บทที่ 3/6 หัวใจดวงเดิม

“ให้คุณตาชนะสองครั้งเลยเหรอลูก ได้ยินแล้วใช่ไหมคุณยาย” หันไปคุยโว ถูกภรรยามองค้อนใส่วงใหญ่ก่อนทั้งสองจะหัวเราะ

“ได้ค่ะ คุณยายจะยอมสักครั้ง แต่ตอนนี้เราเข้าไปหาน้ารันดีกว่า ป่านนี้นอนร้องไห้ขี้มูกโป่งคิดถึงคุณตาคุณยายกับหนูพราวแน่เลย”

“น้ารันไม่ร้องไห้หรอกค่ะคุณยาย คุณแม่หนูพราวเก่ง รักษาน้ารันสบายมาก คุณแม่เล่าให้ฟังว่าคุณแม่รักษาคนป่วยให้หายได้ด้วยนะคะ”

พูดอวดแม่ตัวเองเป็นจริงเป็นจัง น่ารักเสียจนผู้ใหญ่หลงรัก

“โม้หรือเปล่า ทำไมแม่หนูพราวเก่งจังเลยคะ”

“คุณแม่เก่ง หนูพราวก็เก่งนะคะ” เด็กน้อยปิดปากหัวเราะ กระตุกมือคุณตาเข้าไปในโรงพยาบาล “มาค่ะ หนูพราวจะพาไป”

“ไปลูก เราหาน้ารันกัน”

คุณเขมราชแตะท่อนแขนภรรยาส่งสัญญาณให้เดินไปข้างหน้าพร้อมกัน โรงพยาบาลเอกชนตกแต่งสวยงามราวกับโรงแรมห้าดาว คุณภาพการรักษาเทียบเท่ากับราคาที่ต้องจ่าย ครอบครัวอรัญรัตนาจ่ายค่าประกันสุขภาพรายปีแพง แต่ก็คุ้มค่า เพราะเจ็บป่วยขึ้นมาก็ได้เข้าพักในห้องและได้รับการบริการในระดับดีที่สุด

“ตารันพักอยู่ห้องไหนเหรอคุณ ตาเอ็มได้บอกหรือเปล่า”

“ส่งข้อความมา แต่ตัวเล็ก มลเพ่งสายตาอ่านไม่ไหว”

คุณเขมราชชะเง้อคอข้ามตัวหลานสาวไปอ่านข้อความในโทรศัพท์ภรรยา พวกท่านหยุดกันทั้งคู่เดินไปอ่านไปแบบเด็กๆ ไม่ได้ ตาลาย กวาดตารอบเดียวก็จับใจความได้

“ชั้นสิบเหรอคะ เราไปรอลิฟต์กันเถอะค่ะ หนูพราว คุณแม่ทำงาน เราไปเยี่ยมน้ารันก่อนค่อยแวะไปทักทายคุณแม่นะคะ”

“ได้ค่ะ ลิฟต์อยู่ทางนั้นหนูพราวพาไป” หนูพราวดึงมือคุณตาคุณยาย อยากอวดว่ารู้จักทุกมุมในที่ทำงานมารดา

“ค่อยๆ เดินสิลูก คุณตาคุณยายแก่แล้วจะหกล้มเอา”

“คุณตาคุณยายยังวัยรุ่นอยู่น้า ไม่หกล้มหรอกค่ะ”

“ฟังพูดเข้า ฉอเลาะเก่งเสียจริงหลานสาวคุณยาย”

ผู้สูงวัยเดินตามแรงจูงหลานสาวมาถึงมุมตึก แต่แล้วรอยยิ้มที่เคยสดใสกลับเลือนหายไปจากใบหน้า แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชา เมื่อท่านทั้งสองบังเอิญสบตาเด็กรับใช้ในบ้านอัศวเมฆินทร์

สองฝ่ายต่างหยุดเดินอึ้งไปตามๆ กัน

พิยดาในวันนี้เติบโตเป็นสาวเต็มวัย หน้าตาดีมาตั้งแต่เด็กถอดแบบมาจากพัดชามารดาของหล่อน ที่แม้จะพิการทางสมองไม่ค่อยเต็มแต่หน้าตาดีถึงขั้นถูกนักค้ามนุษย์หลอกมาขายบริการในเมืองหลวง

เด็กสาวสวยสะดุดตาราวกับหลุดออกจากภาพวาดจิตรกรมือหนึ่ง เส้นผมสีดำเงางามเป็นเอกลักษณ์ตรงยาวตรงลงมาถึงกลางหลัง บางส่วนคลอเคลียบนใบหน้างดงาม ผิวพรรณนวลเนียนสม่ำเสมอหมดทั้งตัว รูปร่างหล่อนสมส่วน หน้า อก เอว สะโพก ท่อนขา สวยไปหมด ผู้หญิงด้วยกันยังชอบ มีเหรอผู้ชายวัยรุ่น วัยทำงาน หรือคนแก่คราวพ่อตาเฒ่าหัวงูทั้งหลายจะไม่สนใจในตัวผู้หญิงคนนี้ แต่ต้องแยกให้ออกว่าคนพวกนั้นสนใจในรูปร่างหน้าตาหรือรักหล่อนด้วยใจจริง

รู้จักเด็กคนนี้มาตั้งแต่หล่อนยังเล็ก มองออกว่าหล่อนนิสัยดีมากกว่าลูกสองคนของไกรสร ที่หยิ่งผยองและร้ายกาจเกินใครจะรับไหว ทว่าท่านไม่อยากฟันธงว่าพิยดาดีกว่า เพราะถึงอย่างไรเจ้าหล่อนก็เป็นคนตระกูลอัศวเมฆินทร์ ย่อมเข้าข้างเจ้านายตัวเอง มีเหรอ จะรู้สึกผิดหรือเห็นใจท่าน บุคคลที่สูญเสียลูกสาวผู้เป็นที่รักไปอย่างไม่มีวันได้กลับคืน

ตัดญาติขาดมิตรกับทุกคนในตระกูลอัศวเมฆินทร์ไปเกือบสิบปี ถ้าเป็นไปได้คุณนฤมลไม่อยากเห็นแม้แต่เสี้ยวใบหน้าของใครก็ตามในบ้านนั้น ควรปล่อยผ่านทำเหมือนไม่ได้พบกันท่านกลับหยุดเดินตามแรงจูงหลานสาว ทำให้พิยดาที่ตั้งใจจะเดินผ่านเงียบๆ เปลี่ยนใจยืนสงบก้มหน้าตาที่แดงจากการร้องไห้ลงมองรองเท้าราคาถูกที่ตัวเองสวมติดเท้า

“มือแข็งเหรอ ผู้ใหญ่อยู่ตรงหน้าทำไมไม่ไหว้”

ท้วงหญิงสาวรุ่นลูกเสียงกระด้าง ไม่ช้าเด็กสาวก็กระพุ่มมือมาไหว้โดยก้มหน้าตามเดิม

“ถ้าไม่บอกก็จะไม่ยอมไหว้ฉันเลยอย่างนั้นเหรอ ไม่มีสัมมาคารวะ”

สามีสอดมือมาโอบกระชับไหล่ให้ใจเย็น

คุณนฤมลค่อนข้างเอาแต่ใจตัวเองสะบัดหน้างอนใส่สามี ก่อนกลับไปเอาเรื่องเด็กสาว “ใครเป็นอะไรล่ะ ถึงได้มาโรงพยาบาล”

“คุณท่านไม่สบายค่ะ”

“ไม่สบายทำไมไม่พาไปหาหมอในคลินิกแถวบ้าน หรือไม่ก็ไปโรงพยาบาลรัฐบาล ล้มละลายยังไงกันถึงมีเงินมารักษาในเอกชน”

“เขาอาจจะซื้อประกันสุขภาพไว้ก็ได้ คุณก็พูดไปเรื่อย น้องพิมไปเรียนต่อไม่ใช่เหรอ กลับมาถึงบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่”

น้ำเสียงคุณเขมราชนุ่มนวลอ่อนโยนไม่แข็งกระด้าง พิยดาไม่เกี่ยวข้องกับการตายลูกสาวท่าน ท่านเป็นผู้ใหญ่สามารถแยกแยะได้ ไม่พาลหาเรื่อง พาลเกลียดไปหมดทุกคนเฉกเช่นคู่ชีวิต

“เมื่อคืนค่ะ” ดวงหน้าหวานยังคงก้มต่ำ

คุณนฤมลได้ยินดังนั้นแค่นเสียงหัวเราะเยาะ “ไปไม่ทันไรก็กลับมา เรียนไม่จบล่ะสิ ค่าเทอมที่อังกฤษไม่ใช่ถูกๆ น่าเสียดายเงิน”

พิยดาพูดไม่ออก ได้แค่รับฟังและขบเม้มริมฝีปากสั่นระริกไม่ให้หลุดเสียงร้องไห้สั่นเครือ คุณนฤมลพูดถูก ถ้าหล่อนไม่ดื้อด้านเอาแต่ใจมุ่งมั่นจะใช้เงินเก็บทุกบาทที่มีกับการเรียนคงไม่อับจน

“คุณยาย ทำไมต้องดุด้วยคะ พี่คนสวยร้องไห้”

“หนูพราว คุณแม่เดินมาตรงนั้นแล้ว รีบไปหาคุณแม่เร็ว”

กระตุกข้อมือหลานสาวให้มองไปข้างหน้า ไม่อยากให้หลานซึมซับลักษณะนิสัยไม่ดีจากคุณยายที่ในบางครั้งก็พูดไม่เพราะ

“ขอตัวก่อนนะคะ”

ยกมือไหว้โค้งตัวเดินผ่านหน้าพวกท่านออกไปหาที่เงียบๆ ร้องไห้ หวนคิดถึงสายตาอาลัยอาวรณ์จากอดีตคนรักแล้วเจ็บปวดไปทั้งหัวใจ ทั้งที่เขามีผู้หญิงเพียบพร้อมยืนเคียงข้าง เขากลับปล่อยมือเธอ และให้ความหวังผู้หญิงต้อยต่ำด้วยการเรียกชื่อ

ดีใจที่เข้มแข็งมากพอไม่ใจอ่อนกลับไป ไม่อย่างนั้นจะไม่มีวันยกโทษให้ตัวเอง เพราะหล่อนเป็นคนเดียวที่รู้ดีที่สุด ว่าเรื่องระหว่างเขากับหล่อนไม่มีทางเป็นไปได้ ต่อให้ตายแล้วเกิดใหม่ก็ไม่มีคุณสมบัติไหนเหมาะสมกับคนอย่างเขา เห็นกันชัดๆ ว่าพ่อแม่เขาเกลียดชังหล่อนถึงเพียงนี้ ไม่มีหนทางไหนให้เลือก นอกจากอย่าบังเอิญพบเจอกันอีก ความรักที่มีให้เขายืนยาว และในไม่ช้าจะตายไปพร้อมผู้หญิงคนนี้