ตอนที่3 ไล่ก็ไม่ไป

ตอนที่3

ไล่ก็ไม่ไป

ในที่สุดวันเวลาที่ต้องทนอยู่บนเรือก็ได้สิ้นสุดลงสักที จื่อเวยรู้สึกค่อนข้างอึดอัดอยู่แทบจะตลอดเวลา ช่วงเวลาที่ผ่านมาเธอมักจะรู้สึกได้ว่าเธอถูกจับตามอง

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นมักจะจ้องมองมาที่เธอแทบจะทุกเวลาที่มีโอกาส

“คุณหนูจะทำยังไงต่อกับเสี่ยวเจี้ยนเจ้าคะ” ถิงถิงเอ่ยออกมาเมื่อมาถึงจวนเล็ก ที่อยู่ใกล้กับตัวเมืองซวนชี

จวนแห่งนี้คือจวนของท่านตาของหานลี่อิน ก่อนที่จะทำการค้าจนรุ่งเรืองกลายเป็นตระกูลที่มั่งคั่งอย่างเช่นทุกวันนี้

“ไล่เค้าไป” จื่อเวยเดิมไม่ใช่คนใจดำ แต่เพราะเธอไม่ถูกชะตากับคนผู้นี้ เธอรู้สึกได้ว่าตัวเองถูกจับตามองจากคนคนนี้อยู่ตลอดเวลา

“แน่ใจเหรอขอรับ ท่านเป็นคนเก็บมาเองกับมือเลยนะ” สวีห้าวย้ำในการกระทำของเธอ

“แล้วจะทำไม ช่วยคนจากความตายไม่ได้หมายความว่าจะต้องเลี้ยงนี้! ไปบอกเสี่ยวเจี้ยนไป” จื่อเวยย้ำกับสวีห้าว

“ขอรับคุณหนู” ท่าทีและการกระทำของสวีห้าวแสดงให้รู้สึกถึงการล้อเลียนเธอ

“ฮ่า ฮ่า” ถิงถิงเองก็หัวเราะออกมาอย่างโจ่งแจ้ง

สองวันที่ผ่านมาจื่อเวยได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างจากพวกเค้าสองพี่น้อง

แม้ว่าสวีห้าวและถิงถิงจะรู้สึกว่าคุณหนูของพวกเค้านิสัยเปลี่ยนไปค่อนข้างมาก แต่พวกเค้าก็รู้สึกได้ถึงความจริงใจที่จื่อเวยแสดงออกมาและอีกอย่างคือพวกเค้าคิดว่าอาจเป็นผลของการเป็นไข้พิษที่เธอเป็นก่อนหน้านี้

“เลิกหัวเราะแล้วไปจัดข้าวของได้แล้ว คืนนี้เราต้องพักที่นี้นะ” จื่อเวยแกล้งเอ็ดเบาๆ

“เจ้าคะคุณหนู”

ทั้งสองสาวเดินเข้าห้องอย่างอารมณ์ดี จนไม่ทันสังเกตว่าพวกตนนั้นถูกสายตาคมจับจ้องอยู่ตลอดเวลา

สวีห้าวเดินเข้ามาใกล้ ทำให้ใบหน้าคมหันกลับมามองที่สวีห้าวแทน ผิวขาวเนียนเช่นคุณชาย รูปร่างที่มีแต่กล้ามเนื้อล่ำสันของเสี่ยวเจี้ยนทำให้พวกทาสด้วยกันต่างมองว่าเค้าอาจเป็นคุณชายที่โดนลอบทำร้ายแล้วพลัดตกเรือมาแน่ๆ แต่เพราะเสี่ยวเจี้ยนไม่ยอมพูดหรือแสดงอาการเช่นคุณชายออกมา เค้าทำงานช่วยผู้ชายบนเรือได้อย่างคล่องแคล่วตลอดสองวันที่ผ่านมา ดังนั้นทุกคนจึงไม่เอ่ยอะไรออกมา

“เจ้ามองอะไรเสี่ยวเจี้ยน” สวีห้าวเอ่ยทัก

“ไม่มีอะไร เจ้าหาข้ามีอะไร”

น้ำเสียวห้าวมีพลังของเค้าทำเอาสวีห้าวรู้สึกว่าฝ่ายตรงข้ามช่างหน้าเกรงขามนัก

“ไม่มีอะไร คุณหนูแค่ให้ข้ามาบอกเจ้าว่าให้เจ้าไปได้แล้ว”

“ไปได้แล้ว? ไปไหน? ไล่ข้า...”

“ไม่สิ เจ้าเป็นใครมาจากไหนก็กลับไปได้แล้ว อาการบาดเจ็บของเจ้าก็ไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว เจ้าควรกลับไปหาครอบครัว หายมาแบบนี้ทุกคนอาจกำลังตามหาเจ้า” สวีห้าวพยายามหาเหตผลมาอ้าง

สวีห้าวรู้สึกว่าคนตรงหน้านี้น่ากลัวจนไม่กล้ากล่าวออกมาตรงๆว่าคุณหนูไล่เค้าให้ไปอยู่ที่อื่น

“ข้าไม่มีครอบครัว ไม่มีที่ให้ไป...” เสี่ยวเจี้ยนมองดูรอบๆจวนอีกครั้งก่อนที่จะเอ่ยออกมา “ข้าจะอยู่ที่นี้”

“เอ่อ...เจ้าจะอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร เจ้าไม่ใช่คนงานของที่นี้ และคุณหนูก็อาจจะไม่รับคนงานเพิ่ม...ก็ได้”

“ขอเพียงข้าว อย่างอื่นไม่เอา ข้าอยู่เป็นคนงานของที่นี้ได้”

“เอ่อ...เดี๋ยวข้าขอไปแจ้งกับคุณหนูก่อน ไม่รู้ว่าคุณหนูจะตกลงไหม” สวีห้าวไม่กล้าปฏิเสธเอง จึงคิดที่จะให้คุณหนูมาพูดเอง

“อื่ม...ข้าจะรอตรงนี้”

สวีห้าวพยักศรีษะเล็กน้อยเป็นเชิงรับรู้ก่อนที่จะเดินจากไป

เสี่ยวเจี้ยน...

คิดจะไล่ข้าหรือหานลี่อิน เจ้าคิดง่ายไปแล้ว...ไม่มีทาง

ข้าอยากจะรู้เสียจริงว่าเจ้าจะทำอะไรกันแน่ หนีงานแต่งแล้วคิดว่าจะมาหลบที่ซวนชีอย่างงั่นเหรอ หึ!คิดว่าจะหลบพ้นหรือไงกัน ฟ้าก็ช่างเป็นใจเสียจริงแม้จะหลบข้ายังไงเจ้าก็ยังได้มาอยู่ตรงหน้าข้าเช่นเดิม..หานลี่อินเอ่ยหานลี่อิน

“เจ้าว่าอะไรนะสวีห้าว...นี้ข้าให้เจ้าไปไล่เจ้านั้นไม่ใช่เหรอ...”

“คุณหนู...ข้าว่าท่านต้องไปพูดเอง...ข้าดูท่าทางแล้วเสี่ยวเจี้ยนไม่ไปไหนแน่ ดูเค้าตั้งท่าจะเป็นคนงานของจวนเราแน่ๆ”

“บ้าไปแล้ว เจ้าของบ้านไล่ไปกลับไม่ไป มันได้เหรอวะ”

“อะไรเจ้าคะคุณหนู ท่านพูดอะไร” ถิงถิงที่กำลังเตรียมเก็บข้าวของอยู่เอ่ยออกมา นางเองก็ยังไม่ค่อยชินกับคำพูดของคุณหนูของนางสักเท่าไหร่

“ไม่มีอะไร เก็บของเจ้าไปเถอะ” จื่อเวยขี้เกียจจะอธิบาย เธอหันไปหาสวีห้าว “ไปบอกเสี่ยวเจี้ยนว่าข้าวก็เลี้ยงไม่ไหว ไปหาอยู่ที่อื่นเถอะ”

“ข้าว่าท่านไปพูดเองเถอะ ข้าขอตัว” สวีห้าวปฏิเสธก่อนที่จะขอตัวแล้วเดินหนีเธอไปเลย

...อะไรวะ ไล่คนสักคนนี้มันยากขนาดนี้เลยเหรอไงกัน

จื่อเวยเองก็ค่อนข้างรู้สึกหวาดๆอยู่เช่นกันเมื่อต้องสบสายตากับเสี่ยวเจี้ยนตรงๆ ไม่รู้เป็นอะไรกันทำไมคนผู้หนึ่งที่เป็นเพียงคนงานในจวนของเธอถึงได้มีความน่าเกรงขามแบบนี้ แม้กระทั้งคุณหนูแบบเธอยังรู้สึกหวาดเกรง

เธอต้องออกมาพูดเองเมื่อไม่มีใครกล้าออกมาพูด

“คุณหนู...ท่าจะจ้องข้าอีกนานไหม ทำไมไม่พูด”

“เอ่อ...เสี่ยวเจี้ยน เจ้า...เจ้าต้องไปอยู่ที่อื่น ข้าไม่สามารถเลี้ยงใครได้อีกแล้ว ต่อไปนี้ข้าเองก็จะไม่ใช่คุณหนูแล้ว ข้าหนีออกมาจากตระกูลหาน มีความผิดติดตัว ขัดราชโองการ หากวันไหนถูกจับได้คนที่นี้อาจโดนจับประหารทั้งหมด หากเจ้าอยู่เจ้าเองก็อาจไม่รอดเหมือนกัน”

“ข้าไม่กลัว ชีวิตข้าท่านเป็นคนเก็บมา ตายไม่เสียดาย และอีกอย่างหากเลี้ยงไม่ไหว ข้าไม่กินก็ได้ ขอเพียงที่อยู่ ท่านว่าไง”

พูดเรื่องนี้แล้วยังไม่กลัวอีก คนบ้าอะไรเนี้ย หากเป็นคนอื่นมีโอกาสหนีได้นี้คงรีบไปให้ไวแน่!

“เจ้าไม่กลัวเลยเหรอ เจ้าดูสิคนงานของข้าที่รู้เรื่องหนีราชโองการมาเก็บของหนีข้าไปจนหมด” จื่อเวยพยายามยกตัวอย่างว่าคนที่เป็นทาสของเธอเองก็ไปแล้วเช่นกัน

“ข้าไม่สน ท่านพูดมาจะให้ข้าอยู่หรือไม่” แม้เป็นคำถาม แต่จื่อ

เวยกลับรู้สึกได้ว่าเป็นคำขู่ของคนตรงหน้า

“เอ่อ...ไม่กลัวก็อยู่...ตามใจเจ้า งั้นข้าไปละ”

“อื่ม...”

จื่อเวยรีบเดินหนีออกจากตรงนั้นทันที เธอรู้สึกอึดอัดไปหมด

คนบ้าอะไรหน้าตาก็หล่อแต่กลับมีรังสีอำมหิต ข่มคนเป็นบ้าเลย ยังเห็นฉันเป็นคุณหนูอยู่ไหมวะ อย่างน้อยๆฉันก็เป็นคนช่วยนายมานะเว้ย!

จื่อเวยเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงกลับเข้าจวนไป เธอแสดงอาการไม่พอใจจนถิงถิงที่นั่งรออยู่ด้านในห้องถึงกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับท่าทางของเธอ

“สำเร็จไหมคุณหนู”

“ดูหน้าข้าสิ เจ้าคิดว่าไงละ”

“ทำไมคุณหนูถึงไม่อยากให้เสี่ยวเจี้ยนอยู่ละเจ้าคะ มีคนมาเพิ่มออกจะดี ข้าว่าเราอยู่กันแค่สามคนมันดูน่ากลัวไปหน่อยอยู่นะเจ้าคะ”

“ก็เป็นสี่คนแล้วไง พอใจหรือยัง”

“ไม่กล้าๆเจ้าคะ”

“ข้าว่าเจ้ากล้ามาก ดูสิยิ้มกว้างเชียว”

“ฮ่าๆ อย่างอนสิเจ้าคะ เดี๋ยวข้าไปทำอะไรให้กินนะ รออยู่นี้นะเจ้าคะ”

“ก็ต้องอยู่นี้ละ ไปไหนได้ละ”

ถิงถิงหัวเราะร่าเดินออกไปทางครัวอย่างอารมณ์ดี

ทำยังไงดีนะ ฉันไม่ชอบนายนั้นเลยสักนิด ดูท่าทางที่ดุดันแบบนั้นต้องมีเรื่องไม่ดีตามมาอีกแน่ ไหนจะเรื่องที่ยัยหานลี่อินก่อไว้อีก ตายแน่ๆ ตายซ้ำตายซ้อนแน่ยัยจื่อเวยเอ้ย!

กลางดึก

ยามค่ำคืนที่เงียบสงัด ดวงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้าราวกับเพชรที่ประดับอยู่บนผืนผ้า แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาราวกับเป็นแสงนำทางให้กับผู้ที่กำลังเดินหลงทางในความมืดมิดของผืนป่าแห่งนี้...

เสียงย่ำเท้าของม้าวิ่งตรงไปเรื่อยๆเหมือนคนที่ควบมันอยู่ต้องการเดินทางให้ถึงเป้าหมายอย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้...

ในที่สุดม้าก็ชะลอความเร็วแล้วหยุดลงอยู่กับที่เมื่อถึงเป้าหมาย

“หลินเจี้ยนกั๋ว”

...............