ตอนที่ 11 ห้องทำงาน

ตลอดช่วงบ่ายวันนั้น จารวีจมอยู่กับเอกสารโครงการขนาดใหญ่ พยายามอ่านและทำความเข้าใจแผนงานที่ซับซ้อนของฝ่ายกลยุทธ์ เธอตั้งใจทำงานอย่างหนักเพื่อพิสูจน์ตัวเองและเพื่อหลีกเลี่ยง การที่ต้องเงยหน้าขึ้นไปมองห้องทำงานของเขา

พนักงานคนอื่น ๆ ดูเหมือนจะระมัดระวังตัวในการทำงานร่วมกับเธอ เนื่องจากทราบว่าเธออยู่ภายใต้การดูแลของผู้อำนวยการโดยตรง ทำให้เธอต้องพึ่งพาตัวเองในการทำงานเป็นพิเศษ

ราวหนึ่งชั่วโมงก่อนหมดเวลาทำงาน...

"น้องจี๊ดคะ" เสียงหวานจากเลขาของเมฆินทร์ดังขึ้น "ท่านผู้อำนวยการเมฆินทร์เรียกเข้าห้องค่ะ บอกว่าต้องการสอบถามความคืบหน้าของโครงการ"

หัวใจของเธอตกวูบลงไปที่ตาตุ่ม...

จารวีวางปากกาลงอย่างใจเย็นที่สุด พยายามรวบรวมความกล้าและถือแฟ้มเอกสารเข้าไปในห้องทำงานอีกครั้ง

เธอเดินเข้าไปในห้องทำงานของเขาอย่างระมัดระวัง เขาไม่ได้อยู่ตรงโต๊ะทำงาน แต่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปดูวิวกลางเมืองยามเย็นที่สวยงาม

ทันทีที่เธอเดินผ่านประตูเข้ามา เมฆินทร์ก็เอื้อมมือไปกดรีโมทคอนโทรลบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว

<คลิก!>

ผนังกระจกใสที่เคยทำให้มองเห็นบรรยากาศภายนอก เปลี่ยนเป็นสีขุ่นทึบในทันที ทำให้ห้องทำงานกลายเป็นพื้นที่ปิดที่ไม่มีใครสามารถมองเห็นจากภายนอกได้

จารวีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "พี่เมฆ! พี่ทำอะไรคะ!"

เมฆินทร์เดินมาที่ประตูห้องทำงานแล้วล็อคประตูจากด้านในด้วยท่าทีที่นิ่งสงบ

"พี่แค่ปรับความเป็นส่วนตัวให้เหมาะสมกับบทสนทนาที่กำลังจะเกิดขึ้น" เมฆินทร์พูดเสียงทุ้มต่ำ พลางเดินเข้ามาใกล้เธอช้าๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อ่านยาก ทั้งความปรารถนา ความรู้สึกผิด และความไม่พอใจที่เธอเมินเฉย

"ถ้างั้น...จี๊ดขอตัวไปทำงานต่อนะคะ" เธอพยายามถอยหลัง แต่เขาก็เดินเข้ามาจนชิด ทำให้เธอไม่มีทางหนี

"เธอคิดว่าพี่จะยอมให้เธอเดินออกไปง่าย ๆ แบบนั้นเหรอ... หลังจากที่เธอตีราคาและเหยียดหยามพี่ไว้?" เมฆินทร์ถามเสียงต่ำพร่า ดวงตาคมกริบของเขาสื่อสารความเจ็บปวดที่เขาได้รับอย่างชัดเจน

จารวีเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างท้าทาย "พี่เมฆ...จี๊ดมาที่นี่เพื่อฝึกงาน! พี่ต่างหากที่ไม่ให้เกียรติจี๊ด!"

เมฆินทร์หัวเราะในลำคออย่างขื่นขม "ไม่ให้เกียรติ? แล้วเธอให้เกียรติพี่ตรงไหน? เธอรู้ไหมว่าความรู้สึกถูกตีราคา มันทำให้พี่รู้สึกไร้ค่าแค่ไหน? ไร้ค่าเหมือนผู้ชายขายบริการที่เธอทิ้งเงินไว้ให้!"

เขาใช้สองมือโอบใบหน้าของเธอไว้แน่นอย่างอ่อนโยนจนน่ากลัว เพื่อบังคับให้เธอสบตาเขา

"พี่อยากจะขอโทษ... อยากจะบอกว่าวันนั้นพี่ไม่ได้ตั้งใจ... แต่เธอไม่เปิดโอกาสให้พี่เลย " เมฆินทร์กระซิบเสียงแผ่ว พลางใช้นิ้วโป้งปาดแก้มของเธอเบา ๆ

"แต่พี่กลับเลือกที่จะคุกคามจี๊ดในที่ทำงานแบบนี้!" จารวีตอบกลับอย่างเจ็บปวด

"ถ้าพี่อยากจะคุกคาม... มันต้องเป็นแบบนี้สิ"

จารวีพยายามผลักไส แต่มือใหญ่ของเขาโอบรัดเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่นแล้วกระชากร่างเธอให้เข้ามานั่งบนตักเขาอย่างรวดเร็ว!

"ว้าย!"

หญิงสาวอุทานด้วยความตกใจ ร่างกายของเธอทรุดลงบนตักของเขาอย่างกะทันหัน ส่วนสัดที่เย้ายวนชวนฝันของเธอถูกเบียดแน่นเข้ากับความแข็งแกร่งของร่างกายเขาอย่างจัง

เธอพยายามดิ้นหนี แต่เมฆินทร์ก็รวบแขนของเธอไว้แน่นด้วยมือเดียว แล้วใช้มืออีกข้างกดท้ายทอยของเธอไว้ เพื่อบังคับให้รับการจูบที่รุนแรงและเอาแต่ใจ

เขาสัมผัสได้ถึงสรีระที่คับแน่นและกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเรือนร่างของเธอที่แทรกผ่านชุดนักศึกษาเข้ามา มันผสมผสานกับใบหน้าที่สวยหวานที่อยู่ใกล้เพียงคืบ ทุกอย่างมันเย้ายวนเกินกว่าเขาจะทนไหว

ความหงุดหงิดที่ถูกเธอเมินเฉยและความปรารถนาของเขาปะทุขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่สามารถควบคุมสติสัมปชัญญะของตัวเองได้เลย

ลมหายใจของเขาเริ่มถี่และหนักขึ้น การจูบของเขายิ่งดุดันและช่วงชิงมากกว่าเดิม ราวกับต้องการกลืนกินการปฏิเสธของเธอให้หมดสิ้น

เขาผละริมฝีปากออกอย่างหงุดหงิด เพราะเธอไม่ตอบสนอง ดวงตาของเขาลุกวาวด้วยไฟปรารถนาที่กำลังจะมอดไหม้ทุกสิ่ง เขาเลื่อนใบหน้าลงซบที่ซอกคอหอมกรุ่นของเธอ สูดดมกลิ่นหอม อย่างหิวกระหาย

"หยุดนะคะ...พอได้แล้ว" เธอพยายามจะดันแผงอกเขาออก

"พอแล้ว... พอได้แล้วเราควรหยุด!..." ความคิดของเมฆินทร์ในตอนนี้ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีกำลังต่อสู้กับความต้องการทางร่างกายอย่างรุนแรง

เขาพยายามดึงสติกลับมา เมื่อรับรู้ว่าอารมณ์บางอย่างกำลังจะพาเขาไปไกลเกินกว่าขอบเขตของที่ทำงาน

เมฆินทร์วางมือลงบนเอวของเธออีกครั้งอย่างหนักแน่น "ได้สิ... แต่ก่อนอื่น..."

เขาอุ้มเธอให้ลุกขึ้นจากตักของเขาอย่างรวดเร็ว มือของเขาสั่นอย่างเห็นได้ชัด จากการควบคุมตัวเองอย่างหนักแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน นิ้วหนากดรีโมทอีกครั้ง... กระจกใสก็กลับมาเป็นปกติ เผยให้เห็นวิวกลางเมืองและพนักงานด้านนอกอีกครั้ง

เมฆินทร์เดินกลับไปปลดล็อคประตู

"ตอนนี้ห้องก็เป็นสาธารณะแล้ว... กลับไปทำงานได้" เมฆินทร์มองจารวีด้วยสายตาที่ท้าทาย แต่ในแววตานั้นมีความรุ่มร้อนที่ปิดไม่มิด

"แล้วจำไว้...บทเรียนของเรา...เพิ่งเริ่มต้น"

จารวีรีบเดินออกจากห้องด้วยความรวดเร็วที่สุด... บทเรียนส่วนตัวครั้งนี้ทำให้เธอรู้ว่า การหลบหนีจากผู้ชายคนนี้...มันไม่มีทางเป็นไปได้เลย...

เธอกลับมาที่โต๊ะทำงานของตัวเอง ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกเหมือนถูกสูบพลังงานออกไปจนหมดสิ้น เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด หยิบเอกสารขึ้นมาอ่าน แต่ตัวอักษรเหล่านั้นไม่เข้าหัวเธอเลยแม้แต่น้อย

เธอพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำ ทันใดนั้น... ภาพอดีตที่ไม่เคยจางหายไปก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ไม่ใช่ภาพเมฆินทร์ผู้หยาบคายในคืนนั้น...ไม่ใช่ภาพ ผอ.เมฆินทร์ที่ดุดันเมื่อครู่...แต่เป็นภาพ 'พี่เมฆ' ที่เธอเคยรู้จัก... คนในความทรงจำ ที่เต็มไปด้วยความสุขุม สุภาพ และอ่อนโยน...

จารวีเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ ภาพของเมฆินทร์ผู้สุภาพและอ่อนโยนสลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์ที่กำลังจูบเธออย่างรุนแรงเมื่อครู่

ผู้ชายคนนั้น...คนที่สุภาพบุรุษจนยอมถอดเสื้อคลุมให้เธอ...กับผู้ชายคนนี้... ที่จงใจล็อกห้องและเบียดชิดเธอจนเธอแทบจะขาดใจ มันคือคนเดียวกัน อย่างนั้นหรือ?

เธอรู้สึกเหมือนถูกทรยศโดยความทรงจำของตัวเอง เธอพยายามยึดติดกับภาพลวงตาของเมฆินทร์ผู้แสนดี เพราะหากความจริงที่ว่า พี่เมฆคนนั้นกับท่านผู้อำนวยการผู้ร้ายกาจคือคนเดียวกัน...นั่นหมายความว่า ความประทับใจที่เธอเก็บไว้มานานหลายปี... ช่างน่ารังเกียจและอันตราย อย่างที่สุด!

จารวีกำมือแน่น ความรู้สึกผิดต่อตัวเองที่เคยหลงรักผู้ชายที่ทำลายเธอปะปนอยู่กับความโกรธแค้น ที่เขาทำแบบนี้กับเธอ...

ในห้อง ผอ.

เมฆินทร์นั่งอยู่ในห้องทำงานที่เงียบสงัด บนใบหน้าของเขาไม่ได้มาจากความเหนื่อยล้า แต่มาจากความสับสนที่กำลังกัดกินอยู่ภายใน

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกไปยังเพื่ื่อนสนิทที่น่ารำคาญที่สุดในโลก

บทสนทนาทางโทรศัพท์

"ฮัลโหล ไอ้เมฆ!" เสียงวายุรับสายมาอย่างร่าเริง "เป็นไงวะ? กูว่าแล้วว่าวันนี้มึงต้องโทรมา นักศึกษาฝึกงานทำให้มึงคลั่งแล้วใช่ไหมวะ!"

เมฆินทร์กระแทกแก้วน้ำในมือลงบนโต๊ะเบา ๆ ด้วยความหงุดหงิด "หุบปากไปเลย!"

"โอ๊ย! ดุจังวะ! ไม่สมกับเป็นท่านผู้อำนวยการเลยนี่หว่า" วายุเย้าแหย่

"ไหนบอกมาซิ! น้องจี๊ดเค้ายังทำเหมือนมึงเป็นธาตุอากาศอยู่รึเปล่า? หรือว่าเธอยังวางเงินสองพันบาทบนโต๊ะทำงานให้มึงอีก?"

"พอ! เรื่องเงินนั่นกูลืมไปแล้ว!" เมฆินทร์โกหกอย่างสิ้นเชิง ความจริงคือมันฝังลึกอยู่ในใจเขาไม่เคยจาง "กูไม่ได้โทรมาฟังแกหัวเราะ! กู แค่... แค่ไม่เข้าใจ"

วายุเงียบเสียงลงเล็กน้อย น้ำเสียงเริ่มจริงจัง "มึง ไม่เข้าใจอะไรวะ?"

เมฆินทร์เสยผมขึ้นอย่างคนสติแตก "กูไม่เข้าใจว่าทำไมกูต้องเสียการควบคุมทุกครั้งที่อยู่ใกล้เธอ! เมื่อกี้...ฉันล็อคห้อง... ฉันพยายามจะคุยดี ๆ ...กูอยากจะขอโทษเรื่องคืนนั้น...แต่พอเธอใกล้...ทุกอย่างมันก็พัง"

เขาหายใจหนัก ๆ ความอับอายที่เขาเกือบจะทำอะไรเกินเลยกับนักศึกษาฝึกงานในห้องทำงานของตัวเอง

"สรีระของเธอ... กลิ่นของเธอ... ความดื้อรั้นในแววตาของเธอ... มันยั่วโมโหและเย้ายวนจนกูคุมตัวเองไม่อยู่ว่ะ กูต้องใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อข่มใจไว้ ก่อนที่กูจะทำผิดซ้ำอีกครั้ง!" เมฆินทร์ระบายความรู้สึกออกมาอย่างที่ไม่เคยทำกับใคร

วายุผิวปากยาว "โห... หนักกว่าที่กูคิดว่ะ คุณเมฆินทร์ ผู้ซึ่งไม่เคยแม้แต่จะเหงื่อแตกในเรื่องผู้หญิง... กำลังบอกว่าคุมตัวเองไม่ได้กับเด็กฝึกงาน สุดยอดไปเลยเพื่อน!"

"นี่ไม่ใช่เรื่องตลก...!"

"ก็ไม่ได้ตลกนี่หว่า... กูแค่สงสัย " วายุหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิงคำถามเดิมที่เมฆินทร์ยังคงสับสน

"นี่ไม่ใช่ว่า... มึงหลงรักน้องเค้าจริง ๆ แล้วนะ?"

เมฆินทร์เงียบไปนาน ความคิดในหัวตีกันวุ่นวาย ความรู้สึกผิดผสมกับความปรารถนาที่รุนแรง

"ความผิดพลาดแค่ข้ามคืน มันจะทำให้คนรักกันได้เหรอวะ... น้องเขา...จะคิดแบบนั้นเหรอ มันเป็นไปได้เหรอวะ" 

เขาตอบกลับด้วยคำถามเดิมด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ "มันควรจะเป็นแค่... ความเสียหน้า การเอาคืน... ไม่ใช่แบบนี้...ถึงแม้ว่ากูเองจะ..."

"จะ...อะไรวะ!" วายุน้ำเสียงสงสัย

"ไม่มีอะไรหรอก" เมฆินทร์สีหน้าเหมือนมีบางอย่างในใจ

"ไอ้เมฆ....ไม่มีใครกำหนดกฎเกณฑ์เรื่องความรักหรอก บางครั้งมันก็เริ่มจากความผิดพลาดนั่นแหละ" วายุให้ข้อคิด

"แล้วมึงจะเอายังไงต่อ? ปล่อยเธอไปดีๆ หรือจะทำแบบที่แกคุมตัวเองไม่ได้อีกรอบ?"

เมฆินทร์มองออกไปนอกกระจกทึบ บัดนี้กลับมาใสแจ๋ว เห็นแสงไฟของเมืองที่สว่างไสว แววตาของเขาเปลี่ยนจากความสับสนเป็นความมุ่งมั่นที่เยือกเย็น

"ไม่... กูจะไม่ปล่อยเธอไป" 

ในห้วงความคิดเมฆินทร์:  "เธอเข้ามาในชีวิตพี่แล้ว... เธอจะออกไปได้ก็ต่อเมื่อพี่อนุญาตเท่านั้น ครั้งนี้พี่จะไม่ยอมให้มันพลาดเหมือนครั้ง..."

"แล้วเรื่องการคุมอารมณ์ล่ะ?" วายุถามอย่างเป็นห่วง

"ไม่รู้ว่ะ... " เมฆินทร์พูดจบก็กดวางสายทันที

เขาเหลือบมองไปยังประตูห้องทำงาน... จารวี... เธอทำอะไรกับพี่กันแน่...