บทที่ 8/4 ปล่อยมือ

“ถ้าพิมใจอ่อนยอมกลับไปคบกับเขา วันข้างหน้าพิมจะมีชีวิตความเป็นอยู่ไม่ต่างจากที่พ่อเคยทำไว้กับแม่ วันหนึ่งถ้าพิมมีลูก หลานของพ่อก็จะมีชีวิตไม่ต่างจากพิม เป็นเด็กที่ไม่ได้รับความรักความอบอุ่นจากพ่อ พิมกับลูก... จะต้องอยู่ในพื้นที่ที่เขาบังคับให้อยู่ ส่วนเขา... ก็จะไปอยู่กับอีกคนที่พ่อแม่ของเขายอมรับ”

“...”

“วันที่หลานพ่อเติบโต ลูกจะถามพิมในทุกคำถามที่พิมเคยอยากถามแม่ ว่าทำไมแม่ไม่ยอมพาพิมไปอยู่ที่อื่น ทำไมต้องยอมพ่อ ทำไมต้องอดทนให้คนอื่นดูถูก อดทนถูกคนรอบข้างทุบตี ฮึก... พ่อรู้ ว่ารันสนใจพิม แต่มันจะมากพอถึงขั้นที่เขายกย่องพิมให้ยืนอยู่ข้างๆ เขาในที่ที่มีแสงสว่างหรือเปล่า พ่อไม่มีสิทธิ์ห้ามพิม พ่อแค่ไม่อยากให้พิมร้องไห้...”

“ฮึก... พ่อไม่ต้องพูดแล้วค่ะ พิมเข้าใจแล้ว พิมจะเอาเงินไปคืนเขา จะไม่รับของจากเขาอีก...”

ใบหน้าเปรอะเปื้อนน้ำตามองข้าวของในแขนสองข้างอย่างสมเพชเวทนาในความอับจนของตัวเอง

เขาซื้อของให้แค่นี้ก็เกือบจะใจอ่อนกลับไปพูดกับเขา หล่อนมันราคาถูกสมกับที่เขาดูถูก ควรคิดเองได้แต่แรก ไม่น่าจะต้องรอให้พ่อควักหัวใจออกมาขยี้

Aura : พิมมมม ออกมายัง อย่าเลตนะ งานนี้เจ้านายจะมาดู

Pim.Piyada : ไม่เลต พิมออกมารอแท็กซี่แล้ว ไว้เจอกันค่ะ

ในเมื่อถอยหลังไม่ได้ พิยดาก็จะเงียบให้มากที่สุด อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด แค่เจอเขาอีกครั้ง แต่หากหล่อนควบคุมตัวเองได้ ไม่พูดคุย หรือแสดงพฤติกรรมให้คนรอบข้างจับได้ว่าเคยมีความสัมพันธ์กับเขา น่าจะช่วยให้หล่อนผ่านงานถ่ายแบบในวันนี้ได้อย่างราบรื่น

“ปัดโธ่เว้ย มาจอดซ้อนคันทำซากอะไรตรงนี้! ถนนสองเลนเดิมทีก็แคบอยู่แล้วยิ่งแคบไปอีก วู้ววว อ้าว! รถข้างหน้าเขาไปถึงไหนแล้ว มึงไม่ยอมไป ผู้หญิงขับเหรอ!”

พิยดาไม่อยากหัวเสียไปกับลุงแท็กซี่ ปัดหน้าจอรับสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกทั้งที่ปกติแล้วหล่อนจะไม่รับ

“สวัสดีค่ะ”

‘ไง รับเร็วดีนี่”

“อาราช!”

“เออ กูเอง กูคิดผิด นึกว่ากระแดะไปเรียนเมืองนอกปีสองปีจะตอแหลทำเป็นจำเสียงอามึงไม่ได้’

วันที่ปู่จากโลกนี้ไป ไกรสรเป็นคนเดียวที่ได้รับสืบทอดบริษัท คฤหาสน์อัศวเมฆินทร์ และทรัพย์สมบัติทุกอย่าง ในขณะที่น้องชายต่างแม่ไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง ซ้ำยังถูกถีบหัวส่งออกจากบ้านอัศวเมฆินทร์ไปตกระกำลำบาก

สาเหตุที่พิยดาจำเขาได้แม่นยำ เพราะทุกครั้งที่เจอกันไกรราชมักจะทำร้ายร่างกายหล่อนเสมอ ทั้งตบหน้า ตบหัว เสมือนว่าเป็นการทักทายปกติ เขารู้เต็มอกว่าพิยดาเป็นลูกพี่ชายเขา แต่พี่ชายแท้ๆ เขายังไม่นับญาติ แล้วจะนับประสาอะไรกับเด็กสาวที่เติบโตมาในฐานะคนรับใช้อย่างพิยดา

‘พี่กูอยู่แถวนั้นไหม อยากสัมภาษณ์มันสักหน่อย บ้านใหม่เป็นยังไง หลังใหญ่โตโอ่อ่าเลยใช่ไหม มีเงินเช่าบ้านระดับนั้นมึงไม่ไปไถ่ตัวไอ้เมศออกจากบ่อนวะ ปล่อยให้ไอ้เสี่ยเจ้าของบ่อนมันเอาลูกน้องมาป่วนกูอยู่ได้ ทั้งที่กูกับพวกมึงไม่ใช่ญาติพี่น้อง แต่ทำไมกูต้องมาเดือดร้อนเพราะไอ้เวรเมศ คนที่เดือดร้อนควรเป็นพวกมึงต่างหากล่ะ!’

“พ่อไม่ได้อยู่กับพิมหรอกค่ะ พิมออกมาทำงาน ไม่รู้หรอกนะคะว่ารู้ได้ยังไง แต่อาราชอย่ามายุ่งกับพวกเราจะดีกว่า ต่างคนต่างอยู่เถอะค่ะ ส่วนหนี้พี่เมศ ถ้าเจ้าตัวจ่ายไม่ไหว ก็ปล่อยให้เขารับกรรมไป พิมไม่มีเงินมากมายขนาดนั้นไปไถ่ตัวเขาหรอก หรือต่อให้มี พิมก็ไม่คิดจะแลก! กับคนพันธุ์นั้น ห้าพันยังไม่คุ้มเลย เบอร์นี้เบอร์อาใช่ไหมคะ พิมจะบล็อก”

‘อีเด็กปากนรก! ทำเป็นปากเก่งไปเถอะมึง ถ้าอยู่ใกล้กูจะตบปากเสียๆ ของมึงให้แตก! มึงคิดว่าบล็อกกูแล้วจบเหรอ กูรู้ที่อยู่มึง รู้แม้กระทั่งชื่อเจ้าของบ้านตัวจริงที่ให้ที่อยู่มึงซุกหัวนอน! หึ! อยากให้กูเอาไปบอกเจ้าหนี้ไอ้เมศไหมล่ะ พวกบ่อนมันคงดีใจ ถ้ามีวิธีรีดเลือดจากปูน้อยอย่างมึง’

“ต้องการอะไร หรือรับไม่ได้ ที่เห็นว่าพิมกับพ่อไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอก!”

‘กูจะโทรมาบอกบุญมึงต่างหาก เมื่อเช้า กูเพิ่งส่งที่อยู่มึงให้ไอ้พวกบ่อน หึหึ! อดใจรออีกนิดเถอะมึง พวกมันยกพรรคพวกไปถล่มมึงแน่ ดีไม่ดี มึงไม่มีเงินไถ่ตัวไอ้เมศ พวกบ่อนมันจะมาเอาตัวมึงไปขายซ่องขัดดอก! ให้สมกับเด็กสกปรกอย่างมึง ที่ถูกผู้ชายรุมโทรมตั้งแต่นมเพิ่งจะตั้งเต้า!’

“ขอแค่ไม่ใช่ซ่องของมึง! ต่อให้ตาย กูก็ตายตาหลับ! ไอ้หมาจะเกิดแต่ชิงหมาเกิด! ไปตายซะเถอะไอ้อัปรีย์!”

คนไม่พูดหยาบใช่ว่าจะพูดหยาบไม่เป็น ไกรราชควรดีใจที่ได้รับสิทธิ์นี้!

รถไม่ติดสติกเกอร์ที่ยัดเงินให้พนักงานรักษาความปลอดภัย ทำไมหล่อนไม่ฉุกคิดให้เร็วกว่านี้ ถึงแม้โอกาสใช่จะมีแค่ 1% พิยดาก็ไม่อาจปล่อยผ่าน เพราะหมายถึงความปลอดภัยของพ่อแม่ที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้

รถเก๋งคันข้างหน้าเคลื่อนตัวไปได้แล้ว แต่พิยดากลับเลือกที่จะจ่ายเงินและวิ่งย้อนกลับไป

เสียงข้าวของจากในบ้านล้มระเนระนาดดังมาถึงหน้ารั้ว ตามด้วยการข่มขู่และการร้องขอชีวิต หล่อนไม่มีเวลาแม้กระทั่งจะหอบหายใจ วิ่งผ่านรถตู้ของคนแปลกหน้าผ่านประตูรั้วเปิดค้างไว้ครึ่งบานเข้าไปในตัวบ้าน ช็อกแทบสิ้นสติกับกลุ่มชายฉกรรจ์ที่กำหมัดต่อยหน้าคุณไกรสรรุนแรงจนใบหน้าชายชราแดงฉานไปด้วยเลือด

พิยดาเสียสติยิ่งกว่าคนหลุดโลก จับวีลแชร์ตามด้วยล้อขว้างใส่กลุ่มชายฉกรรจ์จนพวกมันวงแตก

“ไอ้เลว แกทำอะไรพ่อฉัน!”

“พิม! กลับมาทำไม หนีไป! พวกมันจะทำร้ายพิม...”

ไกรสรไม่อยากให้พิยดาถูกทำร้ายร่างกาย ขับไล่ลูกสาวคนเล็กออกไปจากบ้านเสียงสั่นสะอื้น หลับตาลงครั้งเดียวน้ำใสไหลอาบเต็มใบหน้า กุมมือบนอกซ้ายหน้าขาวซีดจากโรคหัวใจกำเริบ แต่พิยดาไม่ไป หล่อนเอาตัวเข้ามาขวางท่านไว้ ยกล้อวีลแชร์ขึ้นมาเป็นเครื่องป้องกันตัว พร้อมจับฟาดเสมอถ้าหากมีใครคนใดคนหนึ่งเข้ามาใกล้ แต่พวกมันมีด้วยกันถึงสามคนถ้าเข้ามาพร้อมกันก็คงสู้ไม่ไหว

“รปภ. กำลังโทรตามตำรวจมาลากคอพวกแกเข้าคุก! ถ้าไม่อยากถูกจับก็ออกไปจากบ้านฉัน ไปเดี๋ยวนี้!”

มีแวบหนึ่งที่ชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นหันไปมองหน้ากันในเชิงปรึกษา พิยดาวางมือซ้ายกุมลงบนหลังมือขวาลดอาการสั่นเพื่อจับล้อวีลแชร์ให้มั่น

“ไปสิ ฉันไล่ให้ไป!”

“มึงไปรายงานเสี่ย บอกว่าลูกสาวของไอ้ไกรสรกลับมา”

ใบหน้าเหี้ยมโหดของพวกมันแต่ละคน ไม่ได้เกรงกลัวคำขู่ของผู้หญิงตัวเล็กๆ พวกเขาคนใดคนหนึ่งเข้าไปจับหล่อนมาตบหรือกระทืบยังได้ แต่ถ้าหากไม่ได้รับคำสั่งโดยตรงจากเสี่ยเจ้าของบ่อนพวกเขาก็ไม่สามารถทำได้

ยังมีคนของพวกมันอยู่ในบ้านนี้อีกเหรอ มีเสียงดังมาจากห้องนอนเล็ก พิยดาเอาล้อทุบเข้าที่ท้ายทอยชายตัวสูงคนที่แยกตัวออกจากกลุ่ม จนเลือดสดไหลออกจากหัวมัน

“มึงทำอะไรแม่กู ไอ้ชั่ว!” ดวงตาคู่แดงก่ำลุกโชนด้วยความโกรธ กรีดร้องลั่นบ้านเข้าไปกระชากไหล่คนแปลกหน้าออกจากตัวแม่ คว้าโคมไฟกับกระปุกออมสินรูปปั้นปูน เหวี่ยงเข้าทุบใส่ศีรษะชายชั่วจนมันได้เลือด

มันผละออกจากแม่ แต่มือพิยดาข้างที่สั่นระริกยังไม่หยุดทำร้ายร่างกายคนแปลกหน้า ทุบไม่ยั้งหวังให้หัวของมันเละคามือ ตายไปได้เลยยิ่งดี! ร่างกายเปลือยที่เคยถูกข่มขืนของแม่ พิยดาเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่ง ไม่อยากจะเห็นอีก ไม่ว่าใครก็ตามที่คิดจะรังแกแม่ หล่อนจะฆ่ามันให้ตาย

“ตาย มึงตาย กูจะฆ่ามึงให้ตาย ไอ้พวกชั่ว!”

“ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย! โอ๊ยยยยยยยยย”