로그인공유
ตอนที่ 1: คืนที่ใจเปราะบาง
게시일:
2026-10-20 16:41:20ตอนที่ 1: คืนที่ใจเปราะบาง
จากผนังกระจกใสของเลานจ์หรูบนชั้นสูงสุด ภาพแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนดูสวยงามราวกับภาพวาด ในงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยเสียงเพลงแจ๊สคลอเคล้า เสียงแก้วแชมเปญกระทบกัน และเสียงหัวเราะแสดงความยินดี กลิ่นเหล้าราคาแพงและน้ำหอมปนเปกันจนชวนเวียนหัว... สำหรับทุกคนที่นี่คือสวรรค์ แต่สำหรับ ‘ทิวเขา’ มันไม่ต่างจากเวทีการแสดงที่เขาต้องปั้นหน้าให้สมบูรณ์แบบที่สุด “ยินดีด้วยนะคะคุณทิว เรตติ้งถล่มทลายขนาดนี้ รางวัลนำชายปีนี้ไม่พ้นมือแน่ๆ ค่ะ” ชายหนุ่มขยับยิ้มตอบรอยยิ้มพิมพ์ใจแบบที่แฟนคลับหลงใหลและเขาฝึกมันมาจนเป็นธรรมชาติ หากแต่ในดวงตาคู่คมกลับนิ่งสนิท ไร้แววยินดี เขาเอ่ยขอบคุณตามมารยาท พลางกวาดสายตาผ่านกลุ่มคนชั้นสูงเพื่อมองหาคนๆ เดียวที่เป็น ‘พื้นที่ปลอดภัย’ ของเขา ธาราอยู่ไหน... ความกังวลใจเริ่มก่อตัวขึ้นเงียบๆ ท่ามกลางเสียงอวยพรที่ฟังดูจอมปลอม ห่างออกไปไม่กี่ช่วงตัว ร่างโปร่งของ ‘ธารา’ กำลังยืนขมวดคิ้วอยู่กับหน้าจอมือถือที่สั่นเตือนไม่หยุด ในฐานะผู้จัดการส่วนตัวที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา หน้าที่ของเขาไม่ใช่การมาร่วมฉลอง แต่คือการเป็นเกราะกำบังคอยกันความวุ่นวายไม่ให้เข้าถึงตัวพระเอกหนุ่ม นิ้วเรียวไล่เช็กตารางงานวันพรุ่งนี้ด้วยความเคร่งเครียด ความสำเร็จของทิวเขาคือความภูมิใจของธาราเสมอ... แต่ในขณะเดียวกัน มันก็สร้างระยะห่างระหว่างพวกเขากว้างขึ้นทุกที ‘เลิกมองเขาได้แล้วธารา... ลืมไปแล้วหรือไงว่านายอยู่ในฐานะอะไร’ เขาเตือนตัวเองซ้ำๆ พยายามปัดความรู้สึกไหววูบในอกทิ้งไป ทุกครั้งที่เห็นแผ่นหลังกว้างนั้นดูโดดเดี่ยวท่ามกลางผู้คน ใจเขามักจะทรยศตัวเองอยู่เรื่อย “น้ำ” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นใกล้ๆ พร้อมแก้วเปล่าที่ยื่นมาตรงหน้า ธาราถอนหายใจแผ่ว กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูเจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากตัวอีกฝ่ายทำให้จังหวะหัวใจของเขาแกว่งไปวูบหนึ่ง “บอกกี่ครั้งแล้วครับว่าอย่าดื่มเยอะ พรุ่งนี้มีถ่ายโฆษณาแต่เช้านะ” ธารารับแก้วมาบ่นอุบ แต่ขัดกับมือที่ยื่นขวดน้ำแร่เย็นจัดส่งให้ทันทีอย่างรู้ใจ “วันของผมทั้งที ขอตามใจตัวเองหน่อยไม่ได้หรือไง” ทิวเขาว่าพลางปลดกระดุมคอเสื้อเม็ดบนออกอย่างอึดอัด แต่สายตาที่มองตรงมากลับดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่ออยู่กับธารา—และนั่นคือสิ่งที่อันตรายต่อใจของคนฟังที่สุด จู่ๆ หน้าจอมือถือบนโต๊ะก็สว่างวาบพร้อมแรงสั่นสะเทือน ปรากฏชื่อสายเรียกเข้าจาก ‘นับดาว’ พร้อมอีโมจิหัวใจสีแดง แสงจ้านั้นดูบาดตาจนธาราต้องเบือนหน้าหนีความจริงตรงหน้า “แฟนคุณโทรมาครับ...” เสียงของเขาเรียบสนิทจนเกือบดูไร้ความรู้สึก ทิวเขาเหลือบมองหน้าจอที่ยังสั่นระริก ก่อนจะคว่ำหน้าจอมือถือลงบนโต๊ะง่ายๆ ราวกับมันไม่มีความสำคัญอะไรเลย “ค่อยโทรกลับ คืนนี้ผมอยากอยู่แค่กับ... ทีมงานของเรา” คำว่า ‘ทีมงาน’ เหมือนลิ่มที่ตอกย้ำสถานะ แต่อ้อนสายตาเว้าวอนที่ทิวเขาใช้มองมา กลับทำให้ธารารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของพระเอกหนุ่ม... เป็นความลับที่ทั้งหวานและขมขื่นในเวลาเดียวกัน สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมากระทบกระจกรถยนต์ส่วนตัวที่เคลื่อนผ่านถนนยามค่ำคืนอันเงียบเหงา ภายในห้องโดยสารมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงที่ปัดน้ำฝนทำงานเป็นจังหวะ ทิวเขานั่งเอนหลังอย่างเหนื่อยล้า ก่อนที่ศีรษะของเขาจะค่อยๆ เอนลงมาซบบนไหล่ของคนข้างๆ ธาราตัวแข็งทื่อ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวเนื้อตรงซอกคอสวนทางกับแอร์ที่เย็นเฉียบ หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน “คุณทิว... ไปนอนดีๆ ที่คอนโดเถอะครับ เดี๋ยวจะเจ็บคอเอา” เขาประคองเสียงไม่ให้สั่น “ขออยู่แบบนี้สักพักนะ... ธารา” น้ำเสียงทุ้มที่ดูเหนื่อยอ่อนและเปราะบางทำให้คำปฏิเสธถูกกลืนลงคอ ธาราทำได้เพียงนั่งเป็นที่พักพิงชั่วคราวให้ผู้ชายที่เขาแอบรักแต่ไม่มีวันได้ครอบครอง ความเป็นมืออาชีพที่เพียรสร้างมาหลายปีพังทลายลงง่ายๆ เพียงเพราะสัมผัสแผ่วเบาที่หัวไหล่ ความเงียบในเพนท์เฮาส์หรูดูอึดอัดกว่าปกติ ธาราพยุงร่างสูงไปส่งที่โซฟาตัวยาวอย่างทุลักทุเล เขาจัดแจงวางยาแก้แฮงค์และน้ำดื่มไว้ที่โต๊ะเหมือนอย่างที่เคยทำมาตลอดหลายปี ทุกอย่างควรจะจบลงตรงที่เขาหันหลังเดินออกจากห้องไป... เหมือนทุกครั้ง “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” ทว่าข้อมือกลับถูกมือหนาคว้าไว้แน่น “คืนนี้...” ความเงียบเข้าปกคลุม ทิวเขาที่ดูเหมือนเมามายในตอนแรก บัดนี้กลับมีสายตาคมปราบที่เต็มไปด้วยความโหยหาอย่างที่ธาราไม่เคยเห็นมาก่อน ชายหนุ่มขยับกายเข้าหาจนระยะห่างลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน “อยู่กับผม... ได้ไหมธารา” มันไม่ใช่คำสั่งของเจ้านาย แต่เป็นเสียงกระซิบเว้าวอนจากส่วนลึกของหัวใจที่อ่อนแอ ธารารู้ดีว่าถ้าเขาไม่สะบัดมือออกตอนนี้ ชีวิตของเขาจะถลำลึกจนไม่มีวันกลับไปเป็นคนเดิมได้อีก แต่ขาทั้งสองข้างกลับหนักอึ้งเกินกว่าจะก้าวถอยหลัง... ความรู้สึกที่เก็บซ่อนมานานปี กำลังเรียกร้องให้เขายอมทำลายกำแพงทุกอย่างที่ตัวเองสร้างขึ้น
최신 챕터
พระเอกคนนั้น เป็นพ่อของลูกผม ตอนที่ 8: ระยะห่าง
ตอนที่ 8: ระยะห่างความเงียบเชียบภายในห้องพักส่วนตัวที่สตูดิโอดูจะหนักอึ้งและจมดิ่งกว่าทุกวัน กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดที่ ‘ธารา’ มักจะจัดเตรียมไว้ให้ ‘ทิวเขา’ ยังคงอบอวลเจืออยู่ในอากาศ ทว่าในสายตาของนักแสดงหนุ่ม... พื้นที่ข้างกายเขากลับดูโหวงเหวงอย่างน่าประหลาด เมื่อคนที่เคยยืนอยู่ตรงนั้นเสมอหายไปทิวเขาทิ้งตัวลงบนโซฟาหนัง สายตาคมกริบจดจ่ออยู่กับตารางงานในแท็บเล็ต แต่ใจกลับลอยล่องไปไกล เขาจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ได้สบตากับผู้จัดการส่วนตัวตรงๆ คือตอนไหน รู้เพียงว่าช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา ธาราเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนความนิ่งสุขุมที่เขาเคยหลงใหล บัดนี้ถูกแปรเปลี่ยนเป็นกำแพงล่องหนที่ก่อตัวขึ้นอย่างประณีต ทุกครั้งที่ทิวเขาขยับเข้าใกล้เพื่อจะคว้าเอาความคุ้นเคยเดิมๆ กลับคืนมา ธารากลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างแนบเนียน—รวดเร็ว ทว่านุ่มนวล ราวกับคำนวณพิกัดของระยะห่างไว้ในใจตลอดเวลา“กุญแจรถวางไว้ที่โต๊ะนะครับคุณทิว เย็นนี้ผมขออนุญาตกลับก่อน พอดีมีธุระส่วนตัวนิดหน่อยครับ”น้ำเสียงนั้นราบเรียบเสียจนคนฟังใจหาย ทิวเขาชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟ สายตาคมตวัดมองใบหน้าเรียบเฉยของอีกฝ่ายทันที“
พระเอกคนนั้น เป็นพ่อของลูกผม ตอนที่ 7: แฟนตัวจริง 🌧
ตอนที่ 7: แฟนตัวจริง 🌧ความวุ่นวายในกองถ่ายวันนี้ดูจะจงใจกลั่นแกล้งกัน เมื่อกระแสลมปากเกี่ยวกับความสัมพันธ์ลับๆ เริ่มพัดกระพือจนหนาหูขึ้นจน ‘ธารา’ รู้สึกเหมือนอากาศรอบกายค่อยๆ หายไป สิ่งที่เขาพยายามภาวนามาตลอดกลับปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง“นับดาว” ก้าวเข้ามาในพื้นที่ที่ควรจะมีแค่เขากับทิวเขาไม่ใช่เพราะความระแวง หรือเพราะจับพิรุธได้จากข่าวลือ แต่เป็นสัญชาตญาณบางอย่างที่บอกเธอว่า ‘พื้นที่’ ในหัวใจของคนรักกำลังถูกใครบางคนแทรกซึม... โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัวท่ามกลางเสียงตะโกนสั่งงานของทีมงานและความโกลาหลของการเตรียมฉากสำคัญ ทุกอย่างพลันสงบนิ่งลงเพียงเพราะการปรากฏตัวของสตรีคนหนึ่ง“พี่นับดาวมา!”นับดาวก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างามสมฐานะดาวค้างฟ้า แว่นกันแดดสีชาบดบังดวงตาคู่สวย ทว่าไม่อาจบดบังรอยยิ้มละมุนที่ส่งให้ทุกคนอย่างเป็นกันเอง เธอช่างสวย... สวยเสียจนธาราต้องรีบเบือนหน้าหนี เพราะความสมบูรณ์แบบนั้นมันย้ำเตือนถึง ‘ช่องว่าง’ ที่เขาไม่อาจเอื้อมถึงความสว่างไสวของเธอ... กำลังแผดเผาเงาอย่างผมให้มอดไหม้จนแทบไม่มีที่ยืนธาราแสร้งก้มหน้าตรวจเช็กตารางงานในมือ พยายามประคองลมหายใจไม่ให
พระเอกคนนั้น เป็นพ่อของลูกผม ตอนที่ 6: ข่าวลือในกอง 🌧
ตอนที่ 6: ข่าวลือในกอง 🌧แสงจากสปอตไลท์ในงานเปิดตัววันนั้นมอดดับลงไปตามกาลเวลา ทว่า ‘แรงสั่นสะเทือน’ ของมันกลับยังทิ้งร่องรอยเป็นวงกว้างทอดตัวยาวอยู่ในกองถ่ายอย่างเห็นได้ชัดหากเปรียบความสัมพันธ์ระหว่างผมกับทิวเขาเป็นผืนน้ำที่เคยสงบนิ่ง ตอนนี้มันคงกำลังถูกหินก้อนใหญ่โยนลงมาจนเกิดแรงกะเพื่อมไม่จบสิ้น จากเพียงคำหยอกเย้าที่เคยคิดว่าไร้สาระของเพื่อนร่วมงาน เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสายตาจ้องจับผิด และบทสนทนาที่มักจะถูกลดเสียงลงอย่างจงใจยามที่ผมก้าวเท้าเดินผ่านโดยเฉพาะยามที่ทิวเขาขยับเข้าใกล้... ระยะห่างที่เคยถูกจำกัดความว่าเป็น ‘หน้าที่’ กลับถูกตีความใหม่เป็นอย่างอื่นในมโนนึกของผู้คนที่จ้องมองมานาฬิกาทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ในเวลาตีห้าตรง ท้องฟ้าเบื้องบนยังไม่ทันเปิดม่านรับวันใหม่ดีนัก แต่กองละครกลับเริ่มเคลื่อนไหวด้วยความวุ่นวายที่เป็นเอกลักษณ์ ผมยังคงเลือกที่จะมาถึงเป็นคนแรกเสมอ เพื่อให้แน่ใจว่าทุกรายละเอียดจะสมบูรณ์แบบไร้ที่ติผมนั่งจมอยู่กับการเช็กคิวบวงสรวง จัดเตรียมกาแฟรสชาติเฉพาะตัวที่เขาโปรดปราน ตรวจเช็กความเรียบร้อยของเครื่องแต่งกายในซีนเช้า พร้อมกับประสานงานกับฝ่ายโปรดักชันไปพล
พระเอกคนนั้น เป็นพ่อของลูกผม ตอนที่ 5: ภายใต้เงาของความปรารถนา
ตอนที่ 5: ภายใต้เงาของความปรารถนาเส้นคั่นบางๆ ระหว่างคำว่า ‘เจ้านาย’ กับ ‘ผู้จัดการส่วนตัว’ พร่าเลือนจนแทบมองไม่เห็นนับตั้งแต่คืนนั้น... คืนที่แรงอารมณ์พาเราข้ามเขตแดนไปสู่ความลึกซึ้งที่ต่างคนต่างจงใจทิ้งให้มันไร้ชื่อเรียก อาจเพราะเราทั้งคู่รู้ดีว่าหากฝืนตั้งชื่อให้มัน ความจริงที่ว่าเรื่องนี้ ‘ผิดที่ผิดทาง’ แค่ไหนจะปรากฏชัดขึ้นมาทันทีสำหรับผม... ยิ่งสัมผัสจากเขามันหอมหวานเท่าไหร่ รสขมระคายคอของความหวาดกลัวก็ยิ่งติดแน่นอยู่ที่ปลายลิ้นมากเท่านั้นพักหลังมานี้ ห้องพักขนาดกะทัดรัดของผมกลายเป็นเพียงที่เก็บฝุ่น เพราะเจ้าของห้องอย่างผมแทบไม่ได้กลับไปเหยียบเหยียบมันเลย ทุกครั้งหลังสิ้นสุดตารางงานอันยาวเหยียด ทิวเขา มักจะใช้ประโยคสั้นๆ ที่เต็มไปด้วยอำนาจเผด็จการทว่านุ่มนวลอย่างประหลาดฉุดรั้งผมไว้เสมอ“กลับพร้อมกัน”“คืนนี้ค้างนี่นะ...”หรือบางครั้งเขาก็แค่ทิ้งตัวลงข้างๆ แล้วเปรยเบาๆ เหมือนเด็กขี้เหงา “กูไม่อยากอยู่คนเดียว”น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นคลอนปราการใจของผมจนพังยับเยิน ผมรู้ดีว่าเขากำลัง ‘ติด’ สัมผัสจากผม เหมือนที่ผมเองก็เสพติดตัวตนของเขาจนถอนตัวไม่ขึ้นแสงไฟสลัวภายในคอนโดหรูโอบล้อมเรา
พระเอกคนนั้น เป็นพ่อของลูกผม ตอนที่ 4: ผู้จัดการหรือเจ้าของชีวิต 🌙
ตอนที่ 4: ผู้จัดการหรือเจ้าของชีวิต 🌙ความเงียบมักทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังชั้นดีในยามที่เราต้องการซ่อนเร้นความลับ แต่สำหรับ ‘ธารา’ ความเงียบที่ปกคลุมรอบตัวเขาในพักหลังกลับไม่ได้ให้ความรู้สึกปลอดภัยแม้แต่น้อย แต่มันกลับเป็นเสมือนเชื้อไฟที่ทำให้อารมณ์คุกรุ่นภายใต้ท่าทีนิ่งสนิทของ ‘ทิวเขา’ นั้นเด่นชัดจนน่าใจหายนับจากคืนนั้น... คืนที่เส้นขนานระหว่าง ‘เจ้านาย’ กับ ‘ผู้จัดการส่วนตัว’ ถูกหลอมละลายด้วยไฟราคะเพียงชั่ววูบ สิ่งที่เปลี่ยนไปอย่างรุนแรงไม่ใช่ตัวธาราที่พยายามหดตัวให้เล็กลง หากแต่เป็นซูเปอร์สตาร์หนุ่มผู้เคยสุขุมเยือกเย็น ทิวเขากลายเป็นคนที่อ่านยากขึ้นทวีคูณ และมีสายตาที่คล้ายจะตีตรวนเขาไว้ตลอดเวลาบรรยากาศภายในสตูดิโอถ่ายภาพอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความเป็นมืออาชีพ เสียงชัตเตอร์รัวสลับกับเสียงกำกับทิศทางดังก้องสะท้อนผนัง ทิวเขาโดดเด่นอยู่กลางแสงไฟสปอตไลท์ ร่างสูงสง่าในชุดแบรนด์หรูดูนิ่งสงบราวกับรูปสลักชั้นยอดที่ไร้ความรู้สึก ทว่าในความจริง ธารารู้ดีกว่าใคร...เขายืนหลบอยู่ในมุมมืดที่แสงส่องไม่ถึง ในมือกระชับแก้วกาแฟที่อุณหภูมิกำลังพอดีสำหรับคนบนเซ็ต ทุกจังหวะที่ทิวเขาขยับกายเปลี่ยนท่าท
พระเอกคนนั้น เป็นพ่อของลูกผม ตอนที่ 3: เหมือนเดิม…ที่ไม่เหมือนเดิม
ตอนที่ 3: เหมือนเดิม…ที่ไม่เหมือนเดิมแสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านห้องชุดสุดหรูของ ทิวเขา ดูไม่ต่างจากทุกวันที่ผ่านมา สำหรับ ธารา ความคุ้นชินคือเกราะป้องกันชั้นดี เขาสะกดกลั้นความรู้สึกปั่นป่วนที่หลงเหลือจากค่ำคืนอันเร่าร้อนไว้ใต้ใบหน้านิ่งสนิท พยายามปั้นแต่งกิจวัตรประจำวันให้ดู 'ปกติ' ที่สุดเท่าที่จะทำได้ตารางงานถูกเช็กซ้ำเป็นรอบที่สาม กาแฟดำกลิ่นหอมกรุ่นวางคู่กับถาดจัดเตรียมชุดหล่อเนี้ยบสำหรับกองถ่ายวันนี้ ทุกอย่างควรดำเนินไปตามครรลองเดิม... หากไม่ใช่เพราะสายตาคมกริบคู่นั้นที่คอยจ้องมองตามแผ่นหลังเขาไม่ห่าง"ธารา"เสียงทุ้มต่ำที่เคยฟังดูทรงอำนาจและเย็นชา บัดนี้กลับเจือกระแสบางอย่างที่ทำให้คนฟังใจสั่น ธาราชะงักมือที่กำลังจัดเนกไท ขานรับโดยไม่หันไปมอง"ครับคุณทิวเขา""น้ำ"เพียงไม่ถึงห้านาทีหลังจากแก้วน้ำวางลงบนโต๊ะ เสียงเรียกนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง"ธารา...""ครับ?""โทรศัพท์ฉันอยู่ไหน"มันคือการเรียกร้องความสนใจที่แสนจะเอาแต่ใจ หากเป็นเมื่อก่อน ทิวเขาคือชายหนุ่มที่รักความเป็นส่วนตัวยิ่งกว่าอะไร เขาแทบไม่เคยเรียกหาหากไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย แต่ในเช้านี้ พระเอกหนุ่มกลับทำตัวเห
다른 추천
ย้อนเวลามาเปลี่ยนรัก(Mpreg)
Melmee2.0K 조회수จบ เกิดใหม่คราวนี้ผมจะเป็นภรรยาและหม่าม้าที่ดี (Mpreg, Yaoi)
LADY-ZOMBIE2.1K 조회수เลขาหน้าหวาน กับ ท่านประธานคลั่งรัก (Mpreg)
กุหลาบดิน4.4K 조회수The Contract Mafia (ป๋า-มิท)
Silver Fish2.9K 조회수ปราบพยศคู่หมั้นตัวแสบ
พิมพ์ใจ10 조회수กลางดงควันปืน
อามีทอฟอ70 조회수คลินิกลับของสัตวแพทย์
มะลิซ้อน ซ่อนใจ396 조회수ภารกิจปั้นจอมมาร
หลิวจินจง360 조회수
