11. Part : ขึ้นรับตำแหน่ง

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ขึ้นรับตำแหน่ง

--------------------------------------------------------------------------

รสชาติจูบที่แสนนุ่มนวลนั้นทำคนตัวเล็กหวั่นใจกับการกระทำของคนใจร้าย เพราะไม่คิดว่าเขาจะเบามือกับเธอเป็น

เธอได้แต่ตั้งคำถามอยู่ในหัวถึงการกระทำนั้น ว่าสิ่งที่เขาทำมันมีอะไรมากกว่านั้นหรือเปล่า และเรื่องเดียวที่พอคิดออกก็น่าจะเป็น

“ที่บอกว่าอยากได้ตัวยูมิ เพราะแก๊งของยูมิเหรอคะ?”

“...”

“ที่เข้าหายูมิเพราะแบบนั้นจริงๆ สินะ” เธอเริ่มเข้าใจเพียงแค่เขาเงียบไปไม่ตอบ

“แล้วเธอคิดว่าจะดูแลแก๊งของพ่อเธอคนเดียวได้ยังไง อายุก็แค่นี้ สภาพของเธอเป็นมาเฟียไม่ได้หรอก...”

“แล้วจะให้ยูมิทำยังไงคะ ปล่อยลูกน้องของพ่อเป็นร้อยชีวิตไปอยู่รับใช้แก๊งอื่นเหรอ หรือทิ้งทุกอย่างที่พ่อสร้างมา แล้วหนีไปที่ไหนสักที่เหรอคะ?”

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอจมอยู่กับความอ่อนแอมาตลอด และหลังจากที่พ่อของเธอเสีย ยูมิก็พยายามอย่างมากที่จะเข้มแข็งขึ้น ทว่าโจอิกลับเข้ามาทำให้เธอพบเจอกับความอ่อนแออีกครั้ง

“...ยอมเป็นเมียของฉันสิยูมิ แล้วฉันจะสานต่อทุกอย่างของพ่อเธอให้”

“...”

“อีกสองวันจะถึงงานรับตำแหน่ง เธอทำหน้าที่นั้นให้ดี แล้วฉันจะคอยช่วยเธอจัดการทุกอย่างเอง จนกว่าเธอจะพร้อม...”

“แต่ยูมิจะเป็นเมียพี่โจอิได้ยังไง เราไม่ได้รักกันนะ...”

“เรื่องนั้นจำเป็นด้วยหรือไง...เธอฟังนะ ถ้าไม่ใช่ฉันก็ไม่มีทางเป็นคนอื่น เพราะฉันจะฆ่าทุกคนที่คิดจะมาแย่งเมียฉันไป...”

“...” ยูมิรู้ดีว่าสิ่งที่โจอิพูดไม่ใช่เพียงแค่คำขู่ แต่เธอก็ไม่อาจแน่ใจได้ว่าเธอจะอยู่ร่วมกับเขาอย่างมีความสุข

“ขึ้นไปนอนเถอะ เธอยังมีเวลาให้คิด ถ้าพร้อมเมื่อไหร่แล้วค่อยบอกฉัน ฉันจะบอกพี่โจดินกับคุณฮารุเอง...”

“งั้นยูมิขอตัวไปนอนก่อนนะคะ” เจ้าของร่างเล็กพูดจบก็ลุกออกจากตักของโจอิ

ห้องนอนยูมิ...

เมื่อกลับขึ้นมาถึงบนห้อง ยูมิก็ยังไม่เลิกคิดถึงเรื่องที่โจอิพูดบอกกับเธอ เรื่องที่เขาพูดว่าจะสานต่อทุกอย่างของพ่อเธอให้ ซึ่งถ้านั้นเป็นสิ่งที่โจอิต้องการ เขาก็ไม่น่าจะปล่อยมือจากเธอไปง่ายๆ เพราะเรื่องของเธอและเขามันเลยเถิดเกินกว่าจะย้อนกลับได้แล้ว

“คนน่ากลัวแบบนั้นน่ะเหรอ?”

ยูมิพูดถามกับตัวเองอย่างไม่แน่ใจ เพราะเธอไม่รู้จริงๆ ว่าจะอยู่กับปีศาจแบบเขาอย่างไร แต่ความคิดที่ว่าการเป็นคนที่อยู่ใต้เงาของปีศาจ ก็คงดีกว่าต้องอยู่ลำพัง หรือต่อต้านกับคนชั่วร้ายอย่างเขา

“เฮ้อ~”

“หนีก็ไม่ได้ แต่ถ้าบอกคุณแม่ก็คงไม่พ้นต้องลงเอยกับเขาอยู่ดี ...ถ้ามีคนอื่นก็ไม่ได้อีก คนนั้นคงซวยสุดๆ ที่ต้องมาตายเพราะฉัน”

“เฮ้อ~” ยูมิถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียง

“คิดแค่เรื่องวันงานก่อนแล้วกัน อีกสองวันสินะ...”

เธอวางเรื่องของโจอิไว้ และโฟกัสเพียงแค่วันสำคัญที่ใกล้จะมาถึง วันที่เธอจะขึ้นเป็นใหญ่และมีอำนาจปกครองลูกน้องนับร้อยชีวิต

เช้าวันรับตำแหน่งหัวหน้าแก๊งของยูมิ...

สาวสวยที่เคยดูอ่อนแอเวลานี้ถูกจับใส่ชุดกิโมโนสีดำ ทรงผมฮิเมะที่มวยผมไว้ด้านหลังและถูกปักด้วยปิ่นสีทอง ถึงภายนอกเธอนั้นจะดูเข้มแข็ง แต่นั่นก็เป็นเพียงภาพที่เธอถูกแต่งเติมขึ้นมาเท่านั้น

แม้ชุดที่สวมใส่อยู่เวลานี้จะทำให้เธอดูเป็นหญิงแกร่ง แต่ภายในจิตใจของเธอก็ยังเป็นเช่นเดิมไม่เคยเปลี่ยน ความอ่อนแอที่เก็บซ่อนมันไว้ลึกๆ กดทับความสดใสของเธอจนไม่เหลือให้มองเห็น

คุมิโช~ คุมิโช~ คุมิโช~ (เจ้านาย)

ลูกน้องนับร้อยชีวิตต่างตะโกนเรียกเจ้านายของเขาอย่างพร้อมเพียง เพื่อเป็นการให้เกียรติและประกาศว่าพวกเขาจะจงรักภักดีต่อนายหญิงของเขา

นิเฌอยืนมองดูยูมิอยู่ไกลๆ ในพิธีที่จัดขึ้น และภาพของเด็กสาวที่อยู่เบื้องหน้าของเธอตอนนี้ดูต่างไปจากยูมิคนเดิม เด็กน้อยคนที่เธอคอยประคบประหงมให้ความรักมาเป็นอย่างดี เวลานี้เหมือนว่าโลกกำลังทุบตีและบีบให้เธอต้องเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น จนทำสาวท้องมีอารมณ์หวั่นใจเมื่อต้องมองดูเธอเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ทั้งที่วัยนี้เธอควรได้ใช้ชีวิตอย่างเด็กทั่วไป

งานวันนี้ถูกจัดขึ้นอย่างเป็นส่วนตัวที่บ้านของยูมิ โดยส่วนใหญ่แขกที่มาร่วมงานในวันนี้ก็จะเป็นหัวหน้าแก๊ง หรือลูกหลานของหัวหน้าแก๊งที่ถูกส่งมาเพื่อเป็นตัวแทนในการร่วมแสดงความยินดีกับยูมิในวันสำคัญ

หน้าบ้าน ช่วงเวลาส่งแขก...

“กัมบัตเตะ เนะ (พยามเข้านะ สู้ๆ) ”

“โดโมะ อะริกะโต โกะไซมัส (ขอบคุณมากๆ ค่ะ) ” ยูมิโค้งหัวทำความเคารพชายสูงอายุอย่างสุภาพอ่อนโยน เพื่อแสดงความขอบคุณที่เขานั้นเดินทางมาร่วมงาน

“พี่กลับก่อนนะยูมิ”

“เดินทางปลอดภัยนะคะ ขอบคุณที่มาร่วมงานค่ะ” ยูมิโค้งหัวอย่างสุภาพให้กับโยชิและพ่อของเขาที่เดินทางมาร่วมงาน

หลังจากที่ทุกคนกลับไปไม่นานเธอก็ต้องเดินออกมาส่งแขกกลุ่มสุดท้าย ที่อยู่กับเธอตั้งแต่ก่อนวันจัดงาน และคอยช่วยเหลือจัดการงานทุกอย่างในวันนี้ให้สำเร็จเสร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี

“ขอบคุณนะคะคุณแม่ ขอบคุณนะคะพี่โจดิน”

“เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ไม่ว่ามีอะไรให้ยูมินึกถึงแม่นะ” คุณฮารุเดินเข้ามาสวมกอดสาวสวยด้วยความอบอุ่น

“ขอบคุณแม่มากนะคะ” เจ้าของเสียงหวานเอ่ยขอบคุณจากใจ ในความหวังดีทั้งหมดที่เธอได้รับจากคุณฮารุ

“โทรหาพี่บ้างนะ” นิเฌอเดินเข้าไปสวมกอดยูมิเมื่อคุณฮารุเดินถอยกอดออกมา เพื่อมอบกอดที่คุ้นเคยนั้นให้กับยูมิ

“ดูแลตัวเองด้วยนะ มีอะไรโทรมาได้ตลอด” โจดินพูดบอกกับยูมิคนที่ตนมองว่าเป็นน้องสาว

“ค่ะพี่โจดิน”

“ว่าแต่ตาโจอิหายไปไหน กลับไปแล้วเหรอ?” คุณฮารุมองหาลูกชายคนเล็กของเธอรอบบ้าน เพราะไม่เห็นเขามาสักพักได้แล้ว

“สงสัยว่ามันจะหนีกลับไปแล้วมั้งครับ พวกเราก็กลับกันเถอะครับ…”

“กลับกันดีๆ นะคะ^^” ยูมิยืนโบกมือลาครอบครัวของเธอเพื่อส่งเขากลับออกจากบ้าน และทันทีที่เห็นว่ารถของโจดินและคุณฮารุขับออกไปพ้นประตูบ้าน รอยยิ้มที่ปรากฏก็จางหายไปและมีน้ำใสไหลอาบสองแก้มแทน

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds