บทที่ 60 สาบาน

หมายเลขสิบสามกลับเดินเลี่ยงออกไปอย่างเงียบ ๆ เพียงลำพังซึ่งในตอนนี้ทุกคนกำลังเพลิดเพลินกับฉากอีโรติกที่ชวนตื่นเต้นเร้าใจอยู่จึงไม่มีใครสนใจเขา

เขาไปที่เนินดินหลังห้องส้วม บริเวณนี้ผู้คนไม่ค่อยสัญจรผ่านไปมาเพราะรังเกียจความเหม็น เขาใช้มือขุดดินทรายจนเป็นหลุม แล้วก็เจอเป้ทหารใบหนึ่งที่ถูกฝังเอาไว้ ในนั้นมันใส่อะไรไว้คงมีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้

เจ็ดปีที่ผ่านมานี้เขาวางแผนการที่จะปลดแอกตัวเองให้เป็นอิสระมาโดยตลอดเขาพยายามจดจำภูมิประเทศทุกอย่างเอาไว้ในหัวจากการออกไปฝึกวิ่ง ฝึกดำน้ำหรือแม้แต่แกล้งปวดท้องไม่สบายเพื่อหาโอกาสไปสำรวจภูมิประเทศเท่าที่มีโอกาส

 จนกระทั่งเขารู้ว่าที่ท่าเรือทางทิศตะวันตก จะมีเรือประมงขนาดเล็กแล่นมาจอดเทียบท่าทุกวันศุกร์ ซึ่งก็คือวันนี้เพื่อใช้ในการขนถ่ายอาหารสิ่งของต่าง ๆ เขาสะสมกระสุนปืนทีละนัดเพื่อไม่ให้ถูกจับพิรุธได้เวลามีการประลองอาวุธชนิดต่าง ๆ ในป่า หรือเวลาแรมโบ้เมาก็แอบทยอยขโมยปืนสั้น มีดสั้นระเบิดมือ มาทีละชิ้นสองชิ้น

 ซึ่งทุกอย่างนี้เขาใช้เวลาถึงเจ็ดปีและไม่กล้าบอกใครถึงเรื่องนี้ แม้แต่ครึ่งคำเพราะกลัวว่าจะถูกหักหลังหากแม่ทัพจูรู้ว่า เขาวางแผนคิดที่จะหลบหนี คงต้องตายสถานเดียว

 ช่วงแรก ๆ ที่เขาเคยตกหลุมรักครูลิลลี่เขาเคยคิดจะชวนครูลิลลี่ หนีไปครองรักด้วยกันอย่างมีความสุขยังเคราะห์ดีที่เขารู้ว่าครูลิลลี่ไม่เคยมีใจให้กับใคร

 ตึก ตึก ตึก ตึก

 ทุกคนได้ยินเสียงเหมือนมีอะไรสักอย่างถูกโยนแล้วกลิ้งหลุน ๆ เข้ามาใกล้

พอมองเห็นชัดถนัดตา

 “เฮ้ย! ระเบิด”

บึ้ม!

เหตุการณ์เมื่อครู่นี้ แรมโบ้ที่กำลังโยกหมายเลขสิบหกอย่างเมามัน พอหางตาเหลือบไปเห็น ว่าเป็นระเบิดมือก็ร่ำร้องในใจว่า fuck me

แต่มันเป็นถึงผู้เชี่ยวชาญด้านระเบิด ย่อมรู้จักผ่อนหนักให้เป็นเบา มันจับร่างของหมายเลขสิบหก โยนออกไปทับระเบิดแล้วกระโดดพลิกตัวไปหลบอยู่หลังโต๊ะ

แต่แม่ทัพจูกับจูเก๋อปากกว้างมัวแต่ตื่นตกใจถึงแม้ว่าพยายามจะกระโดดหลบ แต่ช้าไปซะแล้วเพราะสิบสามจงใจมัดระเบิดสามลูกให้ติดกันเป็นพวง เพื่อให้มีอำนาจทำลายล้างมากขึ้นแล้วขว้างระเบิดไปให้ใกล้มันที่สุด ระเบิดสามลูกนี้ทำให้หมายเลขสาม หมายเลขเจ็ด หมายเลขสิบหก จูเก๋อปากกว้างตายคาที่

แม่ทัพจูถูกสะเก็ดระเบิดที่ท้องจนไส้ไหลทะลักออกมา แต่ยังหอบหายใจอย่างรวยรินส่วนร๊อคกี้นั้น เศษไม้ของขาโต๊ะที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ จากแรงระเบิดเสียบเข้าที่ตาขวาจนบอด เจ็บจนมันต้องนอนร้องครวญครางแต่ยังโชคดีที่รักษาชีวิตเอาไว้ได้

 สิบสามถือปืนสั้นสิบเอ็ด มม. เอาไว้ในมือข้างละกระบอกแล้วกางแขนออก เหนี่ยวไกสาดกระสุนใส่ไม่ยั้งโดยไม่สนว่าจะเป็นใครหน้าไหนฆ่า ฆ่าให้หมด

 เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง

 พริบตาเดียวคนตายไปอีกสี่คน ก็คือหมายเลขแปดสิบ เก้ายี่สิบและดอกเตอร์

กัวพวกมันถูกยิงจนพรุน คำว่าเลือดไหลนองเป็นท้องธารคงจะเป็นเช่นนี้สินะ

 แชะ ๆ กระสุนหมดซะแล้ว สิบสามโยนปืนทิ้งไปด้านข้าง

 “เฮ้ย พวกเรากระสุนมันหมดแล้ว

ฆ่ามันเลย”

หมายเลขยี่สิบเอ็ดร้องตะโกนบอกหมายเลขเก้ากับสิบ ทุกคนมองหน้ากันอย่างรู้ใจไม่ฆ่าก็ต้องถูกฆ่า เด็กหนุ่มที่เหลือวิ่งกรูกันเข้ามาอย่างเคียดแค้นหมายจะฆ่าให้ตาย หลังจากผ่านความเป็นความตายมาหลายต่อหลายครั้งทุกคนเริ่มมองเห็นการฆ่าและถูกฆ่าเป็นเรื่องธรรมดาเหมือนการกินข้าวมื้อหนึ่ง กินซาลาเปาลูกหนึ่ง

หมายเลขสิบวิ่งถือมีดหั่นสเต๊กพุ่งเข้า

ใส่ แต่สิบสามกลับเอื้อมมือไปข้างหลังดึงค้อนออกมาทุบใส่หัวของมันอย่างแรงจนกะโหลกแตก มันสมองขาว ๆ ปนเลือดไหลเยิ้มออกมา

เหตุการณ์นี้ กลับฉุดดึงความกลัวตายของหมายเลขเก้าออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ มันได้แต่ยืนขาสั่น จนฉี่ราดทำอะไรไม่ถูก แต่ทว่าหมายเลขยี่สิบเอ็ดกลับบ้าคลั่งไม่กลัวตายมันเคยคิดว่าตนเองเก่งที่สุดในกลุ่มในด้านการต่อสู้ระยะประชิด แต่แล้วมันก็ได้พบว่าตนเองคิดผิดไป เพียงแค่ประมือกันไม่กี่ท่า มันก็ถูกศอกของสิบสามหนึ่งในกระบวนท่าของมวยแปดทิศกระทุ้งเข้าใส่อย่างจังที่ลิ้นปี่จนต้องเซถลาถอยหลังไปสามก้าว จุกจนหายใจไม่ออก

 พอจะกัดฟันลงมือตอบโต้ก็ถูกสิบสามต่อยเสยอัปเปอร์คัตเข้าที่ปลายคาง ส่งผลให้มันตาค้างล้มทั้งยืน สิบสามเดินไปหยิบมีดหั่นสเต๊กที่หล่นอยู่ที่พื้นมาใช้มือจิกผมของยี่สิบเอ็ดให้เชิดหัวขึ้นแล้วเชือดคอใช่ เหมือนเชือดคอไก่เลย เลือดสีแดงคล้ำพุ่งออกมาเป็นเส้นสาย

 หมายเลขเก้าคุกเข่าลงกับพื้นทันที

 “สิบสาม อย่าฆ่าฉันเลยนะต่อไปแกสั่งอะไรฉันจะทำตามคำสั่งทุกอย่าง ยอมเป็นทาสรับใช้ของแก ขอร้องล่ะ”

 “ดี งั้นแกไปฆ่าแรมโบ้”

 “ได้ฉันจะฆ่ามันเอง”

หมายเลขเก้ายิ้มอย่างดีใจที่รอด

ตาย มันมองหาอาวุธ เจอแล้ว เหล็กเจาะน้ำแข็ง ขนาดกำลังพอดีมือ เขาถือมันเดินย่างสามขุมเข้าหาแรมโบ้ทันที แรมโบ้ที่กำลังคลานหนีตายหลบไปเกือบจะถึงประตูอยู่แล้ว แต่ดันถูกพบซะก่อนมันได้แต่สบถอีกครั้ง SHIT !

“เฮ้ย! อย่านะ”

 ฉึก ฉึก ฉึก

 หมายเลขเก้าใช้เหล็กเจาะน้ำแข็งแทงใส่ทั่วร่างแรมโบ้จนสุดแรงเกิด ไปยี่สิบกว่าครั้งจนแน่ใจว่าตายสนิท งานนี้เล่นเอามันเหงื่อแตกเลยทีเดียว

 สิบสามเดินเข้าไปหาแม่ทัพจู

 “สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลยนะแม่ทัพจู แกควรจะกินของบำรุงให้มาก ๆ หน่อยฉันเห็นแก่ที่แกเคยอบรมสั่งสอนมา ฉันจะป้อนให้ก็แล้วกัน”

 มือของสิบสามกระชากไส้ที่ไหลทะลักของมันออกมาแล้วยัดเข้าปากของมัน

 “หวังว่าแกคงชอบไส้ของแกนะ”

 “ถุย ฆ่ากูเลยสิวะ”

“แหม อย่าเพิ่งใจร้อนสิ ยังไม่ถึงคิวแก”

สิบสามหันไปมองทางมุมห้องด้วยหางตา ที่มีลำโพงขนาดใหญ่ตั้งอยู่พูดเสียงเบา ๆ ว่า

“คุณครูคนสวยออกมาเถอะคุณหลบยังไงก็ไม่พ้นหรอก”

 ครูลิลลี่ค่อย ๆ ขยับตัวออกมาอย่าง

กล้า ๆ กลัว ๆ จากหลังลำโพงใบหน้าของเธอซีดเผือดเธอพยายามปั้นสีหน้ายิ้มแย้ม แต่ไม่ว่าจะดูยังไงก็รู้ว่ามันเป็นการฝืนยิ้ม

“เอ่อ…สิบสามอย่าฆ่าฉันเลยนะเธอเคยรักฉันใช่ไหมเอ่อ…ใช่แล้วฉันรู้รหัส

ตู้เซฟของที่นี่เธอลองคิดดูดี ๆ นะต่อให้ฆ่าพวกเราหมดจะมีประโยชน์อะไรพอเธอแล่นเรือกลับไป ก็จะกลายเป็นยาจก อีกอย่างฉันเป็นคนคุมบัญชีของที่นี่รู้จักเครือข่ายรู้จักลูกค้ารู้จักแหล่งซื้ออาวุธ ถ้าเราทำกันเอง จะหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำอย่างมหาศาล นอกจากนี้ ฉันยัง…ฉันยังปรนนิบัติให้เธอมีความสุขได้ ขอแค่เธอต้องการ”

 เธอยิ่งพูด ก็ยิ่งคล่องจนน้ำไหลไฟดับตอนท้ายถึงกับชม้ายชายตาหว่านเสน่ห์ยั่วยวน เพื่อให้เขาไม่ฆ่าเธอ

 “ใช่แล้วเธอพูดถูก นายต้องมีทีมคอยช่วยทำงานให้พวกเราจะรวยล้นฟ้าอยากได้อะไรก็ได้ เหมือนกับพระเจ้า”

 หมายเลขเก้ารีบสนับสนุน

 สิบสามครุ่นคิดในใจอืม…ที่เธอพูดมาก็ถูก ถ้าเรากลับไปมือเปล่าแบบนี้ ก็จะกลายเป็นยาจก ไหน ๆ เราก็ก้าวขาข้างหนึ่ง เข้ามาในอาชีพรับจ้างฆ่าแล้วจะให้ไปทำอาชีพอื่นก็คงไม่ถนัด มันตัดสินใจทันที

 “ดีงั้นเราไปเปิดตู้เซฟกัน แต่ก่อนไปขอเล่นสนุกอีกหน่อย”

 เขาเดินกลับมาหาแม่ทัพจูอีกครั้ง

 “จุ๊ ๆ นี่แกยังไม่ตายอีกเหรอ ช่างตายยากตายเย็นซะจริง ๆ เก้า”

 “ครับ เจ้านาย”

หมายเลขเก้าเริ่มสอพลอเปลี่ยนคำเรียกหาสิบสามเป็นเจ้านายแทนต่อให้เรียกว่าพ่อก็ยังได้เลย เพราะเขาเห็นช่องทางรวยแล้ว

 “มันหน้าซีดปากคอสั่นไปหมดแล้ว เสียเลือดมากแบบนี้มันคงจะรู้สึกหนาวช่วยเติมฟืนเติมไฟให้มันหน่อย”

“ไอ้ชาติชั่วมึงจะต้องไม่ตายดี”

แม่ทัพจูสาปแช่งก่อนตายมันรู้ดีว่าการเผาคนทั้งเป็นคนที่ถูกเผาจะรู้สึกทรมานมากขนาดไหนสู้เอาปืนยิงมันนัดเดียวที่หัวยังจะไปนรกสบายกว่าเลย

“ครับเจ้านาย”

 หมายเลขเก้าถึงกับคล้ายสุนัขที่เชื่อฟัง

มันวิ่งไปเพียงครู่เดียวก็กลับมาพร้อมถังน้ำมันมันราดใส่แม่ทัพจูจนชุ่มโชก

“ไฟแช็กครับเจ้านาย”

 สิบสามยิ้มนิดๆที่มุมปากด้วยความพึงพอใจในท่าทางที่นอบน้อมสอพลอของหมายเลขเก้าเขาเดินหันหลังพร้อมกับจุดไฟแช็กแล้วโยนออกไป

 พรึ่บ!

 ไฟลุกโชนขึ้นทันทีแผดเผาทุกอณูของเรือนร่างแม่ทัพจูจนต้องบิดกายร้องอย่างทรมาน

 อ้าก!

 เสียงร้องโหยหวนก่อนตายของแม่ทัพจูทำลายความเงียบในคืนนั้นไปจนหมดสิ้น

 ทั้งสามเดินขึ้นไปบนตึกบัญชาการ

ตรงดิ่งไปห้องทำงานของแม่ทัพจู สิบสามคิดไม่ถึง ว่าแม่ทัพจูจะบ้าเลี้ยงบอนไซถึงสิบกระถาง บางต้นดูเหมือนยังใช้กรรไกรเล็มใบไม่เสร็จ

บนโต๊ะทำงานมีกองเอกสารรกเต็มไปหมดมุมโซฟาสีน้ำตาลยังเห็นกางเกงใน

จีสตริงสีแดงแลบโผล่ออกมา

 ใช่ บนเกาะที่ไร้ความบันเทิงและแหล่งค้าประเวณี ครูลิลลี่คงเป็นคู่ขาให้กับมัน แต่เขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องของเธออีกแล้ว

ครูลิลลี่เดินไปที่รูปภาพที่แขวนอยู่ติดผนังเป็นภาพ The Starry Night ราตรีประดับดาว ซึ่งวาดโดยศิลปินที่ชื่อว่าวินเซนต์แวนโก๊ะถึงมันจะเป็นแค่ภาพเลียนแบบ แต่ก็ยังแลดูงดงามอยู่ดี

 เธอปลดภาพวางลงบนพื้นทุกคนจึงเห็นตู้เซฟที่ถูกติดตั้งฝังเข้าไปในผนังของอาคาร ครูลิลลี่ทาบสายตาเข้ากับตัวสแกนม่านตาและกดรหัสอีกชุดหนึ่งพอตู้เซฟถูกเปิดออกก็พบว่าข้างในมีทองคำแท่งพันธบัตรและเงินสด

“เยอะขนาดนี้เชียว ทั้งหมดนี่เท่าไหร่”

 หมายเลขเก้าตาลุกวาวขึ้นมาทันที

“ทั้งหมดนี่ก็ราว ๆ ห้าร้อยล้านหยวน”

ครูลิลลี่รีบพูดเอาใจหมายเลขสิบสาม

“แม่ทัพจู มันใช้เวลานานแค่ไหนในการหาเงินก้อนนี้”

 สิบสามถามเธอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ราวกับไม่เห็นเงินที่กองอยู่ข้างหน้าอยู่ในสายตาของเขา

“ฉันทำงานให้มันมาสิบปีเงินพวกนี้ก็ได้มาจากช่วงเวลานั้น”

“เฮอะ งี่เง่าสิ้นดี หาเงินมาตั้งสิบปียังไม่พอยาขี้ฟันเลย ฉันจะใช้เวลาสิบปีหาให้ได้ห้าพันล้านโดยการเปิดบริษัท”

“บริษัทของเราจะขายอะไรดีครับเจ้านาย”

“ขายหัวคน เก้า…แกเอาเงินสองร้อยล้านไปลงทุนในตลาดหุ้น ครูลิลลี่เอาเงินสองร้อยห้าสิบล้านไปสร้างอาคารซื้ออาวุธและยานพาหนะซื้อตัวนักฆ่าฝีมือดีให้มาเข้ากลุ่มกับพวกเรา ส่วนอีกห้าสิบล้านเอาไว้สำรอง ตั้งแต่พรุ่งนี้พวกเราคงมีงาน ที่ต้องตระเตรียมกันมากพอดูฉันจะเปิดบริษัทรับจ้างฆ่าไม่จำกัด”

“เจ้านายครับแล้วเราจะไปเปิดบริษัทแม่ที่ไหนกันดีครับ”

 สิบสามยิ้มกริ่มที่มุมปาก

 “ซูโจว”

 “แต่เจ้านายเป็นคนเหว่ยซ่านไม่ใช่เหรอครับทำไมต้องเป็นที่นั่นด้วยครับ”

 “ชื่อซูโจวมันเพราะดีวะ ฉันชอบ”

 เสียงเอะอะเจี๊ยวจ๊าว เสียงหัวเราะคิก ๆ คัก ๆ ดังลั่นห้องรับแขกจนกวนอิมเผ็ดที่กำลังเคี่ยวโจ๊กรังนกต้องส่ายหน้าด้วยความอิดหนาระอาใจต่อบรรดาลูกสะใภ้ทั้งหลาย เธอเดินออกมากะว่าจะปรามให้เบาเสียงลง แต่แค่อ้าปากยังไม่ทันได้พูดคุณหนูสี่ก็ยิ้มแฉ่งมาจูงมือเธอให้ไปนั่งรวมกลุ่ม

 “คุณแม่คะหนูมีของดีจะให้ดู รับรองว่าคุณแม่ต้องชอบแน่ ๆ เลยค่ะ”

อิ๋งอิ๋งชะโงกหน้ามากระซิบบอกเธอเบา ๆ พลางเลื่อนมือถือไปที่เบื้องหน้าของกวนอิมเผ็ด เป็นรูปของสาวสวยคนหนึ่ง ในชุดเดรสสีแดงเปลือยไหล่ใส่วิกผมยาวสลวย

“นี่รูปใครเหรอจุ๊ ๆ สวยจังเลยตัวเต็งที่เข้าประกวดมิสไชน่ารึไง”

 สาว ๆ พากันหัวเราะจนตัวโยกซูหลิงจับแขนเธอเขย่าแล้วพูดว่า

“แหม มุกตลกของคุณแม่นี่เด็ดสุด ๆ ไปเลยค่ะ”

 “คุณแม่ ไม่รู้สึกคุ้น ๆ หน้าบ้างเลย

เหรอคะ”

 “คุณหนูสี่นี่เธอเข้าประกวดนางงาม

เหรอ”

กวนอิมเผ็ดคิดว่าเป็นคุณหนูสี่

เพราะรูปใบหน้าของเธอสวยที่สุดในบรรดาลูกสะใภ้

โยโย่เดินไปตักโจ๊กรังนก มาแจกจ่ายให้ทุกคน

“อื้อหือ…ฝีมือคุณแม่นี่เจ๋งสุด ๆ ไปเลยค่ะวันหลังหนูขอเรียนทำโจ๊กบ้างได้ไหมคะ”

กวนอิมเผ็ดยิ้มแก้มแทบปริที่

เหลียนฟ่งแม่ครัวคนเก่งประจำบ้านนี้ชมเธอ เธอพยักหน้าเบา ๆ

“นี่ไม่ใช่รูปของหนูค่ะ แต่เป็นรูปลูกสาวคุณแม่ต่างหากละคะ”

คุณหนูสี่ปฏิเสธแบบอมยิ้มเธอแทบจะหลุดขำออกมา

“ลูกสาวของแม่เหรอ”

 เธอมีลูกสาวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

“โธ่ ก็นี่หัวหมูลูกสาวของคุณแม่ไงคะ

จำไม่ได้เหรอ”

“หา…นี่…นี่ หัวหมูจริง ๆ เหรอมีเมียตั้งหลายคน แล้วทำไมถึงกลายเป็นกระเทยไปได้ล่ะ”

“เขาปลอมตัวเป็นผู้หญิงไปช่วยตำรวจจับโจรบ้ากามต่างหากละคะ”

มู่ปิงปิงรีบอธิบาย

“เฮ้อ ตกอกตกใจหมดเลยโล่งอกไปที แต่จะว่าไปเขาแต่งแบบนี้แล้วสวยจริง ๆ  ฮ่ะ ๆ”

โยโย่เลื่อนภาพต่อไปให้เธอดูมีภาพตอนฉินฟ่านติดอยู่ในร่างแห มีภาพตอนถ่ายสติ๊กเกอร์กับวิกผมสีประหลาด ๆ ภาพทำหน้าทะเล้น สร้างเสียงหัวเราะดังไม่หยุดหย่อน

 หมู่บ้านเอสพีแกรนด์วิลล์ เพื่อนบ้าน อาชีพการงานมั่นคงทุกคนล้วนอัธยาศัยดีทัศนียภาพก็ดูงดงามต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงาเป็นระเบียบพุ่มไม้ดอกก็อวดช่อเบ่งบานสีสันสดใสมีน้ำพุขนาดใหญ่ตรงวงเวียนคลับเฮาส์ ฟิตเนส สระว่ายน้ำ ร้านสะดวกซื้อก็มีอำนวยความสะดวกอย่างครบครัน

 ไอ้หัวทองยืนโอบเอวเมีย มองบ้านหลังใหม่ในหมู่บ้านนี้อย่างมีความสุข

 เมื่อห้าวันก่อนฉินฟ่านขับรถมารับมันแต่เช้าแล้วมุ่งหน้ามาที่เอสพีแกรนด์วิลล์

พอผ่านซุ้มประตูใหญ่เข้าไป

“โอ้โห หมู่บ้านนี้สวยมากเลย แถมยังใหญ่โตหรูหราอลังการมากด้วยลูกพี่จะซื้อบ้านใหม่เหรอครับ”

“แกอยากได้บ้างไหมล่ะ”

“โธ่ ลูกพี่อย่าล้อผมเล่นสิครับ คนอย่างผมไม่มีวาสนาได้อยู่บ้านสวย ๆ แบบนี้หรอกครับ”

 “พรุ่งนี้เป็นวันอะไร”

ฉินฟ่านจอดรถที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง

ทั้งคู่เปิดประตูลงมายืนอยู่ที่หน้าประตูรั้วไฟฟ้า

“วันตรุษจีนครับลูกพี่”

“เอ้า รับไปของขวัญวันตรุษจีน”

 ฉินฟ่านยื่นกุญแจรีโมทประตูไฟฟ้าให้มันแต่มันไม่กล้ารับ

 “ลูกพี่ ผมอาจจะเป็นคนโง่เพราะเรียนหนังสือมาน้อยแต่ถ้าผมทำอะไรผิด ลูกพี่พูดมาแค่คำเดียวผมจะปรับปรุงตัวเสียใหม่ จะไม่ทำให้ลูกพี่ผิดหวังอย่างเด็ดขาดผมขอร้องละครับ อย่าแกล้งผมอีกเลยนะครับ”

“ไอ้บ้า นี่แกพูดบ้าอะไรของแกอยู่วะฉันบอกว่าให้ ก็ให้สิชอบกวนโมโหอยู่เรื่อยเลย ไอ้เวรนี่ มา ๆ ขอเตะสักป้าบเถอะวะ”

ฉินฟ่านวิ่งไล่เตะก้นไอ้หัวทอง จนมันต้องวิ่งไปหลบอยู่หลังรถยนต์

“ผมกลัวแล้วครับ วันหลังไม่กล้าแล้วครับ”

“ฉันบอกว่าให้เป็นของขวัญแกหูแตกรึไง”

“ให้จริง ๆ เหรอครับ ลูกพี่ฮือ…”

ไอ้หัวทองท่อน้ำตาแตก

 “แล้วแกจะร้องไห้ทำไมวะ”

 “ฮือ…ก็พ่อของผมยังไม่ดีเท่าลูกพี่เลยนี่ครับขอบคุณมากครับลูกพี่”

 บ้านหลังนี้ฉินฟ่านซื้อให้มันเป็นของขวัญวันตรุษจีน บ้านเดี่ยวสองชั้น สามห้องนอนสองห้องน้ำ ในครัวติดอุปกรณ์แบบ

โมเดิร์นครบชุด ห้องรับแขกก็ติดผ้าม่านวอลเปเปอร์ตกแต่งอย่างหรูหรา พื้นบ้านปูหินอ่อน มีสวนและสระว่ายน้ำอยู่หน้าบ้าน แถมเมื่อวานลู่เจี้ยนบอกให้มันขับรถเลี้ยวเข้าไปในศูนย์โชว์รูมรถเมอร์เซเดส-เบนซ์ พอพนักขายมาต้อนรับถามลู่เจี้ยนว่าต้องการรถรุ่นไหนลู่เจี้ยนกลับหันไปบอกไอ้หัวทองบอกว่าแกชอบรุ่นไหน

เลือกได้ตามใจชอบฉันซื้อให้แกเป็นของขวัญมันนึกว่าฟังผิดแต่ลู่เจี้ยนยืนยัน

ว่าชอบรุ่นไหน สีไหนเลือกเอาเลยตามสบาย เล่นเอาพนักงานขายถึงกับอิจฉาตาร้อนว่าทำไมตนเองจึงไม่โชคดีแบบนี้บ้าง

เมียของมันดีใจจนเนื้อเต้นน้ำตาแห่งความดีใจไหลพรากได้แต่ซุกหน้าร้องไห้อยู่ที่หน้าอกของมันจนอกเสื้อของมัน

เปียกชุ่ม

 บางทีนี่อาจจะเป็นผลพวงจากการที่มันขยันขันแข็งตั้งอกตั้งใจทำงาน อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยแน่นอนว่าต่อไปพ่อตาแม่ยายคงจะเลิกดูถูกมันเสียที

ซีท…ซีท

ไอ้หัวทองกำลังลับดาบอยู่หลังบ้าน

ดาบเล่มนี้เคยเป็นดาบคู่มือของมัน สมัยตอนที่ไอ้หัวทองเป็นนักเลงคุมตรอก

“พี่ใหญ่แบบนี้ผมว่ามันเหมือนกับไปรนหาที่ตายเลยนะครับ”

“อาเฉวียน แกไม่ต้องพูดอีกแล้วคนอย่างฉันมีบุญคุณต้องทดแทน มีความแค้นก็ต้องชำระพวกมันบังอาจมาหาเรื่อง

กวนอิมเผ็ดแม่บุญธรรมของลูกพี่ฉินฟ่าน

พวกมันจะต้องชดใช้ เรื่องที่ให้แกไปสืบมา

เป็นไงบ้าง”

 คนเราจะมากจะน้อยมักจะมีฮีโร่ในดวงใจไอ้หัวทองเป็นคนรักพวกพ้อง ใจ

นักเลง มันคือฮีโร่เพียงหนึ่งเดียวของอาเฉวียนมันติดตามไอ้หัวทองตั้งแต่อายุสิบสี่

ตอนนี้มันอายุสิบเก้าแล้ว

 “มันชื่อเกาสุย ฉายาสุยเก้ามีด ว่ากันว่ามันเป็นผู้ชำนาญในการใช้มีดหากมันจะฆ่าใคร ไม่มีใครรอดเกินเก้ามีด

 ตอนนี้มีลูกน้องอยู่ในมือร่วมห้าสิบคน ไอ้กระทิงเป็นมือขวาของมันรายได้ของมันมาจากการเก็บค่าคุ้มครองอยู่แถวถนนบูรพาเปิดบ่อน คุมซ่อง

ตอนนี้เริ่มขายยาเสพติดให้พวกเด็กวัยรุ่นอีกด้วยแถมยังรู้จักหลักการที่ว่าซื้อถูกขายแพง มันจึงบังคับชาวบ้านซอยลูกเป็ดน้อยให้ขายอาคารที่ดินในราคาถูก ๆ แล้วนำมาพัฒนาเป็นหมู่บ้านจัดสรรถ้าสำเร็จก็จะทำเงินให้มันอย่างมหาศาล ตั้งแต่ไอ้เฉินฟันทองกับขันทีหลี่ตายไป ยังมีแก๊งกิเลนลู่ยุบแก๊งลงหันไปทำมาหากินสุจริตแถมไอ้พวกแก๊งค้าอาวุธสงครามยังถูกตำรวจกวาดล้างอย่างหนัก ซูโจวจึงได้มีแก๊งเล็กแก๊งน้อย ผุดขึ้นมาแทนที่ แก๊งเก้ามีดของมันเรียกได้ว่าเป็นน้องใหม่ไฟแรงเลยทีเดียว”

“ดี แกกลับไปได้แล้ว”

“พี่ใหญ่ ผมไปด้วย”

 อาเฉวียนยืดอกเสนอตัวทันที

“ไม่ได้แกกลับบ้านไปได้แล้ว เดือนหน้าเมียแกก็จะคลอดลูกแล้วนี่คือคำสั่ง”

“หึ หึ ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าดาบของฉันหรือว่ามีดของมันใครจะไวกว่ากัน”

 แววตาของไอ้หัวทองแข็งกร้าว มันเอานิ้วลูบตัวดาบของมันเบา ๆ อย่างอ่อนโยน

“ฉันว่ามือของฉันไวกว่าดาบของแก”

 เมียของไอ้หัวทองตบกบาลของมันอย่างไม่ยั้งมือจนนับไม่ทันว่ากี่ที

“หนอยจะเอาดาบไปฟันคนอื่นไอ้ผัวเฮงซวยฉันขอถามแกหน่อยได้ไหม”

 ไอ้หัวทองพยักหน้าถี่ ๆ

 “ถ้าแกตายไป พวกเราสองแม่ลูกจะทำยังไง”

 “ถ้าแกไม่ตาย แต่ถูกตัดแขนตัดขา ใครจะเช็ดเยี่ยวเช็ดอึให้แกอย่าบอกนะว่าให้ฉันทำ”

 “ถ้าแกติดคุก แล้วลูกถูกเพื่อนที่โรงเรียนล้อว่ามีพ่อขี้คุก จะให้บอกลูกว่ายังไง”

 “แล้วพวกแก๊งนั้นมีกี่คน”

 “ห้าสิบ”

 “แกสมองหมาปัญญาควายรึไงคิดว่าแกเป็นเฉินหลงเหรอ ถึงจะไปสู้กับคนตั้งห้าสิบคน”

หัวทองก้มหน้างุด

“แกยังไม่ทันได้เห็นหัวหน้าของพวกมัน ก็คงถูกรุมสับตายแล้วฉันว่าแกอย่าเสียเวลาไปเลย พูดก็พูดเถอะไหน ๆ ก็ลับมีดแล้วก็อย่าให้เสียเวลาเปล่า แกเชือดคอตัวเองตายตอนนี้เลย ส่วนฉันกับลูกเดี๋ยวจะกินยาฆ่าแมลงตายตามแกไปทีหลัง ว่าไง ยืนเฉยอยู่ทำไมเกิดปอดแหกขึ้นมา

เหรอ”

“เมียจ๋า ฉันไม่ไปแล้ว เชื่อฉันเถอะสาบานได้เลย”

 วิถีนักเลงเลือดเดือดของไอ้หัวทองจบสิ้นลง ในเวลาเพียงหนึ่งนาทีห้าสิบเอ็ดวินาทีเท่านั้นช่างน่าอนาถใจยิ่งนัก