บทที่11ทำเพราะรู้สึกผิด

ตอนเที่ยงกอหญ้าโทรบอกให้แม่บ้านให้จัดเตรียมอาหารที่มีรสชาติไม่จัดจ้านมากนักเหมาะสำหรับคนที่เป็นไข้ นั่นก็คือซุปไก่และฟักทองผัดไข่

“ขอบคุณนะคะป้า”

“คุณกระทิงเป็นไงบ้าง”

“ตอนนี้ไข้ลดลงมากแล้วค่ะ แต่ก็คงต้องให้นอนพักผ่อนให้มากๆ คุณป้าจะเข้าไปดูไหมคะ”

“ป้าไม่เข้าไปรบกวนดีกว่าค่ะ ป้ามีงานที่ต้องไปทำต่ออีกมากมายก่ายกอง”

“ขอบคุณนะคะ แต่เดี๋ยวก่อนค่ะป้า ป้าได้บอกคุณป้าแม่ของพี่กระทิงไหมคะว่าพี่กระทิงป่วย”กอหญ้าทำหน้าหนักใจเล็กน้อย เพราะชายร่างโตที่นอนอยู่ในห้องไม่ยอมให้บอกแม่ของตน ว่าตนเองไม่สบาย

“พี่กระทิงเขาสั่งห้ามเอาไว้ว่าไม่ให้บอกคุณป้า แต่ถ้าคุณป้ารู้แล้ว กอหญ้าก็คงต้องโดนพี่กระทิงดุแน่เลยค่ะ”

“ป้ายังไม่ได้บอกนายแม่ แล้วป้าจะไม่บอกนายแม่ด้วยค่ะ”

“ขอบคุณมากค่ะป้า”

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” กอหญ้าเธอเคาะประตูเบาๆ หากชายร่างโตที่นอนอยู่ในห้อง ตื่นแล้วเขาก็จะไม่สามารถว่าให้เธอได้ว่าเธอเสียมารยาทเข้าห้องคนอื่นทำไมไม่เคาะประตูเสียก่อน แต่หากว่าเจ้าของห้องกำลังหลับใหลอยู่ก็จะได้ไม่เป็นการรบกวนหรือทำให้เขาตื่น

ถึงแม้ว่าเธอจะกลัวว่าเขาจะว่าให้แต่เธอก็ไม่ได้รอฟังคำอนุมัติจากเจ้าของห้องหรอกนะ แต่เธอกับถือวิสาสะเปิดประตูห้องเข้าไปเลย และยังยกถาดอาหารเข้าไปวางไว้ที่ข้างเตียง เมื่อหญิงสาวร่างบางเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าชายหนุ่มกำลังนอนหลับอย่างสบายอยู่เลย เธอพยายามห้ามตัวเองไม่ให้ไปรบกวนเขาเวลานอน แต่เธอก็อดไม่ได้อยู่ดีที่จะตรวจดูว่าตอนนี้ไข้ของชายที่นอนอยู่บนเตียงลดลงบ้างหรือยัง

“นอนหลับสนิทเลยนะพี่กระทิง กอหญ้าไม่ได้อยากรบกวนพี่หรอกนะ แต่กอหญ้าขอตรวจดูหน่อยแล้วกันว่าตอนนี้ยังมีไข้อยู่ไหม” หญิงสาวจึงยื่นหลังมือของตัวเองไปแตะไว้ที่บนหน้าผากของชายหนุ่มที่กำลังหลับสนิทอยู่

“เหมือนไข้จะลดลงแล้วนะ”แต่เธอก็ไม่รู้อยู่ดีว่าอุณหภูมิของชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงตอนนี้มีอุณหภูมิที่ปกติแล้วหรือยัง เพราะในเมื่อเธอไม่มีปรอทวัดไข้ เธอจึงทำได้แค่เอาหลังมืออีกข้างหนึ่งของเธอไปวางไว้ที่หน้าผากมนๆ ของเธอเพื่อเปรียบเทียบดู

“เธอจะทำอะไร”หญิงสาวมัวแต่จับหน้าผากของชายหนุ่มร่างโตที่เธอคิดว่าเขาคงนอนหลับสนิทและไม่รู้สึกตัวอยู่ในขนาดนี้ เธอก็มัวแต่เปรียบเทียบอุณหภูมิร่างกายของเธอกับร่างกายของเขาอยู่ แต่เธอก็ไม่คิดเลยว่าการกระทำของเธอเช่นนี้มันจะทำให้เขารู้สึกตื่นขึ้นมา

“วะ วัดอุณหภูมิค่ะ”

“วัดแบบนี้จะรู้เรื่องหรือทำไมไม่หาปรอทมาวัด”

“กอหญ้าพยายามหาแล้วแต่หาไม่เจอค่ะ”

“อยู่ที่ลิ้นชักชั้นล่างสุดนั่นนะ”กอหญ้า เมื่อเธอเห็นว่าชายหนุ่มชี้ไปที่ตู้ลิ้นชักที่อยู่ข้างเตียงของเขาเธอจึงรีบไปเปิดดูทันทีแล้วมันก็มีอยู่จริงตามที่ชายหนุ่มบอกด้วย

“หาเจอแล้วค่ะ”หญิงสาวรีบนำมันขึ้นมาพร้อมใช้มือเรียวเล็กปลดกระดุมของชายหนุ่มร่างโตที่ตอนนี้เขาเริ่มขยับมานั่งที่หัวเตียงแล้ว

“เธอจะทำอะไรน่ะ”กระทิงตกใจกับการกระทำของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า ทำไมถึงทำแบบนี้แล้วนี่จะปลดกระดุมของผู้ชายออกแบบที่ไม่เขินอายเลยหรือ ทำไมกล้าจังกระทิงคิดอยู่ในใจ โดยปกติแล้วตั้งแต่ที่เขาเลิกกับแฟนสาวเมื่อห้าปีก่อน

เขาก็ไม่ค่อยจะยอมให้ผู้หญิงคนไหนแตะเนื้อต้องตัวเขา ถ้าหากเขาต้องไปเที่ยวผับเพื่อพบเจอญาติลูกพี่ลูกน้อง กระทิงก็มักจะให้ผู้หญิงกลางคืนพวกนั้นชงเหล้าให้ดื่ม เขาก็ทำแค่ยื่นมือไปพาดวางไว้ที่โชฟาด้านหลังเหมือนคล้ายกับเป็นการโอบกอดผู้หญิงพวกนั้นจากทางด้านหลัง

แต่แท้จริงแล้วกระทิงแทบจะไม่แตะตัวผู้หญิงพวกนั้นเลยด้วยซ้ำ ไม่มีการสายสัมพันธ์ต่อหรือชวนไปนอนมีอะไรด้วย แต่ก็บ่อยครั้งที่เขากลัวญาติของเขาแซว กระทิงก็จะทำแค่เรียกเด็กไปนั่งคุยบนห้องด้วยสักชั่วโมงแล้วก็ปล่อยให้สาวๆ พวกนั้นกลับลงมา ทำให้หญิงสาวที่ถูกเขาเรียกขึ้นไปต่างผิดหวังกันเป็นแถวเพราะพวกเธอพร้อมที่จะเป็นของเขาและพร้อมขึ้นเตียงกับเขาขอแค่คืนเดียวก็ยอม หญิงสาวกลางคืนพวกนั้นชอบพูดกันเล่นๆ ว่าถึงจะไม่ได้เงินก็ยอม ดีกว่าไปนั่งอยู่เฉยๆ ปล่อยให้เขาโยนเงินให้แล้วก็ออกจากห้องมา

“วัดไข้ไงคะ”

“ไม่ต้องทำเดี๋ยวฉันทำเอง”

“ติ้ด! ติ้ด! ติ้ด!”เสียงเครื่องเตือนว่าได้วัดอุณหภูมิเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“ไหนขอกอหญ้าดูหน่อยค่ะ”กระทิงดึงปรอทวัดไข้ออกจากรักแร้แล้วยื่นให้หญิงสาวดู

“37.3ยังมีไข้อ่อนๆ นะคะ เดี๋ยวพี่กระทิงกินข้าวกินยาแล้วนอนพักผ่อนต่อนะคะจะได้หายเร็วๆ”

“นี่คะอาหารเที่ยงมีต้มซุปไก่และผัดฟักทองใส่ไข่ค่ะ จะกินเลยไหม”

“อืมเอาวางไว้เดี๋ยวฉันกินเอง”

“ค่ะ”กอหญ้ายกถาดอาหารให้เข้ามาใกล้ๆ กับกระทิงอีกหน่อยให้เขาได้เอื้อมไปหยิบได้ถึง อย่างง่ายดาย

“วางไว้แล้วก็ออกไปได้”

“ห๊ะ อะไรนะคะ”

“วางไว้แล้วก็ออกไป”

“ไม่ค่ะ กอหญ้าจะอยู่เก็บถาดอาหารที่พี่กระทิงทานเสร็จก่อนแล้วค่อยออกไป ไม่งั้นถ้าทิ้งไว้มันจะส่งกลิ่นเหม็นอยู่ในห้องของพี่ พี่ก็จะนอนหลับไม่สบายตัว เพราะพี่ต้องทนเหม็นกลิ่นอาหาร”

“ฉันไม่ชอบให้ใครมามองหน้าเวลาที่ฉันทานข้าว”

“งั้นกอหญ้าหันหลังให้ก็ได้ค่ะ”

“เฮ้อ”กระทิงถอนหายใจเหนื่อยหน่ายกับความวุ่นวายของหญิงสาว เขาจึงรีบเอื้อมมือยกถาดอาหารมาว่างที่ตักของเขาก่อนจะรีบทานเพื่อจะให้หญิงสาวจอมวุ่นวายนี้ออกไปจากห้องของเขาเสียที

ในขณะที่ชายหนุ่มร่างโตกำลังทานข้าวอยู่นั้นเธอก็ได้รักษามารยาทโดยการนั่งหันหลังให้เขารอเขาจนกว่ากระทิงจะทานข้าวเสร็จ

“ฉันทานเสร็จแล้ว”

“นี่ยาค่ะ” กอหญ้ารีบลุกขึ้นแล้วหยิบยาที่ต้องทานหลังอาหารมายื่นให้กระทิงทันที

“พี่กระทิงมีอาการอย่างอื่นไหมคะเช่นเจ็บคอหรือมีน้ำมูก กอหญ้าจะได้ออกไปซื้อยามาให้ค่ะ”กระทิงส่ายหัวไปมาเพื่อเป็นการบอกหญิงสาวว่าเขาไม่มีอาการอย่างอื่นถึงแม้ว่าเขาจะเจ็บคอนิดๆ ก็ตาม แต่เขาก็จะไม่บอกเธอ

“เธอออกไปได้แล้วฉันอยากพักผ่อน”

“ค่ะ แล้วตอนเย็นเจอกันนะคะ พี่เสืออยากทานอะไรไหมเดี๋ยวกอหญ้าบอกป้าแม่บ้านให้”

“ผัดพริกเผาหมูกรอบ”

“ค่ะเดี๋ยวกอหญ้าบอกป้าแม่บ้านให้”เมื่อเขาไม่อยากให้กอหญ้ารบกวนเธอก็จะไม่กวนตามที่เขาต้องการ แล้วตอนเย็นๆ เธอจะเข้ามาดูอาการของเขาใหม่

เวลา18.00น.

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”กอหญ้าเปิดประตูเข้ามาโดยที่ชายหนุ่มไม่ได้อนุญาตเช่นเคย รอบนี้เธอต้องเดินเข้าเดินออกห้องชายหนุ่มถึงสองรอบเพราะกอหญ้าต้องเอาผ้าเช็ดตัวพร้อมกับอาหารเย็นที่กระทิงได้สั่งเอาไว้เข้ามาด้วย

“เช็ดตัวก่อนค่ะ”กอหญ้าเดินเข้าไปหาก่อนจะปลดกระดุมออก

“เธอจะทำอะไรนะ”

“ก็จะเช็ดตัวให้พี่กระทิงไงคะ”

“ไม่ต้อง ฉันเช็ดเองได้ฉันเป็นหวัดไม่ได้เจ็บแขนถึงจะเช็ดตัวเองไม่ได้”

“อายหรือคะ”

“อายอะไร”

“ฉันไม่ได้อาย”

“หรือว่าไม่ชอบให้ผู้หญิงสัมผัสตัว”

“เปล่า”

“แล้วเธอละ เช็ดตัวให้ผู้ชายบ่อยๆ หรือ”

“ไม่ ไม่เคยเช็ดตัวให้ใครเลยต่างหากมีแต่พี่นี่แหละที่กอหญ้าเช็ดตัวให้ ถ้าเป็นคนอื่นสิ่งที่กอหญ้าทำมากสุดก็แค่ เคยเช็ดหน้าให้แล้วก็ปล่อยให้นอนโดยที่ไม่ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า เท่านั้นจริงๆ ที่เคยทำ”

“แล้วทำไมถึงจะเช็ดตัวให้ฉัน”

“เอ้อ คือ ว่า ไม่อยากให้เช็ดก็ไม่เช็ดก็ได้ งั้นกอหญ้าไปรอข้างนอกนะคะ ทานข้าวเสร็จแล้วก็เรียกจะได้มาเก็บของออกไป”กอหญ้าเธอจะพูดอย่างไงดีล่ะ เธอคงไม่สามารถบอกเขาออกไปตรงๆ ได้ว่าเธอรู้สึกผิดที่ปล่อยให้เขานอนตากแอร์แบบเปลือยเปล่าเป็นเพราะเธอเอามือไปโดนน้องชายของเขา เธอคงจะไม่บอกเขาหรอกและจะไม่มีวันบอกแบบนั้นกับเขาเด็ดขาด

“บอกก่อนว่าทำไมถึงอยู่ดูแลฉันเพราะอะไร”กอหญ้าเธอเม้มปากเพื่อหาคำตอบที่มันน่าจะฟังขึ้นที่สุดนั่นก็คือ

“เพราะเราอยู่บ้านเดียวกันอย่างไง และอีกอย่างเราก็รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก เฝ้าไข้แค่นี้ไม่เห็นจะมีอะไรแปลกเลย”

“ไม่ใช่เพราะว่าเธอรู้สึกผิดหรอกหรือ”กอหญ้าเธอเหมือนจะชะงัก ตัวของเธอกำลังชาไปทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

“รู้ สึก ผิด อะไร หรือ”

“จะให้ฉันบอก”

“บอกอะไรคะ” กอหญ้ายังทำหน้าซื่อตาใสไม่ยอมรับถึงแม้ว่าจะแสดงออกว่ามีพิรุธทำสายตาเลิ่กลั่ก กริยาที่เธอทำออกมาโดยไม่รู้ตัวเพราะตกใจว่าชายหนุ่มรู้เรื่องได้อย่างไร

“ก็ที่เธอเปิดแอร์แล้วแก้เสื้อผ้าฉันแต่ไม่หาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนให้ฉันไง ฉันเลยต้องเป็นไข้นอนโทรมอยู่แบบนี้”เมื่อกระทิงรู้เรื่องแล้ว เธอไม่รู้ทำอย่างไงคงได้แต่ยอมรับผิดเท่านั้น

“ขอโทษน่ะพี่กระทิงกอหญ้าไม่ได้ตั้งใจที่จะปล่อยให้พี่นอนเปลือยอยู่แบบนั้นนะคะ”กอหญ้ายกมือไหว้ชายที่อยู่ตรงหน้าด้วยความสำนึกผิดจริงๆ

“ไม่ได้ตั้งใจอย่างนั้นหรือ”เสียงเย็นชาและสีหน้าที่ไม่แสดงออกมาทำให้กอหญ้ารู้สึกว่าเขาไม่พอใจเธอและกำลังโกรธเธออยู่

“ขอโทษค่ะ”กอหญ้ากลืนน้ำลายลงคอก่อนจะรวบรวมความกล้าเพื่อพูดความจริง

“คือว่า คือว่า”สายตาดุดันของชายหนุ่มกำลังจ้องมองมาที่เธออย่างไม่ลดละสายตา

“เมื่อคืนตอนที่คุณสิงโตบอกให้ช่วยเปลี่ยนผ้าแล้วเช็ด เช็ดตัวให้พี่ ตอนนั้นพี่บ่นว่าร้อน กอหญ้าก็เลยเปิดแอร์ให้ แล้วก็ถอดเสื้อผ้าให้พี่จนหมด”

“เธอถอดเสื้อผ้าให้ฉันจนหมดเลย หมดเลยหรือ”กระทิงเริ่มมองสำรวจตัวเองว่าตอนนี้เขาก็ไม่ได้ใส่กางเกงชั้นในแต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเขา แต่เรื่องที่เขาตกใจคือมีผู้หญิงมาถอดเสื้อผ้าให้เขาหมดเลยซึ่งเขาไม่ชอบใจเอามากๆ

“งั้นแสดงว่าเธอก็เห็นของฉันหมดเลยอย่างนั้นใช่ไหม”ชายร่างโตจ้องหน้าหญิงสาวเพื่อเอาคำตอบ

“ไม่ ไม่เห็นอะไรเลยค่ะ อย่าเข้าใจผิดนะคะ” กอหญ้ายกมือขึ้นมาห้ามความคิดของชายหนุ่มทันที "กอหญ้าเอาผ้าห่มคลุมตัวของพี่กระทิงเอาไว้กอหญ้าไม่ได้เห็นอะไรจริงๆ นะคะ แต่ว่า..."

“แต่ว่าอะไร”กระทิงทำเสียงเข้มใส่จนหญิงสาวตกใจ

“ก็ตอนที่กอหญ้ากำลังเอามือล้วงเข้าไปใต้ผ้าห่ม กำลังจะเช็ดขาให้พี่แล้วพี่ก็พลิกตัวมาพอดีทำให้ไอ้นั่นของพี่มาโดนมือฉัน”

“ไอ้นั่นคืออะไร”กระทิงทำใจหวาดหวั่นและคิดสงสัย

“ก็ ก็”

“ก็อะไร”

“ก็น้องชายที่ไงฉันก็เลยตกใจวิ่งกลับไปห้องนอนตัวเองแล้วปล่อยพี่เปลือยกายนอนอยู่ในห้อง”

“ฮะ”กระทิงตกใจมากแต่จะให้ทำอย่างไงได้ในเมื่อเรื่องมันเกิดไปแล้ว

“เธอออกไปได้แล้วเดี๋ยวถ้าฉันเช็ดตัวแล้วกินข้าวเสร็จแล้วฉันจะเรียกเอง”

“ค่ะ กอหญ้าขอโทษนะคะที่ปล่อยพี่ให้นอนเปลือยอยู่ในห้องแอร์จนไม่สบาย"

“ไม่เป็นไรแต่ไม่ต้องพูดเรื่องนี้อีกก็พอ ออกไปได้แล้ว”

“ค่ะ”กอหญ้าทำหน้าสำนึกผิดก่อนจะหันตัวกลับแล้วเดินออกไปจากห้องทันที เธอคิดว่าจะไม่บอกแล้ว แต่เสียงดุดุนั้นทำให้เธอกลัวแล้วบอกออกไปจนหมดเลย