บทที่3

ผมไม่อยากรบกวนรุ่นพี่จริงๆ จึงขอให้เขาส่งผมไปที่โรงแรมแห่งหนึ่งแล้วทำเรื่องเช็คอิน

ไม่รู้ว่าตอนกี่โมงของช่วงเช้ามืด ถึงค่อยหลับไปแบบสะลึมสะลือ

วันรุ่งขึ้นตอนเที่ยง เสียงเคาะประตูอย่างเร่งรีบหลายครั้งทำให้ผมสะดุ้งตื่น

ทันทีที่ผมเปิดประตู คนกลุ่มหนึ่งก็พุ่งเข้ามา

"คุณเฉินโม่ครับ ไม่ทราบว่าทำไมคุณถึงฟ้องหย่าหลังจากที่ภรรยาของคุณเพิ่งคลอดลูกเสร็จครับ?"

"มีข่าวลือว่าคุณควบคุมตัวเองไม่ได้ระหว่างแต่งงาน และไปหาคนอื่น จริงหรือเปล่าคะ?"

"คุณหลินรั่วรั่วให้กำเนิดลูกแก่คุณ แต่คุณกลับใจร้ายเช่นนี้ รู้สึกผิดต่อเธอหรือเปล่าคะ?"

แฟลชจากกล้อง ‘แชะ แชะ’ สว่างวาบขึ้นตรงหน้าผม เครื่องบันทึกเสียงกับไมโครโฟนแทบจะจ่อเข้ามาใส่หน้าผม

กลุ่มคนเหล่านั้นกำลังยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายทอดสด และถ่ายวิดีโอฉัน ทุกคนต่างเต็มไปด้วยความแค้นเคืองต่อความไม่เป็นธรรม

ราวกับว่าเกลียดผมยิ่งนัก

เสียงเอะอะโวยวาย ดึงดูดผู้คนให้มาดูมากขึ้นอย่างรวดเร็ว

หลังจากได้รู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว บรรดาผู้ชมที่อยู่รอบๆ ต่างก็มองผมด้วยสายตาที่รังเกียจอย่างมากเหมือนกัน

นักข่าวหญิงคนหนึ่งพยายามเบียดขึ้นไปอยู่ข้างหน้าสุด และถามอย่างห้วนๆ ว่า:

"คุณเฉินโม่ จากคำบอกเล่าของผู้ที่รู้ข้อมูลวงใน ช่วงระหว่างการตั้งครรภ์ภรรยาของคุณก็แยกห้องนอนกับคุณ หมายความว่าการแต่งงานของคุณทั้งคู่มีรอยร้าวมานานแล้วหรือไม่？คุณตัดสินใจขอหย่าในวันที่เธอคลอดลูกเป็นการวางแผนไว้ล่วงหน้าแล้วใช่ไหมคะ？"

นักข่าวชายอีกคนหนึ่งถามต่อว่า:

“มีพยาบาลคนหนึ่งเปิดเผยว่า คุณไม่เพียงแต่ปฏิเสธที่จะอุ้มเด็กในห้องคลอดเท่านั้น แต่ยังบังคับให้ภรรยาที่เพิ่งคลอดลูกเสร็จเซ็นเอกสารหย่าร้างต่อหน้าพ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายอีกด้วย คุณจะอธิบายเรื่องนี้ยังไงครับ?”

เมื่อได้ยินคำพูดของพวกเขา ผมถึงรู้ว่า ที่แท้แล้วการกระทำของผมในเมื่อวานนั้น ล้วนถูกพยาบาลบันทึกไว้และโพสต์ลงในออนไลน์

ทำให้เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักจากชาวเน็ตในทันที ภายในเวลาเพียงคืนเดียว ผมกลายเป็นคนบาปที่ถูกคนทั้งโซเชียลประณามหยามเหยียด

ผมมองดูเลนส์กล้องนับไม่ถ้วน แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ผมไม่มีอะไรจะอธิบายครับ"

คำตอบของผมปลุกเร้าความเดือดดาลของผู้คนทั้งหลายในทันที

"เชี่ย ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นกับตาเอง ใครจะไปคิดว่ามีผู้ชายแบบนี้อยู่จริงด้วย ขอหย่าในวันที่ภรรยาเพิ่งคลอดลูกเสร็จ?"

"ไม่ต้องเดาแล้ว ต้องเป็นเพราะแอบมีผู้หญิงคนอื่นแล้วแน่ ผู้ชายเลวคู่กับเมียน้อย อยู่กันนานๆ ให้มันถอนตัวไม่ขึ้นไปเลย"

"หย่าไปเลย! รู้สึกเศร้าแทนเมียเขายิ่งนัก ถ้าลูกเขารู้ว่ามีพ่อแบบนี้ โตมาคงรู้สึกอายคนอื่นมากแน่เลย"

ในขณะที่ผมกำลังถูกเสียงด่าทอถาโถมเข้ามา พ่อแม่ของผมก็พยุงหลินรั่วรั่วมาถึงที่เกิดเหตุ

อาการหลังคลอดยังไม่หายไป ใบหน้าในตอนนี้ของหลินรั่วรั่วซีดเผือด คนทั้งคนก็ดูอ่อนแอมาก

พ่อแม่ช่วยพยุงเธอมาตรงหน้าผม และเธอก็พูดด้วยความกังวลทันทีว่า:

"ที่รัก คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"

ราวกับว่าไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะพูดเลย เสียงของหลินรั่วรั่วเบามาก

ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังคงไม่ลืมเป็นห่วงผมอยู่ดี

เมื่อสบกับดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักของเธอ ผมส่ายหัวและไม่พูดอะไร

เมื่อพ่อของผมเห็นเช่นนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะพูดกับผมด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม:

"เฉินโม่ พ่อกับแม่คิดไปคืนหนึ่ง คิดยังไงก็ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ลูกถึงทำแบบนี้กับรั่วรั่ว"

"ลูกเป็นลูกของพ่อกับแม่ จะยังไงพ่อก็ไม่เชื่อว่าลูกเป็นคนแบบนี้"

"จึงสงสัยว่าลูกเข้าใจผิดรั่วรั่วหรือเปล่า เมื่อคืนเราได้รีบทำการตรวจดีเอ็นเอพิสูจน์ความสัมพันธ์ทางสายเลือด ผลออกมาว่าลูกที่รั่วรั่วคลอดออกมาเป็นลูกแท้ๆ ของลูกจริง ลูกยังเอ่ยปากขอหย่าอย่างโหดร้ายได้ลงคอได้ยังไงกัน!"

ขณะที่พูด พ่อของผมก็โยนรายงานผลตรวจพิสูจน์สายเลือดลงตรงหน้าผม

ผมเก็บผลตรวจพิสูจน์สายเลือดขึ้นมาจากพื้น

แม่ของผมพูดโน้มน้าวใจต่อว่า:

“เฉินโม่ รั่วรั่วเห็นการถ่ายทอดสดสัมภาษณ์ที่คุณถูกโจมตีบนโลกออนไลน์ เธอกังวลว่าลูกจะเป็นอะไรไป จึงไม่ห่วงอันตรายของตัวเองแล้วรีบเร่งมาทันที พ่อแม่ของเธอก็ห้ามไม่อยู่”

"เธอนึกถึงลูกอยู่ตลอดเวลา ลูกจะทำร้ายเธอแบบนี้ไม่ได้นะ"

"เชื่อฟังแม่นะ รีบขอโทษและยอมรับผิดกับเธอดีๆ ซะ"

เมื่อเผชิญหน้ากับพ่อแม่ที่ตักเตือนด้วยความหวังดี ผมก็ไม่ไหวเอนแม้แต่น้อย

ต่อหน้าผู้คนทั้งหลาย ผมฉีกผลตรวจพิสูจน์สายเลือดจนแหลกเป็นชิ้นๆ