تسجيل الدخولمشاركة
Chapter 17 มีแต่คนคุ้นเคย
تاريخ النشر:
2026-04-16 14:58:44ต่อมา
นักท่องเที่ยวต่างชาติเริ่มเดินทางเพื่อมาพักผ่อน เป็นฤดูกาลที่ผู้ประกอบการไม่ว่าโรงแรม ห้างสรรพสินค้า ร้านค้าขนาดย่อม รถเช่า ทริปดำน้ำหรือแม้แต่เรือเช่าจะครึกครื้นเป็นพิเศษ บรรยากาศฟ้าโปร่ง น้ำทะเลสีครามไหวติงเป็นแนวคลื่น หน้าชายหาดสีขาวมีนักท่องเที่ยวนอนอาบแดด บางคนเล่นน้ำในจุดที่โรงแรมอนุญาต บางคนนั่งดื่มในบาร์เล็กๆ ที่มีบริการไว้ด้านหน้าโรงแรม กลางทะเลมีเรือหลายลำแล่นสวนไปมาราวเป็นรถบนท้องถนน ครั้นเป็นช่วงเหมาะแก่การดำน้ำดูปะการังตามเกาะต่างๆ พนักงานของที่นี่ ทำงานกันแทบไม่ได้พัก หน้าฟรอนต์รับลูกค้าทั้งเข้าและออก ห้องอาหารโต๊ะว่างแทบไม่มีเพราะมีลูกค้าในโรงแรมและนอกโรงแรม หากจะเข้าใช้บริการต้องจองคิวไว้ล่วงหน้า ส่วนของเรือยอช์ตถูกจองเป็นทริปท่องเที่ยวเต็มทุกวัน เมญ่า ทำงานเป็นเวลา 2 เดือนครึ่ง ทุกอย่างราบรื่นและเรียนรู้ได้ไว ยิ่งเวลาลูกค้าเข้าพัก ได้ต้อนรับและพูดคุยยิ่งชอบมากเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะผู้จัดการอย่างคุณรัศมีก็เอ่ยปากชม ที่สำคัญเรื่องการต้อนรับและการบริการลูกค้า เมญ่าทำได้ดี “กลายเป็นลูกรักพี่รัศแล้วนะญ่า” “ลูกรักอะไร” เมญ่าถามราวกับไม่เข้าใจ แม้รัศมีจะชมต่อหน้าก็ยังถ่อมตนว่าต้องเรียนรู้อีกเยอะและเธอไม่อยากมีปัญหากับเพื่อนร่วมกับคนที่อยู่ก่อน กระนั้นการทำงานกับคนหมู่มาก มีถูกใจก็ย่อมขัดใจกัน เป็นเรื่องปกติ ถูกนินทาลับหลังจากการโดนอิจฉาก็เป็นปกติเหมือนกันและอย่าให้ได้ยิน เมญ่าไม่ยอมเช่นกัน “พี่รัศชมแกเก่งและหัวไว” “คนเราต้องปรับตัวเพื่อเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ทำงานสองเดือนอยู่เหมือนเดิมควรพิจารณาตัวเอง” “เออ...ก็ถูกของแก” จุ๊บแจงหัวเราะคิกคัก หัวแทบจะมุดหัวเข้าหากันอยู่รอมร่อ ทว่าต้องรีบยืนประจำตำแหน่งเมื่อมีลูกค้าเข้ามาเช็กอิน ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเอง จัดการห้องและรับลูกค้ากันอย่างตั้งใจ “สวัสดีค่ะ เดอะแกรนด์ออคิตยินดีต้อนรับค่ะ” “เช็กอินครับ” “ได้เลยค่ะ ขอชื่อนามสกุลคุณลูกค้าด้วยนะคะ” ลูกค้าชายแสนหล่อเหลาให้ข้อมูลชื่อและการของแก่พนักงาน ยืนรอสักพัก เมญ่าก็จัดการการเช็กอินให้เรียบร้อยภายใน 5 นาที “ห้องของคุณลูกค้าคือห้องหมายเลขห้าศูนย์สี่ เป็นห้องดีลักซ์นะคะ เตียงเดี่ยว เข้าพักสองคน ทั้งหมดสามวันสองคืน ในแพ็กเกจที่จองมามีทริปดำน้ำหนึ่งวันและมีอาหารจากทางโรงแรมสามมื้อนะคะ ส่วนนี้คือคีย์การ์ดค่ะ” เมญ่าทวนห้องเพื่อรีเช็คความถูกต้อง “ขอบคุณครับ" “ยินดีให้บริการและพักผ่อนอย่างมีความสุขนะคะ หากติดขัดปัญหาอะไร สามารถต่อสายตรงหมายเลขภายในหนึ่งหนึ่งเจ็ดได้เลยค่ะ มีเจ้าหน้าที่หน้าฟรอนต์ดูแลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง” “สมกับเป็นโรงแรมหกดาว บริการดีตั้งแต่ทางเข้าเลยครับ” เมญ่าในชุดยูนิฟอร์มพนักงานฟรอนต์ ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ยกมือไหว้ขอบคุณลูกค้า ก่อนจะเรียกพนักงานยกกระเป๋าช่วยส่งลูกค้าเข้าห้องพัก ระหว่างที่หยิบเอกสารการเข้าพักของลูกค้าใส่แฟ้ม หางตาของเมญ่าเหลือบเห็นว่ามีลูกค้ากลุ่มใหม่เข้ามา พลันนั้นก็เงยหน้าและยกมือไหว้เป็นการต้อนรับอีกครั้ง “สวัสดีค่ะ -- เดอะแกรนด์ออคิตยินดีต้อนรับค่ะ” จบประโยคกล่าวทักทาย ใบหน้าแต่งแต้มด้วยความสำอางอ่อนๆ พลันเงยขึ้น ในจังหวะที่สายตามองเห็นลูกค้าตรงหน้าชัดเจน ทำเมญ่าถึงกับตาโตเพราะตกใจ ทว่ายังคุมสีหน้าได้ดี คนตรงหน้าคือเมฆา เจ้านายเก่าและยังเป็นชายที่แอบรักมาหลายปี ความเข้มแข็งที่สะสมมาคล้ายพังทลาย มือชาและรู้สึกร้อนขึ้นมากะทันหัน ต้องการหนีจากอาการอกหักเพราะรักข้างเดียว ย้ายตัวเองมาไกล หวังรักษาใจที่นี่ก็ไม่วายกลับมาเจออีกครั้งอุตส่าห์ทำใจมาได้สักพัก เจอหน้าเฮียเมฆครั้งเดียวทำไมมันเป็นแบบนี้ สายตาไร้ความมั่นใจ ประหม่า นัยน์ตาขาวแดงก่ำขึ้นเล็กน้อยแต่ต้องอดกลั้น อยากเดินหนีจากตรงนี้ก็ทำไม่ได้ ครั้นชั่วโมงนี้เธออยู่ในเวลาทำงาน ยิ่งชายตรงหน้ายืนจับมือกับคนรัก ไม่ต่างจากโดนปลายมีดสะกิดแผลที่กำลังแห้ง “คุณลูกค้า...มาเช็กอินใช่ไหมคะ” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงขาดความมั่นใจ ตะกุกตะกักเล็กน้อย ต่างจากลูกค้าเมื่อสักครู่ ขณะที่จุ๊บแจงรับลูกค้าของเธอเสร็จก็หันมองเพื่อนที่ยืนนิ่งสักพัก เมญ่าดูแปลกๆ “อืม” เมฆาตอบสั้นๆ ยิ้มเบาๆ ให้กับอดีตพนักงาน Just’ 69 Harem เขาเองไม่นึกมาก่อนว่าจะเจออดีตคู่นอนที่นี่ “ได้ค่ะ ดิฉันเช็กข้อมูลให้สักครู่” เมญ่าก้มหน้ามองจอ คีย์ชื่อของเมฆาค้นหาในระบบ ครั้นจำทั้งชื่อและนามสกุลได้อย่างดี ความลนลานและประหม่าหายังไงก็หาไม่เจอ ทว่าข้อมูลการจองมันมาจากธาวินสั่งล็อกห้องโดยไม่ระบุชื่อผู้เข้าพัก “ญ่า...ไม่เจอหรอก” จุ๊บแจงดึงมือลนๆ ของเพื่อนออกจากแป้นพิมพ์ เมญ่าทำตัวไม่ถูก ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเมฆาจากกันมาใช่ว่าจะดี คนหนึ่งไม่เคยสนใจในวันที่เจ็บปวด อีกคนก็ผิดหวังจนกินไม่ได้นอนไม่หลับหลายเดือน ยิ่งกับน่านน้ำเกือบได้ตบกันมาตั้งหลายรอบ แต่วันนี้ได้เจอโดยบังเอิญ “...” “เดี๋ยวช่วยหา” ว่าแล้วขยับมายืนแทนเพื่อน จุ๊บแจงเอ่ยทักทายลูกค้าด้วยสีหน้ายิ้มแย้มต่างจากเมญ่า แล้วก้มหน้าก้มตาหาข้อมูลเมฆา กระนั้นเธอหาไม่เจอเช่นกัน เรียวคิ้วที่ขมวด พยายามหาชื่อลูกค้ายังไงก็ไม่เจอ กระทั่งมีเสียงเอ่ยทักดังขึ้น “ไอ้เมฆ” “พี่วิน” ชายหนุ่มหันไปยังต้นเสียง เป็นรุ่นพี่ที่สนิท ธาวินกำลังเดินตรงมาหาตนด้วยท่าทางเร่งรีบ ก่อนจะเอื้อมมือตบไหล่กันเบาๆ เป็นกันทักทายทางภาษากาย “มาเร็วกว่าที่คิด” “ไม่ดีเหรอพี่ มีเวลาได้พักผ่อนเยอะขึ้น” “เออดี” ชายหนุ่มเอ่ยทักทายกันตามประสาคนสนิท ท่ามกลางสายตาของพนักงาน 2 คนและน่านน้ำที่ยืนอยู่ข้างๆ “วันนี้มาทำงานเหรอ” “กูมาทุกวัน” “นึกว่านอนกกสาวซะอีก” คำพูดแซวเล่นของคนเด็กกว่าส่งผลให้ธาวินชะงักการตอบ มองเมญ่าที่มีอาการแปลกไปจนเขาสังเกตได้ ชายหนุ่มชะโงกหน้ามายังเคาน์เตอร์ เห็นว่าพนักงานของตนยืนจิกมือจนเล็บยุ่ย ก่อนจะหันมาคุยกับจุ๊บแจง “เป็นห้องที่ผมล็อกไว้นะคุณจุ๊บ รุ่นน้องสนิทผมเอง ชื่อไอ้เมฆและนี่เมียมันชื่อน่าน” “อ๋อ นี่คีย์การ์ดค่ะคุณเมฆ เป็นห้องสวีตที่ดีที่สุดของโรงแรม” เมฆารับคีย์การ์ดพร้อมส่งยิ้มตอบ แต่ก็ยังเหล่ตามองคนเคยคุ้นเคย ขณะที่น่านน้ำไม่คิดอะไร แม้รู้ดีว่าความสัมพันธ์ของคนรักและผู้หญิงที่ใส่ชุดยูนิฟอร์มของโรงแรมเป็นอะไรกันมาก่อน แต่มันก็คืออดีตเขาไม่ใช่คิดมาก ไม่เก็บมาใส่ใจ ผ่านมาแล้วคือผ่านไปแต่เหมือนว่าคนที่คิดหนักคือเมญ่าเสียแล้ว “หนูหน่อยล่ะ” “นั่งรอตรงนั้นพี่” “งั้นแกขึ้นห้องไปก่อน กระเป๋าพี่สั่งเด็กยกขึ้นไปให้ ส่วนหนูหน่อยเดี๋ยวพาไปส่ง” ธาวินเดินไปทักทายสาวน้อยเพราะเอ็นดูไม่ต่างจากน้องสาว ส่วนน่านน้ำที่เห็นเมญ่ายืนนิ่งสีหน้าไม่ดีก็ถามก่อนในฐานะคนเด็กกว่า “พี่ญ่า ไม่เจอนานเลย สบายดีไหม” คนฟังตกใจเล็กน้อย คิดว่าน่านน้ำคงไม่พอใจกับการเจอในครั้งนี้ แต่เปล่าเลย คนอายุน้อยยิ้มให้อย่างเป็นมิตรและยังสะกิดอีกฝ่ายให้ทักกัน “สบายดี น่านกับเฮียล่ะ” “สบายดีครับ” “มาทำงานที่นี่เหรอญ่า” “ค่ะ ญ่ามาทำงานที่นี่ อยู่ใกล้แม่กับน้องด้วย” “อืม เฮียขึ้นไปพักก่อน” ไม่รู้ต้องต่อบทสนทนาแบบไหน ทุกคนที่เขาจบความสัมพันธ์มักลงเอยด้วยการทำเป็นไม่รู้จัก เขาไม่เคยเป็นเพื่อน เป็นพี่น้องกับคนที่มีความสัมพันธ์แบบนี้ ยุติก็คือไร้ตัวตน ขณะที่เมญ่าทำได้แค่ยิ้มและพยักหน้าเบาๆ มองชายหนุ่มจับมือน่านน้ำเข้าลิฟต์เพื่อไปยังห้องพัก จุ๊บแจงที่คิ้วชนกัน ยืนสงสัยสักพัก รีบดึงแขนเพื่อนขยับไปด้านในเพราะอยากรู้ “รู้จักคุณเมฆกับคุณน่านเหรอ” จะให้ตอบว่าอย่างไร ยังไงก็มองออกว่ารู้จักกันมาก่อน เมญ่าพยักหน้าเบาๆ และหาเรื่องอื่นคุยแทน
أحدث فصل
พ่ายธาวิน Chapter 56 พ่ายธาวิน
20:30Just’ 69 Haremทันทีที่รถหรูเคลื่อนจอด เมญ่าตาเบิกกว้าง ไม่ได้ตกใจที่ได้กลับมาที่นี่ แต่ตกใจที่ธาวินพาเธอมา“คุณวิน”“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”“พาญ่ามาที่นี่”หันหน้ากลับไปถามด้วยท่าทางงงๆ“ทุกอย่างมันคืออดีตไปแล้วญ่า ต่อให้เธอเคยเป็นของใครมาก่อน ฉันก็ไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว”ชายหนุ่มแตะมือลงต้นขานิ่ม บีบเบาๆ และยิ้มอย่างสบายใจ พลันนั้นก็ลงจากรถมาก่อน เดินอ้อมมาเปิดประตูให้คนด้านในลงตาม วันนี้เมญ่าแต่งตัวสวยและเซ็กซี่ที่สุดดวงตาสีอ่อนมองด้านหน้าของ Just’ 69 Harem ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีการ์ดรักษาความปลอดภัยหน้าใหม่ๆ ที่เธอไม่เคยเห็น อาจเป็นไปได้ว่าเมฆารับเข้ามาหลังจากเธอลาออกในครั้งนั้นมือหนากระชับมือขาวบาง ธาวินเดินล้วงกระเป๋าไปยังประตูทางเข้าพิเศษที่มีไว้ให้กับลูกค้าคนสำคัญและธาวินคือหนึ่งในนั้นด้านในอึกทึกด้วยเสียงเพลงและแสงไฟละลานตา ทันทีที่เข้าไป เมญ่าแอบหรี่ตาเล็กน้อย ครั้นตอนนี้ไม่ชินกับแสงไฟสีแดงม่วงสลับกับฟ้าและสีอื่นๆ ลูกค้าเข้ามาใช้บริการค่อนข้างมาก แต่ก็ยังคงให้ความเป็นส่วนตัวได้ดี“ญ่า...ญ่า!!”เสียงดังตะโกนแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดภายใน เจ้าของชื่อที่ได้ยินห
พ่ายธาวิน Chapter 55 ไม่นานเกินรอ
หลายวันต่อมาความเกร็งเมื่อเจอต้องญาติผู้ใหญ่ของธาวินค่อยๆ เบาลง เปลี่ยนเป็นความสนิทสนมระหว่างเมญ่าและแม่ของธาวิน บรรยากาศภายในบ้านหลังโตเป็นไปอย่างอบอุ่น ชายหนุ่มได้ใช้โอกาสนี้พักผ่อนเต็มตัว อยู่กับครอบครัวมากขึ้นหลังจากย้ายไปอยู่ภูเก็ตถาวรเพราะต้องดูแลกิจการภายในห้องครัวกำลังวุ่นวาย ดวงเด่นนึกสนุก อยากโชว์ฝีมือตัวเองลองทำขนมให้ว่าที่ลูกสะใภ้ได้ชิม“ตอนแม่เป็นสาว ชอบทำให้คุณธวัฒน์กิน แต่พอคลอดตาวินไม่มีเวลาเลย ทิ้งฝีมือตัวเองนานหลายปี”“เหรอคะ”เมญ่ามองอุปกรณ์ต้องตาตาโต ไม่นึกมาก่อนว่าคนแก่กว่าจะชอบทำขนมเป็นงานอดิเรก“วันนี้มีโอกาสเสียที ลองดูนะญ่า”“ค่ะ”นอกจากจะเป็นหัวเรือใหญ่ทำของอร่อยๆ ในวันนี้ ยังได้เมญ่าและแม่บ้านคอยเป็นผู้ช่วย เมญ่าค่อยๆ นวดแป้ง โดยได้ดวงเด่นเป็นคนสอน ยังทำเงอะงะเพราะส่วนตัวเธอไม่ใช่ผู้หญิงมีปลายจวัก ทว่าต้องลองทำเพื่อไม่ให้ดูน่าเกลียดและโดนตำหนิว่าทำอะไรไม่เป็นเลย“ทำได้ใช่ไหม”“ได้ค่ะ ญ่าอาจทำไม่เก่ง แต่จะพยายามนะคะคุณแม่”“ชอบจัง...ชอบคนตั้งใจ”ดวงเด่นอดชื่นชมคนตรงหน้าไม่ได้ มองใบหน้าจิ้มลิ้มไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้ม พลางยิ้มกว้างราวกับภูมิใจ ดวงเด่นชอบคนม
พ่ายธาวิน Chapter 54 ที่รักของธาวิน Nc
ธาวินถอดริมฝีปาก มองเนินปากอวบของเมญ่าแดงก่ำเพราะถูกเขาดูดอย่างแรง ขณะที่ปากตนเปื้อนด้วยหยาดน้ำลายยืดออกมาเป็นสาย เมญ่าปรือดวงตามอง กระเส่าลมหายใจครั้นความซาบซ่านเล่นงานขึ้นมาทีละนิดชุดนอนสีชมพูไม่ได้บางมาก สังเกตดีๆ จะเห็นบราเซียและกางเกงชั้นในที่ยังสวม ธาวินวางมือบนอกอวบอิ่ม บีบเต็มง่ามและนวดฉุดความต้องการของเมญ่าออกมา จากนั้นสอดเข้าไปใต้แผ่นหลัง ใช้เพียงมือเดียวบีบตะขอบราเซียและปลดมันออกอย่างชำนาญ หัวนมกลมแป้นดุนดันผ่านชุดนอน สองจุกกลมตั้งเด่นตระหง่านต่อดวงตาสีรัตติกาลอันแสนหื่นกามท้องนิ้วโป้งคลึงเม็ดนมแข็งเป็นไต มองเจ้าของหน้าอกอวบนอนครางกระเส่าและหลับตาพริ้มอย่างมีอารมณ์ใต้ร่างตนเขาชอบเมญ่าตอนทำหน้าแบบนี้ หน้าเสียวๆ โคตรเซ็กซี่“ฮื่อ...!”ร่างอ้อนแอ้นบิดเร้า ทำผ้าปูเรียบตึงเริ่มยับยู่ยี่ ธาวินร่นกายลงต่ำ ดันหัวเข่าแยกออกจากกัน อ้ากว้างเห็นเนินอวบกลางหว่างขาถูกห่อรัดด้วยกางเกงชั้นในสีเดียวกับบราเซีย นิ้วโป้งคลึงตรงตำแหน่งรอยแยก ขยี้เบาๆ แต่ทำเมญ่าสะดุ้งจนก้นลอย สักพักก็ทิ้งลงเตียงเช่นเดิม ก่อนจะสะดุ้งโหยงอีกครั้ง เมื่อปลายลิ้นตวัดเลียช่องทางโดยไม่ถอดกางเกงในของเธอออก“อ่าส์...!
พ่ายธาวิน Chapter 53 ใครก็ห้ามไม่ได้
ห้องนอนสำหรับแขกถูกเตรียมไว้รอ เมญ่านั่งบนเตียงนิ่มสีขาว ซับผมที่เปียกจากการโดนน้ำขณะที่อาบ ดวงเด่นเป็นคนหัวโบราณ ต่อให้รู้ว่าลูกชายและคนรักจะเลยเถิดมากันนับครั้งไม่ถ้วน ถ้ายังไม่แต่งงานต้องนอนแยกห้องกัน ฉะนั้นคืนนี้ เมญ่าต้องนอนคนเดียวในห้องกว้างๆ ที่ไม่คุ้นชินเสียเท่าไหร่ก๊อก ๆ !!เสียงเคาะไม่ดังมาก แต่ดึงความสนใจของคนด้านในได้ดี หญิงสาวมองไปยังต้นทางของเสียง ขมวดหัวคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 5 ทุ่ม บ้านหลังโตเงียบสนิทเหมือนทุกคนต่างเข้านอน หรือจะเป็นธาวิน ไม่น่าใช่ เพราะถูกแม่สั่งไว้ว่า ห้ามเข้าหาเธอเด็ดเหรอ ครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ก็ลุกขึ้น จากนั้นเปิดประตู ค่อยๆ แง้มและชะโงกหน้าออกมาก็เห็นว่าเป็นดวงเด่นที่เคาะห้องเธอ คนแก่กว่าสวมชุดนอนผ้าซาตินสีม่วงเข้ม ยืนยิ้มแป้นไม่เห็นฟันอยู่ด้านหน้า“หนูญ่า...ยังไม่นอนใช่ไหม”“ยังค่ะ คุณแม่ละคะ”“แม่นอนไม่ค่อยหลับ เลยออกมาหาหนู”“...”คนอายุน้อยยิ้มรับเบาๆ เขินเล็กน้อยเมื่อถูกคนในบ้านหลังโตให้การดูแลและต้อนรับเป็นอย่างดี“แม่ขอเข้าไปหน่อย”เมื่อเจ้าของบ้านต้องการมีหรือจะกล้าขัด เมญ่าพยักหน้ารีบเปิดประตูอ้าออกกว้างแล้วถอยตัวให้คนแ
พ่ายธาวิน Chapter 52 ว่าที่ลูกสะใภ้
รถยนต์จอดสนิท เพียงเสี้ยววินาทีเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ด้านนอกมีคนรอรับและรออำนวยความสะดวก เมญ่าดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ คนนอกสวมชุดเหมือนอย่างเป็นทางการ ท่าทางแสดงออกทำอย่างกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิงจากแคว้นใดในโลกหล้า ขณะที่ธาวินยังอมยิ้มมองอาการของคนรัก“คนใช้ คนสวน คนสนิทของคุณพ่อคุณแม่ทั้งนั้น”“รอกันแบบนี้เลยเหรอ”“อืม...เป็นปกติ”แต่ไม่ปกติสำหรับเมญ่าเลยสักนิดธาวินชินกับเหตุการณ์ตรงหน้า เวลาเขากลับบ้านมักถูกต้อนรับแบบนี้เสมอ ทว่าอีกคนยังเกร็งแทบก้าวขาไม่ออก เป็นผลให้ชายหนุ่มลงนำมาก่อนแล้วเดินอ้อมมารับเธอ“ทุกคนไปทำงานตัวเองเถอะ แฟนผมทำตัวไม่ถูกแล้วเห็นไหม”ผู้ใต้บังคับบัญชามองหน้ากัน เมื่อเป็นคำสั่งก็ไม่มีใครกล้าขัด เดินไปคนละทิศละทางแต่ยังชะเง้อและเหล่ตามอง เป็นเรื่องตื่นเต้นของตระกูลกนกวาณิชย์“ลงมา”“คุณวิน ญ่า...”“ลงมา ไม่อย่างนั้นจะมีแต่คนมอง”หญิงสาวกระชับมือบนตัก สูดหายใจหนักๆ แล้วส่งมือให้ธาวินประคองลงจากรถ มือหนากันศีรษะทุยกระแทกขอบประตู ระวังไม่ให้ล้มแล้วจับมือเดินเข้าบ้านที่ตนคุ้นเคยภายในห้องกว้างและใหญ่โต ข้าวของตกแต่งมีราคาสมกับเป็นบ้านคนรวย กลิ่นหอมละมุนของดอกไม้สดที
พ่ายธาวิน Chapter 51 พามาพบผู้ใหญ่
เครื่องบินโบอิ้งลำใหญ่ของสายการบินอันดับหนึ่งที่ใครๆ ต้องยกนิ้วให้ในการบริการและความหรูหรา ทะยานขึ้นท้องฟ้าจากภูเก็ตมายังสนามบินสุวรรณภูมิ โดยเลือกเวลาเดินทางในช่วงบ่ายเพราะเป็นเที่ยวบินที่เร็วที่สุดและมีที่นั่งติดกันธาวินกุมมือนุ่มของคนรักมาตลอดการเดินทาง มองหญิงสาวที่ปิดปากเงียบตั้งแต่เครื่องเริ่มสูงขึ้นกระทั่งลอยบนน่านฟ้า มองนอกหน้าต่างยังเห็นกลุ่มก้อนเมฆสีขาวลอยเป็นปุยนุ่นสะท้อนโดนแสงแดดที่อยู่เหนือกว่าสาดส่องลงมา บางจังหวะตัวเครื่องสั่นโครง ครั้นบินผ่านก้อนเมฆกลุ่มใหญ่ เพียงชั่วครู่ก็นิ่งตามเดิมเมญ่ามีอาการสั่นๆ กระนั้นไม่ใช่เพราะเธอกลัวความสูงแต่อย่างใด แต่กำลังกังวลและตื่นเต้นเมื่อต้องพบเจอผู้ใหญ่ของธาวินเป็นครั้งแรก มือหนากระชับแน่นคลายออกแต่ไม่ได้ผละออกจากกัน ธาวินใช้ปลายนิ้วเกลี่ยบนหลังมือขาวเบาๆ พลางยกมุมปากยิ้มละมุนส่งให้คนทำสีหน้าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ“เป็นอะไร”“ญ่า...”“ไม่มีอะไรให้กังวลสักนิด ทุกคนต้องยินดี”แม้ธาวินจะการันตีว่าทุกคนในตระกูลใจดี ทว่าตัวเองเป็นเพียงลูกหลานชาวประมง ฐานะครอบครัวไม่ได้ยากจนข้นแค้น แต่ใช่ว่าจะร่ำรวยจนสมฐานะของอีกฝ่าย ทั้งอดีตที่ผ่านมาและอาช
พ่ายธาวิน Chapter 38 หมากัด
เสียงคุ้นหูดังผ่านรั้วบ้านเข้ามา หลังจากที่ไม่ได้ยินนานเกือบหนึ่งอาทิตย์ ธาวินจับประตูรั้วเหล็กเก่าชนิดที่ว่าสีสนิมแทบจะหลุดติดมือ เขย่าและดันหมายจะเปิดเข้ามาด้านใน ทว่าถูกล็อกด้วยโซ่ไว้แน่นหนา กันขโมยขโจรเข้ามายกเค้าข้าวของในบ้านหัวใจที่สงบมานานหลายวัน มันกลับมาเต้นตึกตักอีกครั้ง สั่นไหวโคลงเคลงร
พ่ายธาวิน Chapter 37 ธาวินตามง้อ
22:00คืนนี้พระจันทร์ไม่ได้สวยงาม เมญ่านั่งบนเตียงไม้หลังบ้าน มองท้องฟ้าครึ้มๆ ไม่ต่างจากใจเธอในตอนนี้ กลิ่นคาวปลาจากท่าเรือ ทั้งกลิ่นเหม็นน้ำเน่าอบอวลลอยคลุ้ง เมญ่ายังไม่ชินเพราะไม่ได้อยู่ที่นี่นานหลายปี“ยังไม่นอน”เสียงที่เอ่ยขึ้นเป็นผลให้เมญ่าหลุบใบหน้าต่ำลง หันด้านซ้ายเห็นเงาราง ๆ เดินใกล้เข้า
พ่ายธาวิน Chapter 36 ธาวินขาดไม่ได้
22:00บ้านพักตากอากาศกลิ่นบุหรี่คลุ้งอบอวลอยู่ภายใน เสียงดนตรีสากลที่ฟังแล้วแทงใจแสนเจ็บปวดดังแผ่วเบาตอกย้ำในความรู้สึกเคว้งคว้าง ธาวินนั่งเพียงลำพัง มือหนึ่งข้างถือแก้วเหล้า อีกข้างคีบบุหรี่ ควันยังลอยคลุ้งขาว ใบหน้าไม่มีความสดชื่นและสดใส แววตาเศร้าหม่น ยามมองเบาะของโซฟา ตำแหน่งเดิมที่เคยใช้พื้นท
พ่ายธาวิน Chapter 35 ผีเจาะปากให้ปฏิเสธ
ยามเช้าฟ้าสาง เสียงคลื่นทะเลซัดสาดกระทบเข้าหาชายฝั่งเบา ๆ ระยิบระยับยามแสงแดดสะท้อนลงผิวน้ำ กลิ่นคาวคลุ้งกระจายอบอวล ครั้นตรงนี้คือท่าเรือของชาวประมง เป็นจุดจอดพักและจุดออกเรือเพื่อประกอบเป็นอาชีพหลักและทำกันมาแต่นานนม ผู้คนต่างทยอย ตระเตรียมออกทำมาหากินตามที่ตัวเองถนัด บางลำเพิ่งเข้ามาเทียบท่า คร
قد تعجبك أيضًا
ลุ้นรักคุณแม่ตัวแสบ
ผู้แสวงหาชีวิตที่เป็นสุข61.3K وجهات النظرขย่มรักพ่อผัวกับเพื่อนๆของเขาอีกหลายคน
กาสะลอง97.5K وجهات النظرSo Love คลั่งรักเพื่อนสนิท 18+ ( Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 4/5)
บีน่าเลดี้205.7K وجهات النظرแอคเคาท์(ลับ) ของท่านประธาน NC 25++
ลานิรินน์131.3K وجهات النظرถึงเวลาต้องหย่ารัก
Nira16 وجهات النظرin love all right เสิร์ฟรักชุดใหญ่
พิมพ์ษร/ชรือเหริน191 وجهات النظرเส้นทางรักที่(ไม่)มีเธอ
Duangkwan299 وجهات النظرคืนรักร้อนอ้อนผีหื่น
แพรสีนิล82 وجهات النظر
