ข้อตกลง

ผมยอมถอดถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย สายตาจับจ้องมองใบหน้าหวานที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ ก่อนจะได้ยินเสียงโกยลมหายใจเข้าปอดอึกใหญ่ แมวน้อยดิ้นขลุกขณะอยู่บนหน้าตักผมท่อนแขนกอดรอบเอวล๊อกไว้ ไม่ยอมคลายออกให้คนตัวเล็กได้เป็นอิสระ

เพี๊ยะ!!!

มือบางฝาดลงที่แก้มสากเต็มแรงจนใบหน้าหล่อคมถึงกับหันไปตามแรงมือของคนตบที่ยังคงนั่งอยู่บนตัก

คนโดนตบยกฝ่ามือข้างหนึ่งลูบลงแก้มตัวเองตอนนี้เขารู้สึกชาวาบก่อนความเจ็บแสบจะเข้ามาแทนที่ทั่วไปทั้งแก้ม...ก่อนที่เขาจะจ้องมองเข้ามายังนัยน์ตาคู่สวยของสาวร่างบางที่นั่งบนตักเขา

เวลานี้เธอยกมือสวยเช็ดริมฝีปากตัวเองแรง ๆ เหมือนกับรังเกียจกับการกระทำเมื่อครู่

"ปล่อยนะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้"เสียงหวานที่ตอนนี้เริ่มสั่นคลอบอกให้เขาปล่อยตัวเองให้เป็นอิสระเสียที

"ผม ไม่ปล่อยเราต้องตกลงกันก่อน"คนหน้ามึนเอ่ยขึ้นมีเหรอเขาจะยอมปล่อยไปง่าย ๆ ถ้าไม่มีข้อแลกเปลี่ยนที่เขาพอใจ

"ตกลงเรื่อง...เราไม่มีอะไรต้องตกลงกัน"เสียงหวานออกมาจากลำคอบ่งบอกว่าไม่พอใจกับการกระทำของเขาอย่างมาก

"เรื่องของเรา คุณต้องยอมคบกับผม"เขาบอกด้วยท่าจริงจังไม่มีวีแววว่าสิ่งที่เอ่ยออกมาจะเป็นเรื่องล้อเล่น และยังคงกระชับวงแขนโอบกอดไว้อย่างแน่นกว่าเก่า...ส่วนอีกมือยังคงรวบมือบางทั้งสองข้างไม่ยอมปล่อย ไม่เพียงแค่นั้นจมูกโด่งยังคลอเคลียพ่วงแก้มนวลที่ตอนนี้ขึ้นสีแดง

"ทำไมต้องคบ ในเมื่อครั้งนั้นมันเป็นเรื่องผิดพลาดคุณก็ช่วย ๆ ลืมมันไปไม่ได้เหรอ"คนโดนจู่โจมเริ่มถามเหตุผล ในเมื่อครั้งนั้นมันเป็นเรื่องบังเอิญทั้งสองไม่มีสติกันทั้งคู่ ตกลงกันแล้วว่าให้ลืมคิดเสียว่าเป็น one night stand แล้วเขาต้องการจะคบกันทำไม ความสดใหม่เหรอ หรือมีเหตุอย่างอื่นแอบแฝงกันแน่

"ไม่ได้ อะไรที่มันควรเป็นของผม มันก็ต้องเป็นของผมอยู่วันย่ำค่ำ"คนอยากมีแฟนบอกอย่างเอาใจ เขาจะกล้าบอกเธอได้อย่างไรกันหละว่าเขาถูกใจเธอตั้งแต่แรกเจอ เขาจำเธอได้ตั้งแต่ในงานแต่งงานของเพื่อนแล้ว หรือนี่อาจจะเป็นพรมลิขิตกันนะที่บังเอิญทั้งสองเกิดมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันแค่ชั่วข้ามคืน ถึงแม้ความสัมพันธ์นั้นจะเลือนลางเหมือนทุกอย่างเป็นเหมือนฝัน แต่ด้วยกลิ่นกายที่หอมไม่เหมือนใคร ใบหน้าหวานที่สะกดสายตาทุกครั้งที่มอง ร่างกายนุ่มนิ่มที่ยังคงตราตรึงทุกครั้งที่ไดัสัมผัสแล้วแบบนี้เขาจะปล่อยเธอได้อย่างไรหละ

"ใครเป็นของคุณ ฉันไม่ใช่สิ่งของที่ใครจะมาเป็นเจ้าของได้ "เสียงหวานที่เอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินคำตอบที่ได้รับ เหมือนเขาคิดว่าหญิงสาวเปฺ็นแค่สิ่งของ คนตัวเล็กได้แค่คิดในใจพร้อมกับเอียงใบหน้าหลบหนี ที่ตอนนี้คนเอาแต่ใจส่งจมูกคมมาคลอเคลียพ่วงแก้มนวลลมหายใจอุ่นร้อนสาดรดบริเวณพ่วงแก้มนวลเนียลไปมา

"ถ้างั้น ผมคิดว่าเรื่องเซ็นสัญญาคุณหาบริษัทขนส่งใหม่เถอะ"เสียงเข้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับหาตัวช่วยที่จะทำให้ทั้งสองลงเอยกันได้ง่ายขึ้น คงไม่พ้นสัญญาฉบับนั้นที่จะเป็นตัวช่วยให้ชายหนุ่มประสบความสำเร็จในครั้งนี้

"นี่คุณจะบ้าเหรอ คุณจะเอาเรื่องงานมาปนกับเรื่องส่วนตัวไม่ได้นะ"หญิงสาวหน้าเหวอ ชักสีหน้าไม่พอใจเมื่อเขากับเอาสัญญาที่เกี่ยวพันกับบริษัทตนมาเล่นงาน

"ผมไม่แคร์"เสียงเข้มบอกแบบไม่จีรัง ทำเหมือนไม่อยากรับรู้สนใจ แต่ภายในใจกับลุ้นระทึกกับคำตอบ

คนตัวเล็กถึงกับเลิกลั่กกับคำพูดเอาแต่ใจ ตอนนี้เธอได้แต่นั่งนิ่งเพื่อคุ้นคิดหาทางออก ก่อนที่จะเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีที่เหมือนยอมผ่อนปนไปตามน้ำกลัวเสียงานในภายภาคหน้า

"ถ้าฉันยอมคบกับคุณ แล้วฉันจะได้อะไร นอกจากเรื่องที่คุณยอมเซ็นสัญญา"ลิตาถามขึ้น...นอกจากเรื่องงานแล้วเธอยังจะได้ผลประโยชน์อย่างอื่นบ้างหรือเปล่า

"ก็ได้ความรักของผมไง"เสียงเข้มเอ่ยบอกอย่างจริงจัง ส่งสายตาหวานทอเป็นประกายมาให้สาวน้อย

"ฮึ!!! ความรักเหรอคุณบ้าหรือเปล่า เราเพิ่งเคยเจอกันแค่สองครั้ง ฉันจะมั่นใจได้ไงว่าคุณจะให้ความรักฉันได้"เสียงครางขึ้นออกจากลำคองามระหง พร้อมกับถามคนตัวโตความรักอย่างนั้นเหรอ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคนที่เพิ่งพบเจอกันมันจะเรียกว่าความรัก ไม่มีหรอกรักแรกพบฝันเฟื่องทั้งนั้น

"ผมรู้ว่าคุณยังไม่มีใคร ผมก็ไม่มีใครถ้าเราลองคบกันมันก็ดีไม่ใช่เหรอ ผมรู้นะว่าคุณก็แอบมองผมอยู่"คนเอาแต่ใจถามขึ้นแบบหน้าด้านพร้อมกับประโยคหว่านล้อมให้คนที่อยู่ในอ้อมกอดคล้อยตามคำพูดของตัวเอง

"ใครมองคุณ อย่ามาขี้ตู่"เสียงหวานเอ่ยขึ้นมาคิดหมั่นไส้กับความคิดไปเองว่าเธอนั้นก็มีใจให้เขาเช่นกัน

"ไม่มองก็ไม่มอง แล้วตกลงคุณจะยอมคบกับผมไหม"คนตัวโตยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อได้ยินน้ำเสียงเหมือนคนตัวเล็กนั้นยอมอ่อนลงไม่แข็งขืนเหมือนช่วงแรก

"ยอมคบก็ได้ แต่อย่าเพิ่งบอกใครได้ไหมว่าเราคบกัน"เสียงหวานเอ่ยขึ้นตามใจคิด ยอมคบก็ได้แต่ยังไม่พร้อมที่จะเปิดเผยให้ทุกคนได้รับรู้เพราะว่าทั้งสองเพิ่งที่จะทำความรู้จักกันมันอาจจะเร็วเกินไปถ้าทั้งสองเปิดเผยสถานะและยังจะเรื่องสัญญาอีกคนอื่นจะคิดอย่างไร

"ทำไม ถึงบอกใครไม่ได้"เรียวคิ้วหนายกขึ้นเมื่อได้ยิ่งคำตอบสงสัยเหตุใดหนอสาวเจ้าถึงไม่ยอมประกาศให้ทุกคนได้รับรู้ว่าตัวเองมีตนเป็นแฟน

"เราเพิ่งเจอกันแค่สองครั้งเอง และทุกคนรอบตัวไม่มีใครรู้จักคุณ และฉันก็กำลังจะเซ็นสัญญากับบริษัทคุณอีก ฉันขอเวลาสักพักได้ไหม"หญิงสาวพยายามยกเหตุขึ้นมาอ้างให้ชายหนุ่มยอมคล่อยตามถึงแม้เหตุผลอ้างจะฟังไม่ขึ้นก็ตาม

"อืม"เสียงครางขึ้นในลำคออย่างไม่ค่อยพอใจ แต่ในเมื่อแมวน้อยยอมแล้ว รออีกนิดเดียวจะเป็นไรไป อย่างไรเสียคนตัวเล็กก็หนีเขาไม่พ้นอยู่แล้ว ชายหนุ่มได้แต่คิดในใจ

คนตัวเล็กเริ่มขยับไม่มาเพื่อให้หลุดออกจากพันธนาการของคนตัวโตสะโพกมลที่แนบชิดถูลงกายแกร่งโดนไม่ตั้งใจ

"อย่าขยับ"เสียงนุ่มเข้มที่เอ่ยออกมาจากลำคอหนา ยิ่งแมวน้อยขยับดิ้นมากเท่าไหร่ สะโพกผายที่ขยับกดถูลงบนหน้าตักแกร่งทำให้แกร่งกายผมลุกขึ้นจนแข็งขืนเป็นลำภายใต้กางเกงสแล็ค

ร่างบอบบางหยุดดิ้นเมื่อพบว่าอะไรในอยู่ภายใต้กางเกงสแล็คเริ่มมีสิ่งมีชีวิตดันที่ก้นงามงอนของเธอ