เมื่อปูไม่ใช่แค่ปู ฉากที่ 6

หลังจากขายปูตัวแรกที่ตัวเองหามาได้ที่ตลาด นนท์กลับบ้านมาพร้อมกับความรู้สึกตื่นเต้น เขายังถือเงิน 40 บาทไว้ในมือ กำแน่นราวกับว่ามันเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต วันนี้เป็นวันที่เขารู้แล้วว่า... ปูไม่ได้เป็นแค่สัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่อยู่ตามชายหาด แต่มันสามารถทำให้เขาหาเงินได้จริง ๆ

แต่ก่อนที่เขาจะกลับเข้าบ้าน ปู่ก็หยุดเดินแล้วหันไปทางชายหาด

“ไอ้หนู ตามปู่ไปเจอใครบางคนก่อน”

นนท์หันไปมองตาม ปู่ไม่ได้พูดอะไรมาก แต่สีหน้าของปู่ดูจริงจัง นนท์จึงเดินตามไปโดยไม่ถามอะไรมาก

ชายหาดยามเย็นกับเงาของลุงชาวเล

พระอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำ แสงสีส้มสาดลงบนผืนทราย ลมทะเลพัดกลิ่นเค็มอ่อน ๆ มาแตะจมูก เสียงคลื่นยังคงซัดเข้าฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

ตรงปลายหาด มีเงาของชายแก่คนหนึ่งกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นทราย ร่างกายของเขาผอมแห้งเหมือนต้นไม้ที่ผ่านแดดผ่านลมมานาน ผิวกร้านแดด ผมยาวยุ่งเหยิง มีรอยสักเก่า ๆ บนแขนที่ดูเหมือนสัญลักษณ์อะไรบางอย่าง

เขาคือ “ลุงหมึก”

ลุงหมึกเป็นชาวเลแท้ ๆ รุ่นเก่าที่ใช้ชีวิตอยู่กับทะเลมาตั้งแต่เด็ก ว่ากันว่าเขาเป็นคนที่รู้จักทะเลดีที่สุดในหมู่บ้านแห่งนี้

นนท์เคยเห็นลุงหมึกมาก่อน แต่ไม่เคยคุยกันจริงจัง เพราะลุงหมึกเป็นคนแปลก ๆ ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร นาน ๆ ทีจะขึ้นฝั่งมานั่งอยู่ตรงชายหาด หลายคนในหมู่บ้านพูดกันว่า... ลุงหมึก "รู้อนาคต"

บทสนทนาที่แปลกประหลาด

ปู่เดินเข้าไปใกล้ แล้วนั่งลงข้างลุงหมึก นนท์ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนั่งลงตาม

ลุงหมึกเงยหน้าขึ้นมาช้า ๆ มองดูนนท์ด้วยสายตาที่นิ่งลึก ราวกับว่ากำลังมองทะลุผ่านร่างกายของเด็กชายไป

“เจ้าเป็นหลานของดำสินะ…”

เสียงของลุงหมึกแหบพร่าเหมือนเสียงของคลื่นกระทบโขดหิน นนท์รู้สึกแปลก ๆ แต่ก็พยักหน้า

“ใช่ครับ ผมคือนนท์”

ลุงหมึกยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเอามือลงไปขีดเขียนอะไรบางอย่างบนพื้นทราย

“วันนี้เจ้าได้จับปูตัวแรกแล้วใช่ไหม?”

นนท์ตกใจเล็กน้อย "ลุงรู้ได้ยังไง!?"

ลุงหมึกหัวเราะเบา ๆ "ข้ารู้ เพราะทะเลบอกข้า"

นนท์มองหน้าปู่เหมือนจะถามว่าเรื่องนี้จริงไหม แต่ปู่กลับแค่พยักหน้าให้ แล้วปล่อยให้ลุงหมึกพูดต่อ

คำทำนายที่น่าพิศวง

ลุงหมึกใช้ปลายนิ้วขีดเส้นเป็นวงกลมบนทราย

"ชีวิตของเจ้าจะเป็นเหมือนทะเล บางวันสงบ บางวันมีพายุ บางครั้งคลื่นจะซัดเจ้าล้ม แต่ถ้าเจ้ายืนขึ้นได้ เจ้าจะเป็นดั่งคลื่นที่ไม่มีวันหยุดนิ่ง"

นนท์ขมวดคิ้ว "หมายความว่ายังไงครับ?"

ลุงหมึกมองเขาด้วยสายตานิ่ง ๆ "หมายความว่า... เจ้ากำลังเดินทางบนเส้นทางที่ไม่ธรรมดา"

นนท์ยังไม่เข้าใจ ลุงหมึกจึงขีดเส้นทรายเพิ่ม แล้วพูดต่อ

"เจ้าจะมีโชคจากทะเล... แต่ก็จะมีอุปสรรคจากมันเช่นกัน"

"อุปสรรค?"

"ใช่... ถ้าเจ้าคิดจะเดินบนเส้นทางนี้ เจ้าจะต้องเจอกับสิ่งที่ยากลำบาก เจอคนที่พยายามขวางทาง เจอความผิดพลาด และบางครั้ง เจ้าจะคิดว่าตัวเองเลือกทางผิด"

นนท์นิ่งฟัง เขาไม่แน่ใจว่าควรจะรู้สึกยังไงกับคำพูดเหล่านี้

"แล้ว... ผมจะทำยังไงดี?"

ลุงหมึกยิ้มบาง ๆ "จงฟังเสียงของทะเลให้มากกว่าคำพูดของคน"

นนท์ทำหน้าสงสัย "หมายความว่าไงครับ?"

ลุงหมึกเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดช้า ๆ "ทะเลไม่มีวันโกหก..."

"ถ้าวันหนึ่งเจ้าสงสัยในตัวเอง ให้เดินกลับมาหาทะเล แล้วเจ้าจะรู้คำตอบ"

จบการพบกัน—แต่มันฝังอยู่ในใจ

หลังจากนั้น ลุงหมึกก็เงียบไป และปู่ก็บอกให้นนท์กลับบ้าน ระหว่างทางเดินกลับ นนท์อดไม่ได้ที่จะถาม

"ปู่... คำพูดของลุงหมึกหมายความว่ายังไง?"

ปู่ถอนหายใจยาว "ข้าก็ไม่รู้หรอก แต่ข้ารู้ว่าไอ้หมึกมันไม่เคยพูดอะไรลอย ๆ"

นนท์เงียบไป

คำพูดของลุงหมึก แม้มันจะดูแปลกประหลาด แต่มันฝังเข้าไปในหัวเขาโดยไม่รู้ตัว

"จงฟังเสียงของทะเลให้มากกว่าคำพูดของคน..."

เขายังไม่เข้าใจมันทั้งหมด แต่เขารู้สึกว่า... สักวันหนึ่งเขาจะเข้าใจมัน