บทที่ 24

เพิ่งรู้ตัวว่าโทรศัพท์แบตหมดไปตั้งแต่ตอนอยู่ในห้าง ฉันกลับมาถึงบ้านจึงเพิ่งมีโอกาสได้ชาร์จ ถือว่าโชคดีนะเนี่ยะของขวัญที่ตัดสินใจให้คิรันมาส่ง ไม่อย่างนั้นคงใช้ชีวิตลำบากแน่เลย

“ยังไงเนี่ยะเรา ทำไมอยู่ ๆ ถึงกลับมานอนที่บ้าน” หลังจากลงมานั่งทานอาหารกันพร้อมหน้า แม่ของฉันก็เปิดประเด็นขึ้นทันที เพราะช่วงนี้ฉํนก็ยังไม่ปิดเทอม นอกจากนี้ยังไม่ใช่วันหยุดเสาร์-อาทิตย์อีกต่างหาก จึงไม่แปลกที่พวกท่านจะสงสัยว่าทำไมฉันจึงกลับมาที่บ้านอย่างกะทันหัน

“หนูอกหัก...” ฉันบอกไปตามตรง ก่อนจะตักอาหารเช้าทาน เมื่อได้ยินสิ่งที่ฉันบอก พ่อกับแม่ก็ต่างหันมองหน้ากันด้วยความตกใจ

“อะไรกัน ลูกสาวพ่อสวยขนาดนี้ ยังมีคนกล้ามาหักอกอีกเหรอ ใครมันช่างกล้า!”

“นี่ พอเลย...ความรักมันวัดกันที่ตรงสวยหล่อหรือไงล่ะ” แม่ใช้มือฟาดลงบนไหล่ของพ่อที่แกล้งทำท่าขึงขัง เรียกรอยยิ้มจากฉันอย่างช่วยไม่ได้

“หนูก็ว่าอย่างนั้นแหละ ชอบมาตั้งนาน...แต่ไม่เคยชนะใจเขาเลยค่ะ” ฉันพยายามดึงสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด หมือนกับว่าแค่พูดไปอย่างนั้น แต่ความจริงแล้วฉันจริงจังกับมันมาก

“ไม่เป็นไรลูก ไม่ชนะใจเขาแต่ก็ชนะใจพ่อนะ...ลูกเป็นของขวัญของพ่อกับแม่เสมอ”

“ขอบคุณค่ะ” ฉันน้ำตาคลอ แต่ก็พยายามกลั้นต่อไปเพื่อไม่ให้บรรยากาศในช่วงเช้าของวันนี้ดูอึมครึมแทนที่จะสดใส

หลังจากทานข้าวเสร็จ ขณะที่พ่อกำลังจะไปส่งฉันขึ้นรถไฟฟ้าก็มีเสียงกริ่งประตูหน้าบ้านดังขึ้นเสียก่อน

“อ้าว เข้ามาก่อนสิลูก” หลังจากได้ยินแม่เชื้อเชิญแขกผู้มาเยือนให้เข้ามานั่งข้างใน ฉันก็รู้สึกตะหงิดใจว่าอาจเป็นคนรู้จัก เพราะแม่ดูยินดีต้อนรับเป็นอย่างมาก “เมื่อวานกลับมาบ้านเหรอ?”

“ใช่ครับ พอดีผมกลับมานอนที่บ้าน”

“แล้วนี่ทานอะไรมาหรือยังลูก ทานข้าวเช้าก่อนไหม”

“ไม่เป็นไรครับ พอดีผมมารับของขวัญไปคณะด้วยกัน”

และแล้วฉันก็คิดถูก...เพราะฉันจำเสียงนี้ได้เป็นอย่างดี

“อ้าว พอดีเลยเนี่ยะ อาว่าจะออกไปส่งตรงสถานีรถไฟฟ้าอยู่พอดี ฝากเซจิด้วยนะ” พ่อฉันเองก็ยินดีต้อนรับเสียเหลือเกิน มีแต่ฉันเนี่ยะแหละที่เหลือบมองเขาก่อนจะปรายตาไปทางอื่นแทน หลังจากเรื่องเมื่อวาน บอกตามตรงว่าฉันไม่ค่อยอยากสู้หน้าเขาสักเท่าไหร่

“ไม่ต้องห่วงครับอานพ” พี่เซจิว่าพลางเอื้อมมือมาดึงกระเป๋าผ้าของฉันไปถือไว้

“ของขวัญ ไปสิลูก เดี๋ยวสายนะ” พ่อบอกพลางดันตัวฉันไปหาพี่เซจิ ส่วนฉันที่ไม่อยากทำให้เรื่องราวเป็นประเด็นขึ้นมาก็ได้แต่ยอมทำตามอย่างว่าง่าย

หลังจากหนุ่มสาวออกไปจากบ้าน นพเกล้า ซึ่งเป็นพ่อของของขวัญก็ขมวดคิ้วขึ้นมา ก่อนหน้านี้เขายังไม่ได้ฉุกคิดอะไร แต่พอมานึกดูแล้วกลับรู้สึกแปลกอย่างไรชอบกล

“นี่คุณ...ทำไมกลายเป็นเซจิมาที่รับของขวัญแทนที่จะเป็นเจ้าเซนโตะล่ะ”

พราวฟ้าเองก็อดสงสัยไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้มีข้อกังขาอะไร “เอาเถอะหน่า ใครมารับก็เหมือนกันแหละ ต่างก็เป็นลูกชายของยัยน้ำเหมือนกันทั้งนั้น”

“เหรอ? แต่ผมว่าบรรยากาศมันแปลก ๆ นะ” ว่าพลางเดินไปแง้มม่านตรงประตูออกเพื่อสังเกตท่าทางของทั้งสอง เมื่อเห็นว่าเซจิเปิดประตูรถให้ลูกสาวของเขาด้วยก็ยิ่งมีท่าทางแปลกมใจเข้าไปใหญ่

“คุณเห็นไหม! ปกติเซจิทำแบบนี้เหรอ!?”

“ปกติเซจิก็เป็นเด็กมารยาทดี ทำแบบนี้ก็ไม่ได้น่าแปลกตรงไหนหนิ” พราวฟ้ากล่าวเชยชมก่อนจะมองสามีด้วยสายตาประหลาดใจ

“แต่ผมว่า...มัน...เหมือนมีซัมติงแปลก ๆ”

“เลิกคิดไร้สาระได้แล้ว” พราวฟ้าบอกสามีตัวเองแล้วเดินไปจัดการงานภายในครัวต่อ

ระหว่างทางไปมหาลัย ฉันนั่งเงียบไม่ยอมพูดอะไรกับพี่เซจิเลยสักคำ ไม่แม้แต่จะหันมองหน้าเขาด้วยซ้ำ แต่ในทางกลับกัน พี่เซจิกลับเป็นฝ่ายหันมองและสังเกตท่าทางของฉันอยู่ตลอด ทีแบบนี้แล้วทำมาสนใจ!

“ทำไมเมื่อคืนไม่ยอมตอบไลน์?”

“แบตหมดค่ะ เพิ่งชาร์จตอนกลับถึงบ้าน”

“แล้ว...ไม่อยากถามอะไรเลยเหรอ?” พี่เซจิพูดขึ้นแล้วหันมองหน้าฉันขณะที่รถกำลังจอดติดสัญญาณไฟจราจร

“ถามอะไรเหรอคะ?”

“....”

“ถ้าพี่หมายถึงเรื่องเมื่อวาน มันก็ไม่ใช่เรื่องของน้องอยู่แล้ว ทำไมน้องต้องถามล่ะ แล้วถ้าถามไป พี่ก็คงจะบอกว่า ‘ไม่ใช่เรื่องของเธอ’ อีกเหมือนเคยนั่นแหละ” ถึงจะยอมพูดกับเขาแต่ฉันก็ยังไม่หันมองหน้า

“....”

“คนฉลาดอย่างพี่น่าจะรู้ดีว่าน้องคิดยังไง แต่พี่ก็แสดงออกชัดเจนแล้วว่ายังไงน้องก็ไม่มีหวัง ใช่ไหมล่ะ”

“นี่...”

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” เมื่อรถมาจอดลงที่ลานคณะ ฉันก็กล่าวขอบคุณแล้วลงจากรถของพี่เซจิทันที

@Seiji Talk

สาเหตุที่ผมถามเธออกไปแบบนั้น เพราะหากเป็นเมื่อก่อน ของขวัญคงถามขึ้นมาแล้ว ส่วนใหญ่เธอจะทำตัวอยากรู้อยากเห็นเรื่องของผมเป็นพิเศษ ซึ่งผมก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมเธอถึงทำตัวแบบนั้น แต่หลังจากได้ยินสิ่งที่เธอบอกกับผมเมื่อสักครู่แล้ว ก็ทำเอาไปต่อไม่เป็นเลยทีเดียว

ว่าแต่...ทำไมตอนนี้ผมถึงอยากให้เธอถามล่ะ...ขอแค่ถามขึ้นมาผมก็พร้อมจะเล่าให้เธอฟังอย่างไม่บ่ายเบี่ยง ได้ทุกเรื่องเลย...

หลังจากของขวัญเดินเข้าไปในคณะจนสุดสายตา ผมก็ลงจากรถแล้วเดินตามเข้าไปเหมือนกัน แต่ตอนนี้เป็นเวลาแปดโมงเช้า ผมยังไม่มีเรียนในตอนนี้ จึงคิดว่าจะไปนั่งทานข้าวที่โรงอาหารให้เรียบร้อยก่อน และระหว่างทางผมก็บังเอิญเจอเข้ากับของขวัญอีกครั้ง ภาพที่เห็นคือ เธอกำลังพูดคุยกับกลุ่มเพื่อนของตัวเองด้วยท่าทางสดใส แตกต่างจากตอนที่คุยกับผมเป็นอย่างมาก

นี่ผม...ทำอะไรผิดไปอย่างนั้นเหรอ? ก็คงผิดจริงนั่นแหละ (. .)

“มึงชอบเขาเว้ยเพื่อน ยอมรับความจริงได้แล้ว” ผมไม่รู้เลยว่ามาร์ตินมายืนอยู่ข้างผมตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีก็ได้ยินเสียงของมันและสายตาที่มองตามผมไปจนพบเข้ากับของขวัญแล้ว

“อะไรของมึงเนี่ยะ แล้วมาทำอะไรที่คณะกู”

“กูแวะมากินข้าว ก็คณะมึงกับข้าวอร่อยอะ”

“มึงก็รีบไปสิวะ จะมายุ่งอะไรกับกู”

“ก็บังเอิญว่าเจอเรื่องน่าสนใจก่อนจะไปกินข้าวไง เลยหยุดรับชมนิดหน่อย” มาร์ตินว่าพลางยักคิ้วหยอกล้อ ก่อนจะหันมองไปที่ของขวัญอีกรอบหนึ่ง “ไหน มันว้าวุ่นยังไงวัยรุ่น ไหนเล่าให้หมอฟันฟังหน่อยซิ”

เฮ้อ...ไหน ๆ เพื่อนสนิทก็มายืนอยู่ตรงนี้แล้ว ถ้าอย่างนั้น...

“มึง...” ผมเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้มันฟังขณะที่กำลังเดินไปโรงอาหารด้วยกัน จากนั้นมาร์ตินก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมายกใหญ่ ก่อนจะตบเข้าที่บ่าของผม

“ไอ้คุณเซจินี่ซื่อบื้อเหลือเกินว่ะ”

“อะไรของมึง...” ผมทำหน้าฉงน อยู่ ๆ ก็มาพูดจากำกวมแบบนี้ ผมก็งงสิ

“มึงลองสังเกตตัวเองให้ดีเซจิ...เอาที่ตัวมึงเองก่อนเลย ว่ามองของขวัญเป็นน้องสาวจริงหรือเปล่า แต่จากที่กูฟังอะกูว่าไม่ใช่ ส่วนทางน้องของขวัญน่ะ น้องเขาชัดเจนมาตั้งแต่เด็กแล้ว พวกกูมองจากดาวอังคารยังรู้ มีแต่มึงอ่ะที่ซื่อบื้อ”

พูดจบมันก็ลุกขึ้นเดินเอาจานข้าวไปเก็บแล้วเดินตรงกลับไปที่คณะของตัวเอง

อะไรวะเนี่ยะ...แล้วผมต้องทำยังไงต่อล่ะ...

อีกด้านหนึ่ง หลังจากของขวัญเข้าเรียนแล้ว ชายหนุ่มคนหนึ่งก็รีบวิ่งมาหาเธอตรงโถงคณะอย่างรีบร้อน เพราะเขามีเรื่องตื่นเต้นที่อยากจะย้ำเตือนกับเธอ

“ของขวัญ...อย่าลืมนะ วันเสาร์นี้...” คิรันรีบวิ่งเข้ามาหาฉัน คงเป็นเรื่องนั้นสินะ...

“อื้ม ไม่ลืมหรอก นายพักผ่อนให้เยอะ ๆ นะ”