บทนำ

“ดะเดี๋ยวค่ะ มะ…ไม่ได้นะคะ อ๊ะ”

เมเบลร้องห้ามแม้ลมหายใจของเขาจะกระตุ้นอารมณ์ของเธอมากแค่ไหน พยายามสลัดความมึนงงทิ้งและตั้งสติเต็มที่ ทว่าร่างกายก็ช่างอ่อนปวกเปียกเหลือเกิน

ริมฝีปากของคีอัสร้อนผ่าว เริ่มขบเม้มลงมาตามแนวสันกรามของเมเบล ไล้ไปที่ลำคอขาวและเลื่อนเรื่อยมาแถวเนินหน้าอกอิ่ม เมเบลหายใจเข้าลึก รู้สึกแปลกประหลาดกับสัมผัสนั้นจนใจเต้นแรงแทบทะลุออกจากอก

“อึก พี่คีอัส…อ๊ะ หนู ระรู้สึก อ๊ะ”

เสียงหวานพูดกระท่อนกระแท่น แทบจะยอมจำนนต่อชายหนุ่มที่ราวสัตว์นักล่าตัวใหญ่ได้ลิ้มชิมเนื้อลูกกวางน้อย

มือหนาของร่างสูงเคลื่อนไหวรวดเร็วในขณะที่ใบหน้าคมคายยังซุกอยู่ที่บนเนินอกอิ่มเหนือชุดเดรส ฝ่ามือใหญ่ขยับดึงรั้งขอบชุดนั้นเพียงครั้งเดียว

“โคตรสวย…”

ร่างสูงเลียริมฝีปากอย่างหิวกระหาย สติสูญสิ้น เหลือไว้เพียงสัญชาตญาณของบุรุษเพศที่ไม่อาจทนต่อภาพยั่วยวนตรงหน้าได้

“อา…”

“พะ…พี่คีอัส อื้อออ” เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้น สบดวงตารื้นน้ำของเมเบล แววตาคมดุอันตรายเต็มไปด้วยไฟราคะ เธอเพียงเรียกชื่อเขาแผ่วเบาและไม่สามารถพูดอะไรต่ออีกเลย เพราะริมฝีปากร้อนผ่าวของคีอัสประทับลงมาที่ริมฝีปากอ่อนนุ่มของเมเบลอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง

จ๊วบ!

เสียงเขากลืนกินปากอิ่มดังลั่น ไม่มีความอ่อนโยน มีแต่ความเร่าร้อนและหิวกระหาย ลิ้นเรียวแทรกซอนเข้ามาอย่างชำนาญ กวาดต้อนสำรวจในโพรงปากอุ่น ตวัดเล่นกับเรียวลิ้นเล็กของหญิงสาว พาเอาสติสัมปชัญญะของเธอไปจนหมดสิ้น เขาเชี่ยวชาญจนแค่จูบเดียวก็ทำสาวน้อยอ่อนระทวยในอ้อมแขน

“อึก อื้อออ...อ๊ะ!”

“พี่คีอัส”

“สวยชิบหาย…”

“อ๊ะ พะ พี่คีอัส บะ เบา หนูเจ็บ อื้ออ” เมเบลหลุดเสียงสะอื้นน้อยๆ เมื่อเขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ก้มลงฉกชิมยอดอกของเมเบลอีกครั้ง ในขณะที่มือหนาลูบไล้ไปทั่วร่างกายนุ่มมือ

มือที่ลูบไล้เรือนกายของสตรีเลื่อนต่ำลงเรื่อยๆ ก่อนจะสอดเข้าใต้กระโปรง แหวกผ่านต้นขาของเมเบลที่สั่นระริก ปลายนิ้วเรียวยาวสัมผัสส่วนที่ฉ่ำชื้นและอ่อนไหวเข้าอย่างจัง

“อ๊า!”

เมเบลสะดุ้งเฮือก ร่างกายบิดเกร็ง หลุดเสียงครางหวานอย่างไม่อาจควบคุม

คีอัสไม่รอช้า ปลายนิ้วของเขาสะกิดถี่ๆ กดคลึงบนกลีบดอกที่อ่อนนุ่มอย่างเนิบนาบ

“อ๊ะ ฮ๊างง พะ พี่คีอัส นะ หนูมะไม่ อ๊า” เมเบลอ้าปากครางกระสัน ร่างทั้งร่างเกร็งค้าง พยายามหยุดมือของเขาที่เขี่ยนิ้วบนกลีบดอกไม้ของเธอ

แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ

เสียงเรียวนิ้วเข้าออกดังเข้าโสตประสาทของทั้งคู่ผสมกับเสียงหอบหายใจ ใบหน้าหวานหมดจดบัดนี้บิดเบี้ยวเหยเกด้วยความเสียวซ่านเกินทนไหว

ภาพนั้นถูกจ้องมองไม่วางตาจากดวงตาคมกริบของคีอัส หนุ่มหล่อใบหน้าคมคายฉายแววดิบเถื่อน หาใช่ศิลปินที่อ่อนโยน หมดมาดชายแสนดีที่มียิ้มบางติดริมฝีปากเหมือนยามปกติ บัดนี้มันเต็มไปด้วยความกระหาย ปากเขาแสยะยิ้มราวสะใจ ความต้องการไร้ขีดจำกัดจากยาปลุกเซ็กส์และแอลกอฮอล์ครอบงำร่างกายและสติของเขาอย่างสมบูรณ์

“แม่ง…ทนไม่ไหวแล้ว”

จุดเริ่มต้นของเรื่องนี้ ต้องย้อนกลับไปที่…