chapter 13

“หากมิกลัวว่าข้าบีบจมูกไปแล้วอาจทำให้ท่านสิ้นลมได้นะ...ข้าบีบจมูกท่านแล้วเอาน้ำผักผสมยาเคี่ยวกรอกปากแล้ว” มีทางไหนให้เขาป้อนน้ำผักเคี่ยวกับแม่ทัพใหญ่บ้างไหม คิดอยู่เป็นนานก็ค้นพบว่ามีอยู่หนึ่งวิธีที่ได้ผลแน่ หากเขานี่แหละ จะกล้าทำหรือเปล่า นั่นเท่ากับเขาต้องเสีย...

หากสุดท้ายแล้วเมื่อเห็นว่ามิมีทางใด เก้าเทียนรุ่ยก็ได้แต่กลอกตาไปมา ขณะเป่าน้ำสีดำเข้มที่กลิ่นมิทำให้เขาอยากจะกลืนลงท้องเลยมาอมไว้แล้วป้อนให้ท่านแม่ทัพใหญ่

“ข้าจะคิดค่าป้อนท่าน หนึ่งครั้งเท่ากับหนึ่งก้อนทอง” เขาเอ่ยด้วยความหงุดหงิดใจ ก็ตัวเขาในชาติภพนี้ อย่าว่าแต่ภรรยาเลย แม้กระทั่งคู่หมายก็ยังมิมี หากตอนนี้ต้องมาเสียจูบแรกและจูบที่สองให้กับท่านแม่ทัพปีศาจผู้นี้ไปแล้ว...เขาจะต้องคิดค่าเสียหายให้คุ้มค่า

เก้าเทียนรุ่ยรีบจัดการป้อนผักผสมยาด้วยปากต่อปากไปอีกสองครั้ง หากครั้งที่สองทำให้เขาถึงกับตื่นตะลึงทำอันใดมิถูก ด้วยว่ามีคนมาเห็นวิธีการนี้ของเขาถึงสองคน!

“เอ่อ...คือว่า...” ทั้งที่การกล่าวความจริงออกไปก็มิได้เป็นแปลกอันใด หากเพราะเขาเขินอายกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนทำตัวมิถูก จึงได้แต่หลบซ่อนใบหน้าที่มันคงจะแดงไปมองคนบนเตียง

“ท่านกำลังทำสิ่งใดอยู่หรือคุณชายเอ้อร์เอ๋อร์”

รอยยิ้มเย็น ๆ ของรองแม่ทัพทำให้เก้าเทียนรุ่ยอยากจะยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนใบหน้าที่มันก็มิได้มีอยู่เลย ทั้งที่มิได้ทำสิ่งใดผิด หากความรู้สึกที่มันเกิดขึ้น...มันแปลกอย่างบอกมิถูก จนมิค่อยกล้าจะสบสายตาผู้ใด

“เอ้อร์เอ๋อร์ทำอันใดหรือลูก”

“ท่านแม่ คือข้า...” เก้าเทียนรุ่ยยิ้มแหย ๆ ให้กับมารดาที่แม้จะกลัวคนในจวนนี้ หากความคิดถึงและห่วงใยเขามีมากกว่า จึงเลือกที่จะมาหาเขาในวันนี้

“ข้ากำลังป้อนผักผสมยาเคี่ยวให้กับท่านแม่ทัพอยู่นะขอรับ วันนี้มิรู้ว่าเป็นอย่างไร ถึงได้กินยากกินเย็นเหลือเกิน ข้าก็เลย...” เขารีบบอกกล่าวพร้อมก้าวลงจากเตียงของท่านแม่ทัพอย่างรวดเร็วจนเกือบจะสะดุดขาตนเองล้มลงเพื่อไปหามารดา

“เจ้าก็เลยต้องป้อนด้วยวิธีเช่นนี้นะหรือ”

“ความจริงข้าจะใช้วิธีใดรักษานายของท่าน มันก็มิแปลกมิใช่หรือขอรับท่านรองแม่ทัพ ขอเพียงแค่นายของท่านหายดีเท่านั้นนี่”

“มิแปลกและข้ามิสนใจด้วยว่าท่านจะใช้วิธีการใดรักษานายของข้า หากข้าเห็นหลายวันแล้วท่านแม่ทัพใหญ่ยังมิมีการเปลี่ยนแปลงอันใดเลย จนตอนนี้เริ่มคิดไปว่าท่านอาจจะมิได้มีฝีมือดังที่เขาเล่าลือกันมา”

ชิชะ...ท่านรองแม่ทัพปากเสียนี่! อยากตบปากจริง ๆ

“ท่านนี่นะ...” เก้าเทียนรุ่ยถอนหายใจแรง ๆ อย่างเหนื่อยหน่ายใจ “ช่างกล่าวออกมาได้ หากข้ามิมีฝีมือ ท่านจะได้มายืนถกเถียงดูแคลนข้าอยู่เช่นนี้หรือ เรื่องที่เกิดขึ้นในป่า ยังพิสูจน์ฝีมือข้ามิเพียงพอหรืออย่างไรกัน...คนจริงเขามิโอ้อวดฝีมือกันหรอกนะท่านรองแม่ทัพ” เขากล่าวย้ำลงไปอีกครั้ง

ความจริงแล้วเขาก็มิรู้เลยว่าตนเองจะมีความสามารถทางด้านนี้ด้วย คิดเพียงแค่ว่า การมาอยู่ยังภพนี้นั้นปลูกผักได้ดี ให้ผลเร็วและทำให้หลายคนหายป่วยไข้ได้ก็ดี ใครจะคิดเล่าว่าเมื่อยามคับขัน เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความกลัวและความสูญเสีย ในตอนนั้นเองหูก็พลันได้ยินเสียง...

ครั้งแรกก็คิดไปว่าตนเองหูฝาดและคิดมากไปเอง หากเมื่อได้ยินซ้ำอีกครั้ง...

“นายท่านต้องการให้ช่วยสิ่งใด เชิญกล่าว”

แม้เขาจะงุนงงกับเสียงที่ดังก้องอยู่ในหัว หากเมื่อเหลียวมองรอบกายด้วยคิดว่าท่านรองแม่ทัพไถ่ถาม ก็เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังรับมือกับเถาวัลย์ที่พุ่งเข้าหาจนแทบมิทันจะได้หายใจด้วยซ้ำ ก็เลยรู้ว่ามิใช่ หากสิ่งใดเล่าที่กล่าวกับเขา...แล้วเรื่องราวที่ท่านแม่เล่าให้ฟังเมื่อครั้งที่เขาได้เข้ามาอยู่ในร่างนี้ จากที่เคยคิดว่ามันคงเป็นแค่เรื่องบังเอิญ เขาคิดมากไปเอง ยังไงก็เป็นไปไม่ได้ แต่พอมาคิดอีกที...นี่ก็อาจเป็นความสามารถอีกอย่างที่คนผู้นั้นให้ติดตัวเพื่อให้เขาอยู่รอดที่นี่...ในภพนี้ก็เป็นไปได้

ถึงมันจะเป็นเพียงแค่ความคิดเป็นความต้องการของตนเองที่หวังจะช่วยมารดา หรือจะเป็นความหวังจะทำให้ตนเองมีชีวิตรอดก็แล้วแต่ สิ่งที่ได้ยินจะเป็นความจริงหรือไม่ก็ตาม ในเมื่อรู้แล้วและต้องการมีชีวิตรอด เขาก็ควรทำ เมื่อคิดไปเช่นนั้นแล้วเขาก็เลยลองดู!

เริ่มแรกเขาก็ขอให้ใบหญ้าช่วย ตอนที่เห็นว่าใบหญ้าเปลี่ยนเป็นใบมีปลายแหลมและคม...เขาก็อึ้งมิน้อย คิดในใจไปว่า...นี่เราเก่งและทำได้ถึงขนาดนี้เชียวเหรอ ไหน ๆ ต้นไม้และใบหญ้าก็ช่วยได้จริงอย่างที่บอกไป ถ้าเช่นนั้นก็ลองให้ช่วยท่านแม่กลับคืนมาและสั่งสอนคนมิดีด้วย...เขาก็เลยบอกออกไป แล้วมันก็เป็นจริง เขาก็ได้ท่านแม่คืนมา แต่กลับรู้สึกว่าร่างกายเกิดความผิดปกติไป

ตอนที่คิดว่าจะลองทำอีกสักครั้ง หากอยู่ดี ๆ รอบกายก็ดับวูบ มืดจนมองมิเห็นสิ่งใดเลย ก่อนจะเห็นเป็นภาพเลือนราง มันเหมือนกับว่าเขาเดินอยู่ท่านกลางหมอกควันเพียงลำพัง หากหูกลับได้ยินเสียงร้องเรียกให้ช่วย เสียงที่ดังมาจากที่แสนไกล...ไกลมา คล้ายกับกำลังขอร้องให้ช่วย

“ใคร...ต้องการสิ่งใด” หากสิ่งที่ไถ่ถามออกไปกลับมิได้รับคำตอบ มีเพียงแค่เสียงคล้ายกับมีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ มันรวดเร็วเสียจนเขามองมิทัน รับรู้เพียงแค่ว่ามีอะไรสักอย่างกระแทกเข้ากับร่างกายอย่างแรง จนแทบจะยืนมิอยู่ จนถึงตอนนี้เสียงแหบพร่าแผ่วเบายังคงดังติดอยู่ในความทรงจำ ยิ่งเมื่อเห็นคนบนเตียง...เหมือนกับความรู้สึกเหล่านี้ก็ยิ่งชัดเจนมากยิ่งขึ้น ราวกับว่ามันกำลังเกิดอยู่ตรงหน้า

แต่ก็ยังมีอีกหลายเรื่องที่เขาต้องศึกษาเรียนรู้เพื่อการอยู่ที่นี่อย่างปลอดภัยไร้คนมารบกวน หากตอนนี้เขามิควรคิดถึงเรื่องที่มันผ่านมาแล้ว ควรรับมือกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเสียก่อน

“แล้วข้าก็จะบอกให้ท่านรับรู้ไว้ด้วยนะ...ท่านแม่ทัพของท่านเพิ่งจะฟื้นมาประมือกับข้าเมื่อครู่นี้เอง ตอนนี้คงจะเพลียจนหลับยาวไปอีกหลายชั่วยาม”

“เจ้าคงจะมิคิดกล่าวเพื่อรักษาหน้าตนเองหรอกนะ”