มงกุฎกล้วยไม้ 9/3

...เวลาเกือบสามทุ่ม หลังจากโอมจัดการอาหารมื้อค่ำเสร็จและทำการตรวจงานในคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คประจำวันแล้ว ก็มานั่งตรงระเบียงบ้านพร้อมทั้งวางไอแพดและโทรศัพท์มือถือไว้ตรงโต๊ะข้างเก้าอี้ผ้าใบ แต่เมื่อนึกบางอย่างขึ้นได้ก็หยิบไอแพดขึ้นมาเปิดดูวีดีโอที่แอบบันทึกไว้ในวันนี้และวนดูหลายรอบ เขาแคปภาพจังหวะที่เห็นใบหน้าหญิงสาวนั้นชัดที่สุดแล้วขยายภาพเพื่อดูอย่างละเอียด เพราะความคลางแคลงใจยังมีอยู่

...ภาพหญิงสาวผิวสองสีใบหน้าสวยคมคายผมซอยสั้นดำขลับนี้ทำให้เขาครุ่นคิดว่ามันจะบังเอิญเกินไปไหมกับการได้เห็นใบหน้านี้ซ้อนอยู่ด้านหลังกลีบดอกแคทลียา น่าจะเคยเห็น เหมือนจะเคยเห็น ก้ำๆ กึ่งๆ อึงอลวนเวียนไปมา แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

...แต่แล้วความคิดที่ว่าเธออาจมาตามหาแฟนของเธอที่เดินกับอัญชิกา ก็ทำให้เขาหยุดคิดสิ่งที่คาใจและโมโหตัวเองเพราะรู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องเลยที่มานั่งดูรูปผู้หญิงอย่างจริงจังทั้งที่เขามีแฟนอยู่แล้ว

(แต่...เราไม่ได้จะอยากทราบว่าเขาเป็นแฟนกับผู้ชายคนนั้นหรือไม่ สิ่งที่คาใจกับภาพที่เห็นในวันนี้ต่างหากที่อยากรู้ว่าเหมือนเคยเกิดภาพนี้กับตัวเราเองมาแล้ว และเกิดขึ้นที่ไหน เมื่อไหร่ นี่ต่างหากที่เราอยากรู้ไม่ใช่หรือ)

...โอมคิด แต่สุดท้ายก็รู้สึกว่าจะเสียเวลากับเรื่องไร้สาระนี้มากเกินไปแล้ว เขาจึงลุกกลับเข้าตัวบ้านและเข้าห้องนอนไป

....................

...ความเคลื่อนไหวของอาซือถูกเบญรดาส่งข่าวเป็นข้อความแจ้งเข้าไปยังแอพพลิเคชั่นไลน์กลุ่มซึ่งมีอยู่เพียงสิบคนเท่านั้น เมื่อรู้จักคนชื่ออาซือแล้วลำดับต่อไปคือการค่อยๆ ตีสนิทให้แนบเนียนที่สุด

...เมื่อเสร็จจากการส่งข่าวให้ทุกคนทราบแล้ว เบญรดาก็หันกลับมามีสมาธิกับงานทัวร์ต่อ เธอเดินไปส่งกลุ่มลูกค้าขึ้นรถบัสของบริษัทซึ่งจอดอยู่ลานจอดรถด้านข้างของสำนักงานเพื่อ และคุยกับไกด์อีกเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับเข้าไปในสำนักงานเพื่อทำงานอื่นต่อ

“เป๋นจะใด๋ผ้องเจ้าน้องแวนด้า!! อิดก่อ!! ฮ้อนก่อ!!”

...คุณสายไหมถามไถ่เธอเพราะเห็นแวนด้ามีสีหน้าเหนื่อยๆ อาจเนื่องจากอากาศที่นี่ร้อนมาก

“ไม่เป็นไรค่ะพี่ สบายดีค่ะแค่ร้อนไปหน่อยเท่านั้นเอง”

...แวนด้าตอบคุณสายไหม สีหน้าที่แสร้งทำเป็นเหนื่อยๆ นั้นทำให้คุณสายไหมเข้าใจว่าเธอเหน็ดเหนื่อยจากงานและอากาศก็อบอ้าว

...ทันใดทั้นประตูสำนักก็ถูกเปิด

“อาซือ!!! ปี้รอแต่เจ๊าแล้วเน้อ!! กึ๊ดว่าจะมาโวย โห้ะมาจ๊าแห๋มเมาะ!! ไปๆ ไปอู้กันในห้องเน้อ”

...คุณสายไหมพูดกับอาซือแบบรวบรัดแล้วเชิญเขาเข้าไปคุยในห้องทำงานผู้จัดการ

...ช่างประจวบเหมาะอะไรเช่นนี้ที่เบญรดากำลังเริ่มแผนสองพอดี

“สวัสดีค่ะพี่!!!”

...แวนด้ายกมือไหว้อาซือพร้อมกล่าวทักทายด้วยเสียงสดใสแต่ดูสีหน้าเหมือนไม่ค่อยสดใสตามน้ำเสียงสักเท่าไหร่

...ขณะเดียวกันเธอก็มักจะใช้นิ้วชี้ขึ้นป้ายจมูกเป็นระยะๆ และแสดงอาการขยุกขยิกดูไม่เป็นธรรมชาติของคน และตาก็คอยเหลือบมองว่าคุณสายไหมจะไม่เห็นพฤติกรรมนั้นของเธอ แน่นอนว่าสิ่งที่เธอกำลังแกล้งทำอยู่นี้เจาะจงให้อาซือเห็นเพียงคนเดียวเท่านั้น

...อาการหลุกหลิกไม่ค่อยนิ่งของแวนด้านั้นเข้าตาอาซือที่ยืนยิ้มๆ มองเธออยู่ก่อนแล้ว เพราะมีความพึงใจในตัวหญิงสาวจึงเห็นอาการของเธอที่เป็นอยู่นั้นไปด้วย แต่แล้วเขาก็เดินตามคุณสายไหมเข้าไปในห้องผู้ตจัดการ ส่วนแวนด้าก็เดินกลับไปยังโต๊ะทำงานโดยแสร้งทำเป็นไม่เห็นว่าอาซือก็มองเธออยู่

...จนเมื่ออาซือคุยงานกับคุณสายไหมเสร็จและกำลังเดินออกจากห้องผู้จัดการ แวนด้าจึงลุกจากโต๊ะเดินไปยืนรอเปิดประตูให้เขา เพื่อให้เขารู้สึกว่าเธอเป็นคนทำงานหน้าใหม่ที่มีน้ำใจ แต่พฤติกรรมหลุกหลิกๆ ขัดๆ นั่นยังคงมีให้เขาเห็น

...จนอาซือกล่าวคำร่ำลากับคุณสายไหมแล้วเดินมายังประตูเพื่อจะกลับออกไป แวนด้าจึงเปิดประตูให้พร้อมคำนับเล็กน้อยเพื่อเป็นการให้เกียรติเขา แต่ทว่าก่อนที่เขาจะก้าวเท้าผ่านประตูออกไปนั้นเป็นจังหวะที่ได้ยืนใกล้กันที่สุด

“หาไม่ได้หรือไงถึงได้เก็บอาการไม่อยู่แบบนี้!!”

...อาซือพูดเบาจนเกือบเป็นกระซิบขณะที่แวนด้าเปิดประตูค้างไว้

...แวนด้าได้ยินดังนั้นก็เงยหน้ามองเขาด้วยสายตาเลิ่กลั่ก

“เอ่อพี่พูดอะไรคะ!!”

...เธอถามกลับอย่างงงๆ และปนตระหนกเล็กน้อย

“ฮ่าๆๆ โธ่เอ้ยแค่นี้คิดว่าพี่ดูไม่ออกเหรอ จะเอามั้ยเดี๋ยวจัดให้!!”

...อาซือหัวเราะและพูดอย่างรู้ทันกับพฤติกรรมที่เห็น

“พี่น่ะพูดอะไร!! อย่าพูดดังสิเดี๋ยวพี่สายไหมได้ยินนะ”

...แวนด้าพูดโดยก้มหน้าเล็กน้อย ไม่ยอมเงยหน้าสบตาเขา

“ปัดโธ่เว้ย!! ไม่ต้องกลัวหรอกน่า!! คนกันเองทั้งนั้น เอ้าแอดไลน์พี่ไว้ จะเอาตอนไหนเท่าไหร่ก็บอกได้ตลอดเวลา คนกันเองให้ไม่อั้นแถมราคาย่อมเยาหรือจะเอาไปปล่อยต่อก็ไม่ว่ากัน หึๆๆ!! แต่ต้องระวังให้มากเพราะที่นี่เจ้าถิ่นเยอะเดี๋ยวไปทับเส้นกันเข้าจะเจ็บตัวเอาน่ะ”

...สิ่งที่อาซือพูดออกมานั้นทำให้แวนด้าแอบดีใจว่าเขาเข้าใจการสื่อสารทั้งหมดจากเธอ และยังทำให้แผนการก้าวหน้าได้เร็วอีกด้วยนั่นคือการปล่อยของต่อเพื่อเก็งกำไร

“พี่น่ะ อย่าพูดเล่นสิ!! ถ้าพี่รู้ก็ช่วยหนูบ้างแล้วกันนะ ไอดีไลน์พี่อะไรคะ!!”

...แวนด้ายังคงก้มหน้าพูดเพื่อลบตาพนักงานทุกคน

...อาซือบอกรหัสไอดีไลน์ของเขาให้เธอซึ่งเธอก็ดึงโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋าหลังกางเกงมาแอดไลน์เขาทันที เมื่อทั้งสองทดสอบสื่อสารผ่านทางไลน์กันแล้วอาซือจึงเดินออกจากประตูกระจกที่แวนด้ายังคงเปิดค้างไว้ให้

...ช่วงเขาก้าวผ่านประตูไปแล้วก็ยังหันกลับมามองเธออีกครั้ง

“หรือถ้าวันไหนว่างๆ อยากไปนั่งชมวิวห้องพี่ก็บอกนะ เดี๋ยวมารับ”

...อาซือพูดทิ้งท้ายท้ายพร้อมกับส่งสายตากรุ้มกริ่มให้เธอ ซึ่งนั่นเธอก็รู้ว่าหมายความว่าอย่างไร

...เธอยิ้มน่ารักตอบเขา โดยที่เขาไม่สามารถล่วงรู้ได้เลยว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ในรอยยิ้มน่ารักนั่นคือระเบิดเวลาที่กำลังนับจำนวนลมหายใจถอยหลังของเขา

...และความชะล่าใจของอาซือก็เกิดจากความอวดดีว่าบริษัททัวร์ซึ่งมีสำนักงานใหญ่อยู่กรุงเทพและมีสาขาย่อยอยู่เชียงใหม่นั้นมีพ่อเลี้ยงทรงพลเจ้านายเขาเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว เขาจึงกล้าพูดถึง “ของ” กับแวนด้าผู้หญิงติดยาที่มองไม่เห็นเล่ห์เหลี่ยมใดๆ

...................