บทที่ 8/3 ปล่อยมือ

คืนนั้นทั้งคืนพิยดาข่มตาหลับไม่ลงเลยสักนาที พลิกกายไปมาจนกระทั่งเสียงเรดาร์ตั้งปลุกดังในเวลาหกโมงเช้า กายสาวค่อนข้างอ่อนเพลียทว่าเมื่อถึงเวลาตื่นก็ต้องตื่น หล่อนต้องลงไปจัดเตรียมอาหารเช้าอาหารกลางวันแบ่งสองชุดไว้ให้พ่อกับแม่ ก่อนจะต้องออกเดินทางไปอารานีสตูดิโอเพื่อแต่งหน้าทำผมเตรียมถ่ายแบบและถ่ายโฆษณา

งานนี้อาจจะกะทันหันไปหน่อย ได้รับเสนองานวันวานก็ตอบรับและต้องไปถ่ายในวันรุ่งขึ้น และเสี่ยงไปพบเจอศรันย์หรือสมาชิกคนอื่นในครอบครัวของเขา

พิยดาไม่อยากปฏิเสธโอกาส ทำงานนี้สำเร็จหล่อนสามารถนำมาโพสต์ลงในอินสตาแกรมส่วนตัวเพื่อโพรโมต อาจนำมาสู่การจ้างงานจากแบรนด์อื่นในอนาคต

บิดขี้เกียจพอใจแล้วพิยดาไปล้างหน้าแปรงฟัน ลงครีมประทินผิวบางๆ ไม่ให้หน้าแห้ง ไปเปิดประตูดูพ่อกับแม่ตื่นหรือยัง แม่ตื่นแล้ว ส่วนพ่อยังไม่ตื่น แม่ลูกใช้ภาษามือคุยกันให้แม่ไปล้างหน้าแปรงฟัน สายตาแม่แย่มาก พิยดาต้องเข้าไปทำมือใกล้ๆ แม่จึงจะเห็นและส่งเสียงอือๆ ขานว่าเข้าใจ เดินขาปัดลงจากเตียงนุ่มดูดวิญญาณไปจัดการตัวเอง

พิยดาพับผ้าห่มเก็บหมอนให้เรียบร้อยก่อนไปเก็บที่นอนของตัวเองที่ปูไว้หน้าทีวีตั้งแต่เมื่อคืน เข้าครัวไปเปิดตู้เย็นหยิบวัตถุดิบที่เหลือจากการกินหมูกระทะเมื่อคืนมาดูว่าพอจะเอามาเนรมิตให้เป็นเมนูอะไรได้บ้าง

วัตถุดิบมีครบ แต่ไหนล่ะเครื่องปรุง ไม่มีเหลือจากบ้านเก่าให้เก็บมาด้วยเลยสักอย่าง เลือกใส่รถเข็นไว้เมื่อวานก็ไม่ได้เอาไปจ่ายเงิน เดินคอตกไปเอาเสื้อแขนยาวกับกระเป๋าเงินจะออกไปเซเว่นหน้าหมู่บ้าน

ศรันย์ไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว ทว่าหล่อนกลับก้าวขาไม่ออก ในความรู้สึกราวกับว่าเพิ่งจะคุยกับเขาชั่วโมงที่แล้ว น้ำเสียงเขา แววตาเขา ยังดังก้องในหัว

“แต่พี่ไม่พอหรอกนะ... พี่รักพิม พี่จะมาหาพิมทุกวันจนกว่าพิมจะใจอ่อน...”

คนรวยเนี่ย เขามีเวลาว่างมากจังเลยนะ ถึงคิดจะมายุ่งวุ่นวายกับคนอื่นตอนไหนก็ได้

สองมือเล็กซุกไว้ในกระเป๋าเสื้อเตรียมจะเดินเท้าออกไปหน้าหมู่บ้าน เผอิญเหลือบไปเห็นถุงพลาสติกขนาดปานกลาง ข้างในมีโจ๊กสามถุงกับน้ำเต้าหู้ไม่ใส่เครื่องสามถุงเบียดกันในนั้น ห้อยไว้กับซี่เหล็ก ในระดับสายตาที่พิยดาสามารถมองเห็นได้

ไม่ได้มีแค่อาหารเช้าที่ขวางหูขวางตาพิยดา หล่อนเหลือบสายตาลงมองพื้น ยังมีถุงผ้าจากห้างฯ ค้าปลีกวางเรียงเป็นระเบียบไว้จำนวนสี่ถุง ของข้างในทั้งหมดล้วนแล้วแต่เป็นเครื่องปรุงของใช้ในบ้านที่พิยดาเลือกใส่รถเข็นไว้เมื่อวาน

ควรจะดีใจ พิยดากลับคิ้วหงิกสาวเท้ายาวเข้าไปเปิดถุงโจ๊ก หยิบเอากระดาษโพสต์อิทสีชมพูอ่อนหวานแหววมากวาดตาอ่าน

ของใช้ในบ้าน

ยอด 2,252.25 ลดให้เหลือ 2,000 ถ้วน

โจ๊กกับน้ำเต้าหู้ แถมฟรี

เตรียมเงินไว้ ตอนเที่ยงจะไปเก็บที่สตูดิโอ

- พี่รัน -

อ่านจบพิยดากลอกตาหวานขึ้นมองฟ้า บ่นเสียงดัง “ตาบ้า!”

บังเอิญอีกครั้งที่ห้องนอนไกรสรอยู่ในทิศทางที่มองเห็นเด็กทั้งสอง เขาไม่ได้ดูถูกพิยดาว่าจะหาบ้านหลังดีๆ ให้พ่อแม่พักอาศัยไม่ได้ พิยดาเป็นเด็กเก่ง ขยันทำงาน เพียงแต่เอะใจตัวเลขค่าเช่า ซึ่งสวนทางกับขนาดบ้าน ทำเลที่ตั้ง และสิ่งอำนวยความสะดวกที่ได้รับ มันเกินค่าเช่าหนึ่งหมื่นไปหลายเท่าตัว

แล้วก็จริงตามที่คิด

จะมีเจ้าของบ้านหรูคนไหน ใจดีปล่อยบ้านหลังใหม่เอี่ยมให้คนนอกเช่า หากไม่ใช่คนเดียวกับชายที่พยายามจะล่อลวงลูกสาวเขาเข้ามาอาศัยเพื่อสานต่อความสัมพันธ์

ศรันย์มีเงินมาก เขาเป็นเด็กหนุ่มที่ฉายแววนักธุรกิจตั้งแต่เด็ก มีความสามารถรอบด้านเหนือกว่าราเมศวร์ลูกชายท่านที่ไม่ค่อยเอาไหน

ศรันย์รักดี ราเมศวร์รักเหล้า ยา การพนัน ต่อให้สองตระกูลไม่แตกแยก แต่ท่านคิดว่าในวัยที่เด็กหนุ่มทั้งสองเติบโต อาจจะเป็นฝ่ายศรันย์ที่ตีตัวออกจากราเมศวร์ และสมาชิกคนอื่นในตระกูล

อาจจะมียกเว้นพิยดาไว้แค่คนเดียว เพราะเด็กทั้งสองคนแอบรักชอบกันมานาน

ความรักที่ยืนอยู่บนเส้นขนานระหว่างฐานะและชาติกำเนิด รักกันได้ เฝ้ามองกันได้ แต่ไม่อาจเอื้อมมือมาสัมผัสกันและกันจากช่องว่างขนาดใหญ่ซึ่งอยู่กลางเส้นขนาน

ความผิดของเขาเองที่ไม่เคยยอมรับพิยดาในฐานะ ‘ลูกสาว’ ให้หล่อนใช้นามสกุลเดียวกัน ทว่ากลับปฏิบัติกับหล่อนในฐานะ ‘คนรับใช้’ พิยดาจึงต้องเติบโตมาโดยถูกคนรอบข้างกลั่นแกล้งและตั้งป้อมรังเกียจหล่อนเสมอมา

พิยดาเป็นเด็กดี ว่านอนสอนง่าย เก็บความรู้สึกเก่ง เกือบสิบปีมานี้ หล่อนไม่เคยหลุดปากเล่าให้ใครฟังว่าเคยคบหากับศรันย์ ทั้งหมดที่ทำไปก็เพื่อปกป้องเขาซึ่งยืนอยู่ในจุดที่มีแสงส่อง

แต่ไม่ใช่ในเวลาที่ไร้การจับจ้องจากคนอื่น เมื่ออยู่คนเดียวบนกรอบหน้างดงามในเวลานี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ที่ได้รับของเหล่านั้นจากอดีตคนเคยรัก คนเดียวกับที่เคยทอดทิ้งหล่อนให้เผชิญหน้ากับความเจ็บปวดเพียงลำพังมาหลายปี แต่เศษเงินกับบ้านหลังนี้มันเทียบได้เหรอ กับความทุกข์ทรมานที่ลูกสาวของเขาต้องพบเจอ

สถานะล้มละลายทำให้ไกรสรสิ้นเนื้อประดาตัว เขาไม่มีเงินแม้กระทั่งจะซื้อวีลแชร์ไฟฟ้าดีๆ มาใช้สักตัว มีแค่วีลแชร์รุ่นเก่าทึนทึกใช้มือหมุนล้อเท่านั้นที่ช่วยให้ชายพิการไปไหนมาไหนภายในตัวบ้านได้ตามอัธยาศัย มือเขากำล้อรถไว้แน่น ขณะที่เปรยถามเด็กสาวที่กึ่งยิ้มกึ่งบึ้งกลับเข้าบ้าน

“ออกไปไหนมาแต่เช้าเหรอลูก”

เรียวขาเล็กหยุดยืนหน้าประตูกระจกทางเข้าบ้านทันทีที่ได้ยินเสียงทักจากบุพการี กัดริมฝีปากอิ่มกลบเกลื่อนรอยยิ้มจากความสุข ที่พัดผ่านเข้ามาในใจชั่ววูบดุจสายลมและก้มหน้าหลบสายตาคู่ผ่านโลกกว้างมาอย่างโชกโชน

“พ่อ... ตื่นเช้าจังเลยค่ะ พิมกำลังจะทำอาหาร แต่เครื่องปรุงขาดเยอะ ก็เลย... สั่งผ่านแอปให้ไรเดอร์มาส่งค่ะ”

“ไปห้างฯ กับเพื่อน พิมไม่ได้ซื้อของใช้มาด้วยเหรอ”

นัยน์ตาสีควันบุหรี่คล้ายตาฝ้าฟางคู่นั้นเลื่อนมาสบตาลูกสาว เขาเพิ่งจะเคยเห็นไรเดอร์ขับรถสปอร์ตมาส่งน้ำมันพืช น้ำปลา แถมยังใจดีซื้อโจ๊กกับน้ำเต้าหู้มาด้วย ไกรสรควรบอกลูกสาวดีหรือเปล่า เด็กสาวช่างโกหกไม่เก่ง สู้หล่อนปิดปากเงียบฟังอย่างเดียวจะน่าเชื่อถือมากกว่า

“ไม่ได้ซื้อค่ะ พอดีว่า... เพิ่งนึกได้ว่าสั่งผ่านแอปบิ๊กซีก็ได้ ไม่ต้องเหนื่อยยกมาเอง ส่งฟรี แถมยังมีพนักงานมาส่งถึงบ้านด้วยนะคะ”

“ไหนพิมบอกให้ไรเดอร์มาส่ง ตกลงว่าซื้อของผ่านช่องทางไหน”

“ก็... ไรเดอร์ของแอปน่ะค่ะ พิมสายแล้ว ขอไปทำกับข้าวก่อนนะคะ พิมต้องรีบออกแต่เช้า กลัวออกสายมากๆ รถติด จะไปถึงที่ทำงานช้าค่ะ”

“รู้ใช่ไหม เรากับเขาต่างกันมากแค่ไหน...”

เสียงพูดแผ่วเบาจากชายวัยใกล้ฝั่งที่นั่งไหล่ห่อบนวีลแชร์ ฝังกลบน้ำหยดเดียวที่หล่อเลี้ยงหัวใจพิยดาจนหมดสิ้น ท่อนแขนพิยดาทั้งเล็กและบาง แต่หล่อนหิ้วของทั้งหมดด้วยตัวเองยืนฟังเงียบๆ อย่างยอมรับความจริง

รู้สิ ทำไมหล่อนจะไม่รู้ เพราะต่างกันมาก ถึงได้เจียมตัวอยู่เงียบๆ ไม่เคยแสดงตัวหรือบอกใครเลยสักครั้งว่าเคยรักกับเขา ทำไม... พ่อต้องพูดแทงใจดำ

“ถ้าพิมใจอ่อนยอมกลับไปคบกับเขา วันข้างหน้าพิมจะมีชีวิตความเป็นอยู่ไม่ต่างจากที่พ่อเคยทำไว้กับแม่ วันหนึ่งถ้าพิมมีลูก หลานของพ่อก็จะมีชีวิตไม่ต่างจากพิม เป็นเด็กที่ไม่ได้รับความรักความอบอุ่นจากพ่อ พิมกับลูก... จะต้องอยู่ในพื้นที่ที่เขาบังคับให้อยู่ ส่วนเขา... ก็จะไปอยู่กับอีกคนที่พ่อแม่ของเขายอมรับ”