บทที่ 59 แม่ขอโทษ

“สวัสดีครับแม่”

“อ้าว อาเจี้ยนมาแต่เช้าเชียว”

 กวนอิมเผ็ดยิ้มให้เขาอย่างเอ็นดูตอนนี้เธอถือว่าลู่เจี้ยนเป็นลูกชายคนหนึ่งเช่นเดียวกัน

“พี่ใหญ่มาหาฉันแต่เช้าเลย มีธุระอะไรรึเปล่าฮ๊า”

 ซีเหมินคังยิ้มร่าเดินนวยนาดเข้ามาหา

“ฮ่ะ ๆ พอดีวันนี้พี่ใหญ่ว่างเลยว่าจะมาขอกินข้าว ที่บ้านน้องสามสักมื้อน่ะ”

 ลู่เจี้ยนส่งสายตาให้ซีเหมินคังออกไปจากห้องนั่งเล่นก่อน พอเขาเห็นก็เข้าใจความนัยทันที

 “อุ๊ยตายแล้ว ต้องขอโทษจริง ๆ เลยนะฮ๊าพอดีเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าฉันมีนัดกับหมอกระดูก ต้องรีบไปแล้วฮ่ะ”

ซีเหมินคังโกยแน่บไปอย่างรวดเร็ว

“เมื่อวานนี้ผมไปไหว้พระที่วัดมา พอเห็นจี้กวนอิมหยกขาวเส้นนี้เข้า ก็นึกถึงคุณแม่ขึ้นมาทันทีคุณแม่ลองดูสิครับว่าชอบรึเปล่า”

 ลู่เจี้ยนยื่นกล่องกำมะหยี่สีแดงใบหนึ่งมาที่เบื้องหน้าของเธอ พอเปิดกล่องออกดู

ก็พบเจ้าแม่กวนอิมองค์เล็ก ๆ แม้จะเล็กแต่ฝีมือประณีตมาก นอกจากนี้ต่างหูกำไลแม้แต่แหวนก็มี เครื่องประดับเหล่านี้ ล้วนเป็นหยกขาวเนื้อดีท่าทางราคาคงจะแพงน่าดู

 คนเฒ่าคนแก่เคยพูดเอาไว้ว่า ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ดกวนอิมเผ็ดหรี่ตามองดูเขาอยู่อึดใจหนึ่งพลางถอนหายใจยาวออกมา

“อาเจี้ยนแม่กินเกลือมากกว่าเธอกินข้าว

มีอะไรก็พูดมาเถอะ”

“ฮ่ะ ๆ แม่ครับ เรื่องของแม่ผัวกับลูกสะใภ้น่ะผมเองก็ไม่อยากจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวหรอกครับ ผมก็แค่อยากเป็นคนกลางช่วยสงบศึกในครั้งนี้ก็เท่านั้น ถ้าศึกนี้ยังยืดเยื้อต่อไปจนบ้านลุกเป็นไฟแล้วเสี่ยวฟ่านล่ะครับ เขาจะรู้สึกอึดอัดใจมากสักแค่ไหน เสี่ยวฟ่านรักแม่มากนะครับ แต่เสี่ยวฟ่านก็รักพวกเธอมากเช่นเดียวกัน แม่ช่วยฟังผมสักครั้งเถอะ พวกเธอก็เคารพแม่กันทุกคนแต่นี่แม่เล่นงานพวกเธอทุกวัน พวกเธอจะรู้สึกยังไง ถ้าพ่อแม่คุณหนูสี่รู้ว่า ลูกสาวที่ประคบประหงมมาดุจเจ้าหญิงโดนรังแกพวกท่านจะรู้สึกยังไง ความจริงพวกเธอเองก็นิสัยดีกันทุกคนเพียงแต่บางครั้งนิสัยอาจจะยังเด็กอยู่บ้างแม่ก็ช่วยหลับตาข้างหนึ่งเถอะครับ พวกเธอแต่ละคนล้วนมีความสามารถที่เก่งกาจ แม่ผัวคนอื่นจุดธูปบนบานศาลกล่าว ขอให้ได้ลูกสะใภ้เก่ง ๆ แบบนี้ก็ยังหาไม่ได้เลยนะครับ”

ลู่เจี้ยนพยายามชักแม่น้ำทั้งห้า พูดจาหว่านล้อมเธอ เธอเข้าใจดีว่าลู่เจี้ยนอุตส่าห์เอ่ยปากทั้งทีแต่ถ้าเธอยอมลงจากเวทีง่าย ๆ แบบนี้ก็เสียฟอร์มแย่ละสิ

“ชิ…เก่งอะไรกันก็แค่บ้านรวย”

“แม่ครับบ้านรวยก็จัดได้ว่าเป็นความเก่งชนิดหนึ่งเหมือนกันนะครับโดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้ารวยเป็นหมื่นล้าน”

 อ๊ะ! เรื่องรวยนี่เป็นเรื่องจริงเหรอ นึกว่าอาฟ่งอำเราซะอีกกวนอิมเผ็ดกลอกตาคิดอย่างรวดเร็ว

 “งั้นเธอบอกมาสิ ยัยหมวดมู่ปิงปิงเก่งยังไง”

 กวนอิมเผ็ดยังไม่ยอมง่าย ๆ

 “เธอเพิ่งได้รับเหรียญเชิดชูเกียรติ จากอธิบดีกรมตำรวจในการทลายแก๊งค้ายาเสพติดข้ามชาติมาสด ๆ ร้อน ๆ งานนั้นยิงกันสนั่นหวั่นไหว แถมผู้ร้ายยังปาระเบิดใส่อีกหลายครั้งจนตำรวจต้องตายไปหลายคนเลยครับ”

 อืม…ลูกสะใภ้ของฉันนี่เก่งเอาเรื่องเหมือนกันแฮะ

 “ได้ งั้นเธอบอกแม่มาสิยัยเด็กฝาแฝดกะโปโลนั่นเก่งยังไง”

 “เอ่อ…”

 ลู่เจี้ยนเกิดอาการอึกอักขึ้นเขารู้สึกลังเลใจ ที่จะพูดดีรึไม่พูดดี

 “เป็นไงล่ะ พูดไม่ออกเลยใช่ไหม”

 กวนอิมเผ็ดยิ้มกริ่มขึ้นมาทันที รู้สึกเหมือนกับว่าในตอนนี้ตัวเองได้แต้มต่อขึ้นมาทันที ลู่เจี้ยนเห็นสีหน้าที่กระหยิ่มยิ้มย่องของเธอทำให้คิดในใจว่าเอาวะ เป็นไงเป็นกัน

 “เฮ้อ เอาเถอะครับยังไงพวกเธอก็เป็นลูกสะใภ้ของแม่นี่ก็ไม่ใช่ความลับอะไรมากมายอยู่แล้วเพราะสักวันหนึ่งแม่ก็ต้องรู้เรื่องนี้อยู่ดีความจริงแล้วพวกเธอเป็น นินจาครับ”

“ฮ่ะ ๆ อย่ามาตลก เธอถึงขนาดต้องแต่งเรื่องมาหลอกแม่เลยเหรอ”

 แทนที่กวนอิมเผ็ดจะเชื่อ เธอกลับหัวเราะจนตัวโยกแต่พอได้ยินเขาพูดประโยคต่อไป ด้วยสีหน้าที่ดูเรียบเฉยจริงจังยิ้มของเธอก็แข็งค้างเหมือนถูกไอเย็นมาผนึกเอาไว้

“พวกคนเลวที่เธอฆ่า ถ้าไม่ถึงสามสิบคนก็คงนับได้ยี่สิบเก้าคน คนเราไม่ควรดูแค่รูปลักษณ์ภายนอก แม้แต่น้องสามซีเหมินคังก็ติดอันดับหนึ่งในห้ามือสังหารยอดเยี่ยมของจีน ถ้าแม่ยังคิดว่าผมโกหกก็ลองไปขอให้น้องสามเปิดชั้นใต้ดิน ที่เป็นคลังอาวุธให้ดูก็ได้นี่ครับนะแม่ บ้านเราจะได้สงบสุข”

เธอไม่ได้หูฝาดใช่ไหมเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีแม้แต่แรงจะเชือดไก่ฆ่าคนมาตั้งมากมายขนาดนั้นเลยเหรอ นี่ถ้าเธอไปด่าทอมาก ๆ แล้วจะไม่ถูกเจี๋ยนเอาเหรอ เฮ้อ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ช่างมันเถอะ

“ตกลง แม่เห็นแก่หน้าเธอ เรียกพวกเธอมาเถอะ”

 บรรดาลูกสะใภ้ต่างยกขบวน พากันมาอย่างพร้อมเพรียง กวนอิมลุกขึ้นแล้วเดินตรงดิ่งเข้าไปช้า ๆ พร้อมกับโค้งศีรษะคำนับพวกเธอจนพวกเธอมือไม้ปั่นป่วน

“แม่ทำอะไรคะ”

“แม่ขอโทษ ขอโทษที่เป็นผู้ใหญ่แล้วรังแกเด็ก พูดจาแย่ ๆ กับพวกเธอแม่สามีคนนี้คงเลอะเลือนไปชั่วขณะที่คิดว่าวิธีการของแม่สามีในสมัยก่อน เป็นการกระทำที่ถูกต้องคิดแต่ว่าต้องข่มพวกเธอเอาไว้ ถึงจะปกครองพวกเธอได้พวกเธอก็ช่วยยกโทษให้กับคนแก่ ที่เลอะเลือนคนนี้ด้วยเถอะนะแม่ขอโทษจริง ๆ”

 “โธ่ แม่คะ พวกเราแค่เข้าใจผิดกัน ก็แค่นั้นเองไม่เห็นต้องขอโทษเลยค่ะ”

 “ต่อไปหนูจะเชื่อฟังแม่ค่ะ”

 “แม่อยากกินอะไร หนูจะไปซื้อให้เองค่ะ”

 น้ำตาของสาว ๆ ถึงกับคลอเบ้า พากันเข้ามากอดกวนอิมเสียงปรบมือกลับดังมาจากนอกบ้าน

 แปะ แปะ แปะ

“ทุกคนปรับความเข้าใจกันได้แล้วสินะ

ผมดีใจจริง ๆ”

 ฉินฟ่านเดินยิ้มกว้างอย่างเบิกบานใจเข้ามา เขารู้สึกผิดสังเกตกับท่าทีของทั้งสองฝ่ายมาสักพักหนึ่งแล้วจึงจับตาดูมาโดยตลอด เขาอยากรู้เหมือนกันว่าพวกเธอจะจัดการเรื่องนี้กันยังไง

 “คุณรู้เรื่องของพวกเราด้วยเหรอคะ”

 เหลียนฟ่งสงสัยมาก เพราะเธอสั่งห้ามทุกคนไม่ให้บอกเรื่องนี้กับเขา

 “เฮอะ ๆ เราผู้วิเศษ ก้าวแรกเหยียบถึงยอดดอยที่สูงเทียมฟ้าก้าวที่สองเหยียบถึงสวรรค์มองเห็นไกลเป็นพันลี้ เรื่องเล็กน้อยกระจ้อยร่อยเช่นนี้มีหรือที่เราผู้วิเศษจะไม่รู้”

 ฮ่ะ ๆ

 ทุกคนพากันหัวเราะเพราะขำ ที่เขาตั้งตนเป็นผู้วิเศษเอ๊ะ! รึว่าหัวเราะเยาะที่เขาพูดเรื่อยเปื่อยกันแน่

 บนเกาะนรกแห่งนั้น วันตรุษจีนของทุกปี แม่ทัพจูจะโยนลังไม้ให้หนึ่งลัง ผู้คนก็ทยอยถูกฆ่าตายมากขึ้นทั้งหมายเลขหนึ่ง สอง สี่ ห้าสิบสี่ต้องกลายเป็นอาหารปลาฉลามไปซะแล้วตอนนี้พวกเขาเหลือกันอยู่สิบห้าคน

 ฮ้าว….

 “เฮ้ย ไอ้สิบสามครูลิลลี่เรียกแกไปพบแน่ะ ฮ้าว…”

หมายเลขยี่สิบร้องตะโกนบอก แล้วเดินผ่านเตียงของหมายเลขสิบสาม ไปยัง

ที่เตียงของมัน วันนี้ฝึกหนักจริง ๆ มันหาวแล้วหาวอีกง่วงชะมัดเลยขอนอนก่อนดีกว่า

“เรียกไปพบตอนสี่ทุ่มนี่นะ”

หมายเลขสิบสามถามอย่างงุนงงนึกไม่ออกว่าเรียกไปพบทำไมตอนดึก ๆ ดื่น ๆ

“ไม่รู้เว้ยเดี๋ยวพอแกไปถึงก็รู้เองนั่น

แหล่ะ

 ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 หมายเลขสิบสามเคาะประตูห้องพักของครูลิลลี่

 “เข้ามา”

แอ๊ด…

เขาเปิดประตูเข้ามาแต่ว่าทำไมถึงต้องดับไฟด้วยล่ะ อ้อ คงประหยัดน้ำมันที่ต้องใช้ปั่นไฟแต่แสงจันทร์สาดมาทางช่องแสง จึงยังพอมองเห็นลาง ๆ เอ๋ นอกจากห้องพักครูแล้วยังมีห้องข้างในสุดอีกด้วย ข้างในมีโคมไฟเล็กอันหนึ่ง ที่ให้แสงไม่สว่างมากจนเกินไปเขาเดินเข้าไปอย่างกล้า ๆ กลัวแล้วก็เห็นครูลิลลี่ นอนตะแคงข้างสูบบุหรี่อยู่บนเตียงนอน เธอสวมเสื้อคลุมผ้าซีทรูสีดำมีลูกไม้โดยที่ไม่ได้สวมชุดชั้นเอาไว้แม้แต่ชิ้นเดียว ผิวที่ขาวนวลเนียนปานหยวกกล้วย ที่ถูกแสงจากโคมไฟอาบไล้ไปทั่วร่าง ปิดก็เหมือนไม่ปิดวับ ๆ แวม ๆ ชวนให้รู้สึกล่อหูล่อตายั่วยวนใจจนเขารู้สึกอารมณ์ปั่นป่วน

เริ่มที่จะแข็งตัวขึ้นมาเขารีบสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้มหน้าลง ไม่กล้ามองเธอนาน

“ไม่มีอะไรต้องกลัวมามะมานั่งบนเตียงนี่เร็ว ๆ เข้า กลัวฉันจะกินเธอรึไงกันนะ”

เขาก้าวช้า ๆ แล้วนั่งลงบนเตียงตามคำสั่ง เธอเชยคางเขาขึ้นมาพร้อมสบตากับเขา

 “เธอนี่รูปหล่อไม่เบาเลยจริง ๆ วันนี้ฉันจะสอนวิธีเอาอกเอาใจผู้หญิงให้กับเธอเอง จะว่าไปแล้ว ฉันเคยเห็นเธอแอบมองฉันหลายครั้งแล้วนะ เธอคิดว่าฉันสวยรึเปล่าล่ะ”

“สวยครับ”

“อยากจูบฉันไหม”

“อยากครับ”

“งั้นรออะไรอยู่ล่ะ จูบสิ”

 หัวใจที่เย็นชาของสิบสาม รู้สึกมีชีวิตชีวาอีกครั้ง ใจของเขาเต้นถี่เร็ว เขายื่นหน้าไปจุมพิตที่ริมฝีปากของเธอเบา ๆเ หมือนแมงปอแตะผิวน้ำ

“คิกคิกพ่อหนูน้อยแบบนี้ไม่เรียกว่าจูบเอ้า…อ้าปากขึ้น”

ครูลิลลี่ยัดลูกอมรสสตรอว์เบอรี่ให้เขาอมเม็ดหนึ่ง กลิ่นหอมสตรอว์เบอรี่อบอวลซาบซ่านอยู่ในปากของเขา

 “จูบน่ะเขาทำกันแบบนี้”

 เธอนอนหงายลงบนเตียง แล้วดึงตัวเขาให้นอนคร่อมบนตัวของเธอ เธอประกบริมฝีปากกับเขาแล้วค่อย ๆ สอดลิ้นเข้าไป

ในปากของเขาลิ้นของเธอพลิ้วไหวไปมาอย่างช้า ๆ ลิ้นของเขาก็เริ่มเลียนแบบเธอ ลูกอมถูกลิ้นของทั้งสองคน กวาดผ่านน้ำลายไปมาจนลูกอมเริ่มมีขนาดเล็กลงสักพักเธอดันเขาออกห่าง

 “ถอดเสื้อออกสิ”

 เธอพูดด้วยแววตาที่หยาดเยิ้ม ราวกับแมงมุมแม่ม่ายดำ เตรียมจะกลืนกินแมลงตัวน้อยที่หลงมาติดใยของมัน

มือของสิบสามถึงกับสั่นระริกนี่เป็นครั้งแรกที่มันได้สัมผัสผู้หญิงใกล้ชิดถึง

เพียงนี้ เขาถอดเสื้อผ้าของเขาออกอย่างรวดเร็วแล้วกระตุกเชือกมัดที่เอวของเธอทีเดียวเสื้อคลุมก็หลุดรุ่ยปรากฎภาพที่งดงามที่สุดในชีวิตอยู่เบื้องหน้า ปทุมถันขาวผ่องสวยได้รูปยอดสีชมพูของมันชูชันอย่างท้าทาย

 “ลองจับดูสิ”

เธอพูดจบ เธอก็เอื้อมมือไปลูบเป้าของเขาที่กำลังแข็งชี้โด่เด่

 สิบสามใช้มือขวาบีบหน้าอกเต่งตึงของเธอเบา ๆ แววตาของเขาฉายแววพึงพอใจในความสุขแบบนี้หน้าอกอวบอิ่มนี้เต็มไม้เต็มมือให้ความรู้สึกดีจริง ๆ ส่วนเธอจับช้างน้อยของเขา ค่อย ๆ ยัดเข้าสู่ปากอ่าวของเธอ

 “อืม ดีมากทีนี้ดันสะโพกเข้ามาแล้วถอยออกช้า ๆ นั่นแหละ…ดีมาก”

 แต่เพิ่งผ่านไปสิบวินาที ตัวของเขาก็กระตุกเกร็งอยู่หลายครั้ง กระฉูดออกจนถึงจุดสุดยอดเรี่ยวแรงทั่วร่างคล้ายถูกสูบไปจนหมดสิ้น แต่ที่แน่ ๆ เขารู้สึกอับอายขายหน้าจริง ๆ นกกระจอกยังไม่ทันกินน้ำ เลิฟซีนที่ใฝ่ฝันนี้ก็จบเห่ลงซะแล้ว

 “ชู่ว ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เธอทำได้ดีมากไม่ต้องรู้สึกอายไป เด็กหนุ่มอายุสิบสี่แบบเธอครั้งแรกก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้นพอเธอมีประสบการณ์มากขึ้นก็จะรู้จักควบคุมจิตใจของตัวเองไม่ให้ตื่นเต้นมากเกินไปเพื่อชะลอการหลั่ง และคืนนี้ฉันจะเป็นทาสของเธอ เธออยากจะปู้ยี่ปู้ยำทำอะไรกับฉัน ก็ตามใจชอบเลย ว่ายังไงไม่กล้าเหรอ”

 ตอนแรกสิบสามนึกว่าเธอจะด่าทอ

ตบตีเขาที่ทำให้เธออารมณ์ค้าง แต่เธอกลับดึงเขามากอดปลอบโยนเขาอย่างนุ่มนวล

เขารวบรวมความกล้าจูบปากของเธออีกครั้งหลังจากนั้นลิ้นของเขาก็ลากเลื้อยไปมาทั่วร่างขาวเนียนเต่งตึงของเธอ มือก็ลูบไล้ขาอ่อนไล่ขึ้นมาบีบเค้นปทุมถัน จนเธอต้องส่งเสียงครวญครางออกมา

“ดีมาก อื้ม แบบนั้นแหละ

“วันนี้เธอทำได้ดีทีเดียวเพื่อเป็นขวัญกำลังใจให้กับเธอ ฉันจะมอบรางวัลพิเศษให้ก็แล้วกัน”

 เธอจูบแก้มของเขาเบา ๆ แล้ว มุดลงไปข้างล่าง สวรรค์…เธอใช้ปากทำออรัลเซ็กซ์

ให้กับเขาเหรอ แต่คราวนี้เขาทำลายสถิติสิบวินาที เขานับเลขในใจ เพื่อกะเวลาไปเรื่อย ๆ จนถึงสามสิบแปด สามสิบเก้า สี่สิบ สี่สิบเอ็ด

อ๊า…เขากระฉูดใส่ในปากของเธอ ร่างของเขากระตุกเกร็งถี่ ๆ แต่เธอกลับยิ้มน้อย ๆ ไม่ได้มีทีท่ารังเกียจหรือโกรธ เธอลุกขึ้นไปห้องน้ำพอ

กลับมาก็บอกให้เขาใส่เสื้อผ้า

 “วันนี้พอแค่นี้ก่อน เป็นไงเหมือนขึ้น

สวรรค์รึเปล่า”

เขาพยักหน้าถี่ ๆ

“ดีพรุ่งนี้สี่ทุ่มเธอมาใหม่ฉันจะสอนบทเรียนต่อไปให้”

เขาไม่รู้ตัวว่า เดินออกมาจากห้องของเธอเมื่อไหร่ ที่แน่ ๆ ตอนนี้ในหัวของเขามีแต่ภาพของเธอเต็มไปหมดเธอคือรักครั้งแรกของเขา

 หลังจากนั้นสองเดือน ฝันหวาน ๆ ของรักวัยใส ก็กลับกลายเป็นฝันร้ายเมื่อเขาเห็นหมายเลขสิบแปดเพื่อนร่วมห้องหายไปตอนสี่ทุ่มเช่นกันพอกลับมามันถึงกับคุยโม้ให้คนอื่นฟังในโรงอาหารตอนเช้า

“เฮ้ย…สิบแปดแกไปไหนมาเมื่อคืนนี้วะดึก ๆ ดื่น ๆ ทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ไปได้”

“เฮอะ ๆ คนมันหล่อโว้ยช่วยไม่ได้

นังครูลิลลี่นมโตนั่นคงหลงเสน่ห์ของกูเข้าเต็มเปาเลยเรียกให้กูไปขี่ถึงเตียง แต่พูดก็ ๆ เถอะ…นังนี่นมใหญ่ลีลาเด็ดดวงแถมยังร้องเสียงดังอีกด้วยดีจริง ๆ”

ฮ่ะๆๆๆๆ

สิบสามได้ยินเต็มสองหูหัวใจของเขาแทบแตกเป็นเสี่ยง ๆ เขาหยิบช้อนส้อมเดินตรงดิ่งไปหาคนปากเสียทันที

ฉึก ฉึก

หมายเลขสิบสามแทงเข้าที่เบ้าตาขวาของหมายเลขสิบแปดทันที

อ้าก! มันร้องโหยหวนด้วยความเจ็บ ต่อจากนั้นแทงที่ข้างลำคอบริเวณเส้นเลือดใหญ่อย่างแม่นยำพอดึงช้อนส้อมออกเลือดก็พุ่งกระฉูดเหมือนท่อน้ำปะปาแตก พอมันนอนลงไปกองกับพื้น หมายเลขสิบสามทั้งเตะทั้งกระทืบไปอีกสิบกว่าครั้ง ราวกับต้องการระบายโทสะที่กำลังลุกฮืออยู่ในใจ หมายเลขสิบแปดตายเพราะปากจริง ๆ

 แม่ทัพจูที่นั่งกินอาหารอยู่โต๊ะข้าง ๆ

เดินไปดูตำแหน่งบาดแผลของศพ พลางพยักหน้าถี่ ๆ แล้วยิ้มที่มุมปาก

 “ไม่เลว…ไม่เลว”

จากนั้นก็เรียกคนให้ลากศพออกไป

ค่อยกลับไปกินอาหารต่อไม่มีการต่อว่าหรือทำโทษหมายเลขสิบสามแม้แต่นิดเดียว

 เพราะได้ยินข่าวร่านสวาทของครูลิลลี่

ที่เปรียบเสมือนนางฟ้าของมัน ทำให้จิตใจของหมายเลขสิบสามได้รับความกระทบกระเทือนอย่างหนักจิตใจเหม่อลอยไม่เป็นอันทำอะไร ช่วงกลางวันยามฝึกวิชากับแม่ทัพจูก็ทำผิดพลาดบ่อย ๆ จนถูกแม่ทัพจูใช้กระบองฟาดใส่แบบไม่ยั้งจนต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้มไปสามวัน

ครูลิลลี่ไปเยี่ยมเขาที่ห้องพยาบาลเขาถูกพันแผลไปทั่วทั้งตัว จะขยับแต่ละทีก็ปวดระบมไปหมดได้แต่นอนนิ่ง ๆ บนเตียง เธอเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง เขาได้แต่เมินหน้าหนี

“คุณมาทำไม”

“จุ๊ ๆ นี่คงเจ็บมากเลยละสิเฮ้อ ทำจนกลายเป็นศึกรักศึกสวาทไปซะงั้น คิดไม่ถึงว่า ฉันเองก็เสน่ห์แรงไม่เบาเหมือนกันนะนี่”

 ครูลิลลี่ปัดผมดำขลับยาวสลวยที่ยาวทิ้งตัวระหน้าอกไปข้างหลังเบา ๆ พร้อมยืดอกอึ๋มด้วยความภาคภูมิใจ

 “คุณกลับไปเถอะผมอยากนอนพัก”

เธอใช้นิ้วชี้ที่ทาเล็บสีแดง จิ้มลงไปที่หน้าอกของเขา

 “แหม คนเคยรักกันชอบกันจู่ ๆ ก็มาไล่กันได้ลงคอเอาเถอะ ไว้หายดีเมื่อไหร่ถ้าอยากทบทวนบทเรียนอีก ก็มาหาฉันได้นะเดี๋ยวนี้เธอเก่งทุกท่วงท่าลีลาแล้วนี่ บาย”

 เธอเดินส่ายสะโพกกลมกลึงออกไป

“เฮอะ! ได้ ต่อไปแกจะเป็นได้แค่

ของเล่นของฉันเท่านั้น”

 กามเทพคงเล่นตลก หมายเลขสิบสามจากรักกลายเป็นแค้นไปซะแล้ว แต่ความเจ็บปวดทางกายในครั้งนี้กลับช่วยสมานแผลหัวใจให้หายดี ดีที่เขาคืนสติจากฝันร้ายครั้งนี้ได้เร็วไม่เช่นนั้นเขาต้องตาคามือแม่ทัพจูเป็นแน่

ในที่สุดหมายเลขสิบสามต่อสู้เข่นฆ่า เพื่อเอาชีวิตรอดผ่านการประลองมาได้อีกหลายปี ในระหว่างนี้คนที่ตายจากการประลองมีอีกหกคน คือหมายเลขหก สิบสอง สิบห้า สิบเจ็ด ยี่สิบสอง เท่ากับเหลือเด็กหนุ่มสาวเพียงสิบคน

หลังจากฆ่าคน เขามักจะไปหมกตัวอยู่ในถ้ำเสมอ คล้ายกับว่ามีแต่อยู่ในถ้ำ จิตใจของเขาถึงจะสงบ เขาจำได้ว่าเดือนหน้าจะถึงวันเกิดครบรอบสิบเก้าปีของเขา

 ร่างกายของเขาในตอนนี้ บึกบึนสูงใหญ่มีกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งเป็นมัด ๆ ได้สัดส่วน อาจจะเป็นเพราะเขาหน้าตาดี พอสวมชุดทักซิโด้สีดำ ก็เหมือนลูกท่านหลานเธอของตระกูลร่ำรวยขึ้นมาทันที

 เหตุผลที่เด็กหนุ่มทั้งเจ็ดคนต้องสวมชุดแบบนี้ และเด็กสาวสามคนต้องสวมชุดราตรี พร้อมเครื่องประดับราคาแพงครบชุด ก็เพราะแม่ทัพจูบอกว่าเป็นวันพิเศษ เป็นวันวาเลนไทน์ จึงอยากจัดงานสังสรรค์รื่นเริง เพื่อให้ทุกคนได้ผ่อนคลายฉลองการเรียนจบไปในตัว

 กิ๊ง ๆ

 แม่ทัพจูชูแก้วแชมเปญขึ้นแล้วใช้ช้อนเคาะแก้วจนเกิดเสียงสดใสดังกังวาน

ทุกคนเงียบเสียงลง

“หลายปีมานี้ฉันรู้ว่าพวกเธอเหน็ดเหนื่อยกันมามาก ดังนั้นวันนี้พวกเรามา

สนุกกันให้เต็มที่ทุกคนดื่ม”

เฮ…

ดนตรีบรรเลงขึ้น ทุกคนดื่มเหล้าเต้นรำกันอย่างสนุกสุดเหวี่ยง

ครูลิลลี่คนสวย วันนี้แต่งชุดราตรีสีดำ

เกาะอก ยิ่งขับเน้นความเซ็กซี่ของเธอ

เธอเดินนวยนาดบิดสะโพกเข้ามาท่วงท่าสง่างามดุจนางพญาผู้ชายหลายคนมองเนินอกอึ๋มที่ขาวสล้างของเธอ ด้วยแววตาหื่นกระหายซึ่งความจริงทุกคนล้วนเคยผ่านคอร์สเพศศึกษากับเธอมาทั้งนั้น

แต่ยังติดใจในเทคนิคลีลาที่แพรวพราวของเธอ เธอถือเบียร์ขวดเล็กสี่ขวด มาหา

ผู้หญิงสามคน คือหมายเลขสาม เจ็ด  

 สิบหก

 เธอเป็นคนสวยรูปร่างดีมีเสน่ห์พูดคุยเป็นกันเอง พวกเด็ก ๆ ต่างชอบเธอทุกคน

 “มาสาวน้อยพวกเรามาสังสรรค์กันหน่อยเอ้า ทุกคนดื่ม”

“ดื่ม”

พวกเธอดื่มจนหมดขวด

 “วันนี้ครูสวยมากเลยค่ะ”

หมายเลขสามถึงจะมีหุ่นนางแบบ แต่หน้าตาเธอพื้น ๆ ไปหน่อย เธออยากสวยเหมือนครูลิลลี่

“เด็กโง่ครูน่ะแก่แล้ว แต่พวกสาวน้อยอย่างเธอต่างหากล่ะที่ทั้งสวยทั้งน่ารัก”

“แก่อะไรกันคะ สวยเช้งซะขนาดนี้

ถ้าหนูเป็นผู้ชายจะขอครูแต่งงานเลยค่ะ”

 หมายเลขเจ็ดเป็นผู้หญิงรูปร่างอวบอัด

แถมยังมีลักยิ้มแก้มบุ๋มเธอชอบไว้ผมทรงหน้าม้า เธอพูดพลางจูงครูลิลลี่ไปนั่งที่โต๊ะ

“ครูมีแฟนมากี่คนแล้วค่ะ”

 หมายเลขสิบหกกลับหน้าตาดีที่สุดในกลุ่มนี้ เธอถามด้วยความสงสัยใคร่รู้

“คิกคิกไม่เยอะหรอกก็แค่สองสามคนเท่านั้นเองครูไม่ชอบการผูกมัด

สู้เป็นสาวโสดสองพันปีไม่ได้”

 ฮ่ะ ๆ

 พวกเธอขำในคำว่าสาวโสดสองพันปีนี้มาก นานเท่าไหร่แล้วนะที่พวกเธอไม่เคยหัวเราะกันเสียงดังขนาดนี้

 “อุ๊ย ดูสิหลง ๆ ลืม ๆ จนได้ครูคงแก่แล้วจริง ๆ สินะ ความจริงที่ครูมาหาพวกเธอเพราะอยากจะบอกกับพวกเธอเรื่องหนึ่ง”

ครูลิลลี่เหลียวซ้ายแลขวากระซิบเบา ๆ ท่าทางดูลึกลับชอบกล จนพวกเธอต้องเขยิบไปฟังใกล้ ๆ

“เรื่องอะไรเหรอคะ”

“ก็กลุ่มเด็กหนุ่มน่ะเขาเรียนวิชาเพศศึกษากับครูจนหมดทุกคนแล้ว เหลือแต่กลุ่มของพวกเธอนี่แหละ ที่ครูยังไม่ได้สอนแต่ไม่ต้องเป็นห่วง เพราะครูมีหลักสูตรเร่งรัด ที่จะสอนพวกเธอในวันนี้แล้ว แต่ครูคงต้องมีผู้ช่วย”

 “ผู้ช่วยอะไรเหรอคะครู”

 “นั่นไง ผู้ช่วยของครูเดินมาแล้ว”

แม่ทัพจูจูเก๋อปากกว้างและแรมโบ้เดินยิ้มแฉ่งมาหาพวกเธอ

“โอ๊ะ ทำไมฉันเวียนหัวจัง รึว่าเมาแล้ว”

เสียงหมายเลขสามดังขึ้นเธอ พร้อมกับเอามือกุมขมับทำไมภาพตรงข้างหน้ามันถึงได้เบลอขนาดนี้

“เอ๊ะ ฉันก็รู้สึกเวียนหัวเหมือนเธอเลย”

เสียงหมายเลขสิบหกดังขึ้น

“คิกคิกไม่เอาน่าสาวน้อย ฉันใส่ยาลงไปในเบียร์แค่นิดเดียว พวกเธอก็แค่จะรู้สึกเวียนหัวไม่ค่อยมีแรงก็แค่นั้นเอง อย่าโวยวายกันนักเลยอีกสามชั่วโมงพอหมดฤทธิ์ยาพวกเธอก็จะหายดีเอง เดี๋ยวพวกเธอก็จะได้รู้ว่าการเสียสาวมันทำให้รู้สึกเสียวซาบซ่านได้สักขนาดไหน คิกคิก”

เสียงเพลงถูกปิดลงแม่ทัพจู ใช้นิ้วชี้เคาะไมค์เบา ๆ สองที

 ต๊ก ต๊ก

“ทุกคนฉันมีเรื่องจะประกาศ นับจากนี้ไปอีกเจ็ดวันพวกแกต้องออกไปปฏิบัติงาน ซึ่งในบางครั้งเด็กหนุ่มก็ต้องล่อลวงเป้าหมายที่เป็นผู้หญิงเพื่อล้วงเอาข้อมูลที่สำคัญมา ถึงกับต้องใช้ลีลาบนเตียง เพื่อเอาชนะใจเธอ แต่ด้วยเทคนิคการสอนของครูลิลลี่ฉันจึงมั่นใจมากว่าพวกเธอจะทำได้ดี แต่พวกเด็กสาวนี่สิ ยังไม่เคยเรียนกับครูลิลลี่

ดังนั้นพวกฉันสามคนจะสอนให้เองเมื่อเด็กสาวสูญเสียพรมจรรย์ไปแล้ว การทำงานก็จะสะดวกขึ้นหากมีใครต้องการเสพสุขต่อจากพวกฉันก็ไม่ว่ากันเข้ามาต่อคิวกันได้เลย”

พวกแม่ทัพจู จูเก๋อปากกว้างและแรมโบ้เดินสะแยะยิ้มเข้าไปฉีกกระชากเสื้อผ้าของพวกเธอจนขาดหลุดรุ่ย ร่างหญิงสาวบริสุทธิ์ผุดผ่องที่น้ำตานองหน้า ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะขัดขืน ยิ่งเร้าอารมณ์หื่นกระหายอารมณ์หงี่ของพวกมันปะทุขึ้นมา

 พวกเธอทั้งสามคนถูกจับให้ยืนถ่างขา แล้วพาดร่างกายครึ่งท่อนบนให้คว่ำหน้าลงบนโต๊ะ แล้วพวกสัตว์นรกเหล่านั้น ก็พากันขืนใจพวกเธอ เมื่อพวกเธอพยายามร้องอ้อนวอนหรือดิ้นรนที่จะขัดขืนกลับยิ่งปลุกอารมณ์กลัดมันของพวกเด็กหนุ่มขึ้นมาพวกมันรีบแจ้นไปรอต่อคิวทันที