาสมทบ ยื่นมือมาชนกำปั้นแบบที่เคยทำกัน ส่วนพิร์วรัลยิ้มจนตาหยี
“เฮียกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่? ไม่เห็นบอกล่วงหน้าเลยค่ะ” “ไม่คิดจะให้ใครไปรับเลยเหรอครับ?” อัยกรเสริม “แล้วคราวนี้อยู่ยาวเลยหรือเปล่า หรือว่าต้องกลับไปเรียนต่ออีก?” จินไตยยิงคำถามต่อทันที โรสที่ยืนลูบหน้าผาก มองเพื่อน ๆ ตาเขียว ที่ไม่มีใครสนใจเธอสักคน และสิ่งที่เธอบ่นกลับสร้างเสียงหัวเราะแทนเสียงปลอบใจ “พวกมึงสนใจกูหน่อยได้ไหม? หัวกูชนประตูนะ!” “ฮา ฮา ฮา!” จากนั้นคำถามยังคงพรั่งพรูไม่หยุด จนกันต์ธีร์แทบไม่มีโอกาสตอบ จินดาอมยิ้ม “เอาล่ะ ๆ ใจเย็นกันหน่อยเถอะ จะดีใจอะไรขนาดนั้น” เธอชะงักเมื่อเห็นหน้าจินไตยที่มีคราบน้ำตา “ไอ้แดนแกถึงกับร้องไห้เลยเหรอ?” “ที่จริง…พวกเรากังวลเรื่องหัวหน้าคนใหม่กันมาก ๆ เลยนะครับ แต่พอเฮียกลับมาความหนักในใจก็เหมือนถูกวางลงทันที” จินไตยหลุดสะอื้นเบา ๆ “โอเค ๆ ไม่ต้องร้องแล้ว ฉันกลับมาแล้วนี่ไง” กันต์ธีร์ยิ้มอบอุ่น ยกมือขยี้หัวคนที่เช็ดน้ำตาเหมือนเด็ก ๆ ก่อนจะเอียงคอถามด้วยความสงสัย “แล้วเรื่องหัวหน้าใหม่คือ?” “เห็น ผอ. บอกว่าจะมาวันนี้” จินไตยตอบเสียงอ่อย กันต์ธีร์หรี่ตามองจินดา คราวนี้บนใบหน้าเธอปรากฏรอยยิ้มตรงมุมปาก แววตาเจ้าเล่ห์เป็นประกาย เหมือนกำลังชมเรื่องสนุก “อ๋อ...แบบนี้นี่เอง” กันต์ธีร์ปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด “หรือว่าเฮียรู้…ว่าใครเป็นหัวหน้าคนใหม่?” อัยกรถาม กันต์ธีร์ยิ้มอย่างมีเลศนัย “พวกนายเดาดูสิ” “รู้ก็บอกเลยเถอะเฮีย เหนื่อยจะลุ้นแล้ว” โรสบ่นกระปอดกระแปด แต่ก่อนที่กันต์ธีร์จะเฉลย อัยกรก็พูดขึ้นเหมือนคิดอะไรได้ “หรือว่า…” เขามองหน้ากันต์ธีร์สลับกับจินดา ก่อนใช้ฝ่ามือตบไปที่หลังของจินไตยแรง ๆ อุทานออกมาว่า “ถึงว่า…” “ถึงว่าอะไรของมึง—แล้วตบหลังกูเพื่อ?!” “พวกมึงไม่สงสัยบ้างเหรอว่าทำไมจินดาเห็นเฮียแล้วไม่แสดงความรู้สึกอะไรเลย” ทุกคนมองไปทางจินดาที่ยืนยิ้มกริ่มอย่างพร้อมเพียง “นั้นแปลว่าหัวหน้าใหม่พวกเราคือ” หนึ่งในสี่พูดขึ้น ทั้งหมดพลางหันไปมองกันต์ธีร์เป็นสายตาเดียว กันต์ธีร์ มุมปากยกขึ้น “ฉันเอง” “เซอร์ไพรส์ปะล่ะ” จินดายกไหล่เหมือนไม่เห็นว่านี่เป็นเรื่องใหญ่โตอะไร เสียงบ่นหลายเสียงดังขึ้นพร้อมกันจนจับใจความไม่ถูก แต่แล้วโรสจึงพูดขึ้นเสียงดังหยุดเสียงของเหล่าเด็ก ๆ ลงได้ “ช่างเถอะทวงของฝากดีกว่า เฮีย~ ของฝากล่ะ” กันต์ธีร์ยกคิ้วสูง “ยอมแพ้แล้ว?” พิร์วรัล “บ่นไปก็เท่านั้น ของฝากค่ะ” เธอแบมืออีกคน “เฮ้อ ของอยู่ในรถ” กันต์ธีร์ทำหน้าเหนื่อยใจ ทว่าเมื่อรู้ตำแหน่งของที่ต้องการ อัยกรก็พุ่งเข้าไปค้นตัวหัวหน้าคนใหม่จนเจอกุญแจรถ ก่อนจะคว้ามันไปอย่างรวดเร็ว “เฮ้ย! ไอ้กร จะทำอะไร?” อัยกรไม่ตอบ แค่ส่งสัญญาณให้เพื่อน ๆ ก่อนที่ทุกคนจะกรูออกจากห้องไปพร้อมกัน “นี่! รู้เหรอว่ารถจอดตรงไหน?” กันต์ธีร์ตะโกนถามตามหลังด้วยความฉงน ศีรษะหนึ่งก็โผล่กลับเข้ามา “อยู่ตรงไหนครับ แฮ~” กันต์ธีร์ได้แต่สายหน้าก่อนบอกตำแหน่งรถ จินไตยรีบวิ่งกลับไปบอกเพื่อนทันที “พี่จิน… ไม่เหนื่อยกับพวกมันบ้างเหรอ?” กันต์ธีร์ถามแต่ยังคงทิ้งสายตาไว้ที่เงาที่เพิ่งหายไป จินดาหัวเราะ พลางส่งสายตาเจ้าเล่ห์กลับมา “เหนื่อยสิ แต่หลุดพ้นแล้ว ให้แกมารับกรรมแทนไง” “ได้เหรอ?” “ฉันว่าได้ก็คือได้” “ครับ~” ทั้งสองหัวเราะออกมาพร้อมกัน ก่อนกันต์ธีร์จะนึกขึ้นได้ “จริงสิพี่จิน วันนี้มีงานแถลงข่าวอะไรครับ” “ออ—แถลงข่าวคดีฆาตกรรมต่อเนื่องน่ะ สนใจจะไปฟังไหม?” “ก็อยากไปฟังอยู่หรอก แต่ไม่มีอารมณ์ เมื่อกี้เจอนักข่าวปากดี ตัวเองผิดแท้ๆ ทำให้ผมกลายเป็นคนผิดซะงั้น กลับดำเป็นขาวเก่งมาก แถมด่าผมเป็นชุด” กันต์ธีร์ถือโอกาสระบายความอัดอั้นใส่จินดา “นักข่าวสำนักไหนวะ” เธอหัวเราะลั่นหลังได้ฟัง “ซี.ไอ.นิวส์ครับ” “เจ้าจันกับเจ้าแอนน่ะเหรอ? เด็กสองคนนั้นน่ารักจะตาย แกไปทำอะไรเขาหรือเปล่า?” กันต์ธีร์จ้องหน้า “พี่คิดว่าผมเป็นคนยังไงกัน…” “อย่าให้ฉันพูดเลยเดี๋ยวเสียความรู้สึก” จินดาตอบหน้าตาเฉย ยักไหล่หนึ่งทีแล้วเดินออกจากห้องประชุม “อ้าวพี่จิน ทำไมพูดกับน้องรักตัวเองแบบนี้ล่ะ? พี่จิน… พี่จิน!” เสียงหัวเราะของจินดาลอยเข้าหู กันต์ธีร์ได้แต่ส่ายหน้ายิ้ม ๆ แล้วภาพบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัว ใบหน้าของเด็กจอมปากดีที่เพิ่งปะทะคารมกัน ถึงแม้คำพูดจะทำให้เขาหงุดหงิดไม่น้อย แต่เอาเข้าจริง…เขาก็โกรธไม่ลง คิดดี ๆ เจ้าเด็กคนนั้นเหมือนแมวซน ๆ ที่ชอบป่วนเจ้าของ ยั่วโมโหจนแทบอยากคว้าตีทั้งน่าหมั่นไส้และน่าเอ็นดูในเวลาเดียวกัน “น่าจับมาตีซะให้เข็ด” กันต์ธีร์พึมพำ แต่แล้วรอยยิ้มเล็ก ๆ ก็ผุดขึ้นบนใบหน้าโดยไม่ทันรู้ตัว
Latest chapter
ปริศนาใต้เงาสาป บทที่ 5
หลังอาหารกลางวัน กันต์ธีร์ตรงมายังห้องเก็บศพเพื่อตรวจสอบ ภายในนั้นทั้งเงียบสงบและเย็นจัด เสียงเดียวที่ได้ยินคือเครื่องทำความเย็นที่ดังหึ่งต่ำ ๆ ชายหนุ่มเปิดประตูเหล็กของตู้ที่เก็บร่างเหยื่อ ก่อนออกแรงดึงถาดวางศพออกมา เมื่อรูดซิปถุงบรรจุร่างผู้ตายก็เผยให้เห็นผิวหนังขาวซีดและร่องรอยการผ่าชันสูตร แฟ้มรายงานถูกหยิบขึ้นมาเปิด ชายหนุ่มกวาดสายตาไปตามตัวอักษรทุกบรรทัด พร้อมเปรียบเทียบรายละเอียดกับสภาพจริงตรงหน้า ทุกแผล ทุกจุดร่องรอยถูกตรวจสอบอย่างละเอียดครบถ้วน หลังตรวจไม่พบจุดผิดพลาด กันต์ธีร์จึงผละออกจากที่นั่น กลับไปยังห้องทำงาน กันต์ธีร์ออกจากลิฟต์ เห็นจินไตยยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่หน้าห้อง มือทั้งสองข้างหอบแฟ้มคดีกองใหญ่ที่เขาสั่งให้ไปเอามาจากทีมบีมไว้แน่น กำลังร้องขอความช่วยเหลือจากคนด้านใน “ไอ้โรส! ช่วยกูหน่อย แฟ้มจะหล่นแล้ว เร็ว ๆ!” กันต์ธีร์ก้าวไปหยิบแฟ้มบางส่วนออกจากมืออย่างรวดเร็ว ก่อนที่มันจะตกลงสู้พื้น “อ้าว เฮีย มาแล้วเหรอครับ” จินไตยยิ้มแหย ๆ พลางถอนหายใจโล่งอก “นี่แฟ้มที่ฉันให้ไปเอามาใช้ไหม” “ครับ” เขาพัยกหน้า ทั้งสองเข้ามาข้างใน จินไตยมองไปที่โรส เปิดปากบ่นด้วย
ปริศนาใต้เงาสาป บทที่ 4
ไม่ อย่าเข้ามานะ! มึงเป็นใคร!” “มึงต้องการอะไรจากกู!” กันต์ธีร์ตะโกนลั่น วิ่งหนีอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ไม่ว่าก้าวเท้าเร็วแค่ไหน ร่างเน่าเปื่อยก็ยังคืบคลานตามหลังมาไม่ห่าง ไม่นานร่างนั้นก็โผล่มาอยู่ตรงหน้า “หมับ!” ฝ่ามือเย็นชืดเน่าเฟะคว้าลำคอของเขาอย่างแม่นยำ มันบีบแน่นจนกล้ามเนื้อเกร็งแข็ง ลมหายใจถูกบีบรัดติดขัดในทันที “อึก…ปะ…ปล่อย…” เสียงแหบพร่าหลุดจากริมฝีปากทีละคำ ก่อนจะเหลือเพียงเสียงขาดห้วง ราวกับอากาศหายไปจากโลก “อึก…อึก…” “กูจะทำให้มึงได้ลิ้มรสความทรมานเหมือนที่กูเคยได้รับ” เสียงคำรามต่ำ รอยแสยะยิ้มผุดขึ้นอย่างน่าขนลุก คลื่นความอาฆาตแผ่ซ่านออกมาจากเงาร่างที่ยืนอยู่เบื้องหน้า มันใช้เล็บแหลมคมดุจมีดกรีดลงบนอกตรงกับตำแหน่งหัวใจ กันต์ธีร์สะดุ้งเฮือก รู้สึกได้ถึงเลือดอุ่น ๆ ไหลรินออกจากรอยแผล ความเจ็บที่แล่นปราดมันจริงเกินกว่าจะเป็นความฝัน ร่างกายสั่นสะท้านจนเขาแทบยืนไม่อยู่ “มึงจงจำไว้ คำสาปของมึงเริ่มทำงานแล้ว และกูก็กลับมาแล้วเช่นกัน!—” “เฮือก!” กันต์ธีร์สะดุ้งตื่น ลมหายใจหอบกระชั้น เหงื่อเย็นผุดเต็มขมับ คำพูดในฝันยังคงดังก้องสะท้อนไม่จางหาย จนเขาเผลอยกมือกุมอกด้านที่
ปริศนาใต้เงาสาป บทที่ 3.3
คนมาใหม่กวาดตามองรอบโต๊ะเร็ว ๆ ขณะเดินมา ก่อนจะเห็นเก้าอี้ว่างเพียงตัวเดียว เขาเดินไปนั่งโดยไม่ลังเล และไม่ได้มองด้วยซ้ำว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย จินดาที่เห็นอย่างนั้นก็ยกยิ้มมุมปาก และตั้งตารอชมเรื่องสนุกหลังจากนี้ เธอเริ่มแนะนำหัวหน้าทีมคนใหม่ให้นักข่าวทั้งสองได้รู้จักทันที “จัน แอน นี่หัวหน้าทีมคนใหม่ของออบส์… กันต์ นี่จันอับกับแอนนี่ นักข่าวสายอาชญากรรม ต่อไปพวกแกจะได้ทำงานร่วมกันบ่อย ๆ” เมื่อได้ยินจินดาแนะนำ จันอับที่กำลังคุยเล่นและหัวเราะกับเพื่อนสาวทั้งสองเพลิน ๆ จึงเอี้ยวตัวกลับมาเพื่อจะกล่าวคำทักทายกับคนมาใหม่ แต่ทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับคนข้างตัว เขาและกันต์ธีร์ต่างเบิกตากว้าง ความตกใจแล่นวูบเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว มือของทั้งสองยกขึ้นชี้หน้าอีกฝ่ายแทบจะในจังหวะเดียว “นี่นาย/นี่คุณ!!” แอนนี่ได้แต่กุมขมับที่ปวดตุบ ๆ กับเหตุการณ์ตรงหน้า ส่วนคนอื่น ๆ มองกันไปมาอย่างงง ๆ โรสเขยิบตัวเข้ามาใกล้ กระซิบถามเสียงเบา “นี่พวกมึง…เคยเจอกันมาก่อนเหรอ? ทำไมบรรยากาศดูตึง ๆ แปลก ๆ วะ” หญิงสาวถอนหายใจน้อย ๆ กระซิบเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างจันอับกับกันต์ธีร์ ให้คนที่อยู่ใกล้ระยะได้ยินฟ
ปริศนาใต้เงาสาป บทที่ 3.2
จันอับและแอนนี่เดินออกจากห้องแถลงข่าวพร้อมนักข่าวคนอื่น ๆ ระหว่างทางไปลานจอดรถ ชายหนุ่มรู้สึกหิวจนท้องร้อง เขามองเวลาบนมือถือที่โชว์ตัวเลขสิบสองนาฬิกาพอดี วันนี้พวกเขาทั้งคู่รีบออกจากบ้านตั้งแต่เช้าและตรงมาที่นี่เลย จึงยังไม่มีเวลาหาอะไรลงท้อง “มึงไปหาข้าวกินกันเถอะ หิวฉิบหาย” “เออไปดิ ๆ หิวเหมือนกัน” แอนนี่ตอบรับก่อนหันไปถามนักข่าวคนอื่น ๆ แต่ได้รับคำปฏิเสธ เพราะแต่ละคนมีงานต่อ ทั้งหมดจึงแยกทางกัน “งั้นไปร้านประจำกัน” จันอับเอ่ยบอกจุดหมายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังถึงอาหารจานโปรด “เจ้าค่ะ คุณหนูจันอับ” เธอเอ่ยเย้า “คุณหนูอะไร ต้องคุณชายสิวะ กูเป็นผู้ชายนะ” “เป็นผู้ชายประสาอะไรหน้าสวยกว่ากูอีกค่ะ! มึงมาเป็นแฟนกูจริงๆเอามะ ถ้าเป็นมึงกูจะรีบเซย์เยสเลย” แอนนี่ยิ้มกวน จันอับทำท่าขนลุก “อิ้ววว อย่าเลย ให้กูหลับสบายแบบนี้ทุกคืนน่ะดีแล้ว” “หมายความว่าไง?” แอนนี่ย่นคิ้ว “นี่มึงไม่รู้ตัวเลยเหรอ ผู้หญิงอะไรทั้งกรน ทั้งนอนดิ้น กินเสร็จก็เรอ แล้วยัง…” “พอ ๆ พูดซะหมดสวยแล้วเนี่ย” แอนนี่รีบห้าม หน้าแดงวูบ คิดในใจ ‘ไอ้เพื่อนเหี้ย’ จันอับหัวเราะเสียงบ่น ก่อนจะเร่งเพื่อน “เดิ
ปริศนาใต้เงาสาป บทที่ 3.1
นักข่าวจากทุกสำนักรวมตัวกันอยู่ในห้องที่ใช้แถลงข่าววันนี้ของหน่วยปราบปรามอาชญากรรม เก้าอี้ทุกตัวถูกจับจอง ด้านหลังห้องกล้องวิดีโอ และช่างภาพยืนประจำที่เพื่อเตรียมบันทึกภาพ เสียงพูดคุยเบา ๆ ดังเป็นระยะ ขณะที่ทุกคนรอคอยการแถลงเกี่ยวกับเหตุฆาตกรรมเมื่อสองวันก่อน ซึ่งเชื่อมโยงกับฆาตกรต่อเนื่องที่กำลังสร้างความหวาดกลัวให้ผู้คน เพียงการปรากฏตัวของชายในเครื่องแบบก็ทำให้เสียงพูดคุยเงียบลง เปลี่ยนเป็นเสียงชัตเตอร์ดังถี่รัวและแสงแฟลชที่สะท้อนอยู่ทั่วห้อง จันอับยกกล้องขึ้นแนบตา เลนส์จับไปยังคนที่ขึ้นสู่โพเดียม เขาดูอายุไม่น่าเกินสามสิบห้า ใบหน้าเกลี้ยงเกลาหล่อเหลา ผิวแทนเข้มสุขภาพดี ท่วงท่ามั่นคงและแววตาสงบนิ่ง นักข่าวหนุ่มถ่ายภาพต่ออีกสองสามภาพ และเมื่อคนบนโพเดียมเริ่มพูด เขาจึงเดินไปนั่งเก้าอี้ข้างแอนนี่ที่กำลังพิมพ์ข้อมูลลงในโน๊ตบุ๊ค ตำรวจนายนั้นเริ่มต้นด้วยการกล่าวทักทาย “สวัสดีนักข่าวทุกท่าน ผม พ.ต.อ. ไกรวิทย์ ชาญเดชา รองผู้กำกับหน่วยปราบปรามอาชญากรรม รับหน้าที่แถลงข่าวเหตุการณ์ฆาตกรรมที่เกิดขึ้นครั้งนี้ครับ” หลังแนะนำตัว รองผู้กำกับคนใหม่ก็ตรงเข้าประเด็น “ผลการสอบสวนเบื้องต้น ยืนยัน
ปริศนาใต้เงาสาป บทที่ 2.3
“เฮีย!” จินไตยลุกจากเก้าอี้วิ่งมากระโดดกอดเป็นคนแรก เหมือนได้เจอเทวดามาโปรด อัยกรลุกตามมาสมทบ ยื่นมือมาชนกำปั้นแบบที่เคยทำกัน ส่วนพิร์วรัลยิ้มจนตาหยี “เฮียกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่? ไม่เห็นบอกล่วงหน้าเลยค่ะ” “ไม่คิดจะให้ใครไปรับเลยเหรอครับ?” อัยกรเสริม “แล้วคราวนี้อยู่ยาวเลยหรือเปล่า หรือว่าต้องกลับไปเรียนต่ออีก?” จินไตยยิงคำถามต่อทันที โรสที่ยืนลูบหน้าผาก มองเพื่อน ๆ ตาเขียว ที่ไม่มีใครสนใจเธอสักคน และสิ่งที่เธอบ่นกลับสร้างเสียงหัวเราะแทนเสียงปลอบใจ “พวกมึงสนใจกูหน่อยได้ไหม? หัวกูชนประตูนะ!” “ฮา ฮา ฮา!” จากนั้นคำถามยังคงพรั่งพรูไม่หยุด จนกันต์ธีร์แทบไม่มีโอกาสตอบ จินดาอมยิ้ม “เอาล่ะ ๆ ใจเย็นกันหน่อยเถอะ จะดีใจอะไรขนาดนั้น” เธอชะงักเมื่อเห็นหน้าจินไตยที่มีคราบน้ำตา “ไอ้แดนแกถึงกับร้องไห้เลยเหรอ?” “ที่จริง…พวกเรากังวลเรื่องหัวหน้าคนใหม่กันมาก ๆ เลยนะครับ แต่พอเฮียกลับมาความหนักในใจก็เหมือนถูกวางลงทันที” จินไตยหลุดสะอื้นเบา ๆ “โอเค ๆ ไม่ต้องร้องแล้ว ฉันกลับมาแล้วนี่ไง” กันต์ธีร์ยิ้มอบอุ่น ยกมือขยี้หัวคนที่เช็ดน้ำตาเหมือนเด็ก ๆ ก่อนจะเอียงคอถามด้วยความสงสัย “แล้
You may also like
คำขอจากเฮียคินทร์ (mpreg)
Chenaimei1.0K viewsเดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?
ชอบคนผมแดง1.1K viewsWhat is a divorce? [Mpreg]
ดองกี้5.9K viewsลมหนาว เหมันต์
น้ำหมึกใสใส1.3K viewsฟากฟ้าแสนไกล
อัศวินทิวากาล142 viewsเขาบอกผมว่าเขาเป็นมาเฟีย
ชยุดา212 viewsทะลุมิติมาในนิยายน้ำเน่าแต่ดันโดนพระเอกตามติด
Ferylin79359 views[Mpreg]หวนคืนครานี้ข้าจะไม่(รัก)สามีไร้ใจเช่นท่าน
จูเหยียน Zhu Yan 519 views
