32. Part : โศกนาฏกรรมในงานแต่ง

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : โศกนาฏกรรมในงานแต่ง

--------------------------------------------------------------------------

งานแต่งโจอิกับยูมิ...

พิธีในงานถูกจัดขึ้นอย่างอบอุ่นและเรียบง่าย มีแขกที่มาร่วมยินดีเป็นจำนวนมาก และนอกจากวันนี้จะเป็นวันที่ทั้งคู่เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามประเพณีและกฎหมายแล้ว ยังเป็นวันที่โจอิต้องขึ้นรับตำแหน่งหัวหน้าแก๊งแทนยูมิอีกด้วย หลายๆ แก๊งเองก็ต่างพากันมาร่วมยินดีในงานสำคัญวันนี้อย่างคับคั่ง ทว่ากลับไร้เงาแก๊งของโยชิ

เพราะหลังจากเกิดเรื่องวันนั้นก็เหมือนว่าครอบครัวของโยชิจะวุ่นวายเพราะการยกเลิกสัญญาของตระกูลโจ และอีกหลายแก๊งที่พร้อมใจกันถอนตัวออกจากการร่วมทุนกับแก๊งของเขา ทั้งงานที่ถูกและผิดกฎหมาย

จึงทำให้เวลานี้แก๊งที่เคยยิ่งใหญ่อันดับต้นๆ กลับดิ่งลงต่ำอย่างไม่มีใครคิดยื่นมือเข้าช่วย เพราะเรื่องชั่วและเรื่องฉาวที่โยชิก่อไว้ และการมีอยู่ของแก๊งโยชิก็เป็นเรื่องอันตรายเพราะเวลานี้ตำรวจต่างก็จ้องมองรอจะทำผลงานด้วยการจับกุมแก๊งของโยชิ ซึ่งทางเดียวที่เขาจะลอดจากมือของตำรวจคือต้องย้ายทั้งแก๊งกลับไปอยู่ที่ญี่ปุ่น และกลายเป็นเพียงแค่ยากูซ่าปลายแถวเท่านั้น

ซึ่งหลังจากที่เสร็จพิธีในงานแต่ง งานรับตำแหน่งหัวหน้าแก๊งก็จัดขึ้นต่อทันที...

“คุมิโช~ คุมิโช~ คุมิโช~” (เจ้านาย)

ปัง! เสียงปืนดังขึ้น ร่างสูงของโจอิล้มทั้งยืนเมื่อกระสุนถูกยิงทะลุผ่านลำตัว

“พี่โจอิ!” ยูมิกรีดร้องขึ้นเสียงหลง เมื่อเห็นว่าเจ้าบ่าวของเธอล้มลงต่อหน้า

ปัง! เสียงปืนดังขึ้นอีกนัดจากมือของโจดิน ลูกกระสุนพุ่งตรงไปที่กลางศีรษะของมือปืนที่ยิงน้องชายของเขา

ร่างของโยชิล้มตึงเมื่อถูกกระสุนยิงเข้ากลางหน้าผาก และนั่นก็เป็นสิ่งที่เขาเตรียมใจมาแล้วว่าจะต้องพบกับจุดจบเช่นนี้ หากว่าเดินทางมาที่นี่ด้วยจุดประสงค์ของความแค้น ...นั่นคือความตาย

“ไปเอารถมา” เสียงของโจไซพี่รองพูดสั่งลูกน้อง เพราะสภาพของน้องชายที่มีเลือดออกเป็นจำนวนมากบริเวณกลางทรวงอก

“ฮือ! พี่โจอิ อย่าเป็นอะไรนะ” เสียงยูมิร้องไห้ออกมาอย่างเสียขวัญเพราะกลัวว่าตัวเองจะต้องเสียคนรักไป

“ทำใจดีๆ นะโจอิ” คุณฮารุพูดบอกลูกชาย

“มันตายหรือเปล่าครับ” โจอิถามให้แน่ใจว่าเพื่อนชั่วของตนหมดลมไปแล้วจริงๆ ซึ่งตอนนั้นโจดินพี่ใหญ่ก็ตอบกลับด้วยการพยักหน้า ส่วนยูมิที่ได้ยินคำถามนั้นของแฟนหนุ่มเธอก็ต้องการทำเรื่องนั้นให้แน่ใจ ว่าคนชั่วอย่างโยชิจะไม่ฟื้นขึ้นมาทำร้ายชีวิตของเธอและโจอิได้อีก

เธอเดินไปคว้าปืนของลูกน้อง และเดินเข้าไปจ่อยิงร่างไร้วิญญาณของโยชิด้วยความโกรธแค้น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ในสายตาของแขกที่มาร่วมงานในวันนั้น และเป็นเรื่องที่หน้าตกใจมากๆ

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! แก๊ก!

คนตัวเล็กโยนปืนในมือทิ้งก่อนจะวิ่งมากอดร่างของสามีในตอนที่ร้องไห้อย่างคนเสียสติ “มันตายแล้วค่ะ ยูมิฆ่ามันแล้ว ฮือ!”

หน้าห้องฉุกเฉิน...

“ทำไมไม่เป็นฉันที่เข้าไปอยู่ในนั้นบ้าง ฮือ ทำไม” เสียงยูมิเอ่ยถามกับโชคชะตา ที่เอาแต่ทำให้เธอต้องพบเจอกับเรื่องเลวร้าย เพราะเธอต้องเห็นภาพคนที่เธอรักเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ยูมิ เดี๋ยวหนูย้ายไปอยู่กับแม่ที่บ้านนะ ตอนนี้คงไม่ปลอดภัยถ้าหนูจะกลับไปอยู่ที่บ้านคนเดียว” คุณฮารุบอกกับลูกสะใภ้คนเล็กของเธอด้วยน้ำเสียงที่เย็นลง

“ค่ะคุณแม่”

“โจดินพานิเฌอย้ายกลับเข้ามาอยู่ที่บ้านด้วยนะ… แม่คิดว่าไม่นานนี้หรอก ไอโยดะมันต้องมาเอาเรื่องลูกแน่”

“ครับคุณฮารุ” โจดินตอบรับคำพูดของผู้เป็นแม่และเห็นด้วยหากว่าเวลานี้ครอบครัวจะย้ายมารวมตัวอยู่ด้วยกัน

“เฮ้อ...” เสียงถอนหายใจอย่างกัดกลุ้มของโจไซที่รู้ว่าบ้านที่เป็นที่สงบของเขา มันจะไม่สงบอีกต่อไปเพราะผลกระทบจากเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้

“เป็นไงบ้างวะไอ้หมอ” โจดินเอ่ยถามเพื่อนหมอคนสนิท ถึงอาการน้องชายของเขาทันทีที่เห็นหมอเดินออกมาจากห้อง

“พ้นขีดอันตรายแล้ว โชคดีที่กระสุนไม่โดนจุดสำคัญ” หลังจากหมอพูดบอกเช่นนั้น ก็ทำให้ทุกคนนั้นโล่งใจขึ้นที่โจอิไม่ได้เป็นอะไรหนักหนาอย่างที่ห่วง

“ย้ายโจอิไปรักษาตัวที่บ้านได้ไหม” คุณฮารุเอ่ยถามกับหมอด้วยความสนิทสนมเพราะเธอก็ไม่ต่างอะไรจากหัวหน้างานคนเก่าของคุณหมอ

“ได้ครับนายหญิง” หมอหนุ่มเอ่ยตอบรับคำขอของคุณนายฮารุด้วยความสุภาพเช่นเคย

“งั้นย้ายคืนนี้เลย” เธอคิดว่าหากปล่อยให้ลูกชายอยู่พักรักษาตัวที่โรงพยาบาลคงไม่ปลอดภัยแน่ ต่อให้มีลูกน้องอยู่เฝ้าเป็นสิบๆ คนก็ตาม

“ครับนายหญิง”

“เตรียมตัวให้พร้อม เกณฑ์ลูกน้องของเราไปคุ้มกันที่บ้านด้วย” โจดินออกคำสั่งกับลูกน้องของเขาเพื่อให้เตรียมรับกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

บ้านคุณฮารุ ช่วงกลางดึก...

หลังจากที่พาโจอิออกจากโรงพยาบาล ทุกคนก็ต่างมารวมตัวอยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน ไม่ใช่แค่เรื่องความปลอดภัย แต่เพื่อการตั้งรับที่ดีเพราะที่บ้านหลังนี้ไม่ต่างอะไรจากคังอาวุธ

ปัง! ปัง! ปัง!

“ไอโจดิน!” เสียงชายสูงอายุตะโกนโวยวายเรียกหาโจดินอยู่ที่หน้าบ้าน พร้อมกับลูกน้องอีกเกือบยี่สิบคนที่ยืนคุ้มกันอยู่ด้านข้างและด้านหลัง

“แหกปากเสียงดังเอาอะไร?” เสียงคุณนายฮารุเอ่ยถามพ่อของโยชิด้วยเสียงทรงพลัง ดูเหมือนว่าเขาจะมาเอาเรื่องลูกชายของเธอที่พรากชีวิตลูกชายคนเดียวของเขาไป

“ลูกคุณนายมันฆ่าลูกผม!” เสียงเข้มเค้นเสียงโกรธพูดบอกหญิงสูงอายุที่ยืนอยู่ด้านหน้า

“ใครในงานก็เห็นว่าลูกแกมายิงลูกฉันก่อน ถ้าจะสู้กันทางกฎหมายก็หาคนที่มันมีอำนาจมากกว่าฉันมาสู้คดีแล้วกัน แต่ถ้าจะประกาศสงครามกับแก๊งของฉันก็มาได้เลย”

คุณฮารุพูดโดยสวมวิญญาณนายหญิงของแก๊งมาเฟียใหญ่ พร้อมขึ้นลำปืนที่พกติดตัวไว้เพื่อบอกโยดะพ่อของโยชิผู้ตายว่าเธอพร้อมทำสงคราม ส่วนลูกน้องผู้จงรักภักดีของคุณนายฮารุก็เดินประจันหน้าเข้ามาปกป้องนายหญิงของเขาอย่างไม่กลัวตายเช่นกัน

“งั้นคุณนายก็เตรียมรับมือไว้ได้เลย มีสงครามเกิดขึ้นแน่...”

ทันทีที่โยดะประกาศสงครามกับแก๊งใหญ่ของคุณนายฮารุ เขาก็ถอยกลับออกมาเพื่อตั้งหลัก และเตรียมแผนการใหญ่ที่บ้านของเขา เพื่อหวังว่าจะเอาคืนให้ลูกชายชั่วและแก๊งของเขาที่เวลานี้พังย่อยยับ ไม่เหลือแม้หน้าตาทางสังคม

ณ บ้านของโยดะ (พ่อโยชิ)

ชายแก่นั่งครุ่นคิดหาทางเอาคืนกับแก๊งของคุณนายฮารุ เพื่อเอาคืนให้กับลูกชายคนเดียวที่สิ้นชีวิตไป และทวงคืนทุกสิ่งที่เขาเคยมีเพื่อขึ้นเป็นแก๊งที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

“ชิคุณมาแล้วครับ” เสียงลูกน้องของโยดะพูดบอกเจ้านายของเขา

ทันทีที่หญิงสาวนักฆ่าเดินเข้ามาด้านในห้อง โยดะก็โยนแฟ้มเอกสารสำคัญให้กับนักฆ่าก่อนที่จะออกคำสั่งกับเธอเสียงเข้ม “ฆ่าพวกมันให้หมด!”

“ค่ะนายท่าน” หญิงสาวหน้าตาสวย รูปร่างดีตอบรับคำสั่งของโยดะอย่างหนักแน่น

“กูจะให้พวกมึงทั้งครอบครัวได้ชดใช้...”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds