มงกุฎกล้วยไม้ 9/1

“ระวังครับอ้าย!! เดี๋ยวช้ำหมดนะ!!”

...โอมยืนกำกับการขนถ่ายดอกกล้วยไม้สกุลหวายและสกุลมอคคาร่าลงจากรถบรรทุกหกล้อตู้ทึบควบคุมอุณหภูมิที่ตัดมาเฉพาะดอกเพื่อนำมาส่งยังตลาดกลางแห่งนี้

...ท่าทางของเขาดูยังไม่ค่อยกระฉับกระเฉงเท่าไหร่เพราะเพิ่งเสร็จภาระกิจงานศพพี่สาว ร่างกายที่ยังเห็นความอ่อนล้า ใบหน้าหมองๆ เพราะอดหลับอดนอนติดๆ กันหลายคืนทำให้คนงานรู้สึกเห็นใจเขา

“ทำไมไม่พักก่อนละคะคุณโอม!!! จะรีบทำไมเพิ่งเสร็จงานศพพี่สาวไม่ใช่เหรอคะ!!”

...อัญชิกาพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเห็นใจ เธอเป็นสาวจากถิ่นอื่นแต่มาทำงานเป็นผู้จัดการตลาดแห่งนี้และกำลังช่วยเขาดูการขนย้ายดอกกล้วยไม้ลงจากรถ

...โอมหันมามองหน้าอัญชิกาแล้วยิ้มเนือยๆ

“ไม่ได้หรอกครับ!!! ถึงจะเศร้าและเหนื่อยแค่ไหนก็ต้องทำหน้าที่ต่อ เพราะยังมีอีกเป็นร้อยชีวิตที่ต้องพึ่งพาเรา ทั้งคนงานในฟาร์มและพนักงานออฟฟิศ เราเป็นแม่ทัพยังไงก็ต้องทำหน้าที่ครับ”

...โอมตอบกลับพร้อมส่งใบรายการดอกกล้วยไม้ของวันนี้ที่ตัดมาส่งให้กับอัญชิกา

“ทำไมคุณต้องทำเองทุกอย่างละคะ!! มีลูกน้องเยอะแยะไม่เห็นต้องมาเหนื่อยทุกขั้นตอนแบบนี้เลย”

...อัญชิกาชวนคุยพร้อมรับกระดาษซึ่งเป็นรายการดอกกล้วยไม้จากเขาด้วยหัวใจที่ชื่นชมชายหนุ่มคนนี้เป็นพิเศษที่ทั้งขยันและเก่ง เธอแอบมีความรู้สึกดีๆ ให้เขาโดยอีกฝ่ายไม่รู้เพราะเธอไม่เคยเห็นเขามองเธอด้วยสายตาพิเศษเลย จะมองและคุยกันเฉพาะเรื่องงานเท่านั้น ส่วนเรื่องส่วนตัวถ้าเธอไม่แกล้งชวนคุยหรือชวนถามก็คงยากที่จะให้เขาพูดให้ฟัง

“ผมชอบทำอะไรเยอะๆ น่ะครับ ยิ่งทำเยอะก็ยิ่งได้เรียนรู้เยอะ อีกอย่างถ้าเราขยันให้ลูกน้องเห็นเป็นตัวอย่างก็ยิ่งสร้างความน่าเชื่อถือให้เขาไงครับ ผมเองก็คงทำหน้าที่แบบนี้ไปอีกไม่นานหรอกครับเดี๋ยวก็ต้องหาคนมาดูงานต่อเพราะที่ฟาร์มต้องเริ่มงานใหม่ๆ อีกเยอะมาก ตอนนี้ถ้ามาเองได้ก็มาเก็บรายละเอียดของงานให้มากที่สุด เวลาแนะนำงานต่อให้คนอื่นจะได้ไม่ขาดตกบกพร่องไงครับ เดี๋ยวผมขอตัวไปดูดอกไม้ที่ขนลงจากรถแล้วนะครับ”

...น้ำเสียงฟังดูฉะฉานและมีเสน่ห์นั้นยิ่งกระตุ้นความรู้สึกของหญิงสาวให้รู้สึกต่อเขามากขึ้น

...อัญชิกามองเขาแล้วนึกในใจ ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาเขาคงยุ่งกับงานศพพี่สาวจึงไม่ค่อยได้ดูแลตัวเองเท่าไหร่ หนวดเคราเริ่มหนาและยังคงถูกปล่อยไว้เพราะไม่มีเวลาจัดการโกนออกละมั้ง สีผิวคล้ำขึ้นแต่กลับทำให้ดูคมเข้มยิ่งขึ้น ขนาดสีหน้าอมเศร้าก็ยังดูดีตลอดเวลา

...นึกถึงก่อนหน้านี้ที่พี่สาวเขายังไม่ตาย ผิวหน้าผิวพรรณสะอาดสะอ้านจนอยากเข้าไปอยู่ใกล้ๆ ออร่าราศีคนมีความรู้และฉลาดเปล่งออกมาจนเธอสัมผัสได้ แล้วถ้าได้สัมผัสเนื้อตัวจริงๆ จะวูบวาบขนาดไหนหนอ ยิ่งตอนนี้ทั้งคมเข้มและสุขุมนุ่มลึกขึ้นก็ยิ่งทำให้หัวใจเต้นรัว

...ไม่เหมือนผู้ชายอีกคนที่มาชอบเธอและมักพูดอวดอ้างว่าทำงานกับผู้มีอิทธิพลที่ไปไหนคนก็เกรงขาม ที่จริงผู้ชายอย่างอาซือก็น่าสนใจดีอยู่หรอก แม้จะมีพื้นเพเป็นชาวเขาเผ่าอาข่าแต่อาซือก็ใช้ชีวิตโลดโผนอยู่ในสังคมเมืองจนดูไม่ออกว่าเขาเป็นชาวเขาชาวดอย ที่สำคัญคือเงินถึง เพราะไม่ว่าเธออยากได้อะไรอาซือจะจัดหามาให้ทุกครั้งตามที่เธอต้องการ

...แต่กับผู้ชายคนนี้ที่ชื่อโอม เธอมีความรู้สึกพิเศษเหนือกว่าชายทุกคนตรงที่เธอไม่ได้ต้องการข้าวของจากเขา เพราะแค่ที่เขาเป็นอยู่ก็กินขาดจากชายทุกคนในรัศมีของเธอทั้งหมด ยิ่งตอนนี้ธุรกิจกล้วยไม้กำลังไปได้ดีแถมนาทีนี้เพิ่งถือว่าเป็นลูกคนเดียวเพราะพี่สาวเพิ่งเสียชีวิตไปหมาดๆ ไหนจะความเก่งและฐานะร่ำรวยอีกต่างหาก มิหนำซ้ำยังดูดีไปเสียทุกอิริยาบถ นี่แหละคนที่เธอหมายมาดว่าเธอจะได้เป็นแม่เลี้ยงธุรกิจดอกกล้วยไม้เจ้าใหญ่ในเชียงใหม่

...อัญชิกายังคงยืนมองโอมกำกับลูกน้องจัดเรียงกล่องดอกกล้วยไม้อย่างขึงขัง ยิ่งมองยิ่งปลื้มยยิ่งชื่นชมในตัวชายหนุ่มทำให้เคลิ้มคิดไปไกลจนไม่รู้ตัว

“อัญชิกา!!!”

...เธอสะดุ้งกับเสียงเรียกนั่นจนหลุดจากภวังค์ เมื่อหันไปมองตามเสียงเรียกก็เห็นชายหนุ่มอีกคนกำลังเดินมาหา

“เอ่อคะ!!”

“ทำอะไรอยู่เหรอ!!”

...อาซือถามขณะเดินมายืนตรงหน้าเธอ

...อัญชิการีบปรับสีหน้าที่รู้ตัวว่าออกเรื่อๆ เพราะความคิดที่มีต่อโอมให้เป็นปกติในทันที

“แหมอาซือมาตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอคะ!! กำลังดูเขาขนกล้วยไม้เพลินๆ เลยค่ะ”

...เธอรีบพูดและมีสีหน้าเจื่อนๆ

...อาซือส่งยิ้มละมุนให้พร้อมยกมือเท้าสะเอวมองไปยังคนงานที่กำลังขนดอกกล้วยไม้ที่เธอว่า

“เพิ่งมาถึงนี่แหละเลยเดินมาดูว่าทำอะไรอยู่!!”

“งั้นเข้าไปออฟฟิศกันเถอะค่ะ”

...อัญชิกาชวนเขาแล้วเดินนำหน้าไปก่อน

“ผมว่าจะมาชวนคุณไปหามื้อค่ำทานกันน่ะครับ หวังว่าคงไม่มีคิวที่ไหนนะครับ”

...อาซือพูดอย่างอารมณ์ดี อัญชิการีบหันกลับมาแล้วมองหน้าเขาอย่างมีความหมาย

“ผู้ชายมาชวนไปทานมื้อค่ำทั้งที ก็จะขอเคลียร์คิวทุกคิวเลยค่ะ ฮ่าๆๆ”

...น้ำเสียงสดใสปนหัวเราะนั่นทำให้อาซือยิ้มอย่างพอใจ

...ขณะนั้นเบญรดาหรือแวนด้ากำลังเดินมือล้วงกระเป๋ากางเกงผ้าสีน้ำตาลอ่อนที่ใส่สำหรับทำงานออฟฟิศ เสื้อเชิ้ตรัดรูปสีฟ้าสดใสถูกพับแขนเสื้อถึงข้อศอกส่วนชายเสื้อก็ถูกปล่อยออกนอกกางเกงเพราะนี่เป็นเวลาส่วนตัวแล้ว จึงไม่ต้องเป็นระเบียบอะไรมากมาย เธอเดินชิลๆ มองดอกไม้ที่หันไปทางไหนก็ละลานตาไปหมด

...และแล้วก็มาถึงจุดที่มีการขนย้ายดอกกล้วยไม้จากรถขนส่งลงมาวางเรียงกันในกล่องกระดาษแข็งอย่างระมัดระวัง

“ว้าววววว!! สวยจังเลย!!”

...เบญรดาตาโตและอุทานเบาๆ เมื่อเห็นกล้วยไม้หลากสีสันหลากหลายสายพันธุ์กำลังถูกเคลื่อนย้ายลงมาจากรถบรรทุกควบคุมอุณหภูมิ

...เสียงผู้คนเอะอะมะเทิ่งดังไปทั่วเพราะแข่งกันพูดแข่งกันตะโกน บ้างสั่งงาน บ้างก็มีคนตะโกนถามราคากันให้อื้ออึงไปหมด

...เธอหยุดดูดอกกล้วยไม้ในตะกร้าที่วางอยู่มากมายก่ายกอง มีทั้งสีชมพู สีเหลือง สีแดงเข้ม สีแดงอ่อน สีม่วง สีขาว แต่ละสีก็มีโทนเข้มโทนอ่อนวางไล่กันไปเต็มลานซีเมนต์บริเวณนั้น

...เบญรดาดึงโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋าหลังของกางเกงออกมาเพื่อจะถ่ายรูปสีสันที่ดูตื่นตาตื่นใจอยู่ตอนนี้ไว้เป็นที่ระลึก

“คุณคร้าบบบ!!! ถ้าจะซื้อต้องไปบอกตรงโน้นนะครับ ตรงนี้สำหรับนำดอกไม้มาลงอย่างเดียว  ไปด้านโน้นก่อนนะครับ!!”

...เสียงนั่นร้องบอกมายังเธอ เมื่อหันไปตามเสียงก็เห็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ยืนห่างออกไปประมาณห้าเมตรกำลังยืนถือไอแพดที่ยังเปิดคาอยู่แล้วส่งยิ้มให้นิดๆ ก่อนจะชี้นิ้วไปยังจุดที่มีการสอบถามราคากัน

...เบญรดามองตามแล้วหันกลับมามองเขาอีกครั้งพร้อมทั้งส่งยิ้มแห้งๆ ให้

“แหะๆๆ ไม่ได้มาซื้อค่ะ แค่มาเดินดูแล้วก็...เอ่อออ ถ่ายรูปได้ไหมคะ!!”

...เธอบอกเขาแล้วเกิดความเกรงใจทันทีที่อยู่ๆ ก็ดึงโทรศัพท์มือถือขึ้นมจะาถ่ายรูปโดยที่ยังไม่ได้ขออนุญาตเพราะนึกอีกทีนี่ไม่ใช่ของสาธารณะ เธอควรถามและขออนุญาตก่อน

....................