เข้าสู่ระบบ“น้องชายเพชรทำวุ่นวายทั้งโรงพยาบาล กล่อมนานกว่าจะยอมนอนดูอาการ แต่ไม่วายสั่งเลขาฯ วิ่งแจ้นกลับไปเอางานมาทำ เพชรล่ะเพลีย”
“เห็นภาพสะท้อนตัวเองแล้วใช่ไหม วันที่ทุ่มเทให้การทำงาน ละเลยชีวิตส่วนตัว จนมีปัญหาทั้งเรื่องสุขภาพและเรื่องครอบครัว”
“ค่ะอาจารย์ เพชรถึงไม่อยากให้น้องชายบ้างานแบบเพชร แต่ก็ว่าไม่ได้ค่ะ ตารันโสด ยังไม่แต่งงาน ก็มีแค่พ่อแม่เขาที่เป็นห่วงลูกชายมาก เพชรโทรไปส่งข่าว พวกท่านตกใจบอกจะรีบมาให้เร็วที่สุด”
“อาจารย์มัวแต่ยุ่งๆ กับการรักษาคุณไกรสร ไม่มีเวลาแวะไปเยี่ยมน้องชายเพชร ขอให้หายไวๆ นะ อื้ม วันนี้ช่วงบ่ายอาจารย์ไม่ว่าง ติดธุระครอบครัว อยากวานเพชรให้ช่วยดูแลคุณไกรสรแทนสักวัน”
“ได้ค่ะ อาจารย์คุยแนวทางรักษากับญาติคนไข้หรือยังคะ”
“คุยแล้ว แต่อาจารย์คุยกับลูกสาวบุญธรรมของท่าน”
“ลูกสาวบุญธรรม ใครเหรอคะ”
“เธอชื่อพิยดา อาจารย์คุ้นหน้ามานานแต่ไม่เคยคุยกันสักที”
“อ๋อ เด็กคนนั้น เพชรรู้จักมานานแต่ไม่เคยคุยกัน”
เด็กรับใช้ประจำบ้านอัศวเมฆินทร์ ลูกสาวพัดชาหญิงพิการที่อาศัยใบบุญคุณไกรสรนาน และมีข่าวลือว่าหล่อนถูกโจรข่มขืนจนตั้งครรภ์ คลอดออกมาเป็นเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักก็คือเด็กสาวคนนั้น
“ลูกสาวบุญธรรมนี่เอง มิน่า คุณไกรสรถึงทุ่มทุนส่งไปเรียนต่อเมืองนอก ทั้งที่สถานการณ์เงินไม่ดีไม่รวยแบบเมื่อก่อน แต่ก็ยังอุตส่าห์บากหน้าไปหยิบยืมเงินคนนั้นทีคนนี้ทีมาประเคนส่งเจ้าหล่อนเรียน เอ่อ... แล้วเด็กคนนั้นให้คำตอบว่ายังไงเหรอคะ ตกลงหรือปฏิเสธตามเคย” ปรับเปลี่ยนทีท่าจากแข็งกระด้างให้นุ่มนวลเนื่องจากถูกดุทางสายตา มารดาน้ำเพชรคุณนฤนาทเป็นพี่สาวแท้ๆ ของคุณนฤมล มารดาศรันย์ หล่อนมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของศรันย์ นับว่าเป็นเครือญาติใกล้ชิดตระกูลอรัญรัตนา น้ำเพชรจึงเกลียดชังตระกูลอัศวเมฆินทร์จากเหตุการณ์การเสียชีวิตของศิรินทร์เมื่อหลายปีก่อน ที่รักษาคุณไกรสรทุกวันนี้ ทำตามหน้าที่แพทย์ หากวัดกันด้วยเรื่องความเกลียดชังส่วนตัว น้ำเพชรไม่อยากรักษาชายแก่คนนั้น
“เธอบอกอาจารย์ว่าค่าใช้จ่ายสูงเกินไป อยากขอเวลาปรึกษาคนในบ้านก่อน อาจารย์ตั้งใจว่าจะช่วยดูเงินทุนจากโครงการต่างๆ”
“โครงการผู้ป่วยยากไร้ คุณไกรสรเนี่ยนะ?”
“คุณไกรสร ท่านไม่ได้รวยเหมือนเดิมแล้วนะเพชร”
“ไม่ได้รวยเหมือนเดิม ไม่เถียงค่ะ แต่ท่านไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอกถึงขั้นนั้น ลูกสาวท่านยังทำงานมีรายได้ไม่ใช่เหรอคะ หล่อนอยู่เมืองจีน เพชรไม่เห็นด้วยที่อาจารย์จะเบียดเบียนเงินจากโครงการ เก็บไว้ให้คนยากไร้จริงๆ ดีกว่า”
“อาจารย์รู้นะว่าเพชรไม่ชอบคนบ้านนั้น แต่อาจารย์อยากให้เพชรแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกจากกัน เราเป็นหมอนะ อย่าตัดสินใจด้วยอคติส่วนตัว อาจารย์ไม่อยากให้มีข้อกังขาเรื่องการขอเงินสนับสนุนจากโครงการ อาจารย์แค่อยากพูดถึงความคิดตัวเอง ว่าการที่ลูกสาวคุณไกรสรรู้วิธีการรักษา แต่ไม่ตอบรับ ปล่อยให้พ่อตัวเองอาการทรุดหนักลงเรื่อยๆ แสดงให้เห็นแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าทางนั้นไม่ได้คิดจะรักษาท่านจริงๆ จังๆ แต่วันนี้ อาจารย์มองเห็นความรัก ความหวัง ความกลัวในสายตาเด็กคนนั้น แม้ว่าจะเป็นแค่ลูกบุญธรรม แต่ถ้าเธอมีใจอยากหาเงินมารักษาคุณไกรสร อาจารย์ก็อยากช่วยเท่าที่พอจะช่วยได้”
“ถ้าหากเด็กคนนั้นปฏิเสธไม่ตอบรับการรักษาวิธีนี้ล่ะคะ”
“เงินทุนจะมาก็ต่อเมื่อมีการรักษา เมื่อไม่มีการรักษาก็ไม่ได้ใช้เงิน ไม่เสียหายไม่ใช่เหรอเพชร อาจารย์ไม่อยากให้เพชรมีอคติกับคนไข้ไม่ว่าจะคนไหนก็ตาม ไม่ใช่ทุกคนจะมีเงินถุงเงินถังมารับรอง แต่อาจารย์มั่นใจว่าทุกคนต้องการให้ตัวเองหรือคนที่ตัวเองรักหายขาดจากโรคที่เป็นอยู่”
“เข้าใจแล้วค่ะ เพชรจะปรับปรุงทัศนคติตัวเองให้ดีขึ้น ขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”
“ใครถึงก่อนคนนั้นชนะ” หนูน้อยชูข้อมือขึ้นฟ้า หัวเราะเสียงเล็กน้อยแสดงกิริยาดีใจ “เย่! หนูพราวชนะ คุณตาคุณยายแพ้”
รถตู้ผู้บริหารของคุณตาเขมคุณยายมลจอดเทียบประตูทางเข้าโรงพยาบาลเอกชน เด็กหญิงพราวฟ้าวัยหกขวบจำได้ว่าโรงพยาบาลแห่งนี้คือสถานที่ทำงานคุณแม่น้ำเพชร ซุกซนปีนข้ามตักคุณตาคุณยายมาเปิดประตูไฟฟ้าทันทีที่รถจอดสนิท
“คุณตาลงมาเป็นคนที่สอง คุณตาชนะ คุณยายแพ้ เย่!”
คุณตาของแม่หนูลงรถมาเล่นเป็นเพื่อนหลานสาว มือหนึ่งจับหลานไม่ให้ซนวิ่งเข้าไปในโรงพยาบาลคนเดียว ส่วนอีกมือยื่นให้ภรรยาค่อยๆ เดินลงจากรถ อย่าเพิ่งสะดุดรองเท้าหกล้มหน้าทิ่มให้คนหัวเราะ
“ใครจับมือคุณยายคนนั้นแพ้ คุณตาแพ้ เย่! คุณยายชนะ”
“คุณตาแพ้” เด็กหญิงตัวเล็กล้อเลียนขำขัน
“แต่ไม่เป็นไรนะคะ ไว้วันหลังเล่นกันใหม่ หนูพราวจะให้คุณตาชนะสองครั้งเลยค่ะ”
“ให้คุณตาชนะสองครั้งเลยเหรอลูก ได้ยินแล้วใช่ไหมคุณยาย” หันไปคุยโว ถูกภรรยามองค้อนใส่วงใหญ่ก่อนทั้งสองจะหัวเราะ
“ได้ค่ะ คุณยายจะยอมสักครั้ง แต่ตอนนี้เราเข้าไปหาน้ารันดีกว่า ป่านนี้นอนร้องไห้ขี้มูกโป่งคิดถึงคุณตาคุณยายกับหนูพราวแน่เลย”
น้ำเพชรดูแลเด็กสาวที่เห็นหน้าค่าตามาตั้งแต่เล็กๆ ดีไปตามมาตรฐาน บิดผ้าชุบน้ำลากเช็ดไปตามเรือนร่างงดงามล้างเอาคราบเหนียวเหนอะหนะออกไป รับชุดกระโปรงไซซ์ใกล้เคียงกันจากหญิงพิการที่เดินขาปัดไปหยิบมาให้มาสวมใส่ให้หญิงสาวอายุอ่อนกว่าถึงสิบปีนอนไม่ได้สติยังสวย สมแล้วที่ผู้ชายพวกนั้นจะกระหายในเรือนร่างนี้ แพทย์สาวคว่ำหลังมือดูการแจ้งเตือนผ่านแอปเปิลวอตช์ มีรายการโอนเงินเข้ามาหนึ่งแสนบาท แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป ดูแลพิยดาเสร็จแล้วน้ำเพชรเข้ามาทำแผลให้น้าพัดชาซึ่งส่วนมากจะเป็นรอยฟกช้ำ ไม่ได้มีแผลสดเลือดตกยางออกหนักเท่าลูกสาวผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีประตูห้องถูกเคาะตามด้วยเสียงน่าสงสาร“พี่เพชร พี่เพชรครับ ขอผมเข้าไปได้ไหมครับ...”ทนรำคาญน้องชายไม่ไหว ผละออกจากน้าพัดชาไปปลดล็อกกลอนประตูให้น้องชายได้เข้ามา “พิมเป็นยังไงบ้าง ฟื้นหรือยัง”“ยังไม่ฟื้น” ไม่ถงไม่ถามสักคำพิยดาเจ็บมากไหม พี่สาวทำงานเหนื่อยหรือเปล่า มันเมินหล่อน พุ่งพรวดวิ่งเร็วเป็นลิงปีนขึ้นเตียงไปคว้ามือนิ่มของพิยดาขึ้นมาแนบข
ช่วงเวลาบีบคั้นหัวใจมาถึง เมื่อรถตู้คันใหญ่เคลื่อนมาจอดหน้าบ้านเดี่ยวน้ำเพชรถูกขอร้องให้เดินทางมาที่นี่ก่อนหน้าศรันย์จะมาถึงเกือบหนึ่งชั่วโมง ทำแผลให้คุณไกรสรเรียบร้อยแล้วหล่อนออกมารอหน้าบ้าน มีคุณไกรสรตามมานั่งเฝ้าข้างประตู หล่อนรีบวิ่งเข้าไปดูอาการหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขนน้องชาย เศร้าสะเทือนใจกับสภาพร่างกายภายนอกของพิยดาที่พังยับเยินเกินกว่าจะเรียกได้ว่ามนุษย์ที่มีเลือดเนื้อจิตใจ“พี่เพชร ช่วยพิมด้วย ช่วยด้วย ฮึก... พิมหมดสติไปแล้ว...”ดวงตาศรันย์บวมแดง โอบอุ้มพิยดาไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม หน้าตาน่าสงสารจนน้ำเพชรเห็นแล้วอ่อนใจถ้าหากเจ็บแทนได้เขาคงจะยอมเจ็บแทน ใบหน้าพริ้มเพราอ่อนแรงซบอยู่กลางอกกว้าง จากคนเคยมีใบหน้าสวยหวานมองจากมุมไกลยังงดงามตรึงตาตรึงใจ กลับซีดเซียวและมีรอยฟกช้ำกระจายเต็มหน้า ตามไรผมมีคราบเลือดแห้งเขรอะ ใต้ฐานจมูกก็มีคราบเลือดจางๆ ผสมรวมกับคราบน้ำมูกน้ำตา มอมแมมเกินกว่าน้ำเพชรจะใจร้ายได้ลง“พี่เข้าใจแล้ว รีบพาพิมเข้าไปในบ้านเร็วเข้า” นำทางน้องชายพาหญิงสาวเข้าไปในบ้าน สั่งให้วางเรือนร่างอ
ไกลถึงสุดทางเดิน มีคนของเสี่ยเฝ้าสองคนแต่พวกมันก็ถูกสอยจนร่วงลงสลบเหมือดไปตามระเบียบ ด้วยฝีมือพยัคฆ์สองหนุ่มที่เก่งกาจวิชาต่อสู้มือเปล่าและอาวุธหลายชนิด ไม่นานนักก็มีคนของมันวิ่งลงบันไดตามมาเป็นโขยงปิดล้อมพื้นที่ จนเสี่ยนกหมดหวังจะรอดพ้นจากเงื้อมมือ“พังเข้าไป”“ฮือ... ฮือ...”“พิม...”ตัวเขาชา เมื่อเข้ามาเห็นเรือนร่างเกือบเปลือย และได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญขอความเห็นใจจากหญิงคนรักภาพในหัวศรันย์ตัดไปช่วงหนึ่ง หลอดไฟในสมองขาด ไม่เห็นแสงใดนอกจากแสงปืนที่เล็งยิงใส่ไอ้เดนคนหลายนัด ร่างเกือบเปลือยของเพศชายจำนวนห้าชีวิตร้องเสียงดัง แตกตื่นกระโดดลงจากเตียงวิ่งหนีลูกปืนจ้าละหวั่น พวกมันวิ่งหนีไปหลบมุมไหนของห้องศรันย์ตามไปไล่ยิง ห้องน้ำ ห้องนั่งเล่น ลูกกระสุนฝังแขนฝังขาบางคนจนคาวเลือด แต่ศรันย์ไม่หยุดจะไปจ่อหัวยิงจนกระทั่งเลขาฯ คนสนิทเข้ามาสงบสติอารมณ์“มึงไม่เห็นเหรอมันทำพิม! เอาปืนกูคืนมาไอ้เอ็ม เอาคืนมา! กูจะฆ่าพวกมัน กูจะไม่ปล่อยให้ใครหน้าไหนรอดออกไป!”“คุณรันต้องมีสติครับ! คนของเราเข
ปัง ปัง ปัง!เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ในบ่อนหลังจบการรัวปืนชุดใหญ่ ผีพนันวิ่งหนีกันให้วุ่นจนเกือบจะเหยียบกันตาย ต่างคนต่างวิ่งหนีเอาชีวิตรอดกลัวมีเหตุยิงกันตายพลาดโดนลูกหลงจะซวยเอา นักเลงคุมบ่อนชักปืนออกมาพร้อมต่อสู้ แม้จะยังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คนของศรันย์แทรกซึมเข้ามาก่อนหน้านี้ ย่องเข้าข้างหลังจัดการพวกมันเรียงตัวและยึดอาวุธปืน เคลียร์ทางให้คนอื่นๆ เข้าไปเก็บกวาดคนของบ่อนให้สิ้นซาก เปิดทางให้ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำที่ควงปืนเข้ามาอย่างน่าเกรงขาม“ไล่คนไม่รู้เรื่องออกไป พวกที่เหลือจับมันมัดไว้!”นักเลงคุมบ่อนมีจำนวนมาก แต่คนแล้วคนเล่าก็ลงมานอนใต้ตีนคนของศรันย์ มีหลุดมาคนหนึ่ง มันไม่มีอาวุธศรันย์จึงวาดลวดลายเต็มที่ก่อนจะใช้ฝ่าเท้าที่หุ้มด้วยรองเท้าหนัง เหยียบศีรษะของมันกดให้ติดไว้บนพื้น“ไอ้นกเจ้านายมึงอยู่ไหน!”“เสี่ย... เสี่ยไม่อยู่ เสี่ย... เสี่ยยังไม่เข้ามาในบ่อน”“กูจะถามอีกครั้งว่าไอ้นกอยู่ไหน!”ชักปลายกระบอกปืนอยู่ในท่
เสี่ยนกยิงปืนขึ้นเพดาน“มึงยังจะต่อรองอีกไหม!”“เอาตัวมันไปขังไว้ในห้องรับรอง! เฝ้าหน้าห้องไว้ให้ดีๆ อย่าให้มันหนีไปได้! แขกคนไหนเสนอราคาดีที่สุด กับจ่ายเงินลงขันครบห้าคนเมื่อไหร่ พวกมึงเปิดห้องให้แขกเข้าไปเอากับมันได้เลย! ไม่จำกัดเวลา! อ้อ! พวกมึงถามแขกด้วยล่ะ อยากใช้ถุงยางไหม บ่อนกูมีบริการให้เลือกฟรีครบทุกไซซ์ ทุกสี ทุกกลิ่น หรือถ้าจะเอามันสดๆ ก็ตามใจแขก เพราะอย่างนังนี่ มากกว่าห้าku-yพร้อมกันมันก็เคยโดนมาแล้ว มันคงไม่ซีเรียสหรอกว่าใครจะ ‘เอา’ มันแบบไหน!”“ถ้าจะทำกับกูขนาดนี้ มึงยิงกูเลยสิ! ฮึก... ยิงเลย! กูขอสาปแช่งมึงให้มึงกับบ่อนของมึงฉิบหาย แช่งให้มึงไม่ตายดี! มึงทำกูได้ แต่ถ้ามึงทำแม่กูเมื่อไหร่ กูจะเป็นหมาขี้เรื้อนที่กัดมึงจนกะโหลกยุบ! จะตามฆ่าลูก ฆ่าเมีย ฆ่าคนในครอบครัวมึงแล้วกูจะฆ่าตัวตายตาม มึงจำคำพูดกูไว้!”“อีพิม! มึงตายซะเถอะ!”ลูกน้องเข้ามาแย่งปืนไม่ให้เสี่ยนกยิงหญิงสาว เพราะเพื่อนร่วมงานอีกคนกำลังลากตัวหล่อนออกไปจากห้อง เกรงว่าเพื่อนจะโดนลูกหลงเสี่ยนกพาร่างกายที่มี
‘หมาจนตรอก’ คำสั้นๆ ที่สามารถนิยามพิยดาในขณะนี้ ทั้งที่รู้ว่าการพาตัวเองเข้ามาในสถานที่อโคจรจะนำมาซึ่งภัยร้าย แต่หล่อนกลับยินยอมพาตัวเองเข้ามาเสี่ยงเพราะไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครอีกแล้ว พิยดาตัวเล็กนิดเดียว สั่งให้เดินดีๆ หล่อนก็ไปของหล่อนเองได้ แต่นักเลงกลุ่มเมื่อเช้าที่เจ็บแค้นหล่อนกลับออกมาฉุดถึงหน้าทางเข้าและกึ่งฉุดกึ่งลากผ่านตรอกทางเดินแคบๆ และเหม็นอับไปถึงบันไดซึ่งปูพรมแดงขึ้นไปสู่ห้องรับรองที่หรูหรา จากนั้นพวกเขาเหวี่ยงตัวหล่อนไถลล้มลงไปบนพื้น ศีรษะหญิงสาวกระแทกกับพื้นจนสะเทือนมาถึงแผลข้างขมับพิยดาหลับตาข้างหนึ่งลง และเจ็บจุกมาถึงท้องน้อย ใบหน้ามอมแมมคราบน้ำตาและคราบเลือดจางๆ มองเห็นหน้าเสี่ยเจ้าของบ่อนแค่เลือนราง สายตาหล่อนโฟกัสได้แค่จุดเดียวก็คือหญิงวัยกลางคนที่ถูกมัดมือมัดเท้า และเอาเทปกาวปิดปากไว้ที่มุมห้อง ถึงจะโง่เง่าที่เดินเข้าลานประหารด้วยตัวเอง แต่ก็คุ้มตรงที่ได้เจอแม่อีกครั้ง ให้แม่ได้รู้ ว่าลูกไม่เคยคิดจะทอดทิ้ง“มาเร็วดีนี่ ไหนล่ะเงินห้าล้านของกู คงจะได้มาครบใช่ไหม”เจ้าของบ่อนล







