1.พยศกลางตลาด

แสงแดดยามอู่ (11.00 – 12.59 น.) แผดจ้าลงบนถนนสายหลักของเมืองหลวงแคว้นฉิน ทว่าความร้อนแรงของดวงอาทิตย์กลับไม่อาจเทียบเท่ากับเสียงฝีเท้าขบวนม้าที่หวดตะบึงเข้ามาด้วยความเร็วสูง จนชาวบ้านที่กำลังจับจ่ายซื้อของต้องแตกตื่นพากันหลบวูบเข้าข้างทาง

“หลบไป! ใครขวางทางม้าข้า ข้าจะสั่งโบยให้หลังขาด!”

เสียงใสทว่าทรงอำนาจตะโกนลั่น พร้อมกับร่างในชุดอาภรณ์ผ้าไหมสีแดงเพลิงที่โดดเด่นท่ามกลางฝุ่นคละคลุ้ง ผู้ที่ควบม้าอยู่หัวขบวนไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เขาคือ เฟิงหลิงฉี คุณชายน้อยแห่งจวนเฟิงโหว บุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นปีศาจตัวน้อยแห่งเมืองหลวง

ใบหน้าของเขานั้นงดงามราวกับสลักจากหยกชั้นเลิศ ผิวพรรณขาวละเอียดราวก้อนหิมะที่ตัดกับชุดสีแดงเข้ม ดวงตากลมโตหางตาเชิดขึ้นอย่างถือดีนั้นวาววับไปด้วยความสนุกสนานบนความเดือดร้อนของผู้อื่น ในมือเล็กขาวบางนั้นสะบัดแส้หนังเส้นคมกริบ กรีดอากาศจนเกิดเสียง ขวับ!

“คุณชาย! เบาแรงหน่อยขอรับ เดี๋ยวท่านโหวจะตำหนิเอาได้!” เสี่ยวฟู่เจ้าทาสทึ่มร่างกำยำที่วิ่งตามหลังมาตะโกนบอกด้วยสีหน้าซีดเผือด

“ท่านพ่อไม่อยู่บ้าน ใครจะกล้าตำหนิข้าได้!” หลิงฉีหัวเราะร่า รอยยิ้มนั้นสวยงามดั่งบุปผาแย้มบาน แต่การกระทำกลับดื้อรั้นจนน่าปวดหัว “วันนี้ข้าจะไปตกปลาที่สระมรกต ใครขวางทางข้าถือว่ารนหาที่ตาย!”

ในขณะที่ม้าพันธุ์ดีกำลังทะยานผ่านย่านตลาดที่คึกคักที่สุด ทันใดนั้น เด็กน้อยคนหนึ่งที่กำลังวิ่งเก็บลูกขนไก่ดันลื่นล้มอยู่กลางถนนด้วยความตกใจ ขบวนม้าของคุณชายน้อยเฟิงหลิงฉีห่างออกไปเพียงไม่กี่ช่วงตัว!

“เหวอ!” ชาวบ้านร้องเสียงหลง บางคนปิดตาแน่นเพราะไม่อยากเห็นภาพสยองขวัญ

เฟิงหลิงฉีเบิกตากว้าง แม้จะซุกซนแต่เขาก็ไม่ได้หมายชีวิตเด็ก ทว่าด้วยความเร็วขนาดนี้ การจะหยุดม้ากะทันหันแทบเป็นไปไม่ได้ เขาพยายามดึงสายบังเหียนจนม้าพยศชูขาหน้าขึ้นฟ้า แต่แรงเหวี่ยงกลับจะทำให้เขากระเด็นตกจากหลังม้าเสียเอง

 เคว้ง!

พึ่บ!

เสียงที่คล้ายกับของแข็งกระทบกันเบาๆ ดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล ทันใดนั้นเอง ม้าของคุณชายน้อยที่กำลังพยศกลับสงบลงอย่างประหลาด ราวกับถูกภูเขาที่มองไม่เห็นกดทับเอาไว้ ขาหน้าของมันวางลงบนพื้นดินอย่างนิ่มนวลห่างจากตัวเด็กเพียงไม่กี่นิ้ว

เฟิงหลิงฉีที่เกือบจะหลุดจากอานม้าตั้งสติได้ เขารีบจัดท่าทางให้สง่างามดังเดิม ก่อนจะตวาดลั่นด้วยความเสียขวัญผสมโทสะ “ใคร! ใครบังอาจมาขวางข้า!”

ดวงตาสวยตวัดมองไปรอบๆ จนกระทั่งไปสะดุดเข้ากับร่างของบุรุษผู้หนึ่ง

ที่เพิงน้ำชาโกโรโกโสข้างทาง บุรุษในชุดผ้าป่านสีเทาซีดๆ คนหนึ่งกำลังนั่งนิ่งเฉย ในมือของเขาถือจอกน้ำชาดินเผาใบเก่าเอาไว้ นิ้วเรียวยาวแข็งแรงนั้นคีบเมล็ดถั่วลิสงขึ้นมาหนึ่งเมล็ด ก่อนจะดีดมันออกไปเบาๆ ราวกับรำคาญใจ

เมล็ดถั่วลูกนั้นเอง ที่พุ่งเข้าชนจุดสำคัญที่ขาของม้าจนมันหยุดชะงัก

“เจ้า!” เฟิงหลิงฉีกระโดดลงจากหลังม้า เดินดุ่มๆ เข้าไปหาชายหนุ่มนิรนามทันที “เมื่อครู่เจ้าทำอะไรม้าของข้า!”

ชายหนุ่มผู้นั้นมีนามว่า อวี้หาญ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองแม้แต่น้อย ใบหน้าของเขาดูธรรมดาสามัญจนเกือบจะจืดชืด หากแต่ถ้าสังเกตให้ดี จะพบว่าแววตานั้นลุ่มลึกดั่งมหาสมุทรที่ยากจะหยั่งถึง เขาวางจอกชาลงช้าๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ

“ทางเดินมีไว้ให้คนเดิน มิใช่มีไว้ให้สุนัขบ้ามาวิ่งเล่น”

“เจ้า! เจ้าว่าใครเป็นสุนัขบ้า!” เฟิงหลิงฉีหน้าแดงก่ำ นิ้วเรียวชี้หน้าอีกฝ่ายด้วยความสั่นเทา “เจ้าช่างขวัญกล้านัก! รู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร? ข้าคือเฟิงหลิงฉี บุตรของเฟิงโหวผู้กุมอำนาจทหารครึ่งแผ่นดินนี้นะ!”

อวี้หาญเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับคุณชายน้อยเป็นครั้งแรก แววตานั้นสงบนิ่งเสียจนคนมองรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงมดปลวกตัวเล็กๆ ก็มิปาน

“บุตรท่านโหว” อวี้หาญแค่นยิ้มบางที่มุมปาก “หน้าตาก็หมดจดราวกับหยกสลัก แต่เหตุใดวาจาและกิริยากลับเหมือนลิงป่าที่ไม่มีคนสั่งสอนเสียได้ ช่างเสียของจริงๆ”

“เจ้า!”

เฟิงหลิงฉีทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาตวัดแส้หนังในมือเข้าใส่ชายหนุ่มทันทีด้วยความโกรธเกรี้ยว แส้นั้นแฝงไปด้วยลมปราณจางๆ หมายจะฝากรอยไหม้ไว้บนใบหน้าเฉยเมยนั้นให้เข็ดหลาบ

ทว่า 

พรึ่บ!

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนไม่มีใครมองทัน อวี้หาญเพียงแค่ขยับปลายนิ้วคว้ารวบปลายแส้เอาไว้ได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะกระตุกเพียงครั้งเดียว ร่างโปร่งบางของคุณชายน้อยก็ปลิวถลาเข้าไปหาเขาตามแรงเหวี่ยง

อวี้หาญใช้มืออีกข้างคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อด้านหลังของเฟิงหลิงฉี แล้วยกร่างนั้นขึ้นจนเท้าลอยจากพื้น ราวกับหิ้วลูกแมวตัวหนึ่ง

“ปล่อยข้า! ไอ้คนชั้นต่ำ! เจ้ากล้าดีอย่างไรมาแตะต้องตัวข้า!” เฟิงหลิงฉีดิ้นพล่าน ขาเล็กๆ เตะถีบไปมาในอากาศ ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้เหยเกด้วยความอับอาย

“ข้ามิได้อยากแตะต้องเจ้าให้เสนียดมือ” อวี้หาญกล่าวพลางหิ้วเขาไปที่ถังน้ำล้างชามข้างร้าน “แต่ในเมื่อที่บ้านเจ้าไม่มีใครสอนมารยาท ข้าจะถือวิสาสะขัดเกลาเจ้าให้สักหน่อยก็แล้วกัน”

“เจ้าจะทำอะไร! หยุดนะ! อื้ออออ!”

จ๋อม!

ใบหน้าสวยล้ำเลิศของคุณชายน้อยถูกกดลงไปในถังน้ำเย็นเฉียบครู่หนึ่ง ก่อนจะถูกดึงขึ้นมาให้หายใจ อวี้หาญทำเช่นนั้นอยู่สองสามครั้งจนคุณชายน้อยสำลักน้ำ ไอคอกแคกจนหน้าดำหน้าแดง ผมเผ้าที่เคยเกล้าไว้อย่างประณีตบัดนี้หลุดรุ่ยเปียกโชก

“คนอย่างเจ้า ร้อนวิชานักก็ควรดับร้อนเสียบ้าง” อวี้หาญปล่อยมือ ปล่อยให้ร่างของคุณชายน้อยทรุดฮวบลงกับพื้นตลาดที่เต็มไปด้วยฝุ่น

บรรดาผู้ติดตามของคุณชายเฟิงเพิ่งจะหายตกตะลึง พวกเขาชักกระบี่ออกมาหมายจะรุมสังหารชายผู้นี้ “บังอาจนัก! กล้ารังแกคุณชายน้อย ตายเสียเถอะ!”

อวี้หาญไม่แม้แต่จะชักกระบี่ไม้ไผ่ที่พาดอยู่ข้างกาย เขาเพียงสะบัดแขนเสื้อ แรงลมปราณมหาศาลก็ระเบิดออกซัดเอาผู้ติดตามคุณชายน้อยนับสิบกระเด็นตกถนนไปคนละทิศละทาง บางคนถึงกับกระอักเลือดออกมาคำโต

ความเงียบเข้าปกคลุมตลาดทันที ชาวบ้านพากันตกตะลึงกับวิทยายุทธ์ขั้นสูงที่หาดูได้ยากเช่นนี้

เฟิงหลิงฉีที่นั่งอยู่บนพื้น มองภาพบริวารของตนพ่ายแพ้อย่างราบคาบด้วยสายตาสั่นระริก เขาไม่เคยพ่ายแพ้เช่นนี้มาก่อน ไม่เคยมีใครกล้าขัดใจเขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการถูกจับกดน้ำต่อหน้าธารกำนัล

เขามองตามแผ่นหลังของอวี้หาญที่กำลังเดินจากไปอย่างช้าๆ โดยไม่แม้แต่จะหันมามองความพินาศที่ตัวเองทิ้งไว้

“ฝากไว้ก่อนเถอะ! เจ้าคนเถื่อน!” เฟิงหลิงฉีตะโกนสุดเสียง น้ำตาแห่งความแค้นและอับอายคลอเบ้า “ข้าจะให้ท่านพ่อสั่งประหารเจ้าเจ็ดชั่วโคตร! เจ้าชื่ออะไร! บอกชื่อเจ้ามานะ!”

อวี้หาญหยุดเดินชะงักครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมา

“ข้าชื่ออวี้หาญ หากเจ้าอยากล้างแค้น ก็จงฝึกฝนให้มากกว่านี้ อย่าเก่งแต่ใช้ชื่อบิดาข่มขู่ผู้อื่น เพราะมันดู กระจอกเหลือเกิน”

คำว่ากระจอกกระแทกเข้ากลางใจของคุณชายน้อยเฟิงหลิงฉีอย่างจัง เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ จ้องมองเงาร่างสีเทานั้นหายไปในฝูงชนด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนในอก

มันไม่ใช่แค่ความแค้น แต่มันคือความรู้สึกพ่ายแพ้อย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน

“อวี้หาญ! ข้าจะทำให้เจ้าต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิตข้าให้ได้ คอยดู!”