บทที่32ไปขอขมา

กระทิงและกอหญ้านั่ง คุกเข่าตรงพื้นก่อนจะยกพานพุ่มขึ้นมาเพื่อขอขมาในสิ่งที่ล่วงเกินเกียรติและศักดิ์ศรีของลูกสาวของเกษรา จะบอกว่าไม่ตั้งใจก็คงจะไม่ใช่ เขาตั้งใจและตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้ถึงแม้ว่าคนที่คิดแผนจะเป็นแม่ของเขาก็ตาม

“ผมมาขอขมาคุณป้าที่ผมได้ล่วงเกินลูกสาวของคุณป้าครับและผมยินดีที่จะรับผิดชอบน้อง” กระทิงยกพาน ขึ้นแต่เขาต้องหน้าถอดสีทันทีเพราะเห็นว่าเกษรา ทำหน้านิ่งเหมือนจะไม่อยากรับพานใบหน้าแสดงออกถึงความโกรธด้วยซ้ำ

“ผมขอโทษครับคุณป้าที่ผมทำลงไปก็เพราะว่า...” สีหน้าของหญิงวัยกลางคนมองชายหนุ่มเช่นเดิม จนกระทิงรู้สึกกลัวขึ้นมาเพราะเขาไม่เคยเห็นใบหน้าของเกษราที่มองเขาแบบนี้เลยสักครั้ง เมื่อก่อนเขาจะเห็นว่าเกษรามองเขาด้วยความเอ็นดูทุกครั้งแต่มาวันนี้สีหน้าโกรธเคืองทำให้กระทิงรู้สึกกลัวอยู่ไม่น้อย

“เอาละในเมื่อรู้ตัวว่าผิดก็ดีแล้ว มาขอขมาผู้ใหญ่ก็ถูกแล้วในเมื่อข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปแล้ว ก็คงจะทำอะไรไม่ได้ แต่ที่ป้าหนักใจคงจะเป็นเรื่องที่ต้องรับผิดชอบนี่แหละ” เกษรารับพานที่กระทิงยื่นให้

“ผมยินดีที่จะรับผิดชอบน้องครับ”

“ป้ารู้ว่ากระทิงเป็นลูกผู้ชายทำอะไรลงไปยังไง ก็พร้อมที่จะรับผิดชอบถึงแม้ว่า เรื่องที่มันเกิดเป็นเพราะฤทธิ์เหล้าก็ตามหรือไม่มีสติก็ตามแต่เราก็พร้อมที่จะรับผิดชอบน้อง แต่อย่าลืมนะว่าลูกทั้งสองไม่ได้รักกันการแต่งงานที่ไม่ได้เกิดจากความรัก จะอยู่ด้วยกันยืดยาวหรือ จะมีความสุขอย่างนั้นหรือสุดท้ายแล้วในภายภาคหน้าก็อาจจะต้องแยกกันอยู่ แบบนั้นมันจะมีความสุขได้ยังไงสู้ที่จะไม่เริ่มหรือไม่ต้องแต่งงานกันเลยจะดีกว่าไหม”

“ผมจะทำให้น้องมีความสุข และมีความสุขในทุกๆ วันที่น้องเป็นภรรยาของผมครับ”

“กอหญ้าลูกคิดว่าไงลูกเต็มใจที่จะแต่งงานกับพี่เขาไหม” กระทิงหันหน้ามามองกอหญ้าเพื่อรอคำตอบจากหญิงสาวเช่นกัน และหวังว่าคำตอบของหญิงสาวจะเป็นไปในทางที่เขาต้องการคือเต็มใจให้เขารับผิดชอบ

กอหญ้าเม้มปากของตัวเองลงเพื่อคิดตรึกตรองดูแต่สุดท้ายแล้วก็ได้แต่ตอบออกไปสั้นๆ ว่า

“กอหญ้าก็ไม่รู้ค่ะ”

“ไม่รู้อะไรคือไม่รู้ ทั้งทั้งที่เมื่อคืนเรา...”

“ห้ามพูดนะพี่กระทิง” กอหญ้ารีบยกมือของตัวเองมาปิดปากของกระทิงเอาไว้ทันที

“มีอะไรกันหรือเปล่า แล้วเมื่อคืน เมื่อคืนทำไมหรือ” เกษราถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้

“ไม่มีอะไรค่ะแม่” กระทิงเอามือของกอหญ้าออกจากปากของตัวเอง

“ผมยังยืนยันคำเดิมว่าผมยินดีที่จะรับผิดชอบน้อง และผมเชื่อว่าเมื่อผมกับกอหญ้าแต่งงานไปอยู่ด้วยกัน แล้วผมจะทำให้กอหญ้ามีความสุขที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำให้ผู้หญิงได้ แต่ขอคุยกับกอหญ้าแป๊บนึงนะครับ” กระทิงดึงมือของกอหญ้าออกไปคุยข้างนอกทันทีด้วยความแคลงใจ

“ทำไมตอบคุณป้าไปอย่างนั้น พี่ไม่ดีพอที่เธอจะมีความมั่นใจเชื่อใจว่าจะดูแลเธอได้อย่างนั้นหรือไหนเธอบอกว่าเธอก็มีความรู้สึกชอบพี่แล้วไม่ใช่หรือ”

“ใช่ที่กอหญ้าชอบพี่แค่ กอหญ้ามองภาพไม่ออกว่าถ้าเราแต่งงานกันแล้วจะเป็นยังไงต่อจากนี้”

“จะเป็นยังไงต่อคืออะไรก็ต้องอยู่ด้วยกันรักกันมีครอบครัวที่อบอุ่นด้วยกันหรือเราอาจจะเพิ่มสมาชิกโดยการมีลูกสักสองสามคน”

“แต่เราไม่ได้รักกันนะ แต่งงานกันไปแล้วจะอยู่ด้วยกันนานอย่างนั้นหรือ” กระทิงเอามือกุมหัวของตัวเอง ทันที เพราะไม่เข้าใจเมื่อวานกอหญ้ายังบอกอยู่ว่าไม่อยากอยู่ใกล้เขาเพราะกลัวใจตัวเอง กลัวว่าตัวเองจะตกหลุมรักเขาแต่มาวันนี้มาบอกว่าเราไม่ได้รักกันอยากจะบ้าตาย ชายหนุ่มร่างโตถอนหายใจออกมาอย่างแรง ไม่รู้ว่าหญิงสาวกำลังคิดอะไรอยู่ในตอนนี้ไม่มั่นใจในตัวเขา หรือกลัวว่าเราจะไปกันไม่รอดแต่ถ้าหากเป็นเรื่องพวกนั้นคงยากที่จะอธิบาย คงได้แต่กระทำให้ดูเท่านั้นถึงจะพิสูจน์ได้

“เดี๋ยวอยู่กันไปก็รักกันเองนั่นแหละ”

“มันจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ หรือนี่ชีวิตจริงนะไม่ใช้ในนิยาย” กอหญ้าถามกระทิงพร้อมกับจ้องมองและหาคำตอบจากสีหน้าและ หน้าตาของชายหนุ่ม

“นิยายส่วนมากมันก็เขียนมาจากเรื่องจริงทั้งนั้นแหละ พี่บอกรักเธอต่อหน้าแม่ของเธอไปแล้วที่เหลือเธอก็ไปบอกแม่ของเธอว่ากอหญ้าจะยอมแต่งงานกับพี่”

“…”

“หรือว่าจะให้พี่ไปบอกป้าเกษรา ว่าคืนก่อนเราไม่ได้มีอะไรกัน พี่ไม่ได้เมาจนเสียสติแล้วปล้ำเธอ” กอหญ้ายิ้มที่มุมปากเล็กน้อยเหมือนจะดีใจแต่แววตาของเธอดูเศร้าภายในใจก็เหมือนกัน

“ก็ดีค่ะเราจะได้ไม่ต้องแต่งงานกัน” เสียงของกอหญ้าพูดประชดเล็กน้อยไม่รู้ว่าทำไมหัวใจของเธอเหมือนกำลังเจ็บปวด

“แต่พี่จะไปบอกกับป้าเกษราว่า เป็นเธอที่ดื่มไวน์มากไปจนหมดสติแล้วปล้ำพี่ตั้งแต่สองเดือนก่อนดีไหม”

“พี่กระทิง”

“ก็เลือกเอาก็แล้วกันว่าจะให้พี่พูดแบบไหนแต่สุดท้ายแล้วกอหญ้ากับพี่ก็ต้องแต่งงานกันอยู่ดี”

“ไอ้พี่บ้า”

“เลือกเอาแล้วกันว่าจะให้พี่พูดยังไงระหว่างพี่เป็นคนเสียหายที่ถูกเธอปล้ำหรือเธอเป็นผู้เสียหายที่ถูกพี่ปล้ำ”

“ไอ้พี่บ้า”

“ถึงเธอจะว่าฉันเป็นคนบ้าแต่เธอก็ชอบฉันไม่ใช่หรือ”

“คิดไปเองใครมันจะไปชอบพี่กันล่ะ”

“คิดดีดีแล้วเมื่อวานใครเป็นคนบอกว่าไม่อยากอยู่ใกล้พี่เพราะกลัวว่าตัวเองจะหวั่นไหว อย่าปฏิเสธ ความรู้สึกของตัวเองเลย ว่ากอหญ้าชอบพี่”

“แค่กลัวตัวเองว่าจะชอบแต่ยังไม่ได้บอกสักหน่อยว่าชอบพี่” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่กอหญ้ากลับรู้สึกเขินจนไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วได้แต่แก้เขินด้วยการเอามือเข้าไปทุบที่กลางอกแกร่งโดยมีน้ำหนักที่แรงเอาการ จนทำให้กระทิงต้องจับมือทั้งสองรวบเอาไว้แล้วประกบจูบหญิงสาวก่อนจะถอนริมฝีปากหนาออกจากริมฝีปากบางอย่างช้าๆ ในขณะที่หญิงสาวร่างบางกำลังเคลิ้มกับรสจูบอยู่นั้น

“ปากก็ไม่ได้แข่งนะออกจะนุ่มด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นอย่าโกหกตัวเองว่าไม่ได้ชอบพี่แล้วก็กลับเข้าไปบอกแม่ของกอหญ้าว่าจะแต่งงานกับพี่ได้แล้วอย่าคิดเยอะเข้าใจไหม” กระทิงยกมือขึ้นมาขยี้ผมของหญิงสาวเบาๆ

“อย่ามัวแต่เล่นตัวเข้าใจไหม ถ้าเกิดว่ามีลูกขึ้นมาจะทำยังไงยังไงก็ต้องแต่งเพราะเมื่อคืน” กระทิงขยับเข้าไปใกล้หูของหญิงสาวและกระซิบเบาๆ ว่า “เราไม่ได้ใส่ถุงและไม่ได้ป้องกันนะ ไม่แน่นะลูกของพี่กับเธออาจจะมาแล้วก็ได้”

“พี่กระทิง”กอหญ้าทำตาโตด้วยความตกใจเมื่อได้ยินคำที่กระซิบข้างหู ว่าเราไม่ได้ป้องกัน

“แล้วรอบนี้ต้องทำสัญญาไหมว่าจะอยู่ด้วยกันกี่ปี

“ไม่ทำและไม่มีความคิดที่จะทำด้วย ครั้งก่อนเธอเป็นคนเรียกร้องข้อกำหนดขึ้นมา พี่ก็เลยทำให้ แต่พี่ไม่ได้ยึดตามสัญญาที่เราเขียนเอาไว้นะพี่ยึดตามสัญญาของพี่ ว่าเธอเป็นคนเริ่มส่วนพี่เป็นคนจบ และพี่ก็จะไม่ยอมจบความสัมพันธ์ของเราง่ายๆ เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะจากพี่ไปไหนทั้งนั้น ต้องอยู่กับพี่ที่ไร่กระทิงนี่แหละ” กอหญ้าได้ยินเช่นนั้นก็ทำตาโต ไม่กล้ามองหน้าชายหนุ่ม ที่กำลังพยายามขยับเข้ามาประชิดกับหน้าของเธอแต่ครั้งนี้ชายหนุ่มไม่ได้ประกบจูบที่ปาก แต่วางปากหนา ไว้ที่บนหน้าผากของเธอเหมือนจุ๊บด้วยความเอ็นดู

“กอหญ้าขอถามอะไรพี่หน่อยได้ไหม”

“จะถามอะไร”ตอนนี้กอหญ้าไม่รู้ว่าทำไมเธอไม่อยากสบตากับชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าของเธอทุกสายตาที่เขามองมามันทำให้เธอเขินจนทำตัวไม่ถูก เพราะสายตานั้นมันแฝงไปด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ หลงใหล ชอบใจ และเหมือนพร้อมจะกลืนกินเธออยู่ตลอดเวลา

“ถ้าคุณแม่ของพี่ไม่มาเจอว่าเรานอนอยู่ด้วยกันเราจะต้องห่างกันจริงๆ ใช่ไหม เราก็จะไม่ได้แต่งงานกันเหมือนอย่างวันนี้ใช่ไหม”

“อืม ก็ใช่นะแต่ไม่ใช่ทั้งหมด จะห่างกันได้ยังไง ไร่ก็อยู่ติดกันแค่นี้ จะไปหาทุกวันก็ยังได้ พี่บอกแล้วงัยว่าพี่จะไม่ยอมปล่อยให้เธอไปไหนทั้งนั้น ยังไงเราก็ต้องลงเอยกันอยู่ดีเธอไม่มีทางหนีพี่พ้นหรอกพี่เคยบอกแล้วไง ว่าเธอมีสิทธิ์แค่เริ่มความสัมพันธ์เท่านั้นแต่ถ้าพี่ไม่จบความสัมพันธ์ของเราเรื่องของเราก็จะไม่มีวันจบ” กอหญ้ายิ้มก่อนจะรีบพับปากตัวเองเป็นรูปสระอี และยิ้มให้ไม่เห็นฟัน เพราะความในใจและความรู้สึกของเธอตอนนี้มันช่างมีความสุขเหลือเกิน และตอนนี้เธอรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกมันรู้สึกดีมากๆ สำหรับเธอในตอนนี้จนกอหญ้าต้องเอามือสอดรัดเข้ากับร่างกายของกระทิงพร้อมกับกอดเขาเอาไว้

“เขินหรือ”กระทิงจับใบหน้าของหญิงสาวที่ซุกอกของตัวเองให้ขึ้นมามองหน้าของตน

“ไม่เขินค่ะ”

“ถ้าไม่เขินลองจูบพี่ดูไหม” มือหนาแตะที่ปากหนาของตัวเองเบาๆ เพื่อเป็นการบอกให้หญิงสาวลองจูบที่ปากของตนดูเพื่อเป็นการท้าทาย กับคำพูดของหญิงสาวว่าไม่ได้เขินเขา

Rrrrrrrrrrrr เสียงโทรศัพท์ของกอหญ้าดังขึ้นขัดจังหวะของทั้งสอง กอหญ้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอมือถือปรากฏว่าเป็นชื่อของนนท์นี่

“นนท์นี่”

“เพื่อนเธอโทรมาขัดจังหวะตลอดเลยนะตั้งแต่เมื่อวานแล้ว” กระทิงมองโทรศัพท์ด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง แต่มือหนาของเขาไม่ยอมที่จะลดแขนทั้งสองข้างที่กอดหญิงสาวเอาไว้และยังกอดอยู่แบบนั้น

“กอหญ้าขอรับโทรศัพท์นะคะ”

“อืม”

“ฮัลโหลว่ายังไงนนท์นี่”

“ฮัลโหลว่ายังไงนนท์นี่ พูดแบบนี้คงลืมไปแล้วใช่ไหมว่าเธอต้องมารับฉันไปบ้านของเธอเพื่อทำรายงานก่อนจบเพราะอีกแค่อาทิตย์เดียวก็จะต้องพรีเซนต์งานก่อนจบแล้วนะ แล้ววันนี้เธอจะบ่ายเบี่ยงไม่มารับฉันอีกอย่างนั้นหรือ” นนท์นี่พูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองและประชดเล็กน้อย

“จำได้ จำได้ ใครจะไปลืมกันล่ะแต่ตอนนี้ฉันมีแต่เรื่องวุ่นวาย เดี๋ยวจัดการเสร็จแล้วเย็นๆ จะไปรับนะ”

“จ้าแล้วก็ไม่โทรมาบอกก่อนปล่อยให้เป็นนางรอ รอจนเก้ออยู่แบบนี้”

“อย่างอนนะเดี๋ยวตอนเย็นจะบอกให้แม่ทำหมูกระทะไว้ให้”

“โอเคตอนเย็นก็ตอนเย็น รอบนี้จะมารับจริงๆ ใช่ไหม”

“จริงแท้แน่นอนไม่บ่ายเบี่ยงตรงเวลาเป๊ะตอนห้าโมงนะ”

“โอเค 5 โมงฉันจะรอถ้าไม่มารับอีกนะได้เห็นดีกันแน่ แล้วอีกอย่างหนึ่งมึงต้องเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับมึงให้พวกกูฟังด้วยพวกกูจำเป็นต้องรู้เพราะพวกกูคือเพื่อนของมึงเข้าใจไหม”

“อืมนะ เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังแค่นี้นะ”

“อืม”

“โทรมามีอะไร”กระทิงถามกอหญ้าด้วยน้ำเสียงที่ขุ่นเคืองและสีหน้าท่าทางเบื่อหน่าย

“พวกเราจะนัดทำรายงานกันนะคะก่อนจะกลับ”

“นัดทำรายงาน”

“ค่ะ”

“แล้วไม่แยกกันทำรายงานหรือ”กระทิงถามด้วยความสงสัยเพราะแต่ละคนก็ฝึกงานที่โรงงานต่างกันถึงแม้ว่าจะเป็นสถานที่เดียวกันก็ตามเถอะ

“ไม่ค่ะถ้าฝึกงานที่เดียวกันก็จะนำเสนอร่วมกัน”

“อืม” ถึงจะตอบแค่อืมแต่ชายหนุ่มไม่ได้อยากให้กอหญ้าเข้าใกล้เพื่อนคนที่ชื่อกล้าหาญ ถ้าหากว่าทำรายงานร่วมกันก็ต้องอยู่ใกล้ชิดกัน ยังไงผู้ชายด้วยกันก็ยังดูกันออกว่าเพื่อนของกอหญ้าน่าจะชอบกอหญ้า และนี่คือเหตุผลที่กระทิงไม่ชอบกล้าหาญ

“แยกย้ายกันกลับบ้านแล้วแยกย้ายกันทำไม่ได้รึเพราะแต่ละคนก็ฝึกงานที่โรงงานต่างกันอยู่ดี”

“ที่จริงมันก็ได้แต่พวกเราอยากใช้เวลาช่วงนี้อยู่ด้วยกันอีกไม่กี่วันพวกเราก็ต้องแยกย้ายกันไปทำงานจะไม่ได้เจอกันแล้วนะคะ”

“แต่ถ้าพี่บอกว่าพี่ไม่อยากให้กอหญ้าอยู่ใกล้กล้าหาญไม่อยากให้ทำรายงานร่วมกันได้ไหม”

“พี่กระทิงเป็นอะไรถึงไม่ชอบกล้าหาญ กล้าหาญเขาเป็นเพื่อนกอหญ้านะคะ”

“ก็ขอให้มันคิดแค่เพื่อนจริงๆ เถอะ”กอหญ้าได้ยินกระทิงพูดแบบนี้เธอก็เหมือนหยุดแล้วคิดตามที่จริงเธอก็รู้ ว่ากล้าหาญไม่ได้ชอบเธอแค่เพื่อนอย่างที่พี่กระทิงบอกจริงๆ นั่นแหละ

“กอหญ้าจะทำรายงานกับกล้าหาญแต่จะพยายามเว้นไม่ให้ใกล้กับเขาเกินไปพี่กระทิงจะได้สบายใจดีมั้ยคะแต่อย่าห้ามให้กอหญ้าไม่ทำรายงานกับพวกเพื่อนเลยนะคะ”

“อืม ก็ได้ถ้าสัญญาว่าจะไม่ใกล้กับมัน”

“พูดง่ายแบบนี้ค่อยน่ารักหน่อยค่ะ” กอหญ้ารู้ว่ากระทิงหึงเธอแต่ก็ยังดีที่ยังอนุญาตให้เธอทำรายงานกับเพื่อนๆไม่หึงไร้สาระจนเกินไปเหมือนคู่อื่นๆ ที่เธอได้ยินมา กอหญ้าหอมแก้มของกระทิง หนึ่งทีเพื่อเป็นการขอบคุณที่อนุญาตให้เธอไปทำรายงานกับเพื่อนๆ