มงกุฎกล้วยไม้ 9/2

...เขาเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นเหมือนจะรู้ว่าเธอไม่ใช่คนแถวนี้และถ้าไม่ได้มาซื้อก็คงเป็นคนมาเดินเที่ยวชมดอกไม้ทั่วไป

“ตามหลักของที่นี่ถ้าเป็นแม่ค้าพ่อค้าที่จะมาซื้อดอกไม้ไปขายต่อเขาให้ถ่ายรูปได้ครับ แต่ถ้าไม่ใช่เขาห้ามถ่ายนะ แต่...เอาเหอะ!! เห็นตั้งใจจะถ่ายแล้วก็ตามสบายครับ เฉพาะบริเวณนี้นะผมอนุญาตเพราะตรงนี้ทั้งหมดเป็นกล้วยไม้ผมเอง”

...เขาพูดให้เธอฟัง นั่นทำให้เบญรดารู้ว่าพลาดที่ลืมขออนุญาตแต่ก็รู้สึกขอบคุณที่เขาอนุญาตให้ถ่าย และเขาบอกว่ากล้วยไม้ที่วางอยู่บริเวณนี้เป็นของเขาทั้งหมดก็ยิ่งตาลุกวาวเข้าไปอีกว่าเขาคือเจ้าของดอกกล้วยไม้ที่วางอยู่เต็มลานตรงนี้หรือ

“ว้าวตรงนี้ทั้งหมดคือของคุณเหรอคะ!!”

...เธอถามย้ำด้วยความตื่นเต้น

“ใช่ครับที่วางอยู่ฝั่งนี้ทั้งหมดของผมเองเพิ่งเอามาส่งนี่แหละ แต่ส่งส่วนกลางนะครับ ส่วนใครจะรับไปขายต่อก็ต้องติดต่อกับคนดูแลตลาดก่อนถึงจะมาเลือกดอกไม้ไปได้ครับ”

...เขาบอกเธอด้วยน้ำเสียงปกติ เพราะแต่ละวันในตลาดแห่งนี้จะมีนักท่องเที่ยวเดินมาชมดอกไม้เป็นประจำอยู่แล้ว ทุกคนจึงต้องช่วยกันแนะนำ แม้ไม่ใช่หน้าที่ก็เหมือนเป็นการช่วยบอกให้ทราบขั้นตอนและเงื่อนไขของตลาด และเขาก็เจอแบบนี้บ่อยมาก

“อ๋อค่ะ!! ขอบคุณนะคะที่บอก งั้นฉันขออนุญาตเก็บรูปสวยๆ สักสี่ห้ารูปนะคะ”

...เธอพูดยิ้มๆ จนเมื่อเขาพยักเพยิดว่าตามสบายเธอจึงเดินผ่านช่องเล็กๆ ฝ่ากองดอกกล้วยไม้เข้าไปยืนยังใจกองดอกกล้วยไม้ที่มีมากมายหลายหลากสีนั่น แล้วยกโทรศัพท์มือถือขึ้นเล็งมุมแล้วถ่ายไปเรื่อยๆ

...โอมเดินกลับไปดูคนงานย้ายกล้วยไม้สกุลแคทลียาซึ่งนำมาเป็นกระถางลงจากรถอีกคัน และแคทลียาชุดนี้จะเป็นชุดสุดท้ายของวันนี้ที่ส่งที่นี่

...กล้วยไม้ที่นำมาส่งเป็นกระถางนี้จะมีราวเหล็กวางเรียงอยู่หลายตัวหลายท่อนเพื่อใช้สำหรับแขวนกระถางและเพื่อเป็นการไม่ให้ปะปนกับกล้วยไม้ที่ตัดเฉพาะดอกจึงมีการจัดพื้นที่ไว้อีกส่วนสำหรับเฉพาะที่เป็นกระถาง

...แต่ขณะที่โอมกำลังยืนเช็คจำนวนกระถางกล้วยไม้แต่ละขนาดจากไอแพดและช่วยขยับกระถางกล้วยไม้แคทลียาบนราวเหล็กให้เข้าที่นั่น เขาบังเอิญได้เห็นภาพบางอย่างที่คลับคล้ายคลับคลาเหมือนว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่ก็จำไม่ได้

...ภาพนั้นคือการมองเห็นการเคลื่อนไหวของใครคนหนึ่งผ่านช่องว่างระหว่างกลีบดอกแคทลียาซึ่งแขวนอยู่ในระดับสายตาเขาพอดี เมื่อเปลี่ยนจุดโฟกัสจากแคทลียาเป็นมองผ่านช่องว่างระหว่างกลีบดอกออกไปก็เห็นหญิงสาวคนนั้นกำลังยืนหันหน้ามาถ่ายรูปกล้วยไม้ในตะกร้าที่วางกองอยู่ตรงหน้าเธอ แต่เธอไม่เห็นเขา ตาคมวาวเป็นประกายนั่นทำให้รู้ว่าเธอกำลังตื่นตาตื่นใจกับตะกร้ากล้วยไม้นั่นมาก

...โอมมองภาพนั้นแล้วกระพริบตาเพื่อคิด เขาพยายามคิดว่าเหมือนเคยเห็นแบบนี้ที่ไหนสักแห่ง และความคิดเขาก็เร็วพอที่จะใช้ไอแพดที่ถืออยู่เปิดโหมดกล้องถ่ายรูปแล้วเล็งกล้องไปยังช่องว่างของกลีบแคทลียาซึ่งมีเธอคนนั้นกำลังยืนหันไปหันมาเป็นภาพซ้อนอยู่ด้านหลังช่องว่างกลีบดอกนั่น แล้วรีบกดปุ่มบันทึกวีดีโอ

...เพียงแค่สามสิบวินาทีเขาก็สามารถบันทึกใบหน้าท่าทางของเธอขณะนั้นไว้ได้ก่อนที่เธอจะเดินออกจากจุดนั้น โอมรีบปิดเคสฝาพับแม่เหล็กไอแพดทันทีเมื่อเห็นว่าหญิงสาวคนนั้นกำลังเดินมายังที่เขายืนอยู่

“ถ่ายเสร็จแล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่อนุญาต”

...เธอเดินมาหาเขาเพื่อกล่าวคำขอบคุณนั่นเอง โอมยิ้มให้แล้วพยักหน้ารับคำขอบคุณ

“ไม่เป็นไรครับ คุณมาเที่ยวเหรอ!!”

...โอมถามเพราะเห็นเธอหันมองโน่นมองนี่ตลอดเวลา คงเพราะไม่เคยมาเลยคิดว่าน่าจะเป็นนักท่องเที่ยว

...เธอหันกลับมาส่งยิ้มให้เขาอีกครั้ง

“อ๋อมาทำงานด้วยเที่ยวด้วยน่ะค่ะ เอ่องั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ!! ขอบคุณอีกครั้งค่ะ”

...เบญรดารีบตัดบทโดยการขอตัวพร้อมกับยกมือไหว้ขอบคุณและลาเขาก่อนจะค่อยๆ เดินออกมาแบบเนียนๆ เพื่อเลี่ยงการปฏิสัมพันธ์กับบุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องกับงานตามที่ได้รับมอบหมายครั้งนี้

...โอมยกมือรับไหว้และใจจริงโอมก็ไม่ได้ตั้งใจจะชวนคุยอะไรมากมาย แค่พูดคุยธรรมดาทั่วไปแต่เพราะความตหงิดใจที่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าเหมือนเคยเห็นภาพนี้เกิดขึ้นที่ไหนจึงทำให้เขานำคุยเผื่อจะนึกออก และอีกอย่างใบหน้าสวยคมผสมความมั่นใจกับรูปร่างสูงโปร่งได้สัดส่วนนั่นก็ทำให้น่ามองทีเดียว อีกทั้งจังหวะที่เธอยกมือไหว้ลาเขาก็เห็นนาฬิกาข้อมือผ่านตาแว้บๆ ว่าของสไตล์เฉพาะแบบนี้จะมีราคาแพงมาก หรืออาจจะเป็นของเลียนแบบก็ได้แต่ช่างเหอะ

...โอมยังคงมองตามหญิงสาวซึ่งเดินห่างออกไปๆ ที่มองนี้ก็เผื่อว่าอาจจะนึกออกและไม่คาใจ ว่าเคยเห็นภาพผู้หญิงผ่านกลีบดอกกล้วยไม้ที่ไหนสักแห่ง แต่ทว่าขณะที่เขายังมองตามร่างที่ค่อยๆ ห่างออกไปนั้น กลับทำให้เขาเห็นสิ่งผิดปกติจากหญิงสาวคนนั้นเข้าโดยบังเอิญ

...โอมเห็นหญิงสาวคนที่เพิ่งคุยกับเขาเมื่อสักครู่เดินๆ อยู่ แล้วจู่ๆ ก็มีท่าทางเหมือนจะหลบใครหรืออะไรสักอย่าง เพราะหญิงสาวคนนั้นรีบเบี่ยงร่างเข้าไปยืนแนบผนังห้องสำนักงานที่เห็นไกลๆ ว่าคุณอัญชิกากับชายคนหนึ่งกำลังเดินออกมา

...จากที่ว่าจะไม่สนใจกลับกลายเป็นต้องจ้องดูว่าทำไมหญิงสาวคนนั้นถึงมีพฤติกรรมแบบนั้น เหมือนจะหลบเพื่อไม่ให้คุณอัญชิกาและชายคนนั้นเห็นเธอ ท่าทางด้อมๆ มองๆ ของเธอที่พยายามเอียงตัวออกไปช้าๆ เพื่อมองดูว่าสองคนนั้นจะเดินไปทางไหนดูแปลกๆ มีพิรุธเหมือนเธอรู้จักกับสองคนนั้นแต่ไม่ต้องการให้สองคนนั้นเห็นเธอ

(ทำไมดูลับๆ ล่อๆ แบบนั้นนะ หรือจะเป็นแฟนของผู้ชายคนนั้นตามมาดูว่าแฟนมาอยู่กับใครที่นี่ เอาล่ะสิเกิดศึกรักสามเส้าหรือเปล่านะ!! เฮ่อออ!!!)

...โอมคิดในใจแล้วส่ายหัวแล้วเลิกสนใจพร้อมกับหันมาใส่ใจกับงานตรงหน้าต่อ

...เบญรดาไม่คิดว่าจะมาพบอาซือที่นี่ โชคดีที่เธอเห็นเขาเสียก่อนตอนทั้งสองออกจากประตูนั่นจึงหลบได้ทันเพราะหากได้เจอกันก็ต้องพูดคุยทักทายและเกรงว่าอาซือจะรู้ว่าเธอพักอยู่ระแวกนี้ จึงตัดสินใจหลบไม่ให้เห็น

...และยิ่งถือว่าโชคดีซ้อนอีกเด้งเมื่อสังเกตุดูท่าทางก็รู้ว่าอาซือกับผู้หญิงคนนั้นมีความสนิทสนมกัน แสดงว่าไปมาหาสู่กันประจำ การตามดูพฤติกรรมเขาในครั้งต่อไปจึงง่ายขึ้น เพราะถ้ามัวแต่รอให้เขาไปที่สำนักงานทัวร์ก็ไม่รู้ว่าจะไปอีกเมื่อไหร่ นี่ถือว่าเป็นความก้าวหน้าของแผนการครั้งนี้เลยทีเดียว

....................