10. Part : เหตุผล?

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เหตุผล?

--------------------------------------------------------------------------

“ไอโจอิ นั่งลง” โจดินพูดบอกกับน้องชายของเขาเสียงนิ่ง

“นั่งลงเถอะค่ะพี่โจอิ” มือน้อยบีบมือโจอิไว้แน่นพร้อมสงสายตาอ้อนวอนหาพี่ชาย เพราะกลัวว่าคนเจ้าอารมณ์จะเผลอพูดเรื่องของเธอและเขาออกมาต่อหน้าทุกคน

โจอิยอมนั่งลงแต่โดยดี ไม่ใช่เพราะเขากลัวเสียงดุของพี่ชายแต่เป็นเพราะเขายอมใจอ่อนให้กับสายตาอ้อนวอนของยูมิ มือหนารวบมือเล็กของเธอมากุมไว้แน่นจนไม่ได้รักษาน้ำหนักมือ จึงเผลอออกแรงบีบกลับมือเล็กเต็มแรงเพราะอารมณ์ที่ร้อนระอุจนไม่อาจควบคุมได้

“อ๊ะ!”

“...” เสียงร้องของยูมิเรียกสติของโจอิให้เบาแรงลงก่อนจะปล่อยมือออกจากเธอ

ห้องนั่งเล่นเล็ก เวลาต่อมา...

หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จ โยชิก็ขอเวลาส่วนตัวเพื่อจะพูดคุยกับยูมิสาวสวยที่ตนตั้งใจเดินทางมาหา “ยูมิอึดอัดหรือเปล่าที่พี่มาหา?”

“ไม่หรอกค่ะ” เธอตอบไปอย่างรักษาน้ำใจอีกคนแม้ที่จริงแล้ว จะรู้สึกอย่างที่เขาว่า

“พี่พยายามติดต่อหายูมิแล้ว แต่ว่าติดต่อไม่ได้เลย...”

“งั้นเหรอคะ...”

“ตอนนี้...ยูมิยังไม่ได้มีใครใช่ไหม?”

“คะ? เอ่อ...ยังไม่มีค่ะ”

“งั้นพี่ขอจีบยูมิได้หรือเปล่า?” โยชิเงียบฟังคำตอบของสาวสวยหลังจากที่เขาพูดทุกอย่างที่คิดออกไปตามความรู้สึก เพื่อแสดงความจริงใจต่อสาวสวย

“แต่ว่ายูมิไม่ได้ชอบผู้ชาย”

“พี่รู้…รู้ว่ายูมิเคยคบกันกับนิเฌอเมียของพี่โจดิน แต่ยูมิลองเปิดใจให้พี่ดูหน่อยได้หรือเปล่าครับ...”

โยชิสืบเรื่องราวเกี่ยวกับยูมิมาบ้างแล้ว และก็พอรู้ถึงเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นกับเธอและโจดิน ที่อดีตเคยเป็นคู่หมั้นกัน แต่ว่าคนที่ได้แต่งงานกับโจดินดันเป็นแฟนสาวสุดห้าวของยูมิ นั่นเลยทำให้เธอและนิเฌอห่างเหินจนต้องยุติความสำพันธ์ของพวกเธอลงในที่สุด แต่ยังคงเหลือความสำพันธ์ดีๆ ในรูปแบบของครอบครัวไว้

“ขอโทษจริงๆ นะคะ แต่ยูมิเพิ่งเสียพ่อไปได้ไม่นาน ยังไม่อยากคิดเรื่องมีแฟนตอนนี้...”

“งั้นถ้ายูมิพร้อมเมื่อไหร่บอกพี่นะครับ” โยชิยื่นมือไปลูบหัวปลอบใจคนตัวเล็กเบาๆ และส่งยิ้มแสนอบอุ่นให้กับเธอเพื่อหวังทำคะแนน

ผลัก!

“กลับบ้านมึงไปได้แล้ว” ชายนักเลงพูดบอกกับเจ้าของไหล่กว้างที่เขาออกแรงผลักเมื่อครู่

“งั้นพี่กลับบ้านก่อนดีกว่า ไว้ค่อยเจอกันนะครับยูมิ^^” แม้ลึกๆ โยชิจะอยากตอบโต้คนเถื่อนกับแค่ไหน แต่เขาคิดว่าการทำแบบนั้นต่อหน้ายูมิเป็นสิ่งที่ไม่ควรอย่างยิ่ง

เพราะนั่นอาจจะทำให้เธอมองว่าเขาเป็นคนชั่วเหมือนกับโจอิ ซึ่งเขาไม่ต้องการให้มันเป็นเช่นนั้นเลยพยายามรักษาภาพคนดีแสนอบอุ่นไว้ เพราะคิดว่าภาพลวงตานั้นคงได้ใจเธอมากกว่า…

“ให้มันจับหัวทำไม?”

“เอ่อ...” ยูมิยังไม่ทันได้ตอบคำถามหรือปฏิเสธอะไร โจอิก็โน้มหน้าลงมาสูดดมศีรษะของเธอ

ฟุด ฟิด! “ไปสระผมด้วยนะ หัวเหม็นหมดแล้ว”

“คะ?”

“บอกให้ไปสระผมไง”

“ตอนนี้เหรอคะ”

“จะไปสระเองหรือจะให้ฉันสระให้”

“รู้แล้วค่ะ เดี๋ยวยูมิขึ้นไปสระเดี๋ยวนี้” เธอรีบตอบรับคำสั่งนั้นเพราะไม่อยากให้เรื่องบานปลาย แม้ว่าเพิ่งจะสระผมไปเมื่อคืนก่อนเข้านอน

ห้องพักของโจดินและนิเฌอ...

คืนนี้เป็นคืนที่ทุกคนค้างคืนที่นี่ด้วยกัน เพราะอีกเพียงแค่วันสองวันจะมีงานใหญ่จัดขึ้นที่บ้านของยูมิ งานที่จะประกาศว่าเธอกลายเป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟียคนต่อไป แม้จะมีอายุเพียงแค่สิบแปดปีแถมยังเป็นผู้หญิง แต่เธอก็เลือกแล้วว่าจะรับภาระหน้าที่นี้ไว้

“ทำไมน้องของป๊าดูหวงยูมิจัง?” นิเฌอถามสามีของเธอไปอย่างสงสัย เพราะท่าทางของโจอิบอกเช่นนั้นอย่างชัดเจน

“คือสองคนนั้นไม่ถูกกันอยู่แล้วน่ะ โจอิมันก็คงจะไม่อยากให้โยชิมายุ่งกับยูมิเพราะแบบนั้น”

“ไม่ถูกกันเหรอคะ ไหนคุณแม่บอกว่าพวกเขาเคยเป็นเพื่อนกัน”

“ใช่ครับ แต่ว่าสองคนนั้นมีปัญหากันเรื่องผู้หญิง ก็เลยเลิกคบกันไป…”

“น้องป๊าไปแย่งแฟนเขามาเหรอคะ?”

“ทำไมหนูคิดแบบนั้นล่ะ” โจดินถามกลับภรรยาของตน ว่าอะไรที่ทำให้เธอคิดว่าโจอิทำแบบนั้น

“ก็ท่าทางเกเรของน้องป๊าไงคะ ชัดเจนขนาดนั้น” เธอตัดสินโจอิว่าเขาเป็นคนทำผิดจากท่าทางเกเรและความเป็นคนร้ายๆ ของเขา ซึ่งก็ไม่ผิดที่เธอจะคิดแบบนั้น แต่ก็อาจจะไม่ถูกซะทีเดียว

“แต่หนูก็ไม่ชอบผู้ชายคนนั้นเหมือนกัน กล้าดียังไงจะมาจีบแฟนฉัน...”

“เดี๋ยวเถอะ ผัวนั่งหัวโด่อยู่นี่ แล้วในท้องหนูก็มีลูกป๊าอยู่นะ ยังจะเรียกยูมิว่าแฟนอยู่อีก” นิเฌอถูกสามีของเธอดุถึงคำพูดที่เธอเผลอหลุดปากออกมา

“กล้าดุคนท้องได้ยังไงคะ เดี๋ยวลูกก็ไม่รักหรอก”

คนท้องเจ้าเล่ห์ยกเรื่องลูกในท้องขึ้นมาอ้างเพื่อให้สามีของเธอดุเธอไม่ลง ซึ่งโจดินก็ยอมให้เธอได้ทุกครั้งหากเป็นเรื่องเกี่ยวกับยูมิ

ชั้นล่างของบ้านในช่วงกลางดึก...

เวลานี้ยูมิเดินลงมาชั้นล่างเพื่อจะหายาทาน เพราะอาการที่เหมือนจะเป็นไข้ ซึ่งเธอเดินเข้าครัวไปโดยไม่ทันได้สังเกตว่ามีใครเดินตามหลังของเธอมา

“เป็นอะไร?”

“อุ๊ย!”

“กินยาทำไม?”

“ยูมิเหมือนจะไม่สบายค่ะ ก็เลยลงมากินยา”

“เพราะร่างกายเธออ่อนแอแบบนี้ไงถึงได้ป่วยบ่อย” เขาพูดบ่นคนตัวเล็กเสร็จก็ยื่นหลอดยาให้กับเธอ “ทายาให้หน่อย”

“คะ?”

โจอิจูงมือยูมิออกจากห้องครัวไปยังห้องนั่งเล่นใกล้ๆ เขาทิ้งก้นนั่งลงที่โซฟาก่อนจะดึงคนตัวเล็กลงมานั่งที่ตัก และยัดหลอดยาใส่มือน้อยของเธอ

“ทายาให้หน่อย”

“ทาตรงไหนเหรอคะ?”

“ตรงไหนที่มีแผลก็ทาตรงนั้นแหละ” คนปากหมาพูดด้วยท่าทางกวนๆ และจ้องมองใบหน้าของสาวร่างเล็กไม่วางตา

“ถ้าเจ็บบอกยูมินะคะ” เธอบีบยาใส่ปลายนิ้วก่อนจะทาแผลให้กับคนพี่อย่างระวังมือ ทั้งแผลที่มุมปากและรอยแตกที่โหนกแก้มซ้าย

และถึงแม้โจอิจะทำตัวไม่น่ารักพูดขวานผ่าซากกับเธออยู่บ่อยครั้ง แต่ยูมิก็ไม่คิดเปลี่ยนน้ำเสียงหรือแสดงท่าทางร้ายๆ ที่ไม่เป็นตัวของตัวเองตอบกลับ เพราะเธอเคยทำแบบนั้นแล้วซึ่งมันมีแต่จะยิ่งเหนื่อย เธอเลยคิดว่าการเป็นตัวเองแบบนี้คงดีที่สุด

“เป่าให้ด้วย”

“ไหนบอกว่าเป่าก็ไม่หายเจ็บไงคะ”

“บอกให้ทำก็ทำเถอะน่า”

น้ำเสียงที่โจอิใช้พูดกับสาวสวยเป็นไปอย่างธรรมชาติ ไม่ได้เค้นเสียงดุหรือตะคอกใส่เธอแต่อย่างใด เวลานั้นก็เอาแต่โฟกัสไปที่ริมฝีปากชมพูอิ่มของเธอ ที่ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ริมฝีปากของตน

พู่~ พู่~

จุ๊บ~ ริมฝีปากของสาวสวยถูกคนเจ้าเล่ห์ขโมยจูบ “...จูบยูมิทำไมคะ?”

“ก็ปากเธอมันน่าจูบ...” ว่าแล้วมือหนาสองข้างก็ประคองใบหน้าเล็กดึงเข้ามาจูบอีกครั้งอย่างตั้งใจ จ๊วบ~

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds