เข้าสู่ระบบหนึ่งอาทิตย์ผ่านมา นับดาวนั่งรถไปที่ระยองกับพี่ปุ๊ก ตามที่รับงานถ่ายแบบไว้ มาถึงก็เย็น นับดาวรู้ส
“ช่างเถอะ ลูกเลิกแล้วกันไป ก็ยังเป็นเพื่อนกันได้”“หนูว่าคงไม่หรอกค่ะ ณาไม่อยากเป็นเพื่อนกับคนแบบนั้น”“จะยังไงเราก็ต้องมีวันบังเอิญได้เจอกันอยู่ดี ไม่วันนี้ก็วันใดวันหนึ่ง อ้อ ว่าแต่แม่กับพ่อเราจะกลับมาไทยไหม”“เห็นว่าจะกลับมาช่วงใกล้ถึงวันเกิดเจ้าแฝดแสนแสบนี้แหละค่ะ คุณย่ามีอะไรหรือเปล่าคะ”“ไม่มีอะไรหรอกลูก เห็นไปนาน ไม่คิดถึงหลานหรอกหรือ”นับดาวชักสีหน้าเล็กน้อย...“โอ๊ย โทรมาหาทุกวันค่ะ ถามหาแต่หลาน ห่วงแต่หลาน กับลูกล่ะไม่ค่อยห่วง”“เขาก็ห่วงอยู่นั่นแหละ แต่คนแก่จะหลงหลานมากกว่าเท่านั้นเอง อ้าว จริงไหมแก้มป่องของย่า ฮึ”ก่อนคุณย่ารักษ์สินีจะหันไปหยอกเหลนสาวที่ตาโต แก้มป่อง ยังกับตุ๊กตา ที่นับวันน่าเกลียดน่าชัง คุยกำลังเก่งใครเห็นต่างตกหลุมรักแทบถอนตัวไม่ขึ้น โดยเฉพาะผู้เป็นพ่อจะหลงลูกสาวกว่าใคร นับดาวคุยกับคุณย่ารักษ์สินีนานพอควรวรางคณาเดินลงบันไดเห็นเข้า จึงเข้าไปนั่งร่วม“วันนี้ไม่ออกไปไหนเหรอ ณา”
มือจับศีรษะหญิงสาวให้รับจูบ กลิ่นหอมอ่อนจากร่างบางทำใจชายหนุ่มเต้นกระหน่ำ แม้จะอยู่กันมาจนลูกจะสองขวบ หมอราเชนทร์ยอมรับหลงนับดาวมากขึ้น“อืม” เมื่อชายหนุ่มลากเรียวลิ้นผ่านซอกคอลงมาละเลงเนินหน้าอกขาวผ่อง ใบหน้าหล่อเหลาซุกซนลงเต้าอวบใหญ่ ขบเม้มสร้างรอยฝากฝัง“อย่า ดูด มันเสียวนะคะ”“ฮึ ฮึ” ชายหนุ่มขันลอดไรฟัน ก่อนละใบหน้า“ไปอาบน้ำกัน” หมอราเชนทร์อุ้มนับดาว สองเท้าเกี่ยวเอวสอบแน่น ทั้งสองแลกจูบอย่างเมามันความขมของเหล้า ไม่ได้มีส่วนให้ทั้งมึนเมา แต่กลับเสพสุขอย่างดุเดือด“อ๊ะ” นับดาวถูกจับหน้าเข้ากำแพง“พี่เชนทร์ เบาค่ะ” เมื่อถูกชายหนุ่มบีบขยำเนื้อตัว สะโพกกลมนุ่มนิ่ม พร้อมไล่จูบซับตามแผ่นหลังขาวลออนวลเนียนไร้ที่ติ มือสอดแทรกขึ้นบีบเต้าอวบ บีบบี้ยอดถันที่ตั้งชันรอการเชยชม“พี่เชนทร์เสียวจังค่ะ” นับดาววางมือบนหลังมือหมอราเชนทร์เคลื่อนยามที่เขานำพา ชายหนุ่มคลอเคลียต้นคอขึ้นตามไรผม วกมายังติ่งหูขบเม้มสร้างความสยิวแก่หญิงสาว“พี่เชนทร์” น้ำ
“อย่าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ” ระพีภัทรเค้นเสียงเข้ม ยืนต่อหน้าสายฟ้าวรางคณามองการกระทำของชายหนุ่ม เขาเป็นเพื่อนของพี่ชาย ก่อนที่อะไรจะบานปลาย วรางคณาชวนนับดาวกลับโต๊ะ“ขอให้โชคดีนะอีหนู” นับดาวตะโกนบอกความมึนเมาทำให้นับดาวชี้หน้าด่าสายฟ้า เธอแค้นแทนเพื่อน จนสายฟ้าแทบคุมสติไม่ไหว เกือบทำร้ายหญิงสาวแต่พอเห็นหน้าหมอราเชนทร์เท่านั้น ทำให้ต้องถอยไม่ต่างกับนับดาวขนลุกเกรียว...เมื่อเห็นหน้าชายหนุ่ม ความมึนเมาแทบหายเป็นปริทิ้ง พี่ปุ๊กยิ้มแห้งไม่อยากคิดจะเกิดอะไรขึ้น ทุกคนต่างแยกย้าย ก่อนจะเกิดเรื่องบานปลายด้านวรางคณา เธอไม่อยากอยู่ตรงนี้จึงขอตัวไปเข้าห้อง ยอมรับใจยังไม่เข้มแข็งดีพอ เมื่อเจอผู้หญิงของสายฟ้า เธอร้องไห้อยู่ในห้องน้ำ คนด้านนอกได้ยิน“โอ๊ย” ความมืดทำให้วรางคณามองไม่เห็นทาง เธอสะดุดล้ม“ระวังณา” ระพีภัทรซึ่งยืนสูบบุหรี่ รีบคว้าเอวเธอไว้ และดันเข้ามุมมืด“พี่ระพี”“ยังรักมันอยู่หรือณา”“อะ อะไรคะ พี่ระ&hellip
ผับระพีภัทรสองสาวเพื่อนชี้เลือกโต๊ะด้านหลังสุด ซึ่งเป็นโต๊ะที่นับดาวกับกลุ่มพี่ปุ๊กนั่งบ่อยสมัยก่อน“นับ เธอไม่บอกพี่เชนทร์ก่อนเหรอ”“บอกก็ไม่ได้มาสิ แต่บอกคุณปู่คุณย่าไว้แล้ว”“งานนี้ เราคงต้องโดนบ่นหูชาชัวร์ พาเมียเขาหนีเที่ยว” วรางคณาหัวเราะ“เราเคลียร์เอง”“อื้อ พี่ปุ๊กมากี่โมง นี่มันทุ่มละนะ” วรางคณาดูเวลา“เดี๋ยวคงถึง”ไม่ถึงสิบนาที พี่ปุ๊กก็ตามมาที่โต๊ะ นับดาวสั่งเครื่องดื่ม ก่อนจะพากันพูดคุยเรื่อยเปื่อย พี่ปุ๊กแปลกใจที่เห็นสองคนมาด้วยกัน“สรุปยังไงกันยะ”“ก็อย่างที่เห็นค่ะ พวกเราคืนดีกันแล้วค่ะ”วรางคณาจับมือนับดาว“ดีแล้ว เพื่อนกันมันตัดไม่ขาดหรอก”“ค่ะ ณาคงพลาดโอกาสที่ผ่านมา”ระหว่างกำลังคุยกัน เสียงคล้ายเหมือนมาหลายคนดังมาทางโต๊ะที่สามสาวนั่งดื่มกันอยู่กลุ่มนั้นเดินผ่านไปยังโต๊ะในสุด มีกระถางต้นไม้กั้นระหว่างโต๊ะด้วยความที่คุยกันเสียงดัง นับดาวจึงมอง เห็นชายหน้าคุ้นมาก เธอเพ่งมองจนแน่ใจใช่...สายฟ้า แต่มากับสาวหุ่นอวบ“โลกมันกลมนะ”
“คู่จ้ะ”(“ไม่น่าจะรอดค่ะพี่ปุ๊ก”) สายตาเบนไปในห้อง“อ้าว ทำไมละ” พี่ปุ๊กเสียดายงานนี้มาก(“ก็มีอย่างเดียวที่รู้ ๆ กันแหละค่ะ”)“คุณหมอ”(“จะใครอีกละคะ นับแทบจะเป็นง่อยตายละค่ะ ไม่ยอมให้หยิบจับอะไรเลยค่ะ หาผัวใหม่ดีไหมคะ”) นับดาวพูดหยอก หัวเราะร่วน“ชาตินี้คงได้แค่ฝันละย่ะ” พี่ปุ๊กเบะปาก(“นั่นสิคะ”)“ลองดูนะนับ เผื่อได้ถ่ายชุดสวย ๆ”(“นับจะลองดูค่ะ แต่เตรียมพร้อมให้นับได้เลยค่ะ นับมีวิธีให้คุณหมอยอมแต่โดยดีค่ะ”)“ตัวเข้าแลกตามเคย” เป็นที่รู้กัน เพราะนับดาวเป็นคนตรง(“เบื่อจัง คนรู้ทัน”)“ไม่รู้ทันหรอก นับป่าวประกาศซะขนาด เด็กรถก็รู้ย่ะ” ก่อนพากันหัวเราะ และวางสายนับดาวทำปากจู๋ ที่เหลือคงต้องจัดการเอง เธอถอนหายใจอย่างท้อแท้ คงเปลืองตัวให้หมอจอมหื่นละคราวนี้นับดาวเดินเข้ามาในห้องนอน เข้าไปนั่งข้างลูก สายตาหมอเชนทร์มองนับดาว คล้ายมีเ
“อื้อ” นับดาวพยักหน้า“ทำไมพี่สายฟ้า ถึงทำกับเราแบบนี้นับ”“เวรกรรมมั้ง” นับดาวพูดไม่คิด“คงจะใช่ เราเคยแย่งพี่สายฟ้ามาจากเธอ” วรางคณาน้ำตาไหลผ่านแก้ม“สันดานมากกว่า”นับดาวไม่ได้สนใจว่าอดีตเพื่อน จะโกรธหรือไม่โกรธ ใบหน้าเสียใจ รู้สึกผิดจริง ๆ“ผิดที่เราเองแหละ ทำให้ทุกอย่างมันเลวร้ายแบบนี้”“ฉันทำให้เธอกับพี่สายฟ้าต้องเลิกกัน”“เราดู ๆ แล้ว ถึงไม่มีเธอ พี่สายฟ้าก็ต้องมีคนอื่นอยู่ดี คนมักมากมันก็มีไปทั่ว ไม่รู้จักพอ อันไหนที่คลำไม่มีหาง มันเอาได้หมดแหละ”นับดาวมองหน้าวรางคณา“เธอว่าพี่สายฟ้าเป็นหมาหรือเปล่า นับ”ประโยคที่นับดาวพูดมันคุ้นหู“เราไม่ได้พูดซะหน่อย” นับดาวอมยิ้ม“นับ”“ฮึ”“เราขอโทษ บางทีพี่สายฟ้าอาจยังรักเธออยู่ก็ได้”“โอ๊ย ทำให้เห็นขนาดนี้ มันรักตรงไหน เห็นแก่ตัวละไม่ว่า ถึงวันนี้ฉันคงรักใครไม่ได้อีก







