33. Part : เริ่มต้นเกมส์ล้างแค้น

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เริ่มต้นเกมส์ล้างแค้น

--------------------------------------------------------------------------

หนึ่งอาทิตย์ต่อมาหลังจากโจอิโดนยิง...

“พี่โจอิลุกไหวไหมคะ” ยูมิพูดถามสามีของเธอที่พยายามจะขยับตัวลุกขึ้นหลังจากที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงมาเป็นอาทิตย์

“โอ๊ย”

“ยังเจ็บอยู่เหรอคะ?” เสียงร้องโอดครวญของคนเจ็บที่นอนอยู่บนเตียงทำสาวสวยหวั่นใจเป็นห่วง

“ยูมิได้นอนบ้างหรือเปล่าเนี่ย ขอบตาดำหมดแล้ว” สภาพที่ดูอิดโรยของคนตัวเล็ก ทำคนเจ็บเป็นห่วงเธอไม่ต่างกัน เพราะทุกครั้งที่เขาได้สติก็จะเห็นว่าเธอนั่งเฝ้าเขาอยู่ที่ข้างเตียงไม่ห่างแม้ตอนกลางดึก

“นอนค่ะ ยูมินอนอยู่ข้างๆ พี่โจอิทุกวันเลย ...ดีขึ้นหรือยังคะ ยังเจ็บอยู่ไหม?”

โจอิส่ายหัวตอบกลับคำถามของยูมิ ก่อนจะหันไปถามโจดินที่ยืนอยู่ “พี่ย้ายกลับมาอยู่บ้านแล้วใช่ไหม”

“เออ กูย้ายกลับมาแล้ว” โจดินตอบโจอิและหันมาพูดบอกโจไซน้องชายอีกคนของเขาให้เข้ามาอยู่รวมตัวกันที่บ้าน เพราะเวลานี้มีเพียงแค่โจไซที่พักอยู่ที่คอนโดส่วนตัวเพื่อหนีความวุ่นวายที่เกิดขึ้นที่บ้าน

“มึงก็กลับมาอยู่บ้านด้วยล่ะ อยู่ข้างนอกมันไม่ปลอดภัย...”

“ไม่เอาดีกว่าครับ ผมอยู่ที่คอนโดดีแล้ว” ชายรักความสงบพูดขึ้นเพื่อปฏิเสธคำสั่งของพี่ชาย เพราะเขาอยากเลี่ยงจากเหตุการณ์เสี่ยงอันตราย

เขาคิดว่าการอยู่ที่บ้านหลังนี้อันตรายกว่าการใช้ชีวิตอยู่นอกบ้านซะอีก ถึงแม้ว่าเขาจะเกิดมาในตระกูลมาเฟีย แต่เขากลับไม่มีความโหดเหี้ยมอยู่ในจิตใจเลย การฆ่าคนฆ่าสัตว์หรือใช้ชีวิตเสี่ยงอันตรายนั้นไม่ใช่ชีวิตแบบที่เขาต้องการ ความสงบเท่านั้นที่โจไซถวิลหา

สามเดือนผ่านไปหลังจากโยชิตาย…

ณ หอพักแห่งหนึ่งเวลากลางดึก แก๊ก!

เมื่อลูกบิดประตูห้องถูกเปิดออก สาวเจ้าของห้องกลับพบหญิงแปลกหน้าที่นั่งอยู่บนเตียงนอนของเธอ “เธอเป็นใคร เข้ามาในห้องฉันได้ยังไง”

“เธอเป็นเลขาของหมอนี่ใช่ไหม?” สาวสวยหน้าหวาน ยื่นรูปโจไซท่านประธานของผู้หญิงที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องให้กับเธอดู

“ใช่ ฉันเป็นเลขาของท่านโจไซ ว่าแต่เธอเป็นใคร?”

“ต่อไปนี้ ฉันจะเป็นเลขาให้หมอนั่นแทนเธอเอง”

คนสวยเดินเขยิบเข้าไปใกล้เลขาสาวที่ยืนมองเธอด้วยความสงสัยก่อนที่จะจัดการเป้าหมายตรงหน้าด้วยความเลือดเย็นไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ อย่างที่เธอถูกโยดะปลูกฝังมา…

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

มีดปลายแหลมถูกปาดเข้าที่คอของเลขาสาว ก่อนจะถูกแทงตัดขั้วหัวใจอีกสองครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าเธอสิ้นลมหายใจจริงๆ อย่างไม่ทรมาน

ฟุบ!

“ขอโทษด้วยนะ ฉันจำเป็นต้องฆ่า…” ประโยคนั้นถูกพูดทุกครั้งหลังจากที่ชิคุณปลิดชีพเป้าหมายได้สำเร็จ

ร่างไร้วิญญาณของเลขาสาวถูกปล่อยทิ้งลงนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นห้อง สายตาสาวนักฆ่าหน้าหวานมองไปรอบห้องก่อนจะเริ่มเก็บกวาดทำลายหลักฐานบางอย่างที่สามารถสาวถึงเธอได้ และหลังจากนั้นเธอก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

เช้าวันรุ่งขึ้น...

“กำหนดคลอดเมื่อไหร่เหรอคะ?”

“อาทิตย์หน้าก็คลอดแล้วค่ะ”

นิเฌอตอบกลับคำถามของยูมิด้วยสีหน้าที่มีความกังวล เพราะเวลานี้ภายในบ้านเกิดแต่เรื่องวุ่นวายขึ้น ซึ่งคนที่เธอเป็นห่วงมากกว่าใครก็คงไม่พ้นลูกสาวที่ใกล้จะคลอดในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ แม้ช่วงนี้ทางฝั่งศัตรูจะเงียบหายไป แต่ก็ไม่อาจทำให้คนในครอบครัววางใจได้เลย

“เดี๋ยวก็ได้เจอกันแล้วนะคะ” ยูมิพูดบอกเด็กน้อยในท้องของนิเฌอที่อีกไม่นานก็ถึงกำหนดลืมตาดูโลก

“นายหญิงคะ คุณโจอิเรียกหาค่ะ”

“อือ เดี๋ยวฉันไป” เสียงนุ่มของยูมิตอบกลับสาวใช้อย่างเรียบเฉยและมีท่าทางที่ดูโตขึ้นกว่าก่อน ทั้งการพูดและการวางตัวก็เปลี่ยนไปเพราะได้รับการฝึกที่เข้มข้นขึ้นเมื่อเธอออกจากมหาลัย และใช้ชีวิตเป็นนายหญิงของแก๊งอย่างเต็มตัว

“เข้าไปในบ้านกันเถอะค่ะ”

ภายในบ้าน...

เมื่อสองสาวเดินเข้ามาด้านในบ้าน ยูมิก็เอ่ยทักทายกับโจไซที่เหมือนว่ากำลังจะออกไปข้างนอก “พี่โจไซจะออกไปไหนคะ?”

“พี่จะออกไปบริษัทน่ะ”

“วันนี้วันหยุดไม่ใช่เหรอคะ”

“พอดีเกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย พี่เลยต้องออกไปดู ฝากบอกคุณนายฮารุด้วยนะว่าเดี๋ยวพี่รีบกลับ” ชายหนุ่มท่าทางสุขขุมพูดบอกยูมิผู้เป็นน้องสาว ก่อนจะออกจากบ้านไปจัดการธุระสำคัญที่บริษัท

ซึ่งข่าวที่เลขาสาวของเขาเกิดโดนฆาตกรรมภายในห้องพัก มันเป็นเรื่องที่เจ้านายอย่างเขาเมินเฉยไม่ได้จริงๆ อีกทั้งตอนนี้ยังไม่สามารถตามตัวคนร้ายหรือรู้ถึงแรงจูงใจในการก่อเหตุครั้งนี้ได้อีกด้วย

สนามซ้อมยิงปืน...

ภายในบริเวณที่ดินผืนนี้ มีทั้งคฤหาสน์หลังใหญ่ มีทั้งสนามซ้อมยิงปืน สนามขี่ม้า สนามมวย โรงยิมที่ใช้ฝึกฝนลูกน้อง และเป็นที่ออกกำลังกายของชายหนุ่มที่อยู่ด้านในรั้วคฤหาสน์หลังใหญ่นี้นับร้อยชีวิต ไม่เว้นแม้แต่โจดิน...

เวลานี้หัวหน้าแก๊งผู้ยิ่งใหญ่ใช้เวลาหมกมุ่นอยู่กับการฝึกซ้อมเตรียมร่างกาย อีกทั้งยังเตรียมพร้อมทางสมองเพื่อให้พร้อมกับการคิดวิธีรับมือในช่วงเวลาที่เขารอคอย

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ลูกกระสุนที่ยิงออกจากกระบอกปืนนั้นทะลุผ่านช่องเดียวกันด้วยความชำนาญของคนที่ถือปืน สายตาคมเข้มไม่แม้แต่กระพริบหรือสั่นไหวกับเสียงปืนที่ดังสนั่น

“นายครับ นายหญิงถามหาครับ”

“เอารถมารอ” โจดินหันบอกลูกน้องให้ไปเตรียมรถกอล์ฟมารอรับตน ก่อนจะหันไปสั่งงานกับลูกน้องอีกคน “เก็บของด้วย...”

“เมื่อคืนเกิดเรื่องขึ้นครับนาย”

“เรื่องอะไร?”

“เลขาของท่านโจไซถูกฆ่าตายในหอพักครับ ตอนนี้ยังหาคนก่อเหตุไม่ได้ แล้วก็ยังไม่ทราบแรงจูงใจในการฆ่าด้วยครับ...”

“โดนฆ่าเหรอ?”

“ครับ ที่น่าสงสัยคือเธอไม่ได้มีปัญหาเรื่องการเงิน เรื่องชู้สาวก็ไม่มีเพราะเป็นโสดอยู่ แล้วทิศทางของรอยมีดบนร่างกายดูเหมือนจะชำนาญในการใช้มีดมากด้วย เพราะคนร้ายแทงตัดขั้วหัวใจซ้ำจุดเดียวกันอย่างแม่นยำ เลยทำให้เลขาคุณโจไซเสียชีวิตทันที...ผมคิดว่านี่คงเป็นฝีมือของนักฆ่ามือดีแน่เลยครับ”

มือขวาของโจดินพูดบอกข่าวสำคัญให้นายของเขานั้นทราบเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น และคิดว่านี่น่าจะเป็นรางบอกเหตุอะไรสักอย่างที่บอกให้พวกเขาเตรียมตัวรับมือกับสงครามที่กำลังจะมาถึง…

“เริ่มแล้วสินะ...”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds