บทที่ 57 อย่างนี้ต้องตีให้ตาย

ตอนที่ฉินฟ่านกำลังปลอบเธอก็มีคุณยายรูปร่างเล็กบอบบางคนหนึ่งที่เดินเหินแทบจะไม่ไหวมาเกาะแขนของเขา

 “พ่อหนุ่มช่วยหลานสาวตัวน้อยของยายด้วยเถอะคิดซะว่าเอาบุญเถอะนะยายขอร้องล่ะ เธอติดอยู่บนห้องนอนชั้นสามของตึกนั้นยังไม่มีใครช่วยลงมาเลย”

เขาหันไปมองกวนอิมเผ็ด เป็นเชิงขอ

อนุญาต

“ลูกแม่ มั่นใจรึเปล่า”

 เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่นพลางใช้

วิธีเดิม กระโดดพุ่งวาบปีนป่ายขึ้นไปถึงชั้นสาม สักพักก็ได้ยินเสียงของเขาร้องตะโกนลั่นออกมา

 ย้าก!

 กวนอิมเผ็ดถึงกับตาเหลือกเมื่อเห็นลูกชายสุดรักสุดสวาท กระโดดลงมาจากชั้นสาม โอ๊ย…เธออยากจะเป็นลม

 ตูมมมมมม

 ร่างของฉินฟ่านยืนหยัดอย่างมั่นคงบนแอ่งของพื้นถนน พร้อมกับอุ้มหมูเอ๊ย…

อุ้มหลานสาวตัวน้อยวัยสามสิบเจ็ดของยายที่หนักเกือบร้อยยี่สิบกิโล ลงมาอย่างปลอดภัยท่ามกลางเสียงปรบมือของชาวบ้าน

เขาจะวางหลานสาวตัวน้อยลง แต่เธอกลับซบอกเขาแถมยังกอดแน่นไม่ยอมปล่อย เธอคร่ำครวญอยู่ในใจ นาน ๆ จะเจอหนุ่มหล่อ ๆ น่ากินทั้งที ขอกอดรัดฟัดเหวี่ยงให้หนำใจก่อนก็แล้วกันจนฉินฟ่านต้องขู่ว่า ถ้าเธอไม่ยอมปล่อย เขาจะเอาเธอกลับไปไว้ที่เดิมเธอถึงได้สะดีดสะดิ้งยอมปล่อยเขา

ฉินฟ่านเห็นลู่เจี้ยน เดินนำขบวนพา

ลูกน้องเก่ามาร่วมห้าสิบคน ถึงลู่เจี้ยนจะวางมือจากวงการนักเลงไปแล้ว แต่บารมีของเขายังมีอยู่ พอเขาสั่งให้รวมคน ผู้คนเหล่านี้ก็พร้อมที่จะพลีกายถวายชีวิตให้เขา

“เสี่ยวฟ่านสั่งมาได้เลยว่าอยากให้ช่วยอะไร”

“พี่ใหญ่ผมอยากให้ทุกคนช่วยกันเคลียร์สิ่งกีดขวางบนถนนรถดับเพลิงถึงจะเข้ามาดับไฟได้”

 “ได้เลย”

 “งั้นผมเปิดก่อนแล้วพี่ตามนะ”

ฉินฟ่านสะบัดฝ่ามือฟาดรั้วที่ก่อด้วยอิฐจนแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ลู่เจี้ยนเองก็รู้ว่าฉินฟ่านเก่ง แต่นี่มันเก่งเกินคนไปแล้ว

ฉินฟ่านฟาดฝ่ามือไม่หยุดติดต่อกันสามสิบฝ่ามือ ทำให้รั้วแนวยาวร่วมห้าสิบเมตรพังทลายเป็นแถบ หากทำลายรั้วนี้จะทำให้ถนนกว้างเพิ่มขึ้นอีกสองเมตร ซึ่งเพียงพอที่จะขับรถดับเพลิงเข้ามา

 ลูกน้องของลู่เจี้ยนต่างรีบเร่งช่วยกันขนย้ายเศษอิฐเศษปูน บางคนก็เข็นรถเก๋งที่จอดขวางทางออกไปบางคนก็ให้ชาวบ้านเดินอพยพไปยังจุดบรรเทาทุกข์ที่ลู่เจี้ยนจัดเตรียมอาหารและน้ำดื่มเอาไว้ให้

เจ้าหัวทองรีบวิ่งไปที่รถดับเพลิง

“พี่ชาย พวกเราเปิดทางให้แล้ว ขับรถเข้าไปได้เลย”

 “โอ้ พวกคุณนี่เยี่ยมจริง ๆ เฮ้ย พวกเราไปลุยกันเลย”

พวกพนักงานดับเพลิงพอได้ยิน ก็พากันคึกคักกันใหญ่

บ้านเรือนในซอยลูกเป็ดน้อยถูกเผาจน

มอดไหม้ไปเกือบครึ่งหนึ่งผู้คนสูญเสียบ้านช่อง สูญเสียที่ทำกิน ยังดีที่ไม่มีคนตายในที่สุดรถดับเพลิงก็ดับไฟได้สำเร็จที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ ของหน่วยงานช่วยเหลือในด้านบรรเทาทุกข์อื่น ๆ ไปเถอะ ตอนนี้ฉินฟ่านบังคับให้กวนอิมเผ็ดไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจดูอาการ

“เจ้าเด็กบ้าขอแม่ดูแกก่อน ว่าแกถูกไฟลวกตรงไหนบ้างจะได้ให้หมอรักษา”

กวนอิมเผ็ดจับเขาหมุนซ้ายหมุนขวา

ดูทั่วร่างอย่างละเอียดละออ แต่ไม่มีแผลไฟลวกเลยแม้แต่น้อย ที่เธอเห็นคือผิวกายขาวผ่องนวลเนียนดุจหยกบริสุทธิ์ไร้ซึ่งรอยขีดข่วน ค่อยทำให้เธอเบาใจลง

 “เมื่อครู่ตาแก่ฉางจิ่วมาบอกแม่ว่าก่อนเกิดเพลงไหม้เห็นลูกน้องของเจ้าหน้าเห็บหมาสองสามคนมาทำลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่หลังโรงเจ แต่ตอนนั้นหลานชายตัวเล็ก ๆ ของตาแก่เป็นไข้ขึ้นสูงแกเลยต้องรีบพาเขาไปหาหมอ หลังจากนั้นไม่นานก็เกิดไฟไหม้ขึ้นคงเป็นฝีมือของพวกมันแน่”

“เรื่องคิดบัญชีเอาไว้ทีหลังพวกเราไปโรงพยาบาลกันก่อน แล้วก็ตอนนี้บ้านแม่ก็ไฟไหม้ไปหมดแล้วต่อไปแม่ก็ไปอยู่กับผม ผมจะดูแลแม่เองดีไหมครับ”

 “ดีนะดีอยู่หรอกแต่แม่แก่ ๆ ขี้บ่นคนนี้

ไปอยู่ด้วยแกจะไม่รำคาญเอาเหรอ”

 “ฮ่ะ ๆผมกลัวแต่หัวหมูตัวจริงกลับมาหาแม่ แล้วแม่จะไม่สนใจหัวหมูตัวปลอมอย่างผมซะมากกว่า พวกเราไปกันเถอะ”

ทุกคนรอคอยฉินฟ่านกลับมาอย่างใจจดใจจ่อ อยู่ที่สนามหญ้าที่จัดปาร์ตี้กัน กว่าฉินฟ่านจะกลับมาถึงบ้านก็ปาเข้าไปห้าทุ่ม

 ทุกคนเห็นเขามาพร้อมกับผู้หญิงวัยกลางคนหน้าตาดีคนหนึ่งสภาพของทั้งสองมอมแมมหน้าตาเปรอะเปื้อนเขม่าไฟ

เสื้อของเขายังมีรอยไฟไหม้ขาดกระรุ่งกระริ่ง

ขัดกับสีหน้าของทั้งคู่ที่ดูยิ้มแย้มแจ่มใส

กวนอิมเผ็ดอดที่จะรู้สึกประหม่าไม่ได้เธอเหลียวซ้ายแลขวาตลอดเวลา บ้าบอคอแตกไปแล้วนี่มันบ้านรึว่าวังกันแน่ ทำไมมันถึงได้ใหญ่โตอลังการแบบนี้ เฉพาะทางเข้าก็ยาวร่วมร้อยเมตรแล้ว

 “นี่ ลูกแม่ แกพาแม่มาผิดบ้านรึเปล่า

เดี๋ยวเจ้าของบ้านมาจ๊ะเอ๋พวกเราเข้าจะโดนเขาต่อว่าเอา รึว่าแกทำงานเป็นคนสวนของที่นี่”

“โธ่ แม่นี่บ้านของผมเอง”

“หา จริง ๆ เหรอลูกชายของฉันรวยเว่อร์วังขนาดนี้เชียว”

 จู่ ๆ เธอก็หยุดเดินเอาแบบดื้อ ๆ คล้ายกำลังฉุกใจคิดถึงเรื่องบางอย่าง

“หัวหมูบอกแม่มาตามตรงแกอย่าโกหกแม่ ที่นี่คือบ้านของหัวหน้าแก๊งใช่ไหมตอนที่กำลังดับไฟแม่ได้ยินคนที่ชื่อไอ้หัวทอง มันเรียกแกว่าลูกพี่ รึว่าแกเป็นพวกนักเลง”

 เธอชี้ไปที่พวกเหลียนฟ่ง

 “อย่าบอกนะว่าผู้หญิงพวกนั้น แกจับพวกเธอมาขายบริการ โธ่ถัง ลูกเอ๊ย หัวหมูเชื่อแม่เถอะนะลูกเงินพวกนี้ถึงจะหามาได้มากก็จริง แต่มันเป็นเงินสกปรก ทำแบบนี้มันบาปกรรมตายไปต้องตกนรกนะลูกกลับตัวกลับใจเป็นคนดีซะเถอะนะลูก”

 เธอเอามือลูบใบหน้าของเขาเบา ๆ พูดด้วยน้ำตานองหน้า

“ถ้าหากว่าแกไม่มีเงิน แม่จะไปหากู้เงินมาให้เองแกจะได้เปิดการค้าเล็ก ๆ น้อย ๆ มันคงพอที่จะเลี้ยงตัวได้

ถ้าการค้าดีคงพอจะเจียดไปเป็นค่าสินสอดแต่งเมียให้แกสักคนแม่จะได้อุ้มหลานคิดว่าทำเพื่อแม่ก็ได้นะลูก พวกเราไปจากที่นี่กันเถอะ”

ฉินฟ่านยิ่งฟังยิ่งซาบซึ้งใจ ในตัวแม่คนนี้ยิ่งนัก

“แม่ฟังผมนะที่นี่คือบ้านของผมจริง ๆ

แล้วอีกอย่างค่าสินสอดอะไรนั่น ไม่ต้องหรอกครับ เพราะว่าผมมีเมียแล้วถึงจะไม่ได้จดทะเบียนจัดงานแต่งงานก็เถอะ หากผมโกหกขอให้ฟ้าผ่าตายเลยเอ้า”

กวนอิมเผ็ดมีสีหน้าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

“นี่แกมีเมียแล้วเหรอ ไหนคนไหน สวยรึเปล่า”

“ก็นั่นไง”

“ก็ยืนกันอยู่ตั้งหลายคน แล้วมันคนไหนละ”

“ก็ที่ยืนอยู่ทั้งหมดนั่นแหละแม่เมียของผม”

“หนึ่งสอง สามสี่ห้า ห้าคนเลย

เหรอ”

“โธ่ แม่แม่นับยังไงกันหกคนต่างหากละแม่”

“ไอ้เด็กบ้าแกยังจะกล้ามาหลอกแม่อีกอย่างนี้ต้องตีให้ตาย”

กวนอิมเผ็ดวิ่งไล่ตีเขาจนเขาต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปทางซ้ายที ขวาที ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่ตะลึงงัน อ้าปากหวอจนแมลงวันแทบจะบินเข้าปาก

 ยอดฝีมือหมัดมวยเช่นฉินฟ่าน ผู้โค่นปรมาจารย์ปู้แบบม้วนเดียวจบชิว ๆ กำลังวิ่งหนีเพราะถูกป้าแก่ ๆ ไล่ตี ฉินฟ่านต้องวิ่งแหวกกลุ่มคน ไปหลบอยู่หลังคุณหนูสี่ แต่กวนอิมเผ็ดยังคงตามไปตีเขาต่อแบบไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งสิ้น

 “พอได้แล้ว แม่”

แม่เหรอ คราวนี้ทุกคนช็อกไปตาม ๆ กัน มองหน้ากันเลิ่กลั่ก เหมือนอยากจะถามคนอื่นให้แน่ใจว่าว่าพวกเธอเองก็ได้ยินใช่ไหม

ฉันคงไม่ได้หูฝาดหรอกนะ

 เท่าที่รู้ฉินฟ่าน ไม่มีแม่นี่นาหรือว่าความทรงจำของเขากลับมาคืนแล้ว

“นี่คุณหนูสี่ไหนลองบอกสิว่าคุณเป็นอะไรกับผม”

“ฉัน…เอ่อ”

 คุณหนูสี่ไม่ทันได้ตอบ ตอนนี้เธอเองก็สับสนรู้สึกเหมือนน้ำในหูสองข้างไม่เท่ากัน แม่เหรอ! แล้วนี่จู่ ๆ เขามีแม่โผล่ออกมา แม่ของเขามาจากไหนจากกระบอกไม้ไผ่หรือไงกัน

 “ยังจะมาโกหกอีก”

กวนอิมเผ็ดเงื้อมือจะตีเขาอีก เขาขยี้เท้าไปมาอย่างขัดใจเพราะไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไงแล้ว

 “ผมไม่รู้ว่าจะพูดให้แม่เชื่อยังไงแล้ว

งั้นแม่ดูนี่นะ คนนี้คือคุณหนูสี่คนสวยเมียของผม”

เขาจับคุณหนูสี่มาจูบปากโชว์ซะเลย

แล้วรวบเอวโยโย่กับอิ๋งอิ๋งมาหอมแก้มซ้ายขวาจนแก้มพวกเธอเปื้อนเขม่าไฟ

 “นี่โยโย่กับอิ๋งอิ๋งแฝดสาวเจ้าเสน่ห์พวกเธอก็เป็นเมียของผม”

“แล้วนี่ก็เหลียนฟ่งซูหลิง หมวดมู่ปิงปิงหญิงงามสะคราญโฉมเป็นหนึ่งไม่มีสองพวกเธอทุกคนล้วนเป็นเมียสุดที่รักของผม”

เขาหอมแก้มคนละฟอดใหญ่แต่นี่มันต่อหน้าผู้คนตั้งมากมายพวกเธอได้แต่อายจนยืนบิดตัวไปมา

กวนอิมเผ็ดคล้ายกับไม่อยากเชื่อในสายตาของตัวเอง นี่มันเป็นเรื่องจริงเหรอมีเมียตั้งหกคน แถมแต่ละคนสวยหยาดฟ้ามาดินกันทั้งนั้น

ไม่ได้ ไม่ได้ เราเป็นแม่ผัว ก็ต้องมีมาดของแม่ผัวซะหน่อยไม่งั้นวันหลังคงจะปกครองลูกสะใภ้ลำบาก

 “เอาล่ะ ทุก ๆ คนผมขอแนะนำอย่างเป็นทางการ นี่คือแม่บุญธรรมของผมถังมี่ฉายาในวงการคือกวนอิมเผ็ด”

 เหลียนฟ่งเดินออกมาแนะนำตัวเองอีกครั้ง

“สวัสดีค่ะคุณแม่หนูชื่อเหลียนฟ่งค่ะ”

หลังจากนั้นทุกคนทยอยออกมาแนะนำตัวทีละคน มู่ปิงปิงบอกให้ทุกคนดื่มกินกันไป คุยกันไปจะดีกว่า ฉินฟ่านวิ่งตะลอนมาทั้งคืน จึงกินอย่างหิวโหย

“พี่ฟ่านให้คุณแม่ไปอยู่กับที่วิลล่ากับฉันดีไหมฮ๊า พี่หลินฮัวก็อยู่จะได้คุยเป็นเพื่อนท่านเวลาเหงา ที่นั่นมีห้องว่างอยู่แถมวิวทิวทัศน์ก็สวย ห้องพระก็กว้างขวางบางทีคุณแม่อาจจะชอบสวดมนต์ขอพรก็ได้ฮ่ะ”

“ดีเลยพี่คัง งั้นผมขอฝากพี่ช่วยดูแลแม่ด้วยนะครับ”

 ฉินฟ่านเพิ่งคิดได้ว่านี่ก็ดึกมากแล้ว

แม่คงจะเพลียแย่เลย

 “แม่ไปอาบน้ำพักผ่อนก่อนเถอะครับ

คงจะเหนื่อยมากแล้วมีอะไรพรุ่งนี้ค่อย

คุยกันนะครับ”

……..

 จ๋อม จ๋อม

เสียงน้ำที่หยดเป็นจังหวะ ผ่านซอกหินบนหลังคาผนังถ้ำที่ชื้นแฉะตกลงกระทบสู่พื้น จนได้ยินเสียงอย่างชัดเจนในความเงียบ

 ถ้ำที่กว้างใหญ่แห่งนี้เดิมทียังพอมีแสงสว่างลอดเข้ามาในถ้ำบ้าง แต่ปากถ้ำในตอนนี้กลับถูกบานประตูไม้สองบานปิดกั้นอยู่ทำให้ภายในถ้ำมืดมิด เหมือนตกอยู่ในนรกอเวจี

แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวคือเทียนไขเล่มเล็ก ๆ ที่ถูกจุดขึ้นมาหนึ่งเล่มเจ้าของถ้ำแห่งนี้คือชายฉกรรจ์คนหนึ่งผู้ที่ถูกตีตราด้วยเหล็กเผาไฟจนแดงฉาน นาบเข้าที่โหนกแก้มด้านซ้าย ให้เกิดรอยแผลเป็น จนเป็นคำอักษรจีนว่า…สิบสาม

 ชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่ หน้าตาก็ดี ไว้ผมยาวประบ่า ดูคล้ายเด็กหนุ่ม ที่บ้า

เล่นกีตาร์ตั้งวงดนตรีร็อคกับเพื่อน เสียแต่ว่าดวงตาของเขา เหมือนกับดวงตาที่กระหายเลือดของหมาป่าเขาผู้นี้คือเจ้าของถ้ำ

 ที่นี่คือศูนย์บัญชาการใหญ่ของเขี้ยวอสูร ทุกคนจะเรียกเขาว่าท่านประมุข ท่านประธานหรือว่าบอสก็ตามสบายเลยเขาสวมชุดสูทสีดำ ตัดกับข้อมือที่ขาวซีดคล้ายกับคนที่ไม่ได้อยู่ท่ามกลางแสงแดดมานานปี

 มือของเขากำลังถือขวดเหล้าขาวราคาถูกที่พวกกรรมกรชอบดื่มกันมันถูกดื่มหมดไปแล้วครึ่งขวดหากสังเกตดี ๆ จะพบว่านิ้วก้อยมือซ้ายของเขาขาดหายไปนิ้วหนึ่ง

 ถ้าพูดถึงเรื่องชื่อของเขาก็คงจะเป็นสิบสามกระมัง เพราะทุกคนเรียกหาเขาเช่นนั้น

เรื่องนี้ถ้าจะให้เล่าแล้วคงยาวคงต้องย้อนเวลาไปไกลถึงสิบปีก่อน ตอนอายุสิบสองขวบเขาจำได้ว่าเคยมีครอบครัวที่สุดแสนจะอบอุ่น เหตุการณ์ในวันนั้นยังตราตรึงอยู่ในจิตใจของเขา เค้กก้อนใหญ่จุดเทียนเล็ก ๆ วางอยู่ตรงหน้า

ขณะที่พ่อแม่ร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ เพื่อฉลองวันเกิดครบรอบสิบสองปีให้กับเขา เพลงยังร้องไม่ทันจบ แต่ชีวิตพ่อแม่กลับจบสิ้นลง

 ศีรษะของคนทั้งสอง ถูกดาบเล่มใหญ่ที่คมกริบฟันฉับเดียวจนคอขาดกระเด็น กลิ้งหลุน ๆ ไปมุมห้องส่งผลให้เขาเกิดอาการช็อค

จนตัวแข็งทื่อ

 มือดาบไม่ได้เป็นศัตรูคู่แค้นของพ่อแม่ ไม่ได้อยากจะปล้นชิงทรัพย์หรืออยากจะฆ่าข่มขืน สิ่งที่มันต้องการคือตัวของเขาเท่านั้นเขาถูกมันอุ้มไปนับแต่นั้นมาพระเจ้าก็ทอดทิ้งเขา ทิ้งให้เขาจมดิ่งอยู่ในขุมนรก

 คนที่ใช้ดาบตัดศีรษะพ่อแม่ของเขาคือแม่ทัพจู ไม่มีใครรู้ว่ามันมีชื่อจริงว่าอะไร

เขาถูกพามาในห้องโถงใหญ่ ที่มีเพียงแสงไฟสลัว ๆ เขาถูกผลักเข้าไปในกรงสุนัขที่มีแต่กลิ่นเหม็นจนแสบจมูก ซึ่งไม่รู้ว่าจะบรรยายเช่นไรดี กลิ่นฉี่กลิ่นอึกลิ่นเลือดกลิ่นอาหารเน่าบูดผสมปนเปกันไปหมด เขาเหลียวดูรอบข้างพบว่ามีมากถึงสามสิบกรง แต่ในนั้นไม่มีสุนัขแม้แต่ตัวเดียว แต่ละกรงกลับมีเด็กหนึ่งคนบ้างเป็นเด็กผู้ชาย บ้างเป็นเด็กผู้หญิง วัยไล่เลี่ยกันกับเขา เด็กพวกนี้คงถูกจับตัวมาเช่นเดียวกันสินะ

เขาเคยอ่านหนังสือพิมพ์ตอนหัดอ่านหนังสือให้พ่อฟังเคยมีข่าวที่ผ่านตาว่ามีแก๊งค้ามนุษย์จับเด็กไปตัดแขนตัดขาพาไปเป็นขอทาน บางข่าวก็บอกว่าควักอวัยวะไปขายในตลาดมืด

หรือว่ามันจะผ่าท้องควักตับไตไส้พุงของเขาไปขายแค่คิดเขาก็กลัวจนตัวสั่นแล้ว

เช้าวันต่อมาก็มีอาหารเช้าโยนมาเสิร์ฟ ลงบนพื้น มันคือไส้วัวดิบ ๆ ที่ไม่มีการปรุงให้สุก ไม่มีการจัดจานให้น่ากินเมื่อโยนลงบนพื้น ก็ย่อมติดเศษดินเศษทราย

“ต่อไปพวกแกต้องเรียกฉันว่าแม่ทัพจูและพวกแกคือทหารของฉัน ฉันจะฝึกให้พวกแกเป็นนักฆ่าที่เก่งกาจที่สุด อ้อ แล้วก็จำใส่กะโหลกของพวกแกให้ดี ๆ ไม่ว่าจะหลับหรือตื่นคำสั่งของฉันคือประกาศิต เฮอะ ๆ ใครขัดขืนตายสถานเดียว พวกแกทุกคนจะถูกสอนให้ฆ่าคนเพื่อความอยู่รอดขอเตือนเอาไว้ก่อนว่า พวกแกต้องติดแหง็กอยู่กับฉันไปอีกหลายปีเรื่องคิดหนี อย่าได้แม้แต่จะคิดเพ้อฝัน ที่นี่อยู่บนเกาะร้าง เป็นที่ไร้ซึ่งผู้คนอาศัยอยู่ ห่างไกลจากแผ่นดินใหญ่มาก ที่นี่ไม่มีเวรยาม ถ้าอยากหนีก็เชิญได้ตามสบาย วิธีหนีนะเหรอ ฮึ ๆ มีวิธีเดียวคือว่ายน้ำฝ่าดงฉลามไปฮ่ะ ๆ เอาล่ะ ทุกคนคงเข้าใจกันดีแล้วนะ ตอนนี้ท่าทางคงจะหิวกันมากละสิ ค่อย ๆ กินนะเอ้า…ว่าไงถ้ายังไม่อยากหิวตายก็กินซะสิ”

 เด็กน้อยที่น่าสงสารทั้งสามสิบคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แต่ก็ยังไม่มีใครกล้าหยิบกิน

 ฉั่วะ!

 แม่ทัพจูผู้ที่มีใบหน้าเรียวคางแหลม ดวงตามุสิกมีหนวดเส้นเล็กเรียวยาว อยู่เหนือริมฝีปาก สวมเครื่องแบบทหารไม่พูดพล่ามทำเพลง ชักดาบออกมา ฟันฉับไปที่ต้นคอของเด็กคนหนึ่งจนคอขาดกระเด็น ไม่ทันได้ส่งเสียงร้องออกมาเลือดพุ่งกระฉูดใส่กองไส้วัวดิบ แล้วตะโกนเสียงดังลั่น

“ไอ้พวกเด็กบัดซบ ฉันบอกแล้วว่าคำสั่งของฉันคือประกาศิต ใครขัดขืนต้องตายสถานเดียว”

เด็กที่เหลือต่างรู้สึกช็อกต่อเหตุการณ์นี้ มีเด็กหกคนที่ยังคุมสติไม่อยู่ บางคนตัวสั่นงันงก บางคนร้องไห้หาแม่ บางคนฉี่ราดเปรอะเปื้อนกางเกง จนเห็นเป็นรอยด่างดวงออกมา แต่กลับมีอยู่ยี่สิบสามคนวิ่งกรูกันเข้าไป คว้าไส้วัวดิบฝืนใจยัดเข้าปากกลืนกินเข้าไป พอรู้สึกคลื่นไส้จนต้องอาเจียนออกมา ก็ยังคว้าไส้วัวดิบยัดเข้าปากใหม่ เพราะยังไม่อยากหัวขาด ภาพนี้ทำให้แม่ทัพจูยิ้มด้วยความพึงพอใจ

แม่ทัพจูชักดาบออกมาอีกครั้ง ไล่ฟันเด็กหกคนที่ไม่ยอมกินโดยไร้ซึ่งความเมตตาใด ๆ ทั้งสิ้นพริบตาเดียวหัวก็หลุดกระเด็นไปจากบ่าไปอีกหกคน คนเราตายง่ายถึงเพียงนี้เชียวเหรอ

แม่ทัพจูพยายามยิ้มจนเห็นฟันเหลืองอ๋อยปั้นหน้ามีเมตตา

“พวกที่เหลือเชื่อฟังดีมาก แต่พวกแกมีตั้งยี่สิบสามคน ไอ้ฉันเองก็จำชื่อคนไม่ค่อยเก่ง เพราะพวกแกมีตั้งมากมาย แต่ไม่ต้องเป็นห่วงฉันคิดหาวิธีแก้ปัญหา ที่เรียบง่ายได้แล้ว โดยการเรียกพวกแกตามหมายเลข เอาล่ะ พวกแกเข้าแถว แล้วเดินเข้ามาทีละคน”

แม่ทัพจูเดินไปหยิบเหล็กเส้นที่เผาไฟจนแดงฉานขึ้นมา

เด็กผู้ชายตาโตคนหนึ่งกัดฟันกรอด

เดินเข้าไปเขาพยายามท่องในใจว่า ต้องรอด ต้องรอดไปให้ได้

อ้ากกกกก

เสียงร้องโหยหวนของเขาดังขึ้น

พร้อมกับกลิ่นเนื้อไหม้ จากการถูกเหล็กเผาไฟนาบที่โหนกแก้ม ในที่สุดอักษรจีนคำว่า…อิหมายเลขหนึ่งก็ปรากฎขึ้น เลียนแบบรอยสักที่ใบหน้านักโทษของจีนในสมัยโบราณ หลังจากนั้นต่อให้เด็กที่เหลือกลัวมากแค่ไหน ก็ได้แต่กัดฟันทำแบบเขา กลิ่นเนื้อไหม้อบอวลไปทั่วห้อง เด็กตัวเล็ก ๆ

ยี่สิบสามคน ยี่สิบสามหมายเลข

แรก ๆ ที่แม่ทัพจูสั่ง คือการให้พวกเขาฝึกสร้างความแข็งแกร่งให้ร่างกายโดยการวิ่งวันละห้ากิโล ซิทอัพห้าสิบครั้ง วิดพื้นห้าสิบครั้ง วันแรก ๆ ร่างกายของทุกคนปวดกล้ามเนื้อไปหมด บางคนนอนร้องไห้จนหลับเช้าวันต่อมาก็แทบลุกไม่ขึ้น แต่อาหารกลับเปลี่ยนไปมีทั้งขาหมูรมควัน ไก่ต้ม ผัดผัก ปลานึ่ง ไข่เจียว สเต๊ก นมสด น้ำส้มคั้นวางเต็มโต๊ะเหมือนบุฟเฟ่ท์ในโรงแรมห้าดาว สารอาหารจัดมาครบห้าหมู่เลยทีเดียวแถมยังมีรสชาติอร่อยมากอีกด้วย ยกเว้นทุกสิ้นเดือน ที่จะต้องกินเพียงไส้วัวดิบ ๆ แม่ทัพจูบอกว่าจะได้จดจำความรู้สึกของคนเถื่อน ที่กินเลือดกินเนื้อดิบ ๆ คนที่กระหายเลือดจึงจะฆ่าคนได้ คิดไม่ถึงว่าที่เกาะนรกแห่งนี้นอกจากแม่ทัพจูแล้วยังมีดอกเตอร์กัวที่เป็นตาลุงหมอแก่ ๆ ผมฟูฟ่อง อายุเจ็ดสิบ

ขี้หลงขี้ลืมชอบจ่ายยาผิด ๆ ถูกให้ เวลาไม่สบาย เชพจูเก๋อปากกว้าง ที่มีรูปร่างอ้วนฉุเหมือนหมูตอนยิ้มทีมองไม่เห็นลูกตาคอยทำอาหารให้กิน ครูหลินหรือครูลิลลี่ครูสาวแสนสวยสุดเซ็กซี่ที่ชอบแต่งตัวโป๊นุ่งสั้น ใส่เสื้อคอเปิดกว้างคว้านลึกจนเห็นนมไปถึงสะดือ คอยสอนวิชาความรู้ทั่วไป มารยาททางสังคม คอมพิวเตอร์ ภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศษสเปนส่วนคนที่สอนการใช้อาวุธทั้งมีดปืนระเบิด กลับเป็นฝรั่งตาน้ำข้าวที่ชื่อแรมโบ้ ไม่รู้ว่าเป็นนิคเนม รึว่ามันตั้งให้กับตัวเอง

 จนวันเวลาผ่านไปสามเดือนร่างกายของเด็กสิบสองสิบสามขวบอย่างพวกเขาเริ่มมีความอดทนแข็งแกร่งขึ้น แม่ทัพจูก็เริ่มสอนวิชาหมัดมวยให้และทุก ๆ หนึ่งปีจะมีการประลองกันเพื่อทดสอบ

 “ไม่เลว…ไม่เลว พวกแกเริ่มที่จะแข็งแรงขึ้นแล้วนะ แต่ฉันคิดว่าเมื่อเรามาอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวเดียวกัน อย่างน้อยพวกแกควรจะแสดงความจริงใจ ให้ฉันได้เห็นสักหน่อย”

แววตาอันดุดันของแม่ทัพจูจับจ้องไปที่ใบหน้าของพวกเขา

 “ฉันอยากได้นิ้วก้อย ใครให้ฉันได้บ้าง”

 “หมายเลขยี่สิบเอ็ดให้ได้ครับ”

 “ดี”

ฉับ!

เสียแค่นิ้วเดียวดีกว่าตาย!

ทุกคนกัดฟันตัดนิ้วก้อยตัวเองทันที

 หลังจากที่พวกเขาอยู่ที่นี่มาได้ครบหนึ่งปี บิ๊กเซอร์ไพร์สก็มาเยือน

 ตุ๊บ!

 แม่ทัพจูโยนลังไม้ลงบนพื้นทรายใบหนึ่งห่างจากพวกเด็กที่ยืนเข้าแถวอยู่ประมาณสามสิบก้าว

“วันนี้เป็นวันตรุษจีน นับได้ว่าเป็นวัน

มหามงคล หมายเลขหกแกอยากได้ของขวัญอะไร บอกชั้นมาสิ”

 “เครื่องเล่นเกมส์ครับ”

ฮ่ะ ๆ

พวกเด็กต่างพากันหัวเราะเยาะนี่มันกำลังฝันเฟื่องคิดว่ากำลังอยู่ที่บ้านของตัวเองรึยังไง

 แม่ทัพจูส่ายหน้าไปมาพลางยิ้มพราย

มองหมายเลขหกด้วยแววตามุสิกที่ดูเจ้าเล่ห์เพทุบาย

“เครื่องเล่นเกมส์นะไม่มีหรอก แต่ฉันมีของขวัญอย่างอื่นมาแจก ในลังไม้นี้มีอาวุธอยู่สิบชิ้น ใครหยิบก่อนได้ก่อนขอเพียงทำให้คู่ต่อสู้มีเลือดไหลออกมาเพียงหยดเดียวถือว่าสอบผ่านต่อให้พลาดพลั้งจนบาดเจ็บหัวร้างข้างแตกมือเท้าพิการหรือตายก็ไม่เป็นไรเข้าใจไหม”

“เข้าใจครับ”

“เข้าใจค่ะ”

“เริ่มได้”

 พอทุกคนได้ยินก็เริ่มต่อสู้กัน คนที่วิ่ง

ไปถึงลังไม้ก่อนก็คือหมายเลขห้าขณะที่เขาก้มลงไปจะเปิดลัง ก็ถูกหมายเลขสิบเอ็ดถีบจนเสียหลักล้มลงลังไม้พลิกคว่ำเห็นมีดสั้น ปืนสั้นปากกา ก้อนหินที่ใหญ่เท่ากำปั้น ไม้กระบอง เชือกร่ม ดาบ

ขวดน้ำพลาสติก

 หมายเลขสิบเอ็ดหยิบปืนสั้นขึ้นมาได้ ก็จ่อเล็งไปที่หมายเลขห้า หมายเลขห้าได้แต่ร้องอ้อนวอนขอชีวิต

 “สิบเอ็ด อย่าฆ่าฉันเลยฉันยังไม่อยากตาย”

“ฮ่ะ ๆ เสียใจด้วยนะเพื่อน ไปลงนรกซะเถอะ”

 หมายเลขสิบเอ็ดลั่นไกทันที

 แชะ แชะ แชะ

 ปืนไม่มีลูก ก็เป็นได้แค่เศษเหล็ก หมายเลขห้าคว้าทรายได้ ก็ขว้างซัดใส่ดวงตาของหมายเลขสิบเอ็ดจนเขามองไม่เห็น ร่างกายของหมายเลขสิบเอ็ดชะงักงันไปวูบหนึ่งเพราะมัวแต่ปัดทรายออกจากหน้า

ซึ่บ!

 หมายเลขสิบเอ็ดรู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงร่างกายเหมือนถูกสูบพลังออกไปอย่างรวดเร็วทุกคนที่ต่อสู้กันต่างเห็นกับตาว่าหมายเลขห้าคว้ามีดสั้นแทงใส่หน้าอกของหมายเลขสิบเอ็ดจนมิดด้าม

“ฮ่ะ ข้าฆ่ามันได้แล้ว”

 หมายเลขห้าวิ่งไปนั่งข้างแม่ทัพจูด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะนั่นเป็นครั้งแรก ที่พวกเราฆ่ากันเอง

 ทุกคนยังต่อสู้ห้ำหั่นกันอย่างเอาเป็นเอาตายหมายเลขสิบสามคว้าก้อนหินได้

ก็กระโดดขึ้นคร่อมตัวเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง

ที่มีหมายเลขยี่สิบสาม แววตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวแต่ยังไม่ทันได้ร้องขอชีวิตหินก้อนนั้นก็ทุบลงที่ศีรษะของเธอจนแหลกเละ ชีวิตก็สั้นเพียงแค่นี้หมายเลขสิบสามมองดูมือที่เปื้อนเลือดของตัวเองอยู่พักหนึ่ง แล้วตะโกนร้องเสียงโหยหวนคล้ายสัตว์ป่าออกมา จนคนรอบข้างขนลุกเกรียว

วันนั้นคนตายไปสอง บาดเจ็บสาหัสสี่

สร้างความพอใจแก่แม่ทัพจูมาก

 “วันนี้พวกแกทำได้ดีมากฉันให้พวกแกพักได้สามวัน อยากจะทำอะไรก็ได้

บนเกาะแห่งนี้เลิกแถว”

 หมายเลขสิบสามเดินตัวแข็งทื่อเหมือนซอมบี้ เขาเดินเรียบชายหาดที่งดงามไปเรื่อย ๆ ทรายที่ขาวสะอาดอ่อนนุ่มท้องฟ้าสีครามที่สวยงามจนกระทั่งพบถ้ำที่มืดมิดอับชื้นแห่งหนึ่งเขาเดินเข้าไปนั่งกอดเข่าในถ้ำแห่งนั้นเพียงลำพังแต่เขากลับรู้สึกสบายใจอย่างประหลาดคล้ายกับว่ามีแต่ที่นี่จึงจะสะกดสัตว์ร้ายในตัวของเขา ไม่ให้มันกระหายเลือดได้

ทุกวันฝึกวิชาการต่อสู้ทุกรูปแบบตั้งแต่เช้ายันค่ำ หลังสองทุ่มต้องเรียนด้านวิชาการ คอมพิวเตอร์และทุกคนต้องพูดภาษาต่างประเทศ ได้อย่างคล่องแคล่วอย่างน้อยหนึ่งภาษา