9.เกี่ยวอะไรด้วย

 

ขณะที่ณิรินกำลังยืนส่งยิ้มแห้งๆให้แก่ท่านประธานธีรักษ์ เสียงโวยวายที่ด้านนอกห้องก็ดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินเข้ามาในห้องของท่านประธานอย่างไร้มารยาท และที่นี่มีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นที่จะทำเรื่องเช่นนั้น นั่นก็คือผู้จัดการสิงหา..

“ไอ้ธีร์..กูแค่เอาเงินกองกลางของบริษัทไปใช้ในโปรเจคใหม่ล่วงหน้า แค่นี้มึงถึงกับจะไล่กูออกจากการเป็นผู้จัดการเลยเหรอวะ!!”

สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปไม่ได้คือเขาและไอ้สิงหาไม่ใช่แค่เจ้านายลูกน้องหรือว่าเพื่อนร่วมงานเท่านั้น แต่ไอ้สิงหามันดันเป็นเพื่อนในวัยเด็กของเขาอีกต่างหาก แต่ทว่าในตอนที่เขาล่วงรู้ความสัมพันธ์ของแม่กับพ่อของไอ้สิงหา ธีรักษ์ก็เลือกที่จะเดินออกมาให้ห่างจากความสัมพันธ์เพื่อนในวัยเด็กและทุกๆ ความสัมพันธ์ที่มันเกิดขึ้นมาระหว่างเขาและครอบครัวของไอ้สิงหา รวมไปถึงเดินออกมาจากความสัมพันธ์ที่แสนเปราะบางของเขาและแม่ด้วย

ที่นี่คือบริษัทที่พ่อสร้างขึ้นมาและไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาจะไม่ยอมเสียที่นี่ไปให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น..ไม่เว้นแม้แต่แม่ของเขา

“แต่สุดท้าย กูก็ไม่ได้ไล่มึงออกนี่..อีกทั้งในตอนที่อยู่ที่นี่กูคือเจ้านายและมึงคือลูกน้องนะ..ทำอะไรให้มันสมกับตำแหน่งและความสามารถของตัวเองหน่อยสิ..”

เอาอีกแล้ว มันเริ่มต้นอีกแล้วสินะ สงครามระหว่างท่านประธานและผู้จัดการสิงหา..ณิรินคิดเอาไว้แล้วว่าเรื่องแบบนี้จะต้องเกิดขึ้นเพราะอย่างนั้นเธอถึงได้ไม่อยากให้ท่านประธานมาทำงานในวันนี้เลย มันไม่เพราะแค่เรื่องของเธอเท่านั้น

“...”

ณิรินยกมือขึ้นมาตบแก้มของตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติ เมื่อเรื่องราวเมื่อคืนมันฉายชัดขึ้นมาในหัว นี่มันใช่เวลาที่เธอจะมาหลงเขาไหมยัยณิริน!

“ลูกน้องเหรอวะ แม่งโคตรจะตลกเลย มึงยืนอยู่ตรงนั้นให้นานๆ ก็แล้วกันไอ้ธีร์ เพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่มึงเดินพลาด กูสัญญาเลยว่ากูจะแย่งทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของมึงไปให้หมด..”

“ผลัวะ!!”

ณิรินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะต่อให้ทั้งสองคนจะทะเลาะกันมากแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยมีฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดที่ใช้กำลังกันเช่นนี้มาก่อนเลย นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านประธาน เดิน..ไม่ใช่สิต้องเรียกว่าเขาพุ่งตัวเข้าไปหาผู้จัดการพร้อมกับกำปั้นที่เร็วมากเสียจนเธอเองก็มองไม่ทัน

เธอรีบวิ่งเข้าไปกอดเอวของท่านประธานเอาไว้เพื่อไม่ให้เขาใช้อารมณ์นำทางไปมากกว่านี้

“พอเถอะค่ะท่าน..ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ”

“กูไม่ยอมให้มึงมาแย่งสิ่งที่พ่อกูสร้างไปหรอก ฝันไปเหอะไอ้สิงหา..”

ณิรินรีบพาท่านประธานไปนั่งลงบนโซฟา เธอหยิบกระดาษทิชชู่ติดมือมาก่อนจะสิ่งเข้าไปหาคุณสิงหาที่กำลังล้มกองอยู่บนพื้น

“เดี๋ยวณิรินจะให้คนพาคุณสิงหาไปที่ห้องพยาบาลนะคะ หรือว่าคุณสิงหามีอาการอะไรที่อยากไปโรงพยาบาลไหมคะ”

“จะไปสนใจมันทำไมณิริน!!”

เธอหลับตาลงช้าๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเองเช่นเดียวกัน

“ณิรินเข้าใจนะคะว่าวันนี้อารมณ์ของท่านมันไม่คงที่เท่าไหร่นัก แต่การใช้กำลังในการแก้ปัญหามันไม่ใช่วิธีการของท่านเลยนะคะ ท่านประธานนั่งพักให้อารมณ์เย็นขึ้นมาก่อน เดี๋ยวณิรินจะสั่งมื้อเที่ยงมาให้..แล้วก็มือนั่นไม่เจ็บใช่ไหมคะ ต้องการให้ณิรินตามหมอมาไหมคะ”

สิงหากำลังมองทอดสายตาไประหว่างอดีตเพื่อนในวัยเด็กของเขากับเลขาผู้มากความสามารถของมัน แน่นอนว่าในตอนแรกเขาคิดว่าระหว่างทั้งสองคน คงจะมีเรื่องเกินเลยต่อกันอย่างแน่นอน เพราะณิรินเป็นผู้หญิงที่สวยมากเสียจนในครั้งแรกที่เขาเจอเธอ เขาไม่อาจถอนสายตาออกไปจากใบหน้านั้นได้เลย ที่สำคัญเธอไม่ได้มีดีแค่ความสวยเท่านั้นแต่เธอเก่งมากๆ อีกต่างหาก ณิรินคือผู้หญิงที่ทำให้เขารู้สึกเสียดายทุกครั้งที่มองเห็น เพราะหากเขาได้เลขาที่เก่งมากๆ อย่างณิรินมาอยู่ข้างๆ เขาคงจะพาตัวเองไปได้ไกลมากกว่านี้แน่ๆ แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามเสนอเงินเดือนที่มากกว่าที่ไอ้ธีร์จ่ายให้มากแค่ไหน ณิรินก็ตอบปฏิเสธเขาอย่างไร้เยื่อใย และนั่นทำให้เขาคิดว่าณิรินน่าจะชอบไอ้ธีร์ไม่ผิดแน่

ทั้งสองคนจะต้องแอบมีความรู้สึกลับๆ ต่อกัน ด้วยเหตุนั้นเขาจึงสั่งให้คนตามแอบดูทั้งสองคน..เนิ่นนานแรมปีเขาก็ไม่เห็นความผิดปกติใดๆ จากเจ้านายและเลขาคนสวยนี้เลย นั่นจึงทำให้เขาล้มเลิกความตั้งใจที่จะติดตามทั้งไอ้ธีร์และณิริน

“ผม..เจ็บมากๆ เลยครับ เหมือนกับว่าจะเป็นลมเลย ณิรินช่วยพาผมไปหาหมอหน่อยสิครับ”

ที่บริษัทของเรามีห้องพยาบาลแต่ทว่าหากไปแค่ห้องพยาบาลด้านล่าง เขากับณิรินก็จะมีเวลาอยู่ด้วยกันเพียงน้อยนิดเท่านั้น เพราะอย่างนั้นนี่คือโอกาสที่สิงหาจะต้องเล่นใหญ่เพื่อให้เขามีเวลาอยู่กับณิรินให้มาก..และเธอก็ไม่สามารถปฏิเสธเขาได้อีกต่างหาก

ในเมื่อไอ้ธีร์มันตาถั่ว มีดอกไม้งามที่แสนเย้ายวนอยู่ข้างกายแต่มันกลับไม่คิดจะเด็ดดม เช่นนั้นแล้วเขาจะทำหน้าที่เด็ดดมดอกมงามดอกนี้เอง

“ได้ค่ะ เดี๋ยวณิรินเรียกรถพยาบาลให้นะคะ..”

“ไม่เอาแบบนั้นสิครับ หากมีรถพยาบาลมาที่นี่ นักข่าวอาจจะตามมาก็ได้ แล้วหากมีข่าวว่าประธานบริษัทของเราทำร้ายผู้จัดการ..จนสาหัสหลุดรอดออกไป มันจะไม่ดีต่อภาพลักษณ์ของบริษัทเรานะครับ”

เรื่องที่คุณสิงหาบอกออกมานั้นมันก็มีส่วนของความน่าจะเป็นอยู่..

“นี่มึงไม่มีเลขาของตัวเองรึไงวะ..เดี๋ยวกูเรียกอิจเมจมาให้เอง โดนต่อยนิดๆ หน่อยๆ ทำเป็นสำออย”

ธีรักษ์พูดพร้อมกับกดโทรศัพท์เพื่อโทรหาอิจเมจเลขาของสิงหา

“เลขาน่ะกูมี แต่มึงทำให้กูเป็นแบบนี้เองนะไอ้ธีร์ ไม่รู้ล่ะหากว่าณิรินไม่ไปส่งผมที่โรงพยาบาล..ผมจะให้อิจเมจเรียกรถพยาบาลมาเอง”

ในสมการที่เขาสองคนทะเลาะกันรุนแรงจนถึงขั้นต้องลงไม้ลงมือกันนั้น..ณิรินอยากจะถามออกไปเหลือเกินว่าเธอเกี่ยวอะไรด้วยงั้น เหรอ?

เธอไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลย แต่มันกลายเป็นว่าเธอต้องจัดการทุกอย่างที่มันกำลังยุ่งยากอยู่ในตอนนี้..

“เดี๋ยวณิรินขับรถไปส่งคุณสิงหาเองค่ะ”

การกระทำของเธอล้วนแล้วแต่มีเหตุผลทั้งนั้น ข้อแรกเธอไม่อยากให้เรื่องนี้เป็นข่าวเพราะหากมันเป็นข่าวขึ้นมา คนที่ต้องมานั่งรับสายนักข่าวมันคือเธอ และคนที่ต้องคอยมาแก้ข่าวก็คือเธออีกนั่นแหละ

ข้อสองคือ..การที่ไม่ต้องอยู่ในห้องกับท่านประธาน มันทำให้เธอพอจะหายใจหายคอได้โล่งขึ้นมาอีกหน่อย เพราะทุกครั้งที่เธอเห็นหน้าเขา ภาพเรื่องราวในคืนนี้ก็ทับซ้อนขึ้นมาไม่ยอมหยุด

เธออยากได้เวลาในการจัดการความคิดของตัวเอง อยากน้อยก็ให้เธอลืมเขาไปได้สักหน่อยเถอะ