ตอนที่9 ผิดหวัง

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

หลังจากผลการสอบเข้ามหาลัยของเด็กสาวทั้งสองคนออกมาแล้วว่าพวกเธอต่างก็สอบผ่านเข้าคณะสาขาที่ตัวเองตั้งใจเอาไว้ และวันนี้พวกเธอก็พากันไปซื้อชุดนักศึกษาเพื่อเตรียมพร้อมเป็นนักศึกษาสาวเต็มตัว ซึ่งพวกเธอก็ต่างตื่นเต้นเป็นอย่างมากที่กำลังจะได้เป็นนักศึกษาสาวในเร็วๆนี้

ณ ย่านร้านขายชุดนักศึกษาชื่อดัง

หลังจากเลือกซื้อชุดนักศึกษากันเสร็จ พระพายกับมิราจึงพากันเดินออกจากร้านโดยมีวายุคนที่เปย์ค่าชุดนักศึกษาให้ทั้งสองสาวเดินตามพวกเธออยู่ไม่ห่าง

"พี่วายุพามิกลับไปเลยก็ได้ค่ะ แยกกันตรงนี้เลย เดี๋ยวพายยังต้องไปซื้อของใช้อีก" 

เมื่อออกมาจากร้านขายชุดนักศึกษา พระพายก็เอ่ยบอกคนเป็นพี่ชายไป วายุจึงเอ่ยพูดขึ้น

"ก็ไปซื้อสิเดี๋ยวพี่พาไป"

"ไม่เป็นไรค่ะ พายเลือกของนาน แถมมีหลายอย่างที่ต้องซื้อด้วย พี่วายุพามิกลับไปเลยค่ะไม่ต้องห่วงพาย เดี๋ยวพายหารถกลับเองได้สบายมากค่ะ ไปก่อนนะคะ" ด้วยความเกรงใจและไม่อยากให้พี่ชายต้องมาเสียเวลากับเรื่องเล็กน้อยของเธอ จึงเอ่ยบอกกับพี่ชายอย่างไม่ต้องให้เขาเป็นห่วง พูดจบก็โบกมือลาพี่ชายกับมิรา ก่อนจะหันหลังเดินจ้ำอ้าวไปทันที ทิ้งให้วายุกับมิราได้แต่ยืนมองตามหลังกับความไปไวของเธอ

หลังจากแยกกับพี่ชายและมิรามาได้ไม่นาน ในขณะที่กำลังจะเดินผ่านร้านเสื้อผ้าแบรนด์เนมในย่านนี้ ดวงตากลมโตก็สะดุดเข้ากับร่างสูงของอีกคนที่กำลังเปิดประตูออกมาจากร้านเสื้อผ้าดังกล่าว ซึ่งหลังจากที่เจอกันเมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อน พระพายก็ไม่เคยลืมผู้ใหญ่ใจดีคนนี้เลย เธอเฝ้าคิดถึงแต่เขาทุกวัน ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องคิดถึงแต่เขา จึงไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปหาเขาด้วยความดีใจละคนคิดถึงอย่างบอกไม่ถูก

"พ่อเดย์สวัสดีค่ะ" เมื่อมาถึงก็เอ่ยสวัสดีพร้อมพนมสองมือน้อยๆไหว้ผู้ใหญ่ตรงหน้าทันที แต่เหมือนคนอายุมากจะดูตกใจที่เห็นเธอ ผิดกับเธอที่ยิ้มตาหยีจนแก้มแทบปริด้วยความดีใจเมื่อเจอเขา

"หนูพาย" เดชาเอ่ยเรียกเด็กสาวน้ำเสียงเบาหวิว ขณะยืนนิ่งสตั้นไป อีกทั้งสีหน้าไม่สู้ดีเท่าไหร่เมื่อเห็นเด็กสาวมาปรากฏตัวอยู่ตรงนี้ เพราะเวลานี้เขาไม่อยากให้เธอเห็นเขาอยู่กับอีกคน ไม่นานก็ได้ยินเสียงคนที่มากับเขาเอ่ยเรียก

"ท่านคะ" เป็นเสียงสาวสวยปากแดงในชุดเดรสสั้นรัดรูปสีแดงสดที่เปิดประตูออกมาจากร้านเสื้อผ้าดังกล่าวแล้วเดินมาเกาะแขนของเดชา

พระพายที่กำลังยืนยิ้มจนแก้มแทบปริก็ค่อยๆหุบยิ้ม สีหน้าสลดลงทันทีเมื่อเห็นคนอายุมากอยู่กับผู้หญิง ไม่นานก็ได้ยินหญิงสาวคนนั้นพูดกับคนอายุมากด้วยท่าทางออดอ้อนและออเซาะ

"เราไปร้านอื่นกันต่อดีกว่านะคะท่าน เบลอยากได้กระเป๋าใหม่กับรองเท้าใหม่ด้วย"

เห็นเช่นนั้นพระพายก็รู้ได้ทันทีว่าทั้งคู่มีความสัมพันธ์ในแบบไหน จึงรู้สึกผิดหวังในตัวผู้ใหญ่คนนี้ขึ้นมาทันที เพราะทั้งกระเป๋าและรองเท้าที่ผู้หญิงข้างกายเขาพูดออกมา เขาก็เคยจะซื้อให้เธอเหมือนกัน แต่ตอนนั้นเธอปฏิเสธไป เมื่อรับรู้เช่นนี้ก็รู้ทันทีว่าเขาเป็นคนยังไงและเป็นผู้ชายแบบไหน ไม่นานก็เห็นเขาหันไปพูดกับหญิงสาวข้างกาย

"กลับไปก่อน เดี๋ยวฉันโอนให้" ไม่พูดเปล่า เดชาดึงแขนของตัวเองออกจากการเกาะกุมของหญิงสาว ขณะที่ดวงตาคู่คมมองแต่เด็กสาวตรงหน้าตลอดเวลาโดยไม่คิดจะละสายตาไปจากเธอเลย

"ทำไมละ" คำพูดของเบลสาวสวยชุดแดงกลืนหายเข้าไปในลำคอทันทีเมื่อเจอสายตาของคนอายุมากตวัดมองมาอย่างดุดัน เธอจึงต้องยอมแต่โดยดี

"ก็ได้ค่ะ" ก่อนจะชำเลืองมองไปยังเด็กสาวหน้าสวย อีกทั้งยังผิวขาวและหุ่นดี เห็นเช่นนั้นเบลก็รู้ได้ทันทีว่าคนอายุมากคงจะมีเด็กใหม่จึงสลัดเธอทิ้งกลางทางแบบนี้ แต่กระนั้นแค่เขาบอกจะโอนเงินให้ เธอก็ไม่มีปัญหา จึงเลือกกลับไปตามคำสั่งของเขาแต่โดยดี

จากนั้นเดชาก็เดินเข้าไปหาสาวน้อยคนสวยของเขา แต่ทว่าเด็กสาวกลับถอยไปด้านหลังทันที ทำเอาใจคนแก่กระตุกวูบเมื่อเห็นเด็กสาวมีท่าทีระวังตัวกับเขาเช่นนี้ แต่ก็ยังคงทำทีเอ่ยถามออกไปด้วยใบหน้ายิ้มๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"หนูพายมาทำอะไรแถวนี้เหรอครับ" ซึ่งความจริงเขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิด แต่พอมาเจอเด็กสาวเห็นเขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น เขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองทำผิดมหันต์ต่อเธออย่างบอกไม่ถูก

"หนูมาซื้อชุดนักศึกษาค่ะ" พระพายเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่ต่างจากใบหน้า ดวงตากลมโตคู่สวยที่กำลังมองอีกคนส่อแววผิดหวังออกมาชัดเจน จนคนอายุมากรับรู้ได้ ทำเขาใจไม่ดีเมื่อถูกเด็กสาวที่รักมองกันด้วยสายตาเช่นนี้ แต่เขาก็ยังทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ซื้อเสร็จแล้วใช่ไหมครับ งั้นกลับกับพ่อนะ เดี๋ยวพ่อไปส่งที่คอนโด" พูดจบก็ยื่นมือหนาเพื่อที่จะไปคว้าข้อมือเล็กของเด็กสาว ทว่าเจ้าตัวกลับเบี่ยงมือตัวเองหลบไปด้านหลัง ไม่ยอมให้เขาจับเสมือนรังเกียจเขายังไงยังงั้น เห็นเช่นนั้นใจแกร่งก็กระตุกวูบอีกครั้ง ก่อนจะได้ยินเสียงหวานพูดขึ้น

"หนูกลับเองได้ค่ะ ขอตัวนะคะ สวัสดีค่ะ" พระพายรีบปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย แต่ไม่ลืมที่จะพนมมือไหว้ลาคนอายุมาก แล้วรีบเดินจากไปทันที

"หนูพะ"

"ปล่อยคุณพระพายไปก่อนเถอะครับนาย เธอคงผิดหวังและคงรับไม่ได้กับสิ่งที่นายทำ ผมว่าให้เวลาเธอหน่อยดีกว่านะครับ"

เดชาไม่ทันได้เอ่ยรั้งเด็กสาวเอาไว้ ก็โดนลูกน้องคนสนิทมือขวาห้ามไว้เสียก่อน ซึ่งเขาก็คงต้องยอมปล่อยเด็กสาวไปก่อนอย่างที่ลูกน้องบอก เพราะถ้าขืนตามเธอไปตอนนี้ก็คงไม่มีประโยชน์อะไร ดีไม่ดีเด็กสาวอาจจะมองเขาเป็นตาแก่ตัณหากลับไปแล้วก็ได้

"ไปจัดการเคลียร์ผู้หญิงพวกนั้นทุกคนให้ฉันด้วย เอาให้จบ อย่าให้มีปัญหาตามมาทีหลัง" ออกคำสั่งกับลูกน้องขั้นเด็ดขาด เพื่อสาวน้อยคนสวยของเขา เขาสามารถสลัดผู้หญิงทั้งหมดในสต๊อกทิ้งได้อยู่แล้ว

"ได้ครับนาย" ภาคจึงรับคำสั่งเจ้านายทันทีอย่างรู้หน้าที่ของตัวเอง

ที่จริงเดชาคิดจะจบกับผู้หญิงทั้งหมดในสต๊อกไปตั้งแต่ที่เขาได้เจอกับสาวน้อยคนสวยของเขาแล้ว แต่กระนั้นด้วยตัณหาที่มีต่อเด็กสาว เขาจึงดึงผู้หญิงในสต๊อกเหล่านั้นเข้ามาแทนในยามที่เขาคิดถึงเธอ แต่หลังจากวันนี้เขาไม่คิดจะดึงใครมาแทนเด็กสาวอีกแล้ว เพราะเขาไม่อยากดูแย่ในสายตาของเธอไปมากกว่านี้ และหลังจากนี้เขาคงต้องแสดงตัวแบบชัดเจนว่าเขาชอบเธอก่อนที่เธอจะเตลิดหนีหายไปเสียก่อน