ให้โอกาสหนู

ระยะห่างค่อนข้างไกล แต่ฉันก็เห็นชัดเจนว่ายัยผู้หญิงคนนั้นกำลังจีบพี่ไผ่ของฉัน แล้วพี่ไผ่ก็คุยกับยัยนั่นตั้งหลายคำด้วย

"อย่าผลีผลาม"

ลงจากเวทีเนเน่ก็มาประกบตัวฉันเพราะกลัวจะทะเล่อทะล่าไปหาเรื่องยัยคนนั้น

"ฉันไม่ทำอะไรให้ดูเป็นคนไม่ดีหรอก"

ฉันมองไปที่พี่ไผ่อีกครั้ง

"แต่ฉันไม่มีทางยอมให้ยัยนั่นมาสอยพี่ไผ่ไปเด็ดขาด"

"ทำไมพูดเหมือนมีประเด็น แกรู้จักยัยนั่นเหรอ"

"รู้จักแบบไม่อยากรู้จัก"

คราวนี้ฉันมองไปที่โต๊ะของผู้หญิงคนนั้น คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่เธอมองมาที่ฉันในตอนนี้เช่นกัน เหมือนว่าเธอจะมองฉันอยู่ก่อนแล้วถึงได้โบกมือทักทาย

ฉันยอมเสียมารยาทไม่ทักทายกลับ แถมยังเบะปากให้ด้วย ปกติแล้วฉันอัธยาศัยดีนะ สดใสยิ้มแย้ม อย่างตอนนี้ที่มีคนขอถ่ายรูปด้วยฉันก็ยิ้มหวานจนตาหยี มีแต่ยัยนั่นคนเดียวที่ฉันจะแยกเขี้ยวใส่ไปจนตาย

ค่ำคืนนี้ฉันมึนเมาเล็กน้อย แลกกับทิปมีคนยื่นให้กี่ดื่มฉันก็ดื่ม นอกจากค่าแรงยังพกทิปกลับห้องตั้งสามพันบาท

"เอิ๊ก! ขอบคุณค่ะพี่เนส"

ก่อนลงจากรถของพี่เนสฉันเผลอเรอออกมา มือลูบหน้าท้องวนไปมาเพราะเกิดพะอืดพะอม

"ไหนบอกว่าเสร็จงานค่อยเมา"

พี่เนสหันมาพูดติดขำขัน

"เพื่อทิปเอิร์ททำได้ค่า พรุ่งนี้เจอกาน"

"ไหวไหมให้ฉันขึ้นไปส่งไหม"

"อยู่ที่นี่มาจะปีล่ะ หลับตาเดินยังได้เลย ไปนะค่า"

ฉันโบกมือลาแล้วลงจากรถ เดินมึนๆ กลับขึ้นห้องได้อย่างปลอดภัย มั่นใจว่าล็อกห้องแล้วก็ทิ้งตัวลงนอน ฉันดื่มแทบจะทุกขนานเลยมั้ง

"แกเก่งมากเอิร์ท"

เก่งที่ยังประคองสติกลับมาถูกห้อง นอนไปราวห้านาทีก็พลิกตัวนอนหงาย หยิบมือถือขึ้นมากดโทรหาแชทของคนที่อยู่ด้านบนสุด เอามือถือแนบหูรอจนเกือบหลับ แต่แล้วก็มีเสียงลอยมา..

[ครับ]

"ให้โอกาสหนูได้โฆษณาก่อนแปปหนึ่ง ถ้าหากว่าพี่ได้เป็นแฟนหนู.. หนูเป็นแฟนพี่ หนูจะมีแค่พี่นร้า พี่อย่า..อย่าเพิ่งไปรักใครนะคะพี่ไผ่ จุ๊บ.."

แล้วภาพก็ตัด..

หนึ่งนาทีเหรอ

เมื่อคืนฉันโทรหาพี่ไผ่แล้วเขารับสายตั้งหนึ่งนาทีเชียวเหรอ

"หกสิบวิเราจะคุยอะไรกันได้บ้าง"

จำไม่ได้เลยแหะ

"แฮงค์เหรอ" เนเน่ถามก่อนขึ้นเวทีร้องเพลง

"ป่าว แค่คิดว่าวันนี้จะเจอพี่ไผ่ไหม"

พอเป็นวันหยุดตัดโอกาสที่จะเจอกันที่มหาวิทยาลัย ฉันก็ต้องมาเจอที่ผับ

วันเสาร์ผู้คนแน่นขนัด มองหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอพี่ไผ่ จากร้องเพลงเอาไว้จีบผู้ชาย แทบอยากจะแทรกเพลงอกหักเข้าไปแทน

คืนนี้ฉันได้ทิปมาสามพันบาท แลกกับการดื่มเหมือนเดิม แอลกอฮอล์ที่ซึมอยู่ในเส้นเลือดตั้งแต่เมื่อคืนทำให้ฉันรู้สึกมึนเมามากกว่าเมื่อคืนนี้

"แต่เอิร์ทกลับเองได้ค่ะ สบายมาก"

ดักคอพี่เนสเอาไว้ก่อน บ้านสองพี่น้องอยู่คนละฝั่งซึ่งฉันเกรงใจมาก

"ไอ้พวกนั้นพี่ก็ไม่ไว้ใจว่ะ"

พี่เนสหมายถึงพวกพี่นักดนตรี ฉันก็ไม่ไว้ใจพวกเขาหรอก

"เน่รอเป็นเพื่อนเอิร์ทก่อน ขอเวลาห้านาที"

"พี่ชายแกขอเวลาไปไหน"

ฉันกอดแขนเนเน่ ทิ้งน้ำหนักพิงเพื่อนไปแล้วครึ่งหนึ่ง

"พี่เนสไม่ปล่อยแกกลับเองหรอก ถ้าไม่ทะเลาะกับแฟนแล้วจะรีบไปง้อก็จะไปส่งแกอยู่"

"ทำถูกแล้วล่ะ ต้องรีบไปง้อนะ"

ฉันปล่อยแขนเพื่อนแล้วโบกมือลา

"เจอกันวันจันทร์นะ.."

"เอิร์ท! พี่เนสให้รอก่อน" แต่เนเน่ไม่ปล่อยฉันไป ยื้อยุดกันอยู่ตรงหลังเวที

ถึงจะมึนเมาแต่มีความเกรงใจ ขืนออกนอกเส้นทางไปส่งฉัน ไปง้อแฟนช้าจบเห่แน่

ปึก! กระทั่งข้อมือหลุดจากการเกาะกุมและฉันเสียการทรงตัวไปกระแทกอะไรบางอย่างด้านหลัง

"ขอโทษงับ.."

ฉันรีบหันไปขอโทษเพราะมั่นใจว่าที่ชนคือมนุษย์

ทว่าตรงหน้าฉันไม่ใช่มนุษย์..

"เทพบุตรสุดที่รักของหนู คิดถึงจังเลยค่า"

ฉันหมุนตัวสวมกอดพี่ไผ่ แต่ก็ถูกใครไม่รู้ดึงรั้งแขนให้ถอยหลังออกมา

"น้องมันเมา ไม่อยากให้กลับเอง รบกวนมึงหน่อยนะ"

เสียงพี่เนสและมีเสียงของเนเน่กระซิบข้างใบหู

"ส้มหล่นให้รีบเก็บ"

จากนั้นลำตัวฉันก็ถลาตามแรงดึง.. ดึงอะไรล่ะ ในเมื่อร่างกายของฉันไม่ถูกแตะต้องเลย

ฉันก้มมองหาจนไปเจอเข้ากับสายกระเป๋าสะพายมีมือใหญ่กอบกุมแล้วออกแรงรั้งให้ฉันเดินตาม

ส้มหล่นให้รีบเก็บ ฉันเลยจับหมับมือของพี่ไผ่

เขาหยุดเดินแล้วหันมามองมือที่ถูกกอบกุม

"หน้าบึ้งจังเลยค่ะ เดี๋ยวหนูเอนเตอร์เทนด์ให้นะ"

จำใจปล่อยมือเขาแล้วประคองตัวเองให้มั่นคง ร้องและเต้นเพลงที่กำลังฮิตในติ๊กต็อกช่วงนี้

"ปาจา ปาจา อ่าห๊ะๆๆ เอิ๊ก!"

แต่เพราะแก๊ซในกระเพาะมีมากไป ฉันสะกดกลั้นการเรอไม่ได้ จะหลบก็ไม่ทันเลยต้องปล่อยออกมาต่อหน้าผู้ชาย

แล้วดูผู้ชายสิ ยืนกอดอกทำตัวสูงเป็นเสาชิงช้าเชียว

"ขอโทษค่ะ รบกวนไปส่งด้วยนะคะ"

พี่ไผ่ยังไม่เอ่ยปากพูดกับฉันสักคำ คว้าสายกระเป๋าแล้วลากฉันเหมือนเดิมจนมาถึงรถสปอร์ตสีฟ้า

"สิ่งที่หนูใฝ่ฝัน ในที่สุดก็..อ๊ะ!"

ฉันถูกผลักดันให้เข้ามานั่งในรถ มีเข็มขัดนิรภัยโอบล้อมลำตัวและรถก็เคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว

ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก ฉะนั้นฉันก็ต้องรีบเก็บส้มให้ไวกว่านี้ ฉันปรือตามองพี่ไผ่ เคลื่อนฝ่ามือไปวางบนหน้าขาแกร่งแล้วยิ้มแฉ่ง

ไม่รู้หรอกว่าพี่ไผ่ทำสีหน้าแบบไหน แค่อยากได้ยินเสียงสักนิดก็ยังดี

"หนูร้องเพลงให้ฟังนะ"

"ไปนั่งดีๆ"

"เย้!" ฉันชูกำปั้นขึ้น

"ดีใจอะไร"

"ดีใจที่พี่ไผ่พูดกับหนูสักที พี่เพิ่งจะพูดกับหนูประโยคแรกเลยนะคะ ทำไมเหรอ.. หนูจีบพี่เยอะไปเหรอ"

"ดื่มได้นะ แต่น่าจะเอาแค่พอดี"

พี่เขาไม่คุยเรื่องจีบแหะ

"ก็หนูอยากได้ทิปไปซื้ออาหารน้องหมา พี่ไม่อยากให้หนูดื่ม เลี้ยงหนูไหมล่ะคะ ขอแค่เดือนละสามพันบาทพอ แต่หนูจะเอาใจและรักพี่ทุกวันเลย"

"สามพัน ค่าตัวน้อยกว่าวีไอพีอีกว่ะ" เขาพึมพำแต่ฉันได้ยิน

"วีไอพีแค่พี่ไผ่คนเดียวนะคะ สามพันหนูไม่ใช้ด้วยนะ จะเอาไปเลี้ยงหมา แต่สิ่งที่พี่จะได้จากหนูคือ.."

ฉันเอนตัวไปกอดต้นแขนหนา ถูไถแก้มออดอ้อน

"ตัวหนูแล้วก็หัวใจ รักนะคะคนดี น้องคนนี้รักพี่นะคะ คิกคิก ฮัลโหล.. พี่อย่าเพิ่งไปรักใครนร้า รอหนูพรีเซนต์ตัวเอง.."

"เอิร์ท"

"ขาที่รัก"

คนบ้าอะไรกลิ่นห๊อมหอม หอมชวนหลับ