บทที่ 3/5 หัวใจดวงเดิม

“น้องชายเพชรทำวุ่นวายทั้งโรงพยาบาล กล่อมนานกว่าจะยอมนอนดูอาการ แต่ไม่วายสั่งเลขาฯ วิ่งแจ้นกลับไปเอางานมาทำ เพชรล่ะเพลีย”

“เห็นภาพสะท้อนตัวเองแล้วใช่ไหม วันที่ทุ่มเทให้การทำงาน ละเลยชีวิตส่วนตัว จนมีปัญหาทั้งเรื่องสุขภาพและเรื่องครอบครัว”

“ค่ะอาจารย์ เพชรถึงไม่อยากให้น้องชายบ้างานแบบเพชร แต่ก็ว่าไม่ได้ค่ะ ตารันโสด ยังไม่แต่งงาน ก็มีแค่พ่อแม่เขาที่เป็นห่วงลูกชายมาก เพชรโทรไปส่งข่าว พวกท่านตกใจบอกจะรีบมาให้เร็วที่สุด”

“อาจารย์มัวแต่ยุ่งๆ กับการรักษาคุณไกรสร ไม่มีเวลาแวะไปเยี่ยมน้องชายเพชร ขอให้หายไวๆ นะ อื้ม วันนี้ช่วงบ่ายอาจารย์ไม่ว่าง ติดธุระครอบครัว อยากวานเพชรให้ช่วยดูแลคุณไกรสรแทนสักวัน”

“ได้ค่ะ อาจารย์คุยแนวทางรักษากับญาติคนไข้หรือยังคะ”

“คุยแล้ว แต่อาจารย์คุยกับลูกสาวบุญธรรมของท่าน”

“ลูกสาวบุญธรรม ใครเหรอคะ”

“เธอชื่อพิยดา อาจารย์คุ้นหน้ามานานแต่ไม่เคยคุยกันสักที”

“อ๋อ เด็กคนนั้น เพชรรู้จักมานานแต่ไม่เคยคุยกัน”

เด็กรับใช้ประจำบ้านอัศวเมฆินทร์ ลูกสาวพัดชาหญิงพิการที่อาศัยใบบุญคุณไกรสรนาน และมีข่าวลือว่าหล่อนถูกโจรข่มขืนจนตั้งครรภ์ คลอดออกมาเป็นเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักก็คือเด็กสาวคนนั้น

“ลูกสาวบุญธรรมนี่เอง มิน่า คุณไกรสรถึงทุ่มทุนส่งไปเรียนต่อเมืองนอก ทั้งที่สถานการณ์เงินไม่ดีไม่รวยแบบเมื่อก่อน แต่ก็ยังอุตส่าห์บากหน้าไปหยิบยืมเงินคนนั้นทีคนนี้ทีมาประเคนส่งเจ้าหล่อนเรียน เอ่อ... แล้วเด็กคนนั้นให้คำตอบว่ายังไงเหรอคะ ตกลงหรือปฏิเสธตามเคย” ปรับเปลี่ยนทีท่าจากแข็งกระด้างให้นุ่มนวลเนื่องจากถูกดุทางสายตา มารดาน้ำเพชรคุณนฤนาทเป็นพี่สาวแท้ๆ ของคุณนฤมล มารดาศรันย์ หล่อนมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของศรันย์ นับว่าเป็นเครือญาติใกล้ชิดตระกูลอรัญรัตนา น้ำเพชรจึงเกลียดชังตระกูลอัศวเมฆินทร์จากเหตุการณ์การเสียชีวิตของศิรินทร์เมื่อหลายปีก่อน ที่รักษาคุณไกรสรทุกวันนี้ ทำตามหน้าที่แพทย์ หากวัดกันด้วยเรื่องความเกลียดชังส่วนตัว น้ำเพชรไม่อยากรักษาชายแก่คนนั้น

“เธอบอกอาจารย์ว่าค่าใช้จ่ายสูงเกินไป อยากขอเวลาปรึกษาคนในบ้านก่อน อาจารย์ตั้งใจว่าจะช่วยดูเงินทุนจากโครงการต่างๆ”

“โครงการผู้ป่วยยากไร้ คุณไกรสรเนี่ยนะ?”

“คุณไกรสร ท่านไม่ได้รวยเหมือนเดิมแล้วนะเพชร”

“ไม่ได้รวยเหมือนเดิม ไม่เถียงค่ะ แต่ท่านไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอกถึงขั้นนั้น ลูกสาวท่านยังทำงานมีรายได้ไม่ใช่เหรอคะ หล่อนอยู่เมืองจีน เพชรไม่เห็นด้วยที่อาจารย์จะเบียดเบียนเงินจากโครงการ เก็บไว้ให้คนยากไร้จริงๆ ดีกว่า”

“อาจารย์รู้นะว่าเพชรไม่ชอบคนบ้านนั้น แต่อาจารย์อยากให้เพชรแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกจากกัน เราเป็นหมอนะ อย่าตัดสินใจด้วยอคติส่วนตัว อาจารย์ไม่อยากให้มีข้อกังขาเรื่องการขอเงินสนับสนุนจากโครงการ อาจารย์แค่อยากพูดถึงความคิดตัวเอง ว่าการที่ลูกสาวคุณไกรสรรู้วิธีการรักษา แต่ไม่ตอบรับ ปล่อยให้พ่อตัวเองอาการทรุดหนักลงเรื่อยๆ แสดงให้เห็นแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าทางนั้นไม่ได้คิดจะรักษาท่านจริงๆ จังๆ แต่วันนี้ อาจารย์มองเห็นความรัก ความหวัง ความกลัวในสายตาเด็กคนนั้น แม้ว่าจะเป็นแค่ลูกบุญธรรม แต่ถ้าเธอมีใจอยากหาเงินมารักษาคุณไกรสร อาจารย์ก็อยากช่วยเท่าที่พอจะช่วยได้”

“ถ้าหากเด็กคนนั้นปฏิเสธไม่ตอบรับการรักษาวิธีนี้ล่ะคะ”

“เงินทุนจะมาก็ต่อเมื่อมีการรักษา เมื่อไม่มีการรักษาก็ไม่ได้ใช้เงิน ไม่เสียหายไม่ใช่เหรอเพชร อาจารย์ไม่อยากให้เพชรมีอคติกับคนไข้ไม่ว่าจะคนไหนก็ตาม ไม่ใช่ทุกคนจะมีเงินถุงเงินถังมารับรอง แต่อาจารย์มั่นใจว่าทุกคนต้องการให้ตัวเองหรือคนที่ตัวเองรักหายขาดจากโรคที่เป็นอยู่”

“เข้าใจแล้วค่ะ เพชรจะปรับปรุงทัศนคติตัวเองให้ดีขึ้น ขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”

“ใครถึงก่อนคนนั้นชนะ” หนูน้อยชูข้อมือขึ้นฟ้า หัวเราะเสียงเล็กน้อยแสดงกิริยาดีใจ “เย่! หนูพราวชนะ คุณตาคุณยายแพ้”

รถตู้ผู้บริหารของคุณตาเขมคุณยายมลจอดเทียบประตูทางเข้าโรงพยาบาลเอกชน เด็กหญิงพราวฟ้าวัยหกขวบจำได้ว่าโรงพยาบาลแห่งนี้คือสถานที่ทำงานคุณแม่น้ำเพชร ซุกซนปีนข้ามตักคุณตาคุณยายมาเปิดประตูไฟฟ้าทันทีที่รถจอดสนิท

“คุณตาลงมาเป็นคนที่สอง คุณตาชนะ คุณยายแพ้ เย่!”

คุณตาของแม่หนูลงรถมาเล่นเป็นเพื่อนหลานสาว มือหนึ่งจับหลานไม่ให้ซนวิ่งเข้าไปในโรงพยาบาลคนเดียว ส่วนอีกมือยื่นให้ภรรยาค่อยๆ เดินลงจากรถ อย่าเพิ่งสะดุดรองเท้าหกล้มหน้าทิ่มให้คนหัวเราะ

“ใครจับมือคุณยายคนนั้นแพ้ คุณตาแพ้ เย่! คุณยายชนะ”

“คุณตาแพ้” เด็กหญิงตัวเล็กล้อเลียนขำขัน

“แต่ไม่เป็นไรนะคะ ไว้วันหลังเล่นกันใหม่ หนูพราวจะให้คุณตาชนะสองครั้งเลยค่ะ”

“ให้คุณตาชนะสองครั้งเลยเหรอลูก ได้ยินแล้วใช่ไหมคุณยาย” หันไปคุยโว ถูกภรรยามองค้อนใส่วงใหญ่ก่อนทั้งสองจะหัวเราะ

“ได้ค่ะ คุณยายจะยอมสักครั้ง แต่ตอนนี้เราเข้าไปหาน้ารันดีกว่า ป่านนี้นอนร้องไห้ขี้มูกโป่งคิดถึงคุณตาคุณยายกับหนูพราวแน่เลย”