บทที่ 4

[ฉันจะส่งเจียงหนิงกับลูกไปที่อื่น แล้วจะตัดขาดกับเธอ]

[รอให้ร่างกายเธอฟื้นตัวแล้ว พวกเราไปฮันนีมูนกันนะ]

ฉันปิดหน้าจอลงอย่างเย็นชา ไม่มีการตอบกลับใด ๆ

พอคิดถึงลูกที่เสียไป น้ำตาก็ไหลจนชุ่มหมอน

ฉันอาภัพเรื่องญาติพี่น้อง หลังจากที่พ่อจากไป บนโลกใบนี้ก็ไม่เหลือญาติที่ไหนอีกแล้ว

ฉันก็เลยวาดฝันอยู่เสมอ ว่าจะได้มีลูกที่มีสายเลือดผูกพันกับตัวเองสักคน

แต่สวี่จือหย่วนกลับเป็นคนฆ่าลูกของฉันด้วยมือของเขาเอง

ฉันนอนเบิ่งตาโพลงอยู่อย่างนั้นจนฟ้าสว่าง

ฉันเรียกพยาบาลมาเพื่อช่วยดำเนินเรื่องออกจากโรงพยาบาล

สวี่จือหย่วนเดินเข้ามาตอนนี้พอดี ใบหน้าของเขามืดครึ้ม

เขาไม่พูดไม่จาสักคำ เงื้อมมือตบเข้าที่หน้าฉันฉาดใหญ่

ฉันถูกตบจนหูอื้อ มีเสียงวิ้ง ๆ ดังขึ้นในหัว สมองขาวโพลนไปหมด

จนกระทั่งได้กลิ่นคาวเลือดที่มุมปาก ถึงได้รู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น

เขาจิกกระชากผมของฉัน แล้วกดหน้าของฉันลงกับหน้าจอโทรศัพท์มือถือ

บนหน้าจอนั้นคือข่าวที่คำค้นหาติดเทรนด์ฮอต

[นักร้องสาวชื่อดังเจียงหนิงท้องก่อนแต่ง ภาพหลุดอนาจารในอดีตถูกแฉยับ]

ใต้เทรนด์ฮอตนั้น เต็มไปด้วยรูปถ่ายตอนที่เจียงหนิงเคยถูกโจรลักพาตัวไปย่ำยี

น้ำเสียงของเขาเย็นเยือกน่ากลัว

"กู้เฟยหว่าน ฉันยอมถอยให้ขนาดนี้แล้ว ทำไมเธอยังต้องทำแบบนี้อีก?!

เธอรู้ไหมว่าการทำแบบนี้มันจะทำลายชีวิตเจียงหนิง!

ฉันอยู่เคียงข้างเจียงหนิงมาสิบปี กว่าจะพาเดินออกมาจากโรคซึมเศร้าได้ แต่เธอกลับทำทุกอย่างพัง!"

ฉันฟังเรื่องทั้งหมดอย่างมึนงงพร้อมปฏิเสธเสียงแข็ง

"ฉันไม่ได้ทำ"

แต่เขาไม่รับฟังคำอธิบายของฉันแล้ว เขาฉุดกระชากลากฉันเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง

แสงไฟในห้องสว่างจ้า

ข้างหน้ามีผู้ชายกลุ่มหนึ่งยืนเรียงรายกันอยู่โดยไม่ได้สวมเสื้อผ้า

ตามมุมต่าง ๆ ของห้อง มีกล้องวิดีโอตั้งเอาไว้ทุกจุด

หัวใจของฉันดิ่งวูบลงสู่ก้นเหวทันที ฉันคว้าแขนของสวี่จือหย่วนไว้แน่น

"นายคิดจะทำอะไรฉัน"

เขายกมุมปากบิดเบี้ยวพิลึก

"เธอก็อยู่ในวงการนี้ เรื่องแค่นี้จะไม่เข้าใจหรือไง

วิธีที่จะทำให้ข่าวเงียบที่สุด ก็คือการเอาข่าวที่ฉาวกว่าและใหญ่กว่ามากลบไว้"

ระหว่างที่พูด แววตาของเขาดูบ้าคลั่งขึ้นเรื่อย ๆ

"เธอเป็นถึงระดับนางเอกกัง ถ้ารูปที่เธอถูกรุมข่มขืนหลุดออกไป ก็จะไม่มีใครไปสนใจเรื่องของเจียงหนิงอีก"

วินาทีนี้ ฉันลืมแม้กระทั่งวิธีหายใจ

ฉันมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อสายตา

ฉันเป็นภรรยาของเขานะ และฉันก็เพิ่งจะสูญเสียลูกไปเพราะเขาด้วย

แต่เขากลับยอมให้ฉันตกเป็นของชายอื่นเพื่อเจียงหนิง

สวี่จือหย่วนสะบัดฉันทิ้ง แล้วเดินไปที่ประตู

พร้อมสั่งผู้ชายพวกนั้นเสียงเย็น "ทำเวลาหน่อย"

พูดจบ เขาก็ก้าวเท้าเดินออกจากห้องไป

ฉันพุ่งตัวเข้าไปอย่างแรง ทุบประตูเสียงดังลั่น

"สวี่จือหย่วน ปล่อยฉันออกไปนะ!

ฉันไม่ได้ทำ ปล่อยฉันออกไป!

ขอร้องละ!"

แต่ด้านนอกประตู นอกจากเสียงคำรามของเครื่องยนต์รถแล้ว ก็ไม่มีเสียงใครตอบรับกลับมาอีกเลย

ร่างกายของฉันทรุดรูดลงตามกำแพง

ในตอนที่คนเหล่านั้นกรูกันเข้ามาล้อม กดตัวฉันไว้แล้วฉีกทึ้งเสื้อผ้าจนเปลือย ฉันก็ได้แต่หลับตาลงอย่างสิ้นหวัง...

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แสงไฟก็มืดดับลง

ฉันเป็นเหมือนปลาตายตัวหนึ่ง นอนนิ่งอยู่กลางห้อง

ตามเนื้อตัวไม่มีผิวดี ๆ เหลืออยู่เลย เลือดใต้ร่างไหลทะลักออกมาไม่หยุด จนค่อย ๆ ย้อมพื้นห้องกลายเป็นสีแดงฉาน

ฉันค่อย ๆ คลานไปตรงแจกันดอกไม้ใกล้ประตู

ใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักมันจนล้มลง

พอได้ยินเสียงแตกกระจาย ฉันก็หยิบเศษแจกันขึ้นมาขิ้นหนึ่ง แล้วกรีดลงบนข้อมือโดยไม่ลังเล

ในตอนที่สติเริ่มเลือนลาง ประตูห้องก็ถูกถีบออกอย่างแรง

ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งพุ่งตัวเข้ามา เขาช้อนอุ้มตัวฉันขึ้นมาพร้อมกับแผดเสียงคำรามคุ้มคลั่ง

"ใครทำ! ใครมันเป็นคนทำ! ฉันจะฆ่ามัน!"

ส่วนสวี่จือหย่วนที่เพิ่งเดินเข้ามาในโรงพยาบาล กลับเห็นหน้าจอขนาดใหญ่ของห้างสรรพสินค้า

บนจอกำลังเปิดวิดีโอแบบไม่มีเซนเซอร์ เสียงกรีดร้องเจ็บปวดของฉันดังก้องทะลุแก้วหูของเขา

เขาเบิกตากว้าง จ้องมองจอใหญ่นั้นด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ

เขาแค่สั่งให้พวกมันถ่ายรูปเก็บไว้พอเป็นพิธี ทำไมถึงมีคลิปวิดีโอหลุดออกมาได้?!

ความหวาดกลัวถาโถมขึ้นมาในใจ นิ้วมือของเขาสั่นระริกขณะกดโทรหาผู้ช่วย

แล้วแผดเสียงคำรามสั่งปลายสาย "ลบออกซะ! ลบคลิปวิดีโอของกู้เฟยหว่านออกให้หมด!"

แต่ตอนนี้เอง จอขนาดใหญ่ได้ปรับเปลี่ยนมาถ่ายทอดสดด่วนข่าวมรณกรรม

[ด่วน! กู้เฟยหว่าน นางเอกที่เพิ่งรับสามรางวัลใหญ่ ได้คิดสั้นจบชีวิตหลังถูกล่วงละเมิด ทีมแพทย์พยายามยื้อแต่ไม่เป็นผล]

ร่างของชายหนุ่มโซเซไปมา เซถอยหลังจนแทบจะยืนไม่อยู่...