12. Part : ทำสัญญา NC

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ทำสัญญา NC

--------------------------------------------------------------------------

ห้องนอนยูมิ เวลาต่อมา...

เมื่อเปิดเข้ามาด้านในห้องก็พบเพียงความว่างเปล่าไม่ต่างจากชั้นล่างของบ้าน ภาพสะท้อนของเธอในกระจกบานใหญ่ที่ดูแปลกตามันทำให้เธอรู้สึกไม่เป็นตัวเองจนต้องรีบจัดการถอดชุด และเข้าไปอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวให้รู้สึกกลับมาเป็นเธออีกครั้ง

เด็กสาวในชุดนอนสีชมพูหวานแหวว ภาพลักษณ์ที่ดูเป็นตัวตนของเธอที่สุดเวลานี้ เพียงแค่ความสดใสที่เคยมีนั้นหายไป...

ยูมิทิ้งตัวลงเตียงนอนนุ่มกว้าง ก่อนจะรู้สึกถึงความโดดเดี่ยวในห้วงเวลานี้ ความเงียบภายในห้องทำน้ำใสไหลออกทางหางตาอย่างห้ามไว้ไม่อยู่

“ฮึก ฮือ!”

เสียงร้องไห้ของเธอดังอยู่ใต้ผ้านวมผืนหนา เสียงนั้นดังกลบเสียงกลอนประตูที่มีคนพยายามเปิดเข้ามา เลยทำให้ยูมิไม่รู้ตัวว่าเวลานี้มีใครบางคนเดินเข้ามาหาเธอด้านในห้อง

แก๊ก!

“ร้องไห้อยู่เหรอ?”

“อ๊าย!!” คนตัวเล็กเด้งตัวขึ้นจากเตียงนอนและกรีดร้องออกมา เพราะขวัญเสียที่จู่ ๆ ก็มีเสียงของใครดังขึ้นที่ข้างเตียง

ซึ่งเสียงกรีดร้องเมื่อครู่ของเธอก็ทำโจอิตกใจเช่นกัน เพราะเขาไม่คิดว่าจะทำเธอเสียขวัญมากขนาดนี้ “ฉันเอง...”

“ฮือ! พี่โจอิ”

ยูมิปล่อยทิ้งผ้านวมผืนหนาที่กอดอยู่และลงจากเตียงไปหาโจอิ ร่างเล็กสวมกอดคนตัวสูงด้วยความกลัว แม้เขาจะเป็นต้นเหตุแห่งความกลัวนั้นแต่เธอก็รู้สึกดีที่เขาไม่ได้ปล่อยเธอไว้ที่นี่ลำพัง

“ร้องไห้ทำไม ใครทำอะไร?”

“ไม่มี ฮึก ไม่มีใครทำอะไรค่ะ”

“...งั้นร้องไห้ทำไม?”

“ฮึก...”

“ช่างเถอะ ถ้าไม่อยากพูดก็ช่าง” เขาผลักกอดออกจากคนตัวเล็กและย้ายตัวเองขึ้นเตียง

แขนล่ำพาดยาวไปกับหมอนเพราะคิดว่าเธอคงอยากนอนหลับในท่าที่แสนสบายนั้นเหมือนกับหลายคืนที่ผ่านมา ซึ่งยูมิที่เห็นแบบนั้นก็รีบขึ้นเตียงไปนอนหนุนไหล่กว้างของโจอิ

“ฮึก ยูมิคิดว่าพี่โจอิกลับบ้านไปแล้วซะอีก”

“เกือบดีใจแล้วหรือไง?”

“เปล่าค่ะ เกือบนอนร้องไห้ทั้งคืนมากกว่า...” เธอเริ่มเงียบเสียงร้องลง เพราะความรู้สึกโดดเดี่ยวภายในใจนั้นลดน้อยลงกว่าจากเดิมที่รู้สึก ถึงแม้จะเป็นเขาคนที่ไม่น่าอยู่ด้วย แต่อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้อยู่ลำพัง...

“นอนเถอะ”

“อย่าไปไหนนะคะ”

คำพูดของยูมิเมื่อครู่ทำโจอิถึงกับรีบเอียงหน้าไปมองเธอด้วยความแปลกใจ สายตาของทั้งคู่มองสบกันอยู่แบบนั้นนานเป็นนาที กับความรู้สึกที่ต่างกันออกไป ยูมิที่กำลังคิดไตร่ตรองเรื่องสำคัญอย่างถี่ถ้วนก่อนพูดไป ส่วนโจอิก็คิดไม่ตกกับความหมายของคำว่า ‘อย่าไปไหน’ ที่เธอพูดบอกตน

“...”

“...”

“ทำไมถึงไม่ให้ฉันไปไหน เพราะอะไร?”

“...เพราะยูมิกลัวที่จะอยู่คนเดียวค่ะ ยูมิปกป้องตัวเองไม่ได้ ฮึก ยูมิอ่อนแอเกินไปที่จะอยู่คนเดียว พี่โจอิอย่าไปไหนเลยนะคะ ฮือ~”

ร่างหนาพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างเล็ก และพูดบอกเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มที่ฟังแล้วสบายหู “หยุดร้องไห้ แล้วคุยกันให้รู้เรื่องก่อน”

“ฮึกๆ”

“ที่พูดน่ะ หมายความว่ายังไง”

“ฮึก ถ้ายูมิยอมเป็นเมียพี่โจอิ สัญญาได้ไหมคะว่าพี่โจอิจะไม่ทำร้ายยูมิ จะไม่เสียงดังใส่ยูมิ ฮึก แล้วก็จะปกป้องยูมิ...”

น้ำใสเอ่อล้นเป็นสาย ความอ่อนแอที่เธอไม่อาจจะต่อสู้มันคนเดียวได้ จนต้องเอ่ยปากร้องขอให้คนใจร้ายนั้นช่วย ถึงแม้ว่าเขาจะเคยเป็นคนที่น่ากลัวและทำให้เธอเสียใจ แต่เธอเชื่อว่าความแข็งแกร่งของเขาจะปกป้องเธอได้

“...มีอะไรอีกไหมที่อยากให้ฉันทำให้” เขาถามถึงความต้องการเธอ

“ฮึก อย่าใจร้ายกับยูมินะคะ ยูมิขอร้อง…” ตาแป๋วที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำใสมองสบสายตาของคนพี่ไม่กระพริบ เพื่อหวังว่าเขาจะตอบรับคำขอของเธอ

“งั้นต่อจากนี้ เธอเป็นเมียของฉัน จำไว้นะยูมิ...”

จ๊วบ~

ปากชมพูอิ่มถูกดูดเม้มอย่างระมัดระวังปากเล็กที่เคยนิ่งเฉยเวลาที่โดนขโมยจูบ ตอนนี้เธอเม้มตอบกลับริมฝีปากของเขา และนั่นยิ่งทำโจอิถนอมริมฝีปากของเธอมากกว่าทุกครั้งที่ได้จูบ

“อือ~”

จูบเริ่มร้อนแรงขึ้นเมื่อคนสองคนนั้นมีอารมณ์ร่วมกัน สาวสวยที่เคยปฏิเสธและต่อต้านการกระทำนั้น เวลานี้เธอยอมโอนอ่อนต่อความแข็งแกร่งของเขา เพื่อแลกกันกับบางสิ่งที่เธอต้องการ ใครสักคนที่จะปกป้องเธอได้จากสิ่งอันตรายและความน่ากลัวเช่นเขา

เสียงหายใจหอบไม่เป็นจังหวะของโจอิดังขึ้นต่อเนื่อง เมื่อผู้หญิงที่เขาเคยขืนใจ ตอนนี้เธอเต็มใจให้เขาทำเรื่องอย่างว่า แถมยังตอบสนองกลับอารมณ์ของเขาไม่หยุด

เรียวขาเล็กอ้าออกกว้างอย่างรู้งาน เพียงแค่เห็นว่าโจอิชักแกนใหญ่จ่อมาที่หน้าปากทางเข้าช่องรัก สวบ!

“อ๊ะ~”

“อ่าส์~” เวลานี้ผมละสายตาจากใบหน้าของยูมิไม่ได้เลย ไม่ว่าจะตอนจูบ หรือตอนบดแกนชายเข้าออกช่องรักของเธอ ครั้งนี้เธอทำผมรู้สึกเหมือนจะเป็นบ้าจริงๆ

ปึกปึกๆๆ!!

“อ๊ะๆ!”

เสียงครางหวานดังก้องไปทั่วบริเวณห้อง ที่อบอวลไปด้วยความใคร่ของคนหนุ่มสาว และต่างก็สนองความต้องการให้กันและกันด้วยอารมณ์ คนพี่ออกแรงกระแทก คนน้องก็อ้าขารับ

“งือ~ พี่โจอิ”

“เสียวเหรอ?”

“ค่ะ ยูมิเสียว”

“อ่าส์ ไม่ไหว พี่จะเสร็จแล้ว”

“เดี๋ยวค่ะ ยูมิยังไม่เสร็จเลยนะ...”

คำพูดนั้นของเธอทำอีกคนถึงกับต้องหยุดชะงักกะทันหัน และกระตุกยิ้มร้ายออกมา ก่อนที่เขาจะอุ้มร่างบางขึ้นโดยเสียบแกนชายใหญ่คารูสาวไว้แบบนั้น

โจอิทิ้งตัวลงนั่งพิงหัวเตียง เพื่อสลับให้คนใต้ร่างนั้นขึ้นมาสนองความต้องการตน ด้วยการร่อนเอวยั่วอยู่บนแท่งเอ็นขนาดใหญ่

“เอาสิ ขย่มให้เสร็จนะ” เจ้าของดวงตาคมดุ ดูมีท่าทางที่อ่อนโยนขึ้น

“แบบนี้ใช่ไหมคะ...”

ยูมิเริ่มออกลายยั่วอยู่บนเอ็นอุ่นของชายหน้าดุเข้ม แน่นอนว่าเธอมีประสบการณ์เรื่องเสียวมาบ้างแล้ว จึงพอรู้ว่าต้องบดต้องควงท่าไหนถึงจะส่งให้ตัวเองเสร็จกิจได้

“อ่าส์ อย่าบดแบบนั้น”

“จะเสร็จก็ปล่อยออกมาสิคะ แต่ว่ายูมิไม่หยุดทำนะ...” สองมือน้อยวางไว้บนไหล่กว้าง ตากลมโตคู่สวยมองจ้องหน้าชายหนุ่มไม่ละสายตา จนทำโจอิแทบขาดสติ

“อ๊ะ! อึก อ่าส์~”

คนตัวเล็กทำหน้าตาใสซื่อตาแป๋วใส่โจอิ เมื่อเห็นว่าเขากำลังกระตุกเสร็จในช่องท้องของเธออย่างห้ามอารมณ์ไว้ไม่อยู่ สะโพกสวยควงบดอยู่แบบนั้นไม่เลิก แม้น้ำกามของโจอิจะไหลออกมาจนหมดทุกหยดแล้ว

“จะเล่นแบบนี้ใช่ไหมยูมิ ได้โดนพี่เอาทั้งคืนแน่...”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds