เข้าสู่ระบบ“ซาชาของเรามาแล้ว”
เสียงของชายหนุ่มเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงแจ่มใส ขณะที่ซาชาก้าวเดินเข้ามาในห้องวีไอพีด้วยท่าที่องอาจและสง่างามเช่นทุกครั้งที่ผู้คนพบเจอ ซาชามองไปยังหญิงสาวอกสะบึมประมาณสี่ถึงห้าคนที่คอยบริการชายหนุ่มที่ทักทายเขา ผู้หญิงเหล่านั้นบางคนก็เคยหลับนอนกับเขาด้วยเช่นกัน พวกเธอเองก็เผยรอยยิ้มให้ซาชาอย่างยั่วยวน ซาชากลับมีสีหน้าเรียบเฉย ทอดกายนั่งลงบนโซฟากำมะหยี่สีขาวลักษณะพิงหลัง หญิงสาวรินบรั่นดีใส่แก้วทรงสั้นเพียงก้นแก้วส่งให้ซาชา “พวกเธอทำให้ไม่พอใจเหรอ ถ้าไม่พอใจฉันจะส่งไปให้ใหม่” ชายหนุ่มเอ่ยถามซาชาด้วยความสงสัย สังเกตกว่าซาชามีสีหน้าเรียบเฉยนั่งลงบนเก้าอี้ สายตาของซาชามองแก้วบรั่นดีที่ยกดื่มไปเมื่อครู่ “ไม่มีอะไรวิกเตอร์ แค่พวกแมลงคอยทำให้ให้ฉันกวนใจ” ซาชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แล้วส่งแก้วให้หญิงสาวที่นั่งข้างๆ เขา เธอรับแต่โดยดี “ให้ฉันไปเก็บกวาดให้ไหม แค่นายบอกฉันพร้อมจัดกองทัพทันที” วิกเตอร์เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉันจัดการส่งพวกมันไปเฝ้ารากมะม่วงแล้ว” ซาชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ แสยะยิ้มที่มุมปากไม่เห็นไรฟัน ทำให้ผู้คนขนลุกโดยไม่รู้ตัว “ออกไป” วิกเตอร์เอ่ยบอกหญิงสาวด้วยรอยยิ้ม พวกเธอทั้งสี่คนเผยรอยยิ้ม แล้วก้าวเดินออกไปจากห้องนี้ เมื่อประตูปิดลงวิกเตอร์จึงเอ่ยต่อ “มีอะไรก็บอกฉันได้นี่น่า นายก็รู้ว่าเราเป็นเพื่อนกันมาหลายสิบปี นายเองยังไม่เชื่อใจฉันอีกเหรอ” วิกเตอร์เอ่ยถามซาชาด้วยน้ำเสียงจริงจัง อย่าเรียกว่าไม่เชื่อใจเลย ซาชาเชื่อใจกว่าที่วิกเตอร์กว่าใคร ซาชามอบหมายกิจการกาสิโน ทั้งกิจการค้าอาวุธสงครามวิกเตอร์สองอย่างนี้มีรายได้มหาศาล ซาชาวางใจให้วิกเตอร์เป็นคนดูแลทั้งหมด เพราะว่าวิกเตอร์เพื่อนกับซาชาตั้งแต่อายุเจ็ดขวบเห็นจะได้ เพราะพ่อของซาชาเคยช่วยชีวิตพ่อของวิกเตอร์ พ่อของวิกเตอร์จึงอุทิศตนเป็นบอดี้การ์ดของอีวาน เมื่อพ่อของวิกเตอร์เสียไปอย่างกะทันหัน อีวานก็ส่งเสียเล่าเรียนให้วิกเตอร์เรียนจบพร้อมๆ กับซาชา ทำให้วิกเตอร์กับซาชาสนิทกันมากด้วยเรียนมาด้วยกัน อีวานจะรักซาชาเหมือน ซาชาเป็นเทพเจ้ายุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม ถึงกระนั้นมันก็ลอดพ้นสายตาเขาไปได้อยู่ดี หลายครั้งซาชาอยู่ในอันตราย วิกเตอร์ก็จะโทษตัวเองว่าเป็นความผิดของตัวเองและร้องไห้ฟูมฟายเป็นผีบ้า ซาชาเลยให้วิกเตอร์มาดูแลไนต์คลับและกาสิโน รวมไปถึงโรงงานผลิตอาวุธสงครามจะได้ทำให้วิกเตอร์เลิกยุ่งกับชีวิตของเขา “ซาชา นายเป็นอะไร เหม่อลอยอะไรขนาดนั้น หรือมีหญิงในดวงใจ” วิกเตอร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงติดตลก “เรื่องตระกูลอีวาโนโว” ซาชาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบ “ได้ข่าวว่าเอเดรียนกำลังป่วยหนัก เป็นว่าเป็นโรคหัวใจน่ะ ไปอยู่ที่เกาะส่วนตัว ทางด้านลูกชายคนโตก็หายสาบสูญไปพร้อมกับผู้หญิงสาวไทยเมื่อประมาณสามสิบปีก่อน ตอนนี้ผู้สืบทอดเป็นวาดิมลูกของน้องชายคอยรักษาการอยู่ เขาไม่ยอมขึ้นเป็นผู้นำ ทั้งที่เอเดรียนวางมือแล้วก็ตาม” “วาดิมเด็กอมมือนั้นเหรอ” ซาชาด้วยน้ำเสียงเรียบ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ใช่” “วาดิม คนผู้นี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันเลย ครั้งล่าสุดที่ปะมือกันเมื่อสามปีก่อน ห่างไกลกับคำว่ามาเฟียไปมากเลย” ซาชาเอ่ยบอกราวกับไม่สนใจไยดีคนที่ชื่อว่าวาดิมแม้แต่น้อย “แน่นอนสิว่าซาชาของเราแข็งแกร่งที่สุด เหมาะสมกับการครอบครองรัสเซียทั้งหมด” วิกเตอร์เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงสรรเสริญราวกับซาชานั้นเป็นจักรพรรดิของรัสเซีย “แน่นอนรัสเซียเป็นของฉัน” ซาชาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงภูมิใจ และลุกขึ้นยืน วิกเตอร์ยกแก้วเหล้าขึ้นเหมือนเป็นการฉลองให้กับจักรพรรดิคนใหม่ของรัสเซีย “แน่นอนรัสเซียเป็นของซาชา” วิกเตอร์เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ขณะที่ซาชาก้าวเดินออกไปจากห้องนี้ เหลือเพียงวิกเตอร์เพียงคนเดียว วิกเตอร์ถอนหายใจยาวๆ มองไปยังประตูที่ปิดลง หญิงสาวสองคนก้าวเดินเข้ามา มองประตูที่ซาชาได้เดินเข้าไป “ดีนารา อีวา ไฟน่า กาลิน่า คารินา พวกเธอเข้าไปดูแลซาชา” วิกเตอร์เอ่ยบอกหญิงสาวที่เดินเข้ามาภายในห้องกว้าง พวกเธอมีใบหน้าและรูปร่างราวกับนางแบบ ทำให้ซาชาถูกใจไม่น้อยเลย “ค่ะ” พวกเธอที่วิกเตอร์ขานชื่อมาขาดรับคำสั่งโดยทันที แล้วเปิดประตูเข้าเดินไปในห้องกว้างโดยไม่รีรอ “วิกเตอร์ ผู้หญิงสิบคนมันมากไปหรือเปล่าคะ ในห้องก็มีตั้งสี่ห้าคนแล้ว ห้าคนนั้นก็น่าจะพอแล้วนะคะ คนส่วนมากแค่คนสองคนก็แทบหมดน้ำแล้ว” หญิงสาวที่นั่งลงด้านขวาของวิกเตอร์เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง เธอคิดว่าคนอะไรจะมีเรี่ยวแรงนอนกับผู้หญิงได้ครั้งละสิบคนกัน “ดูถูกซาชาไปแล้วนะไคล่า สำหรับซาชาแล้วห้าคนมันไม่ทำให้ซาชาเต็มอิ่มหรอก ห้าคนนั้นมันเป็นเพียงแค่ของหวานหรือของกินเล่นเท่านั้น บางครั้งซาชานอนกับผู้หญิงถึงสิบห้าถึงยี่สิบคนเลยล่ะ จะบอกให้ว่าซาชาไม่เคยเหนื่อยกับเซ็กส์หรอก ซาชาเคยทำสถิติไม่ออกจากห้องสามวันเลยทีเดียวล่ะ มาย่าหมั่นเติมเหล้าและอาหารเข้าไปด้วย คิดว่าวันนี้เหล้าคงหมดคลังแน่ ถ้าหมดก็ซื้อมาเพิ่มด้วย อย่าให้ซาชาขาดตอน” วิกเตอร์เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย แล้วโน้มตัวลงบนโซฟาอย่างสบายใจ ดึงสาวสายที่นั่งข้างๆ เขามาจูบอย่างดูดดื่ม“อื้อ...อ๊า...” อเล็กซ์ร้องครางกระเส่าด้วยความหวาดเสียว เสียวแทบหยุดหายใจ ซาชาขยับเข้าไปเกือบสุดลำ แต่ว่าอเล็กซ์หอบกระเส่าไม่เป็นจังหวะเสียแล้ว แต่ทว่าน้ำในสระมันช่วยลดแรงกระแทกได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว“อึก...” อเล็กซ์จับไหล่ของซาชาทั้งสองข้าง ซาชาสวมเข้าไปทั้งหมดทั้งลำดุ้น อเล็กซ์สะดุ้งสั่นสะท้านไปทั้งเรือนร่าง เรียวขาและมือเรียวจิกเกร็งด้วยเช่นกัน หน้าท้องแบนราบที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อนูนขึ้นเพราะดุ้นของซาชาที่สวมและหมุนวนอย่าคึกคะนองไม่หยุด“ฮึก...อึก...อื้อ...ฮ้า...อ๊ะ...!” อเล็กซ์ร้องครางไม่หยุดปากด้วยความหวาดเสียว ซาชาเดินไปด้วยกระแทกไปด้วย อเล็กซ์ใช้มือเรียวคล้องคอซาชาไว้เพื่อไม่ให้หล่นลงมา“อเล็กซ์ ข้างในของคุณขมิบผมไม่หยุดเลยนะ ผมจะแตกเสียก่อนก่อนที่คุณจะเสร็จเอาได้นะ” ซาชาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงโทนต่ำกระเส่าเร่าร้อน อเล็กซ์ชิดผนังขอบสระของอีกฝั่ง ซาชากระแทกใส่ไม่หยุด อเล็กซ์ขบกัดที่ไหล่ด้วยความหวาดเสียว ซาชาเผยรอยยิ้มไม่มีท่าทีจะเจ็บแต่อย่างใด ดูท่าอเล็กซ์จะชอบให้เขาทำแบบนี้ด้วย“ซาชา...อื้อ...อ๊ะ...!” อเล็กซ์ร้องครางกระเส่าแทบขาดใจ ซาชายกลำตัวอเล็กซ์ขึ้นพ้นน้ำ อเล็กซ์ก้มลงจู
ค่ำคืนพร่างพรายไปด้วยแสงของดวงดาวและแสงไฟหลากสีจากบ้านผู้คน สถานบันเทิง โรงแรม และรีสอร์ต แสงเหล่านี้สะท้อนกับผิวน้ำทะเลที่เป็นระลอก คลื่นเล็กๆ ช่วยเพิ่มมิติของท้องทะเลให้ดูไม่มืดมิดจนเกินไป สีน้ำเขียวมรกตของน้ำทะเลกระทบชายฝั่งอย่างอ่อนโยน เสียงคลื่นและสายลมช่วยเติมเต็มบรรยากาศให้รื่นรมย์ยิ่งขึ้น อเล็กซ์ยืนมองทิวทัศน์ริมสระว่ายน้ำที่อยู่ไม่ไกลจากบ้าน เขายิ้มเมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่จะเกิดขึ้นในช่วงตอนเย็นนี้ซาชาได้จ้างแม่ครัวจากโรงแรมระดับห้าดาวมาจัดเตรียมอาหารค่ำริมทะเล โดยให้อเล็กซ์เป็นผู้เลือกเมนู อเล็กซ์ตั้งใจเลือกเมนูอาหารไทยที่เขาอยากให้ซาชาได้ลองลิ้มรส จึงสั่งให้แม่ครัวทำต้มยำกุ้งน้ำข้น ปูย่าง กุ้งย่าง หอยแครงลวก หมึกน้ำดำ และอาหารทะเลอีกสี่ถึงห้าอย่าง ทุกอย่างจัดเตรียมและปรุงอย่างพิถีพิถันในลานบ้านที่ตั้งอยู่ใกล้กับชายหาด บอดี้การ์ดของซาชาหลายคนยืนประจำตำแหน่ง แต่สายตาบางคนแอบมองอาหารด้วยความหิวอย่างปิดไม่มิดอเล็กซ์จึงกระซิบกับเชฟให้ทำอาหารในปริมาณมากขึ้น และเก็บส่วนหนึ่งไว้ในครัวสำหรับทีมรักษาความปลอดภัยด้วย เชฟยิ้มรับและรีบจัดการตามคำขออย่างไม่ลังเล เมื่ออาหารทุกจานถูกจัดเต
“อเล็กซ์… ตื่นได้แล้ว เรามาถึงแล้วล่ะ” เสียงทุ้มนุ่มนวลปลุกเขาเบาๆ พร้อมกับมือใหญ่ที่ลูบศีรษะอย่างอ่อนโยนราวกับเจ้าของเสียงกลัวว่าเขาจะสะดุ้งตื่น อเล็กซ์ค่อยๆ ลืมตา รู้สึกงุนงงเล็กน้อย ไม่รู้ตัวเลยว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่... คงเป็นตอนที่เครื่องบินทะยานขึ้นจากสนามบิน เพราะช่วงเดือนที่ผ่านมา เขาต้องรับทัวร์แทบทุกวัน ไหนจะการเดินทางต่างประเทศบ่อยครั้งอีก เวลาพักผ่อนของเขาแทบจะนับชั่วโมงได้เมื่อสติเริ่มกลับมา อเล็กซ์มองผ่านหน้าต่างเครื่องบิน เห็นเครื่องจอดสนิทแล้ว ทว่า... สถานที่ที่เห็นไม่ใช่สนามบินที่เขาคุ้นเคย มันเป็นลานจอดเล็กๆ ใกล้ทะเลกว้างใหญ่ ใต้ท้องฟ้าสีครามสดใสที่ดูเหมือนหลอมรวมกับน้ำทะเลสีเขียวมรกต มันสวยงามจนเขาอดสงสัยไม่ได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน“ซาชา คุณพาผมมาที่ไหน… นี่ใช่กระต๊อบที่คุณพูดถึงรึเปล่า” อเล็กซ์ถามขึ้น น้ำเสียงเจือความงุนงง ซาชาหันกลับมามอง ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก สายตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน แต่ก็ซ่อนความเจ้าเล่ห์เล็กๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา“ใช่แล้วล่ะ ผมพาคุณมาที่รังรักของเรา”คำพูดของซาชาทำให้อเล็กซ์อดขมวดคิ้วไม่ได้“รังรัก แล้วมันอยู่ตรงไหนกัน คุณยังไม่ได้บอกผ
คนขับรถของซาชา ขับรถพาอเล็กซ์ไปยังที่ซาชาให้ไปพบ ข้างๆ ด้านข้างของคนขับรถเป็นการิลที่นั่งข้างๆ ส่วนอเล็กซ์นั่งเบาะหลังของรถลีมูซีนที่เขานั่งประจำข้างๆ ซาชา ส่วนบอดี้การ์ดอีกสองคนที่ตามมาด้วยกับการิลก็ขับรถตามหลังรถลีมูซีนคันนี้ อเล็กซ์ไม่ได้เอ่ยถามอะไรกับการิล เพราะหน้าที่ของเขาและคนขับต้องขับรถพาอเล็กซ์ไปส่งซาชาเช่นทุกครั้งที่ซาชามารับอเล็กซ์ไม่ได้ แต่ว่ารถคันนี้มุ่งหน้าไปยังสนามบิน และลงไปยังลานจอดเครื่องบนส่วนตัวที่อเล็กซ์เคยไปรับลูกค้าหรือเขาจะพาฉันมาดูเครื่องบินลำใหม่กันแน่นะ ถึงอย่างไงซาชาก็เป็นเจ้าของสายการบินอยู่แล้ว ถ้าเขาจะพามาดูเครื่องบินก็คงไม่ได้แปลกอะไร เหมือนกับเด็กอยากอวดของใหม่รถจอดสนิทข้างๆ เครื่องบินส่วนตัวลำไม่ใหญ่และไม่เล็กมากสามารถบรรจุคนได้ประมาณห้าสิบถึงหกสิบคน อเล็กซ์เคยเห็นเครื่องบินแบบนี้ตอนที่มารับลูกค้าที่สนามบิน“เชิญครับ” การิลเอ่ยบอกอเล็กซ์ด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ขณะที่เปิดประตูรถออกแล้ว อเล็กซ์จึงก้าวลงจากรถ ไม่ลืมที่จะขอบคุณเขาทุกครั้งเช่นเดิม ไม่ว่าใครก็ตามที่เปิดปิดประตูให้กับเขาการิลเดินนำอเล็กซ์ขึ้นไปบนเครื่องบิน อเล็กซ์จึงเดินตามการิลขึ้นไปบนเ
อเล็กซ์นั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าชุดโต๊ะอาหาร อาหารเช้าบนจานประกอบด้วยไส้กรอก แฮม เบคอน และไข่ดาวอย่างละสองชิ้นเรียงตัวอยู่พร้อมซอสมะเขือเทศ ซอสถั่วเหลือง และโรยพริกไทยเล็กน้อย นิสัยชอบกินอาหารแบบนี้ติดตัวมาตั้งแต่อยู่ที่ไทย จานข้างๆ มีขนมปังทาเนยที่ซาชาเตรียมไว้ให้ พร้อมกับแก้วน้ำส้ม แก้วน้ำเปล่า และแก้วกาแฟวางเรียงเคียงกันอย่างลงตัวซาชานั่งตรงข้ามเขา ตรงหน้ามีเพียงแก้วกาแฟและแก้วน้ำเย็นทรงสูง ในมือหนาถือหนังสือพิมพ์รายวันหนึ่งเล่ม ซาชามักให้คนนำหนังสือพิมพ์จากทุกสำนักมาส่งที่คฤหาสน์ทุกวัน แม้อเล็กซ์จะสงสัยว่าทำไมต้องอ่านหลายเล่มในเมื่อเขาแค่สนใจข่าวธุรกิจเป็นหลัก แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามออกไป“อเล็กซ์ เมื่ออาทิตย์ก่อนผมได้ซื้อกระต๊อบหลังเล็กๆ ติดริมทะเล เป็นหาดส่วนตัวด้วยล่ะ เราสามารถดื่มด่ำกับเสียงคลื่นได้เต็มที่ ผมอยากพาคุณไปดู จะได้ถือโอกาสพักร้อนไปในตัวด้วย” ซาชาเอ่ยขึ้นพลางวางหนังสือพิมพ์ลง ยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม อเล็กซ์หยุดกินแล้วเงยหน้ามองซาชา“ทำไมถึงมาบอกผมกะทันหันแบบนี้ล่ะ” เขาถามเสียงจริงจัง ความคิดประเดประดังเข้ามา ทำไมซาชาต้องพาเขาไปด้วย อีกทั้งยังลงทุนซื้อกระต๊อบริมหาดส่วนตัวแบบนั
“อ๊ะ...อึก...! แฮ่ก...แฮ่ก...! ฮึก...อึก...ซาชา...อ๊ะ...ซาชาผมจะเสร็จอีกแล้ว” อเล็กซ์เอ่ยบอกซาชาด้วยน้ำเสียงหอบกระเส่าด้วยความหวาดเสียวหน้าท้องของอเล็กซ์มีดุ้นที่กระแทกใส่ยั้งแรง และมันก็แข็งตัวขึ้นอีก ทำให้อเล็กซ์รู้สึกแปลกใจ เพราะเห็นว่าก่อนที่ซาชาจะสอดใส่ดุ้นของเขามันแข็งแล้ว เพราะอะไรมันถึงใหญ่ขึ้นอีก“อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊า...!” อเล็กซ์ปล่อยน้ำกามพวยพุ่งใส่ลำตัวและใบหน้าของตัวเองและยังกระเซ็นใส่ใบหน้าของซาชาอีกด้วย ซาชาตะแคงข้างทำให้อเล็กซ์ตะแคงข้างไปด้วย แล้วจับเรียวขาของอเล็กซ์ขึ้นพาดกับแขนของเขาตอกใส่ไม่ยั้งเข้าสุดออกสุดและหมุนวนให้อเล็กซ์เสียวยิ่งขึ้น และยังบดขยี้หนักๆ อเล็กซ์หันไปมองใบหน้าซาชาด้วยดวงตาที่ปรือและริมฝีปากหอบกระเส่า ซาชามองใบหน้าอเล็กซ์ที่ดูเร่าร้อนและเซ็กซี่อย่างมาก เขาไม่รอช้าที่จับคางของอเล็กซ์มาจูบอย่างดูดดื่มและเร่าร้อน อเล็กซ์ปล่อยน้ำกามพวยพุ่งออกไปอีกครั้ง“อื้อ...อือ...อึก...”ซาชาพลิกอเล็กซ์นอนคว่ำ อเล็กซ์พลิกร่างมาเผชิญหน้ากับซาชาจับดุ้นของซาชาชักขึ้นลงที่เต็มไปด้วยด้ามกามของเขา ทำให้ซาชาแปลกใจที่อเล็กซ์ทำแบบนี้กับเขาทั้งที่ไม่เคยทำแบบนี้“อึก...” ซาชาร้องคร
![ผมไม่ได้ยั่ว เสี่ยต่างหากที่ห้ามใจไม่ได้[Mpreg]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






