8.เหมือนเดิม

 

“.....”

ณิรินกำลังยืนมองใบหน้าของตัวเองที่สะท้อนออกมาจากกระจกในห้องน้ำ เธอพาตัวเองกลับมาที่คอนโดได้ยังไงก็ไม่รู้ แต่รู้เพียงว่าสภาพร่างกายของเธอในตอนนี้มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก

เธออาบน้ำและตั้งใจไปร้านขายยาแต่โทรศัพท์ของเธอดันดัง..และเบอร์ที่โทรมาคือเบอร์ที่ถูกบันทึกชื่อเอาไว้ว่า “แม่”

ณิรินหลับตาลงช้าๆ ..สิ่งที่เธอกำลังพบเจออยู่ในตอนนี้มันก็แย่มากพอทนแล้วทำไมแม่จะต้องโทรมาในวันนี้ด้วยนะ

แม่ทิ้งเธอไปมีสามีใหม่ตั้งแต่เธออายุพึ่งจะสองขวบ เธอใช้ชีวิตอยู่กับพ่อที่เป็นเหมือนโลกทั้งใบ พ่อที่พยายามส่งเสียเธอจนเธอเรียนจบ เธอได้เข้าทำงานในบริษัทที่มีชื่อเสียงและได้ค่าตอบแทนในจำนวนเงินที่มากพอจะดูแลพ่อได้สบายๆ แต่พ่อกลับเสียไปในสองเดือนแรกที่เธอเริ่มทำงาน พ่อจากไปด้วยโรคร้ายที่รุมเร้า และก่อนที่พ่อจะจากไป

พ่อบอกว่าชีวิตของพ่อนั้นมีเธอเป็นเหมือนของขวัญที่ดีที่สุด พ่อทำหน้าที่พ่อเสร็จเรียบร้อยแล้ว นั่นคือส่งเธอเรียนจบและได้เห็นลูกสาวเพียงคนเดียวมีงานทำที่สามารถเลี้ยงดูตัวเองได้ เพราะอย่างนั้นพ่อจึงจากไปอย่างหมดห่วงจริงๆ ..

เธอโชคดีที่มีพ่อแบบนั้น แต่กับแม่..มันไม่ใช่แบบนั้นเลย

“ค่ะแม่..”

“น้องรินพอจะมีเงินให้แม่ยืมบ้างไหมลูก..พอดีว่าค่าเทอมน้องยังไม่ได้จ่ายเลย แม่ลำบากมากจริงๆ ขอยืมเงินของน้องรินก่อนได้ไหม..”

เป็นแบบนี้ทุกครั้ง แม่มักจะโทรมาหาเพราะเรื่องเงินเป็นหลัก คำว่าขอยืมของแม่นั้นมันมีความหมายว่าขอเลยนั่นแหละ

แต่เพราะเธอไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินเท่าไหร่นัก ณิรินจึงให้แม่เท่าที่เธอสามารถให้ได้

“ค่ะแม่ เดี๋ยวรินโอนไปให้นะคะ..”

“ขอบคุณน้องรินมากๆ นะ แม่เองก็ไม่อยากโทรมารบกวนเลยจริงๆ”

ณิรินไม่อยากฟังเธอจึงเลือกที่จะกดวางสายไป เธอโยนโทรศัพท์ลงไปบนเตียง ก่อนจะนั่งลงข้างๆ เตียงแล้วหลับตาลงช้าๆ

อารมณ์ชั่ววูบนี่มันช่างน่ากลัวชะมัดเลย แล้วทีนี้เธอจะเอาอย่างไรดีล่ะ..จะหลบหน้าเขาได้ยังไงกันในเมื่องานของเรามันต้องเจอหน้ากันทุกวัน

อยากจะบ้าตายจริงๆ!! แค่เขาจูบเบาๆ หัวใจของเธอก็สั่นไปทั้งตัวแล้ว..หรือว่าที่ผ่านมาเธอแอบมองท่านประธานมาตลอดงั้นเรอะ

เธอแค่คิดว่าเขาหล่อเองนะ ส่วนเรื่องนิสัยของเขานั้นมันก็ห่วยแตกแบบสุดๆ มีแค่สวัสดิการพนักงานเท่านั้นที่ดีมากจนเธอยอมแลกเวลาชีวิตของเธอไปกับการทำงานรับใช้เขา

ณิรินปรายสายตาไปมองโทรศัพท์อีกครั้งหนึ่ง หรือว่าเธอควรจะโทรไปลางานดีไหมนะ

ริมฝีปากปากของเธอเม้มๆ คลายๆ ด้วยความชั่งใจ ทุกอย่างกำลังอลม่านตีกันอยู่ในสมอง..มันจะแปลกๆ รึเปล่านะ เพราะว่าที่ผ่านมาเธอไม่เคยลางานหรือว่าลาหยุดมาก่อนเลย หากอยู่ๆ เธอลางานวันนี้ทุกคนจะมองว่ามันแปลกๆ รึเปล่าอีกทั้ง..ท่านประธานล่ะ

เขาจะคิดแบบไหนที่อยู่ๆ เธอก็ลาหยุด เขาอาจจะคิดตำหนิว่าเธอไม่แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวอะไรแบบนั้นรึเปล่า

หยุดไม่ได้สินะ..เธอลาหยุดในวันนี้ไม่ได้อย่างแน่นอน เธอต้องไปทำงานและทำทุกอย่างให้มันเหมือนกับในวันปกติ..

ก็แค่ไปทำงานเหมือนกับทุกวันแค่นั้นเอง จะยากเย็นอะไรกัน!

 

......................

 

ธีรักษ์ค่อยๆ ปรือตาขึ้นมาเมื่อแสงแดดมันสาดส่องเข้ามาในห้องนอนของเขา เขายกมือขึ้นเพื่อคลำหาไปบนเตียงและคาดหวังว่าจะได้พบเจอกับร่างกายที่แสนนุ่มนิ่มของณิรินที่เขานอนกอดเอาไว้ทั้งคืน

“....”

แต่ปรากฏว่าบนที่นอนของเขานั้นไม่มีใครกำลังนอนอยู่เลยนอกจากเขาน่ะ

ทั้งที่เมื่อคืนเขาไม่ยินยอมผละร่างกายออกไปจากร่างกายของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังมีแรงลุกขึ้นจากเตียงเพื่อหนีเขาไปอีกอย่างนั้นหรือ?

ธีรักษ์เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์เพื่อจะโทรหาณิรินแต่ทว่าเธอกลับส่งข้อความมาหาเขาตั้งแต่เมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว

“วันนี้ณิรินลางานให้ท่านแล้วนะคะ แล้วก็นี่เป็นวันเดย์ทริปในประเทศที่กำลังได้รับความนิยม เผื่อว่าท่านจะอยากพักผ่อน ส่วนเรื่องงานที่บริษัทไม่มีงานอะไรที่เป็นการเร่งด่วน เพราะอย่างนั้นท่านเลือกจังหวัดที่อยากไปเอาไว้ได้เลยนะคะ ณิรินจะส่งคนขับรถไปรับแล้วก็จะจองตั๋วเครื่องบินเอาไว้ให้”

ธีรักษ์ยกยิ้มขึ้นมาด้วยรอยยิ้มที่ฝืดเฝื่อนเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าตัวเองควรจะดีใจหรือว่าเสียใจดีกับการทำงานที่ยอดเยี่ยมของณิริน

เขาไม่ได้คาดเดาเอาไว้เลยว่าเรื่องของเรามันจะเป็นเช่นนี้แล้วก็อย่าบอกนะว่าเธอยังไปทำงานด้วยร่างกายที่ถูกเขาทรมานทั้งคืนน่ะ

อา..ให้ตายเถอะ ดูเหมือนว่าเขาจะยังรังแกเธอไม่พออย่างนั้นสินะ เธอถึงได้ยังมีแรงทำงานอีกน่ะ

เขาจะเอาอย่างไรกับณิรินดีนะ..อีกทั้งทำไมเธอถึงทำเหมือนกับว่าระหว่างเรามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นกันล่ะ

ธีรักษ์อ่านข้อความเพื่อทบทวนอีกครั้งหนึ่ง เขากำลังพยายามตามหาความแตกต่างของณิรินก่อนหน้านี้กับตอนนี้ในข้อความที่เธอส่งให้เขาแต่มันกลับ..ไม่มีตรงไหนเลยที่เรียกได้ว่ามันคือความแตกต่าง

เขาผุดลุกขึ้นมาจากเตียงในทันทีก่อนจะรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อจัดการอาบน้ำและเตรียมตัวไปทำงาน

ในเมื่อสงสัยและอยากรู้ว่าเธอจะคิดเช่นไร เขาก็ควรไปดูให้เห็นกับตาตัวเองซะ..ในบางทีเธออาจจะแค่เขินอายจนไม่กล้าเป็นฝ่ายแสดงออกมา แต่หากว่าเธอเห็นเขา..หากว่าเธอได้พบเจอเขา ณิรินอาจจะแสดงท่าทีเขินอายและบอกกล่าวความในใจของเธอออกมาก็เป็นได้

ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ เลย

.

.

“ณิรินลางานให้ท่านไปแล้วนะคะ อีกทั้งวันนี้ที่บริษัทของเราไม่มีงานด่วนที่ไหน ท่านไม่ต้องเข้ามาก็ได้ค่ะ”

เธอยิ้มให้เขา มันคือรอยยิ้มที่แสนคุ้นตาที่เขาได้เห็นมาตลอดระยะเวลาหลายปีที่ณิรินทำงานที่นี่ บนใบหน้านั้นไม่มีได้ร่องรอยแห่งความเขินอายเลย

ราวกับว่าเรื่องราวเมื่อคืนที่สุดแสนจะเร่าร้อนของเรามันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน..เธอทำแบบนั้นได้ยังไงกัน?

“พอดีว่าวันนี้ผมขยันทำงานน่ะ แล้วก็..คุณดูสบายดีกว่าที่คิดเอาไว้นะ”

คำถามนั้นของเขาทำให้ใบหน้าที่เธอพยายามปั้นแต่งขึ้นมาเกือบจะหลุดการควบคุมแล้ว ณิรินไม่คิดด้วยซ้ำว่าเธอจะเจอเขาที่นี่ ไม่คิดว่าเขาจะมาทำงานเลยสักนิดเดียว

“ค่ะ ณิรินสบายดีค่ะท่าน ท่านต้องการให้ณิรินสั่งมื้อเที่ยงมาให้ไหมคะ”

มื้อเที่ยงอะไรกันล่ะ ตอนนี้เขาไม่ได้มีอารมณ์อยากกินมื้อเที่ยงเลยแม้แต่นิดเดียว แต่เขากำลังอยากกัดริมฝีปากที่กำลังฝืนยิ้มอยู่ต่างหาก