บทที่ 58 แม่ผัวตัวแสบ

นับแต่โบราณกาลมีคนเคยกล่าวเอาไว้ว่าแม่ผัวกับลูกสะใภ้ยากที่จะอยู่ร่วมกันโดยสันติ เปรียบเสมือนน้ำกับไฟเหมือนหมากับแมว สุดแท้แต่ผู้คนจะเปรียบเปรยในสมัยก่อนฮูหยินผู้เฒ่าปกครองหลังบ้านมือเดียวค้ำฟ้า มีอำนาจเบ็ดเสร็จลูกสะใภ้คนไหนไม่ถูกใจจะสั่งเฆี่ยนตีหรือตบจนฟันหลุดร่วงออกจากปากก็ไม่มีใครกล้าหือเผลอ ๆ ถ้าไม่มีหลานชายให้เชยชม ก็จะสั่งให้ลูกชาย ที่สุดแสนจะเชื่อฟัง แต่งอนุภรรยาคนใหม่เข้าบ้าน ลูกสะใภ้ได้แต่นั่งตรอมใจน้ำตาเช็ดหัวเข่า บางครั้งลูกสะใภ้ได้แต่กัดฟันเอาอกเอาใจแม่ผัว แต่ในใจถึงกับก่นด่าสาบแช่งให้อีแก่กระดูกผุคนนี้ ลงไปนอนในโลงยิ่งเร็วได้เท่าไหร่ก็ยิ่งดีนี่แหละแม่ผัวตัวแสบ

 แต่ในยุคที่รถยนต์ใช้พลังงานไฟฟ้าบทบาทของทั้งสองฝั่งกลับสวนทางกันอย่างสิ้นเชิงลูกสะใภ้ในยุคนี้ มีความมั่นใจในตัวเองสูงปรี๊ด บางคน…ขอใช้คำว่าบางคน หากแม่ผัวมาหาเรื่องด่าทอเธอก็จะด่าสวนกลับพอผัวเลิกงานกลับมาถึงบ้าน เธอยังด่าผัวเสีย ๆ หาย ๆ เพื่อระบายอารมณ์อีกคนหากผัวตัวดีของเธอเข้าข้างแม่เธอก็แค่ยักไหล่เซย์…กู๊ดบาย

แล้วหาผัวใหม่ก็แค่นั้น

เมฆดำทะมึนเริ่มปกคลุมกระท่อมน้อยกลอยใจของฉินฟ่าน โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เรื่อง

รู้ราวอันใดเลย

“นี่ โยโย่ เธอไม่ได้กินข้าวเช้ารึไง เวลาปัดกวาดเช็ดถูบ้านน่ะ ออกแรงหน่อยมันถึงจะสะอาดจะเป็นแม่บ้านแม่เรือนทั้งทีก็ทำให้มันดี ๆ หน่อยไม่ได้รึไง หากมีแขก

เหรื่อมาเยือนเธอไม่อายแต่ว่าฉันอาย เข้าใจไหม”

 โยโย่ได้แต่ทำหน้าสลด

“ค่ะ…คุณแม่”

 เพียงสามวัน ที่กวนอิมเผ็ดเข้ามารับบทเป็นแม่ผัวเธอคิดว่าต้องตัดไม้ข่มนาม กำราบบรรดาลูกสะใภ้ให้อยู่หมัดไม่อย่างนั้นวันหลังใครคิดกบฏขึ้นมา แล้วยังจะมีใครเชื่อฟังเธอ หวยก็เลยออกที่โยโย่สาวน้อยบอบบางผู้น่าสงสารเป็นคนแรก

เช้านี้กวนอิมเผ็ดรีบแจ้นมาที่บ้านนี้แต่เช้า เพราะว่าวันนี้เป้าหมายของเธอคือ

ซูหลิงเธอนั่งเอกเขนกบนโซฟา จิบน้ำชารออย่างใจเย็น เสียงรองเท้าส้นสูงเดินลงบันไดมา เธอหรี่ตามองดูซูหลิง ในชุดเดรสไหมพรมรัดรูปสีแดงสไตล์ปาดไหล่สายเดี่ยว ช่วงอกเป็นกระดุมแนวตั้งสามเม็ดเธอกลับปลดมันออกสองเม็ด ทำให้แหวกเห็นร่องเนินอกขาวผ่องเป็นยองใย ออกแนวเซ็กซี่เล็ก ๆ เดรสตัวนี้สั้นเลยเข่าขึ้นมาหนึ่งคืบ เธอสวมรองเท้าบู๊ทสีดำยาวขึ้นมาครึ่งหน้าแข้ง

 “สวัสดีค่ะคุณแม่มาแต่เช้าเลยนะคะ”

กวนอิมเผ็ดทำเหมือนไม่ได้ยินแถมยังเบ๊ะปาก มองดูเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

 “นี่ซูหลิง ได้ยินว่าเธอเป็นถึงซีอีโอ

 ของบริษัทถึงเธอจะมีตำแหน่งหน้าที่การงานใหญ่โตก็เถอะ แต่ยังไงเธอก็เป็นลูกสะใภ้ของฉัน ดังนั้นฉันอยากจะขอเตือนเธอสักคำ เธอมีผัวเป็นตัวเป็นตนแล้วนะ จะแต่งตัวรัดรูปแหวกอกนุ่งสั้น ไปล่อตะเข้ที่ไหนอีกเวลาเดินสวนทางกับไอ้พวกขี้เมา พวกเขาจะไม่คิดว่าเธอเป็นสาวขายบริการหรอกเหรอหากมันลวนลามจับโน่นจับนี่เธอจะทำยังไง แล้วถ้าเกิดเป็นแบบนั้นจริงลูกชายของฉันจะเอาหน้าไปซุกไว้ที่ไหน”

“อ๊ะ คุณแม่พูดแรงเกินไปรึเปล่าคะมันเป็นแฟชั่นค่ะ แฟชั่นที่ผู้หญิงทั่วไปนิยมแต่งกันหนูเองก็ชอบแต่งตัวสไตล์นี้มาแต่ไหนแต่ไรฉินฟ่านเองก็ยังไม่เคยว่าอะไรหนูเลยสักคำนี่คะ”

อุตส่าห์คิดว่าเป็นเช้าที่สดใส แต่นี่เล่นมาหาว่าเธอเป็นอีตัวเลยเหรอ ซูหลิงชักจะอารมณ์ขุ่นมัวขึ้นมาเธอเป็นถึงประธานบริษัท ที่มีมูลค่านับพันล้าน เธอเคยแต่ด่าทอคนอื่นไม่เคยมีใครกล้าขึ้นเสียงกับเธอ

“แม๊ .ร้ายนะยะหล่อนนี่พูดนิดพูดหน่อยแค่นี้ เถียงคอเป็นเอ็นเชียวแล้วไอ้ความเคารพผู้หลักผู้ใหญ่มันหายไปไหนหมด ที่บ้านไม่เคยสั่งเคยสอนบ้างเลยรึไงยะหล่อน”

 “หนูไปทำงานสายแล้วค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ”

ซูหลิงไม่สนใจที่จะเสวนากับคนแบบนี้

นี่เล่มลามปามมาถึงคุณตาของเธอเลย เธอพูดจบก็เดินเชิดหน้ากระแทกส้น

สูงออกไปทันที

 วันต่อมาก็เช่นกัน หมูผัดเปรี้ยวหวานของเหลียนฟ่งเพิ่งจะผัดมาเสร็จใหม่ ๆ ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนใจจนกระเพาะของอิ๋งอิ๋งร้องจ๊อก ๆ เธอเอื้อมมือไปหยิบหมูขึ้นมาชิ้นหนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นกำลังจะหย่อนใส่ปาก

เพี๊ยะ!

“โอ้ย แม่มาตีหนูทำไมคะ”

 อิ๋งอิ๋งเอามาลูบต้นแขนที่โดนฟาดอย่างแรงจนหมูกระเด็นตกลงพื้น เธอเอาทิชชูเก็บทิ้งลงถังขยะอย่างเสียดาย

 “ทำไมฉันจะตีเธอไม่ได้เป็นผีหิวโหยตายอดตายอยากมาจากไหนกันเธอรู้จักบ้างไหม คำว่ามารยาทบนโต๊ะอาหารน่ะ คนอื่นยังมากันไม่ทันครบเธอก็เล่นเอามือหยิบกินก่อนแล้วฮึ่ย จิ๊จิ๊จิ๊ แม่คนนี้นี่นิสัยแย่จริง ๆ เลยเชียวยังจะมาทำหน้าหงิกหน้างออีกฉันกำลังสั่งกำลังสอนเธออยู่นะ

หากว่าฉันไม่เข้มงวดกวดขันพวกเธอ แล้วใครจะทำ”

 “แต่แม่คะหนูกินแค่ชิ้นเดียวเอง

เจ๊ฟ่งก็เห็นหนูชิมอยู่บ่อย ๆ ยังไม่เห็นจะว่าอะไรหนูเลย”

 “พวกเด็กสมัยนี้นี่แย่จริง ๆ เลยผู้ใหญ่สอนก็เพราะหวังดี นี่มันท่าทีอะไรกันเถียงคำไม่ตกฟาก แล้ววันหลังจะสอนลูกสอนหลานได้ยังไงกัน”

 แล้วก็มาถึงคิวของตำรวจสาวเจ้าเสน่ห์

หมวดมู่ปิงปิงเสือดาวเหล็ก ก็ต้องเดินมาสะดุดตอเข้าจังเบ้อเร่อ

 “นี่ เสี่ยวปิงถึงฉันจะแก่แล้วแต่ก็เคยเป็นสาว ๆ มาก่อนฉันเข้าใจแฟชั่นสมัยนี้ดี ตอนไปร้านเสริมสวยก็เปิดหนังสือนิตยสารแฟชั่นดูออกจะบ่อยคนเราน่ะนะ การแต่งกายก็ควรที่จะพอเหมาะพองามฉันไม่เข้าใจว่า เธอจะดันทรงให้นมมัน

ตู้ม จนแทบล้นทะลัก ออกมาทำไมกันตั้งมากมาย”

มู่ปิงปิงถอนหายใจเฮือกใหญ่

 “คุณแม่คะนี่ของจริงค่ะ คุณแม่จะลองจับดูไหมคะ”

มู่ปิงปิงยื่นหน้าอกให้เธอลองจับดู

 กวนอิมเผ็ดก็ไม่ได้เกรงใจหรือไว้หน้าหมวดมู่บ้างเลยสักนิด เธอยื่นมือไปลองบีบดู หา…ของจริงรึนี่ แม่คนนี้เมื่อชาติก่อนทำบุญด้วยส้มโอรึไงกัน ชาตินี้ถึงได้น่าอิจฉาซะขนาดนี้ ไม่ได้ ไม่ได้ ต่อไปเวลาสวดมนต์ไหว้พระเห็นทีจะต้องถวายส้มโอมั่ง

 “เฮอะ ของจริงก็ของจริงสิคิดว่านมใหญ่หน่อยวิเศษวิโสมากเลยรึไง แล้วทำไมต้องใส่ชุดที่มันรัดติ้วขนาดนี้ด้วยอยากจะโชว์นมโชว์ตูดให้คนอื่นดูมากเลยรึไง”

“คุณแม่คะนี่มันชุดเครื่องแบบตำรวจนะคะ ไม่ให้ใส่ชุดนี้แล้วหนูควรจะใส่ชุดไหนเหรอคะถ้าไม่มีอะไรหนูขอตัวก่อนค่ะหนูต้องรีบไปสอบปากคำฆาตกรฆ่าหั่นศพแถมยังต้องไปแผนกนิติเวช แวะไปดูศพที่ถูกหั่นซะเละเทะ กระจัดกระจายเป็นชิ้น ๆ เฮ้อ ความจริงหนูเองก็ไม่อยากไปที่นั่นนักหรอกค่ะเพราะคราวก่อนดันมีผีผู้หญิงลิ้นจุกปากเพราะผูกคอตาย ตามมาถึงบ้านเลยค่ะ”

กวนอิมเผ็ดถึงกับรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ วูบวาบยังไงชอบกล เธอยิ่งเป็นคนขี้กลัวผีจนขึ้นสมองอยู่ด้วยไม่ดีไม่ดีวันหลังยุ่งกับแม่นี่น้อย ๆ หน่อยจะดีกว่า

“เอ่อ งั้นก็รีบ ๆ ไปเถอะ”

สตรอว์เบอร์รี่ชีสเค้กหน้าตาแสนจะน่ากิน แถมยังซื้อมาจากร้านของเชฟชื่อดังที่แปะยี่ห้ออันเก่าแก่ของร้านการันตีถึงความเอร็ดอร่อย แต่กลับถูกคุณหนูสี่ตักกินไปแค่สองคำเล็ก ๆ แล้วเธอก็วางช้อนเช็ดปากเพราะว่าเธอเป็นคนรักษาหุ่น

“ทำไมถึงไม่กินต่ออีกหน่อยละ กินน้อยจนผอมแห้งเป็นไม้เสียบผีแล้วแม่คนนี้นี่ไม่ไหวเลยจริง ๆ วันหลังถ้าเธอมีลูกจะมีน้ำนมให้ลูกรึไงกัน”

 วันนี้กวนอิมเผ็ดเล็งขีปนาวุธมาที่คุณหนูสี่พอดี สบโอกาสงานนี้ต้องเล่นเธอหนัก ๆ เอาให้อยู่หมัด อย่าให้เสียฤกษ์ยามอันเป็นมงคล

 “หนูอิ่มแล้วค่ะ”

คุณหนูสี่ตอบแบบสบาย ๆ พร้อมยกถ้วยชาร้อนขึ้นจิบ แต่คุณหนูสี่หารู้ไม่ว่ากริยาท่าทางกรีดกรายที่เฉิดฉายเต็มเปี่ยมไปด้วยสง่าราศีของคุณหนูลูกผู้ดีมีเงินอย่างเธอกลับไปขวางหูขวางตา แม่ผัวมหาประลัยคนนี้ซะเหลือเกิน

“เฮอะ! วันก่อนฉันเห็นเธอสั่งสเต๊กมากินแค่สองคำ ก็เลิกกิน อีแบบนี้แถวซอยลูกเป็ดน้อยบ้านฉันเค้าเรียกว่า กินทิ้งกินขว้าง ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายไม่รู้จักประหยัด คิดว่าตัวเองร่ำรวยมาจากไหนกันเชียวยะเงินทองที่จับจ่ายใช้สอยในบ้านนี้ก็เป็นเงินของลูกชายฉันทั้งนั้น”

กวนอิมเผ็ดเพิ่งจะเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ของบ้านหลังนี้จึงยังไม่รู้จักภูมิหลังของลูกสะใภ้ครึ่งโหลเหล่านี้ดีว่าแต่ละคนล้ำลึกสุดจะหยั่งขนาดไหน

“บ้านหนูเองก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากมายนักหรอกค่ะ แต่…อย่างน้อยก็คงพอที่จะซื้อเมืองเล็ก ๆ นี้ได้”

“เชอะ! แม่คนนี้ฉันขอเตือนเธอด้วยความหวังดีคนเราน่ะไม่ใช่สักแต่ว่าคุยโวโอ้อวดไปเรื่อย คิดว่าที่บ้านของเธอมีเหมืองทองให้ขุดรวยเป็นหมื่นล้านรึยังไงกันยะ”

 คุณหนูสีหน้านิ่งเรียบเฉยไม่หือไม่อือ จนเหลียนฟ่งรู้สึกอดรนทนไม่ได้จนต้องออกโรงแทนเธอแกล้งกระซิบเสียงเบา ๆ ราวกับกลัวใครมาได้ยินเข้า

“อ้าว คุณแม่รู้ได้ยังไงคะว่าลูกสะใภ้ที่ไม่ถูกโฉลกคนนี้ของคุณแม่ที่บ้านของเธอ โคตรอภิมหารวยเป็นหมื่นล้านต่อให้กินทิ้งกินขว้างอีกสิบชาติก็ไม่มีทางจนหรอกค่ะอ้อ…ใช่แล้วพักก่อนลูกชายแม่ไปฝึกวิทยายุทธที่บ้านของเธอพวกเราก็ไปพักอยู่ที่นั่นกันทุกคนแต่ว่าหนูเดินเราะรั้วบ้านของเธอเล่นตั้งสามวันสามคืน ยังไปไม่รอบบ้านของเธอเลยค่ะ”

 “เชอะ! เธออย่ามาอำกันซะให้ยาก ใครเชื่อก็บ้าแล้ว”

“คิกคิก คนเราพอแก่ตัวลงสายตาก็ฝ้าฟาง เผลอ ๆ สติเลอะเลือนจนกู่ไม่กลับก็ได้นะคะ ถ้าคุณแม่ไม่เชื่อก็ลองถามลูกชายสุดที่รักของคุณแม่ดูสิคะเขาคงไม่โกหกคุณแม่หรอกค่ะโน่น เขาเดินมาโน่นแล้วค่ะ”

ซูหลิงที่กำลังให้อิ๋งอิ๋งเพ้นท์เล็บมือให้

พูดแย็บแม่ผัวไปดอกหนึ่งเธอเป็นคนเจ็บแล้วจำ ประเภทแค้นฝังหุ่นซะด้วยสิ อยากมาหาว่าเธอเป็นอีตัวดีนัก

 “ยัยซูหลิงอย่ามาทำปากดีให้มากนัก

นี่เธอกำลังแขวะฉันอยู่ใช่ไหม”

 “อุ๊ย ตายแล้วหนูจะไปกล้าแขวะคุณแม่ได้ยังไงกันละคะ หนูก็แค่พูดความจริงก็เท่านั้นเองค่ะ”

 “เฮอะ มีลูกสะใภ้ทั้งทีไม่ได้ดั่งใจเลยสักคน คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าพวกเธอจะปากจัดได้ใจกันซะชนาดนี้”

 เอ…แต่ว่ารวยเป็นหมื่นล้านจริงเหรอ ถ้าเกิดว่าฉันไปถามแล้วเจ้าหัวหมูดันตอบกลับมาว่าจริงฉันคงเสี่ยเหลี่ยมแย่เลย ชิ่งก่อนดีกว่า ใช่แล้ววันหลังยังมีโอกาสแก้มือ

 “อะแฮ่ม ฉันไม่อยากคุยไร้สาระกับพวกเธอไปเล่นกับยูนาหลานย่าดีกว่า”

 พอกวนอิมเผ็ดจากไปสาว ๆ ก็สบตากันเพราะรู้ทันเธอ พร้อมกับระเบิดเสียงหัวเราะกันเป็นที่ครื้นเครง

ฉินฟ่านเพิ่งกลับมาจากวิ่งออกกำลังกายเห็นสาว ๆ หัวเราะกันงอหายก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้

“คุยอะไรกับคุณแม่เหรอครับท่าทางสนุกเชียว”

 มู่ปิงปิงดึงมือให้เขานั่งลงส่วนโยโย่เทน้ำเย็นมาให้เขาดื่ม

“คุยเรื่องคนบ้ากันอยู่นะค่ะ”

คุณหนูสี่พูดยิ้ม ๆ

“หือ คนบ้าที่ไหนเหรอแต่พูดก็พูดเถอะนะ ตอนแรกผมยังคิดว่า พวกคุณจะมีปัญหาแม่ผัวกับลูกสะใภ้ซะอีก แต่ตอนนี้เห็นพวกคุณเข้ากันได้ดี ผมก็ค่อยหมดห่วงหน่อยผมไปอาบน้ำก่อนนะ”

 ช่วงนี้ทุกเช้าพวกเธอจะตื่นแต่ไก่โห่

แล้วรีบแต่งตัวออกไปทำงานส่วนโย่โย่กับอิ๋งอิ๋งก็จะหมกตัวอยู่ในห้องไม่ยอมลงมานั่งเล่นที่ห้องโถงชั้นล่างเพราะแม่ผัวตัวแสบมักจะมาคอยเล่นงานพวกเธอในตอนเช้าเสมอ เช้าวันนี้กวนอิมเผ็ดถึงกับไม่เจอลูกสะใภ้สักคน

“นี่ สาว ๆ พวกนั้นหายไปไหนกันหมด”

 กวนอิมเผ็ดนั่งคอยเหยื่ออยู่นานสองนานแต่ไม่เห็นมีใครโผล่มาให้เชือดเลยสักคน

 “ไปทำงานกันหมดแล้วค่ะ”

 เหลียนฟ่งกำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่

จึงตอบแบบขอไปที

 กวนอิมเผ็ดหรี่ตานั่งกระดิกเท้าพลางคิดว่าคนอื่นไม่อยู่ก็ช่างปะไรวันนี้เล่นงานเหลียนฟ่งไปพลาง ๆ ก่อนก็ได้ไหน ๆ ก็มาแล้วอย่าให้เสียเที่ยว แต่ว่าเราจะเล่นเธอเรื่องอะไรดีนะ เรื่องงานบ้านงานเรือนเธอก็จัดแจงทำคนเดียวซะสะอาดเรียบร้อยอาหารที่เธอทำรสมือก็อร่อย นับได้ว่าเป็นแม่บ้านแม่เรือนที่ดีมากเลยแต่งตัวสไตล์เสื้อยืดกางเกงยีนส์อาจจะเป็นวัยรุ่นจ๋าไปสักหน่อย แต่ก็ดูมิดชิดดี แต่งหน้าก็แค่เติมแป้งทาลิปบาง ๆ นี่…เธอไม่มีจุดอ่อนบ้างเลยรึไง ฮึฮึ ไม่เป็นไร คิดแผนสองออกแล้ว แผนจิกหัวใช้ดั่งข้าทาส

 “ฉันปวดขามานวดให้หน่อยสิ”

กวนอิมเผ็ดนอนเอนตัวเหยียดยาวลงบนโซฟาวางท่าดุจฮองไทเฮา สั่งนางกำนัลข้าทาสผู้ต่ำต้อย

 “ขอหนูทำกับข้าวให้เสร็จก่อนแล้วค่อยไปนวดให้ได้ไหมคะ”

เหลียนฟ่งกำลังขอดเกล็ดปลาจนมือระวิง

 “หูหนวกรึไงวันนี้ชั้นรู้สึกปวดเมื่อยชอบกลหรือว่าเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้ ฉันก็ใช้เธอไม่ได้ต้องให้ฉันเอ่ยปากอ้อนวอนขอร้องเธอรึไง”

 “เอ่อ ขอโทษค่ะ หนูจะไปนวดให้เดี๋ยวนี้ค่ะ”

 เหลียนฟ่งนั่งลงข้างเธอแล้วเริ่มนวดขาให้อย่างขะมักเขม้น

 “นี่ัออกแรงหน่อยสิ งานแค่นี้ก็ทำไม่ได้เรื่อง นี่มันแรงไปแล้วเธอจะฆ่าฉันรึไงกัน”

เธอได้แต่ทน ทนนวดไปนวดมายี่สิบนาทีจนรู้สึกเมื่อยมือไปหมด ยังดีที่แม่ผัวหลับไปแล้ว แต่พอเธอลุกขึ้นแค่นั้นแหละ เสียงของเจ้ากรรมนายเวรที่ตามมาหลอกหลอนจากชาติปางก่อนก็ดังขึ้นอีก

 “นี่ฉันหิวแล้ว ไปซื้อโจ๊กเห็ดหอม ร้านหอบูรพามาให้หน่อยสิ”

 “เอ่อ โจ๊กร้านนั้นต้องนั่งรถไปตั้งสามสิบนาที คุณแม่รอนิดหน่อยได้ไหมคะ หนูทำอาหารแป๊บเดียวก็เสร็จแล้วค่ะ”

 “ไม่เอา…ฉันนะแก่แล้ว เช้า ๆ ก็ต้องกินอาหารเบา ๆ สิชั้นอยากจะกินโจ๊กเห็ดหอมร้านนั้นตกลงจะไปหรือไม่ไปหรือว่าต้องให้คนแก่อย่างฉัน ถ่อสังขารไปซื้อมาเอง”

เหลียนฟ่งกัดฟันกำหมัดแน่นนี่มันแกล้งกันชัด ๆ

“ได้ค่ะ หนูจะไปซื้อให้”

 แต่พอเธอซื้อโจ๊กกลับมา

“นี่ไปมาตั้งนานสองนาน เธอคงมัวแต่เถลไถลอยู่ละสิ ดูสิโจ๊กเย็นชืดแบบนี้ จะกินลงไปได้ยังไงกัน”

และแล้วด้วยเหตุวันโลกาวินาศที่มาเยือนครั้งแล้วครั้งเล่าการประชุมลับของสะใภ้ตระกูลฉินก็ถือกำเนิดขึ้น ที่มุมสวนกล้วยไม้ตอนสิบเอ็ดนาฬิกา

 “เจ๊ฟ่ง ฉันทนไม่ไหวแล้วนะพวกเราโดนเล่นงานเป็นรายวันแบบนี้ จะยอมอยู่เฉยได้ไง เจ๊เป็นพี่ใหญ่ของพวกเราแค่เจ๊สั่งมาคำเดียวฉันจะเชือดทิ้งให้เอง”

โยโย่โมโหจนควันออกหู

“ยัยบ้า เรื่องแค่นี้ ถึงกับคิดจะฆ่าจะแกงกันเลยรึไง นั่นแม่สามีของเธอนะ พวกเราลองช่วยกันแสดงความคิดเห็นออกมากันหน่อยสิ ว่าจะทำยังไงกันดี”

ซูหลิงตีแขนของโยโย่พร้อมส่งเสียงท้วงติงทันที

“เจ๊ฟ่ง รึว่าเราจะบอกให้ผัวเรารู้ถึงพฤติกรรมของคุณแม่ จะได้ไปเตือนคุณแม่หน่อยว่าอย่ามาข่มเหงรังแกกันแบบนี้ ดีไหมคะ”

คุณหนูสี่เสนอแนวทางเป็นคนแรก

 “แบบนั้นสามีเราก็กลุ้มใจแย่ละสิฝั่งนี้ก็เมีย ฝั่งนั้นก็แม่”

เหลียนฟ่งส่ายหน้าปฏิเสธความคิดนี้

มู่ปิงปิงขยับเข้ามาใกล้เอามือป้องปากแล้วกระซิบเบา ๆ ว่า

 “ยืมมีดฆ่าคนดีไหมคะ”

 “ทำยังไงคะ”

อิ๋งอิ๋งสงสัย นี่มู่ปิงปิงจะมาไม้ไหน

 “ก็แจ้งตำรวจว่า เธอมีสารเสพติดในครอบครอง พอตำรวจมาค้นก็ยัดยาบ้าไปสักเม็ดสองเม็ด”

 “ไม่ดีแน่นั่นต้องติดคุกติดตะรางเลยนะคะ”

“รึไม่ก็โมเมว่า เธอคือแก๊งฉ้อโกงตามหมายจับกักตัวเธอไว้ที่สถานีตำรวจสักวันสองวัน แต่พอสอบสวนแล้ว ก็บอกว่าจับมาผิดตัว เราก็ค่อยปล่อยให้เธอกลับบ้าน

งานนี้ให้ลูกน้องฉันจัดการรับรองว่าเนียนกริบ เธอคงจะสงสัยว่าเป็นฝีมือของพวกเรา วันหลังถ้าจะลงไม้ลงมือกับเราอีกเธอก็คงต้องคิดหนักหน่อย”

 ฮึ ตำรวจอย่างเธอใช้ลูกไม้นี้ออกจะบ่อย

“เฮ้อ ความคิดของเธอก็ดีอยู่หรอกนะ แต่ถ้าต้องแลกกันคนละหมัด ไม่มีการเจรจาปรองดองให้เรื่องราวยุติลง แล้วถ้าหากว่าเรื่องมันเกิดบานปลายขึ้นมา คนที่น่าสงสารที่สุดก็คงเป็นสามีของพวกเราที่ไม่รู้จะเข้าข้างใครดี”

เหลียนฟ่งยังคงไม่เห็นด้วยอยู่ดี

“งั้นก็วางยา…ใส่สลอท”

“ไม่ได้ เกิดเธอใส่ยาหนักมือเกินไปแล้วแม่ท้องเสียสามวันสามคืนจนอาการร่อแร่บักโกรกมีหวังผัวเราโกรธพวกเราตายเลย”

 “งั้นแอนตี้เธอ ไม่คุยไม่มองเหมือนเธอไม่มีตัวตน”

 “แต่นี่ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา”

 “เฮ้อ ไอ้นั่นก็ไม่ได้ ไอ้นี่ก็ไม่ดี แล้ว จะทำยังไง”

 ทุกคนได้แต่ถอนหายใจพลางทำหน้าเก๊กซิม

 “แต่งทูตเจริญสัมพันธไมตรี”

คุณหนูสี่เอ่ยขึ้นเบา ๆ เธอบังเอิญนึกวิธีนี้ขึ้นมาได้ เธอเป็นหนอนหนังสือจำได้ว่าเคยอ่านข่าวเรื่องประธานาธิบดีมูน แจ-อินผู้นำเกาหลีใต้มีแผนจะส่งทูตพิเศษไปยังเกาหลีเหนือ เพื่อเจรจาให้คาบสมุทรเกาหลีปลอดจากอาวุธนิวเคลียร์

ทุกคนเริ่มสนใจวิธีนี้ จึงตั้งอกตั้งใจเธอพูด

“ไหนลองอธิบายมาซิ”

คุณหนูสี่ถึงกับยิ้มพรายที่ทุกคนสนใจแผนการของเธอ เธอโน้มตัวไปพูดเสียงเบา ๆ

“ถ้าจะอธิบายง่าย ๆ ก็คือ ประเทศ A กับประเทศ B ทำศึกสงครามยิงกันอุตลุดผลเสียคืออะไร”

 “เสียเงินทองซื้ออาวุธ”

 “มีคนตายไปมากมาย”

 “ทำมาค้าขายไม่ได้”

 “เพาะปลูกไม่ได้”

ทุกคนแย่งกันตอบ

 “ถูกต้องเพราะผู้นำประเทศ A คิดเช่นนั้น จึงได้ส่งทูตไปเจรจาขอสงบศึกยุติการยิงฝ่ายผู้นำประเทศ B เมื่อฟังเหตุผลก็เห็นด้วย ทั้งสองฝ่ายจึงตกลงเซ็นสัญญาสงบศึก ในลักษณะเดียวกันที่คุณแม่ทำศึกกับพวกเรา แต่ทูตคนนี้จะต้องเป็นคนที่มากด้วยบารมี ที่จะทำให้แม่ผัวเราอย่างน้อยยังต้องไว้หน้าเขาอยู่สามส่วน”

 ทุกคนนั่งคิดในใจว่าจะเลือกใครไปเป็นทูตดี

“เธอคงมีตัวเลือกอยู่ในใจแล้วใช่ไหม”

“แน่นอนอยู่แล้วค่ะ นั่นไงคะ พระเอกขี่ม้าขาวของเรามาโน่นแล้ว”

 รอยยิ้มของคุณหนูสี่ดูเบ่งบานงดงาม

ดุจดอกโบตั๋น

 ทุกคนต่างพร้อมใจกันหันขวับ ไปดูว่าใครเป็นพระเอกกันแน่แล้วพวกเธอก็เห็นรถยนต์คันหรู McLaren 675LT สีขาวแล่นเข้ามาจอดที่โรงรถพอดีคนที่เปิดประตูลงมาคือลู่เจี้ยน

 คุณหนสี่ร่ายยาวต่อ

“ทำไมจึงต้องเป็นเขา เหตุผลมีสองข้อ

ข้อแรกคือถ้าพูดถึงเจ้าพ่อคนแรกที่ชาวเมืองซูโจวคิดถึงจะเป็นใคร ก็คือลู่เจี้ยน

กิเลนลู่แน่นอนแม่สามีของพวกเรา ก็เป็นชาวซูโจว”

 “แล้วข้อสองล่ะ”

 “เขาคือพี่ชายร่วมสาบานของฉินฟ่าน ซึ่งสามีของเรารักพี่ชายคนนี้มาก”

 “ตกลงตามนี้โยโย่ไปเชิญทูตมาดื่มกาแฟกันเลยจะได้คุยเรื่องสนธิสัญญาคุณหนูสี่”

 เหลียนฟ่งตัดสินใจทันที พอลู่เจี้ยน

มาถึงเธอก็ค่อย ๆ เล่าเรื่องให้เขาฟัง พอเขารับรู้ปัญหาก็ตกลงจะเป็นคนเจรจาให้

พอเช้าวันรุ่งขึ้นเขาก็ขับรถตรงดิ่งไปวิลล่าที่กวนอิมเผ็ดอาศัยอยู่ทันทีพอเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ก็เจอกวนอิมเผ็ดกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่พอดี